«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,
ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ,
ΕΦΕΛΚΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ»
Σήμερα μια άλλη αναγνώριση είναι δυνατή. Είναι η αναγνώριση παντού της επικείμενης επανόδου του Χριστού (αν μια τέτοια φράση μπορεί να είναι ακριβής για κάποιον που ποτέ δε μας άφησε!) και των νέων πνευματικών ευκαιριών τις οποίες θα κάνει εφικτές αυτό το γεγονός.
Η βάση γι’ αυτή την αναγνώριση βρίσκεται στη βαθιά εδραιωμένη πεποίθηση που είναι έμφυτη στην ψυχή του ανθρώπου, ότι κάποιος μεγάλος Δάσκαλος, κάποιος Σωτήρας, Αποκαλυπτής, Νομοθέτης ή θείος Εκπρόσωπος πρέπει να προβάλει από τον κόσμο της πνευματικής πραγματικότητας, εξαιτίας της ανθρώπινης ανάγκης και της ανθρώπινης αίτησης. Πάντα ανά τους αιώνες την ώρα της μέγιστης ανάγκης του ανθρώπου και σε ανταπόκριση της εκφρασμένης του αίτησης έχει προβάλλει με διάφορα ονόματα ένας θείος Υιός Θεού. Κατόπιν ήρθε ο Χριστός και φαινομενικά μας άφησε με το έργο Του ημιτελές και χωρίς να ολοκληρώσει το όραμά Του για το ανθρώπινο γένος. Επί δύο χιλιάδες χρόνια φάνηκε ότι όλο το έργο Του είχε εμποδισθεί, ματαιωθεί κι αχρηστευθεί, γιατί η ανάπτυξη των εκκλησιών ανά τους αιώνες δεν αποτελεί απόδειξη της πνευματικής επιτυχίας στην οποία απέβλεπε. Χρειαζόταν κάτι περισσότερο απ’ τις θεολογικές ερμηνείες και την αριθμητική αύξηση των παγκόσμιων θρησκειών (συμπεριλαμβανομένου του Χριστιανισμού και του Βουδδισμού) για ν’ αποδειχθεί επιτυχής η διεξαγωγή της παγκόσμιας αποστολής Του. Όλα φαίνονταν ανέφικτα, απαιτώντας τρεις συνθήκες· μ’ αυτές θα μπορούσε να επιχειρηθεί μια δοκιμή του έργου Του· οι τρεις αυτές συνθήκες είναι σήμερα αποδειγμένα γεγονότα. Πρώτο, όπως είδαμε, μια γενική πλανητική κατάσταση που δυστυχώς (λόγω της ιδιοτέλειας του ανθρώπου) αποδείχθηκε τόσο καταστρεπτικής φύσης ώστε η ανθρωπότητα αναγκάστηκε ν’ αναγνωρίσει την αιτία και την πηγή του ολέθρου· δεύτερο, μια πνευματική αφύπνιση που θα εκπορευόταν απ’ τα μύχια βάθη της συνείδησης του ανθρώπου κι αυτή συμβαίνει σήμερα σαν αποτέλεσμα του Παγκόσμιου Πολέμου (1914-1945)· τρίτο, μια σταθερά αναπεμπόμενη επικλητική κραυγή, προσευχή ή αίτημα που να κατευθύνεται στις υψηλές πνευματικές πηγές, αδιάφορο με ποιο όνομα αποκαλούνται αυτές οι πηγές.
Σήμερα οι τρεις αυτές συνθήκες έχουν εκπληρωθεί και η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει μια νέα ευκαιρία. Η συμφορά που έπληξε την ανθρωπότητα είναι καθολική κι εκτεταμένη· κανείς δε διέφυγε κι όλοι οι άνθρωποι ενεπλάκησαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – φυσικά, οικονομικά ή κοινωνικά. Η πνευματική αφύπνιση των ανθρώπων παντού (μέσα ή έξω από τις παγκόσμιες θρησκείες και κυρίως έξω απ’ αυτές) είναι γενική και πλήρης και παντού παρατηρείται μια στροφή προς το Θεό. Τα δύο αυτά αίτια προκάλεσαν τελικά – όπως ποτέ πριν – την επικλητική κραυγή της ανθρωπότητας· είναι καθαρότερη, αγνότερη και πιο ανιδιοτελής από κάθε άλλη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, διότι βασίζεται σε διαυγέστερη σκέψη και στην κοινή δυστυχία. Η αληθινή θρησκεία προβάλλει πάλι στις καρδιές των ανθρώπων σε κάθε χώρα· αυτή η αναγνώριση μιας θείας ελπίδας και βάσης είναι πιθανό να επαναφέρει τους ανθρώπους στην εκκλησία και τις παγκόσμιες πίστεις, αλλά ασφαλώς θα τους επαναφέρει στο Θεό.
Θρησκεία είναι βέβαια το όνομα που δίνεται στην επικλητική δέηση της ανθρωπότητας, η οποία οδηγεί στην εφέλκυση ανταπόκρισης από το Πνεύμα του Θεού. Το Πνεύμα αυτό εργάζεται σε κάθε ανθρώπινη καρδιά και σε κάθε ομάδα. Εργάζεται επίσης δια της Πνευματικής Ιεραρχίας του πλανήτη. Εξωθεί την Κεφαλή της Ιεραρχίας, τον Χριστό, ν’ αναλάβει δράση και η δράση που αναλαμβάνει θα οδηγήσει στην επιστροφή Του με τους μαθητές Του.
Η ιδέα της επιστροφής του Χριστού είναι πολύ οικεία και η έννοια του Υιού του Θεού που επιστρέφει ανταποκρινόμενος στην ανθρώπινη ανάγκη έχει τη θέση της στη διδασκαλία των περισσότερων παγκόσμιων πίστεων. Πάντα από τότε που αναχώρησε φαινομενικά για τη σφαίρα όπου Τον τοποθέτησαν οι πιστοί, μικρές ομάδες απ’ αυτούς τους ανθρώπους κατέληξαν στην πίστη ότι θα ξαναγυρίσει τη μια ή την άλλη ημερομηνία, όμως πάντα οι προφητείες και οι προσδοκίες τους αποδείχθηκαν εσφαλμένες. Δεν ξαναγύρισε. Οι άνθρωποι αυτοί χλευάσθηκαν από το πλήθος κι επιπλήχθηκαν απ’ τους διανοούμενους. Τα μάτια τους δεν Τον είδαν και δεν υπήρξε καμιά απτή ένδειξη της Παρουσίας Του. Σήμερα χιλιάδες ξέρουν ότι θα έρθει· τα σχέδια της έλευσής Του καταρτίσθηκαν ήδη, αλλά δεν ορίζουν χρονολογία ή ώρα. Ο χρόνος είναι γνωστός μόνο σε δύο ή τρεις, αλλά “ότι ή ώρα ου δοκείτε ο υιός του ανθρώπου έρχεται”. (Ματθ. 24.44.)
Η αλήθεια που δύσκολα αποδέχεται ο ορθόδοξος στοχαστής οποιασδήποτε πίστης είναι το γεγονός ότι ο Χριστός δεν μπορεί να επιστρέψει γιατί πάντα ήταν εδώ στη Γη μας, επιτηρώντας το πνευματικό πεπρωμένο της ανθρωπότητας· ποτέ δε μας εγκατέλειψε, αλλά σε φυσικό σώμα, ασφαλώς προφυλαγμένο (όχι όμως κρυμμένο), καθοδήγησε τις υποθέσεις της Πνευματικής Ιεραρχίας, των μαθητών κι εργατών Του οι οποίοι έχουν δεσμευθεί μαζί Του στη Γήινη υπηρεσία. Μπορεί μόνο να επανεμφανισθεί. Είναι πνευματικό γεγονός ότι όσοι πέρασαν από το σπήλαιο του τάφου στην πληρότητα της αναστάσιμης ζωής, μπορούν να ιδωθούν και ταυτόχρονα να διαφεύγουν απ’ την όραση των πιστών. Η όραση και η αναγνώριση είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα και μια απ’ τις μεγάλες αναγνωρίσεις του ανθρώπινου γένους στο εγγύς μέλλον θα είναι ότι ο Χριστός ήταν πάντα μαζί μας, συμμεριζόμενος μαζί μας τις συνηθισμένες ευκολίες και τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά του πολιτισμού μας και τα πολλά του δώρα στον άνθρωπο.
Τα αρχικά σημάδια της προσέγγισής Του μαζί με τους μαθητές Του μπορούν ήδη να τα διακρίνουν όσοι σημειώνουν κι ερμηνεύουν ορθά τα σημεία των καιρών. Υπάρχει (μεταξύ αυτών των σημείων) η πνευματική ένωση εκείνων που αγαπούν τους συνανθρώπους τους. Αυτή είναι στην πραγματικότητα η οργάνωση της εξωτερικής φυσικής στρατιάς του Κυρίου – μιας στρατιάς που δεν έχει άλλα όπλα εκτός από την αγάπη, την ορθή ομιλία και τις ορθές ανθρώπινες σχέσεις. Η άγνωστη αυτή οργάνωση έχει προοδεύσει με πρωτοφανή ταχύτητα κατά τη μεταπολεμική περίοδο, διότι η ανθρωπότητα έχει σιχαθεί τα μίση και τις έριδες.
Το γενικό επιτελείο του Χριστού είναι ήδη ενεργό με τη μορφή του Νέου Ομίλου Υπηρετών του Κόσμου· είναι ένα δυναμικό σώμα προδρόμων, που πάντα προηγήθηκε κάθε μεγάλης παγκόσμιας Μορφής στο στίβο της ανθρώπινης ζωής. Το έργο και η επιρροή τους είναι ήδη ορατό κι αισθητό σε κάθε χώρα και τίποτε δεν μπορεί να καταστρέψει ό,τι επιτέλεσαν. Το πνευματικό κι οργανωτικό αποτέλεσμα της εκφραζόμενης κι εκφωνούμενης επίκλησης δοκιμάσθηκε επίσης απ’ το 1935 και η ενέργεια της επικλητικής κραυγής της ανθρωπότητας κατευθύνθηκε σε εκείνους τους αγωγούς που φθάνουν απ’ τη γη στον Υψηλό Τόπο όπου ενοικεί ο Χριστός. Από εκεί διαβιβάσθηκε στις ακόμη υψηλότερες εκείνες σφαίρες όπου η προσοχή του Κυρίου του Κόσμου, του Αρχαίου των Ημερών, του Πατρός όλων συν τις Δημιουργικές Ενέργειες και τις Ζώσες Οντότητες που διαμένουν εκεί μαζί Του, μπορεί να εστιασθεί στην ανθρωπότητα και να γίνουν εκείνα τα βήματα που θα ενσωματώσουν ταχύτερα τους Σκοπούς του Θεού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου