«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,
ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,
Οι ακτίνες ένα,
τέσσερα κι έξι βρίσκονται τη στιγμή αυτή εκτός εκδήλωσης, μολονότι η ακτίνα έξι
άρχισε να υποχωρεί σε επιρροή μόνο πριν τριακόσια χρόνια και η δυναμικότητά της,
αν κι εξασθένησε πολύ, μπορεί ακόμη να γίνει αισθητή.
Οι ακτίνες δύο, τρία,
πέντε και επτά είναι ακόμη ισχυρές. Η ακόλουθη δήλωση
μπορεί να δώσει κάποια ιδέα των σχετικών “τιμών” των ακτινικών αυτών
επιδράσεων.
Η ακτίνα τρία
βρίσκεται περισσότερο σε ενσάρκωση, αλλά το 1875
αποκρυφιστικά “συμπλήρωσε την έξοδό της και άρχισε να συστρέφεται κι έτσι να
επιστρέφει”. Κατά συνέπεια μόλις αρχίζει να φθίνει. Όταν το γεγονός αυτό συμβεί
σε σχέση με κάθε τύπο ενέργειας, το αποτέλεσμα που προκαλείται έχει πάντοτε
αποκρυσταλλωτική φύση και τείνει να παραγάγει “καθορισμένες μορφές που
δικαιολογούν άμεση καταστροφή”. Προκαλεί νοητικές καταστάσεις καθορισμένης και
στατικής φύσης. Το συμπέρασμα είναι συνεπώς σαφές ότι στα τελευταία στάδια της
δραστηριότητας αυτής της ακτίνας έχουμε την εμφάνιση εκείνων των δογματικών,
μισαλλόδοξων και θεολογικών στάσεων, λόγου χάρη, που σημαδεύουν την παρακμή και
την επακόλουθη αχρηστία των διαφόρων σχολών σκέψης οι οποίες στον καιρό τους
ενσωμάτωσαν τις ιδέες του ανθρώπου και ήταν επαρκείς για την αρωγή του στη
διάρκεια της περιόδου ανάπτυξής τους.
Η ακτίνα δύο έχει ένα
γοργά επαναλαμβανόμενο κύκλο. Αυτό οφείλεται στην
εξαιρετική της δυναμικότητα. Επειδή
είναι η μείζων ακτίνα του ηλιακού μας συστήματος (της οποίας όλες οι άλλες
ακτίνες είναι απλά όψεις), θα μπορούσε
να λεχθεί ότι η ακτίνα αυτή δεν είναι ποτέ πραγματικά εκτός ενσάρκωσης.
Υπάρχουν ωστόσο σταθεροί κύκλοι αύξησης και εξασθένησης της δυναμικότητας, που
προκαλούνται από την αλληλεπίδραση των ακτίνων οι οποίες δημιουργούν αυτό που
ονομάζεται στα αρχαία αρχεία “η παρέμβαση του ενός ή του άλλου απ’ τους επτά Αδελφούς οι Οποίοι φράσσουν τη
θύρα απ’ όπου προβάλλει η δύναμη” και “η εξαφάνιση του ακτινοβόλου εκείνου
Αδελφού ο Οποίος προχωρεί στο δρόμο Του και αφήνει πίσω μια ανοικτή θύρα από
την οποία ένα άλλος Αδελφός μπορεί να περάσει στην προκαθορισμένη αποστολή Του”.
Ο συμβολισμός είναι σαφής. Οι κύκλοι της δεύτερης ακτίνας είναι δυναμικοί κι
επανέρχονται με κανονικό ρυθμό την εποχή αυτή και κατά τη διάρκεια των είκοσι
πέντε χιλιάδων ετών ενός ζωδιακού κύκλου σε σειρές πεντακοσίων ετών. Συνεπώς το
1825 η δυναμικότητα αυτής της ακτίνας άρχισε να εξασθενεί εφόσον προσεγγίσθηκε
το κορύφωμα της ανάδυσής της των διακοσίων πενήντα ετών. Η βαθμιαία απόσυρση
αυτής της ακτίνας οδήγησε σ’ εκείνη την αύξηση της χωριστικότητας στον κόσμο
που προκάλεσε τους Ευρωπαϊκούς πολέμους και το μεγάλο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η
ακτίνα αυτή θα συνεχίσει να εξασθενεί για άλλα εκατόν σαράντα χρόνια. Αυτό δε
σημαίνει κατ’ ανάγκη την αύξηση της φυσικής βίας και την επικράτηση του
πολέμου. Η ανθρωπότητα είναι πια πολύ περισσότερο ανταποκριτική στις ακτινικές
επιδράσεις, ώστε η επιτηρούσα Ιεραρχία (δια της εγωικής διέγερσης και της
ευαισθησίας ορισμένων εθνών στην εσώτερη καθοδήγηση) μπορεί ν’ αντισταθμίσει τα
πιο φανερά κύρια αποτελέσματα. Αυτό θα ρίξει ένα ενδιαφέρον παράπλευρο φως στην
τεράστια σημασία των κυκλικών αυτών συμβάντων.
Η ακτίνα πέντε είναι
η τελευταία από τις ακτίνες που ήρθε σε δραστηριότητα και βρίσκεται απλά σε
διαδικασία να “προβάλει σε εξουσία”. Αυξάνει σταθερά σε ισχύ και το αποτέλεσμα
της επίδρασής της είναι ότι θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε αυξημένη γνώση. Η ενέργειά της προσκρούει στις διάνοιες των ανθρώπων αυτή την εποχή και
προκαλεί εκείνη τη διέγερση που βρίσκεται πίσω από κάθε επιστημονική προσέγγιση
στην αλήθεια σ’ όλα τα τμήματα της ανθρώπινης σκέψης. Επειδή είναι επίσης η ακτίνα που διέπει την όψη προσωπικότητα του
τέταρτου βασιλείου της φύσης κι επειδή είναι μια από τις ακτίνες που
προσδιορίζει ή ρυθμίζει την Αρεία φυλή μας, η τωρινή ισχύς της είναι
εξαιρετική. Είναι ένα σημείο που πρέπει να θυμάστε προσεκτικά, γιατί εξηγεί πολλά
που βλέπουμε να συμβαίνουν στον κόσμο της σκέψης.
Η ακτίνα επτά είναι επίσης σε εκδήλωση από το έτος 1675.
Θα την εξετάσουμε με περισσότερη λεπτομέρεια όταν επιληφθούμε του πέμπτου
σημείου μας: Οι Ακτίνες σε Κυκλική Εκδήλωση.
Συνεπώς η αλληλεπίδραση και το κάλλος των συγχωνευμένων
ενεργειών αυτή την εποχή είναι μεγάλη, αφού τόσο πολλές ακτίνες εκδηλώνονται
ταυτόχρονα ή μόλις έφυγαν κι ως εκ τούτου δεν είναι εντελώς αμελητέες· ή
αιωρούνται πλησίον έτοιμες να εισέλθουν στο στάδιο της αποκάλυψης κι έτσι να
συνεχίσουν το κυκλικό τους έργο. Μόνο
μια ακτίνα είναι σήμερα πραγματικά τελείως εκτός εκδήλωσης και λειτουργεί
ολοκληρωτικά στα παρασκήνια κι αυτή είναι η πρώτη ακτίνα. Όσον αφορά την
ανθρωπότητα, η πρώτη ακτίνα κάνει αισθητή την παρουσία της και η δυναμικότητά
της δεσπόζει όταν προσεγγισθεί το στάδιο της αποδεγμένης μαθητείας. Αυξάνει σε
ισχύ καθώς επιτελείται πρόοδος στην Ατραπό. Έτσι αρχίζει να συγκεντρώνεται στην
υποκειμενική πλευρά της ζωής μια
σταθερά αυξανόμενη ομάδα απ’ όσους
μπορούν να λειτουργήσουν υπό την επιρροή της πρώτης ακτίνας. Όταν αρκετοί απ’
τους υιούς των ανθρώπων θα μπορούν να λειτουργούν έτσι, η ενωμένη τους
ανταποκριτικότητα θα αποτελέσει έναν αγωγό δια του οποίου η πρώτη αυτή ακτίνα
θα μπορέσει να έρθει σε εκδήλωση. Αυτή είναι μια από τις κύριες δραστηριότητες
και αντικειμενικούς σκοπούς της Ιεραρχίας και με την ορθή κατανόηση του
αποτελέσματος της ανταποκριτικότητας της ανθρωπότητας στις ακτινικές επιδράσεις
θα φθάσουμε στην αναγνώριση ενός νόμου της φύσης που δεν ανακαλύφθηκε ως τώρα.
Ο ιδιαίτερος αυτός νόμος συνδέεται με το τμήμα του Κυβερνήτη του κόσμου, του
Μανού.
Θα είχε ενδιαφέρον αν
σημειώναμε εδώ ότι η έκτη ακτίνα διέπει την Ατραπό της Δοκιμασίας και τρέφει τα
πυρά του ιδεαλισμού στο ζηλωτή.
Η δεύτερη ακτίνα
διέπει την Ατραπό της Μαθητείας και μετουσιώνει τη γνώση σε σοφία, τρέφοντας
παρόμοια τη Χριστική ζωή σε κάθε μαθητή.
Η πρώτη ακτίνα διέπει
την Ατραπό της Μύησης, προκαλώντας απόσπαση από τη μορφή, καταστροφή όλων όσων εμποδίζουν και υποδαύλιση της δυναμικής εκείνης θέλησης
στο μυημένο, η οποία του επιτρέπει να κάνει τα αναγκαία βήματα προς το
Μυσταγωγό.
Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι οι ακτίνες υποδιαιρούνται σε
δύο ομάδες, δηλαδή:
1. Οι Ακτίνες
Όψης........ Ακτίνες 1. 2. 3. Οι
μείζονες ακτίνες.
2. Οι Ακτίνες
Ιδιότητας.. Ακτίνες 4. 5. 6. 7. Οι
ελάσσονες ακτίνες.
Η διάκριση μεταξύ των δύο αυτών ομάδων συνοψίσθηκε καλά
σε μερικές προτάσεις από το Αρχαίο
Σχόλιο:
Η αλήθεια αυτή μπορεί να εφαρμοσθεί επίσης στην ανάπτυξη
του ατόμου και θα διέπει και θα καθορίζει την εξελικτική του ανάπτυξη είτε από τη σκοπιά του
σκοπού είτε από τη σκοπιά της ποιότητας. Οι ζωές που είναι αφιερωμένες στην
ανέλιξη του σκοπού θα έχουν διαφορετική χροιά και φύση από τις ζωές που είναι
αφιερωμένες στην ανάπτυξη του χαρακτήρα και της ποιότητας. Αυτό είναι ένα
ψυχολογικό σημείο με πραγματική βαρύτητα.
Η δήλωση που έγινε παραπάνω είναι μια από τις πιο
σημαντικές και πιο σπουδαίες που κοινοποιήθηκαν ως τώρα σ’ αυτή την πραγματεία
και αξίζει πλήρως να εξετασθεί προσεκτικά. Η αληθινή σημασία είναι βέβαια
εξαιρετικά δύσκολο να συλληφθεί, αλλά ο ερευνητικός σπουδαστής μπορεί να
αναγνωρίσει και να εκτιμήσει το γενικό νόημα. Οι ακτίνες όψης επιφέρουν πρώτιστα την ανέλιξη του Σχεδίου. Οι ακτίνες
ιδιότητας επιφέρουν την ανέλιξη των ποιοτήτων της Θεότητας. Αυτό αληθεύει
για τον ηλιακό Λόγο και για ένα ανθρώπινο ον, για την πλανητική Θεότητα και για
την ανθρωπότητα σαν σύνολο.
Η εφαρμογή αυτής της αλήθειας μπορεί να ιδωθεί καθαρά σε
σχέση με την Αρεία φυλή και τις δύο ακτίνες που διέπουν κι ελέγχουν το
πεπρωμένο της. Η τρίτη Ακτίνα της
Νοήμονος Δραστηριότητας ή Προσαρμοστικότητας διέπει την όλη σταδιοδρομία της
φυλής και δια της κυριαρχίας της μπορούμε να δούμε την πραγματοποίηση του
σχεδίου του Θεού, που είναι η οριστική συγχώνευση πνεύματος και ύλης μέσω της
εξέλιξης της ψυχής του ανθρώπου. Το αποτέλεσμα αυτής της συγχώνευσης μπορεί
να συνοψισθεί σύντομα στις ακόλουθες τρεις δηλώσεις:
1. Ένα πλατύ ενδιαφέρον για την ψυχή, που οδηγεί τελικά στην αναγνώρισή της σαν αποτέλεσμα αυτής της συγχώνευσης και ανάμειξης.
2. Η εκτίμηση της
θειότητας της ουσίας και η αναγνώριση του γεγονότος ότι η ύλη είναι το
εξωτερικό ένδυμα του Θεού. Θα χαρακτηρίζει τη διανοητική επίτευξη της Αρείας
φυλής.
3. Το σχέδιο του
Θεού ότι η ανθρωπότητα πρέπει να ελέγχει την ύλη στο φυσικό πεδίο φθάνει ένα
υψηλό σημείο τελειότητας στην Αρεία φυλή. Ένα εξέχον παράδειγμά του είναι ο από
μέρους του ανθρώπου έλεγχος των ηλεκτρικών δυνάμεων του φυσικού πεδίου.
Η φυλετική τελείωση που θα προσεγγισθεί σαν αποτέλεσμα
της δραστηριότητας της τρίτης και της πέμπτης ακτίνας θα φαίνεται μόνο μερική
από τη σκοπιά της έβδομης φυλετικής ρίζας, λόγου χάρη, αλλά θα υπερέχει κατά
πολύ της επιτευχθείσας κατά τη διάρκεια της Ατλάντειας ή τέταρτης φυλετικής
ρίζας η οποία βρισκόταν υπό τη δεσπόζουσα επίδραση της δεύτερης και της έκτης
ακτίνας. Το άνθος κάθε φυλής κι εκείνοι που εγγυώνται την επίτευξή της μπορούν
να ιδωθούν στους Διδασκάλους, τους Μυημένους και τους Μαθητές οι Οποίοι στη
διάρκεια οποιασδήποτε φυλής φθάνουν στο στόχο που έταξαν οι ψυχές Τους. Ο αναγνώστης πρέπει να θυμάται ότι ο
στόχος για το μύστη μετατοπίζεται σταθερά κι ότι οι μύστες της Αρείας φυλής θα
είναι ανώτεροι σε ανάπτυξη και πλέον διανοητικής τάξης από εκείνους που έφτασαν
το στάδιο αυτό στη διάρκεια της Ατλάντειας φυλής. Συνεπώς οι απαιτήσεις για τη
διάνυση της ατραπού της μαθητείας στην τωρινή φυλή αυξάνουν σταθερά σε δυσκολία
με την πάροδο των αιώνων. Ταυτόχρονα τα εφόδια που κομίζει ο ζηλωτής στο έργο της
επίτευξης της μαθητείας εξελίσσονται επίσης σταθερά κι ο εξοπλισμός φθάνει
σταθερά σε μεγαλύτερη επάρκεια, ανταποκρινόμενος έτσι στην προσφερόμενη
ευκαιρία.
Συνεπώς βιβλία όπως Η
Εξωτερική Αυλή και Η Ατραπός της
Μαθητείας της Άννι Μπέζαντ αναφέρουν τις απαιτήσεις της ατραπού της
δοκιμασίας κι όχι της ατραπού της μαθητείας. Η Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας δίνει τα αναγκαία δεδομένα για
εκείνους που την εποχή αυτή διανύουν την ατραπό της μαθητείας. Στα τρία αυτά
βιβλία βρίσκονται οι απαιτήσεις των δύο σταδίων της ατραπού της συνειδητής
ανέλιξης.
Αρκετά περίεργα στις Λεμούρειες μέρες η πρώτη ακτίνα ήταν
ενεργός. Αυτό λόγω μιας ειδικής διευθέτησης ή προσπάθειας από μέρους της
πλανητικής Ιεραρχίας. Με τη βοήθεια της έβδομης ακτίνας προχώρησε το αναγκαίο έργο.
Την εποχή της ατομικοποίησης της ανθρωπότητας μια τρίτη ακτίνα, η πέμπτη,
εκλήθη σε λειτουργία κι έτσι με την ενωμένη προσπάθεια της πρώτης, της έβδομης
και της πέμπτης ακτίνας έγινε η μεγάλη συγχώνευση μεταξύ της ανώτερης και της
κατώτερης όψης του ανθρώπινου γένους. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι η
δευτερεύουσα ακτινική επίδραση στην Αρεία φυλή την εποχή αυτή είναι η πέμπτη,
συνδέοντας έτσι τον Άρειο και το Λεμούρειο πολιτισμό. Αμφότεροι ήταν και είναι
έντονα υλικοί πολιτισμοί, αλλά ο Λεμούρειος ήταν υλικός επειδή όλη η προσοχή
της Ιεραρχίας στρεφόταν στην ανάπτυξη του φυσικού ανθρώπου, ενώ σήμερα η
προσοχή δε στρέφεται στη φυσική ανέλιξη του ανθρώπου, αλλά σε μια προσπάθεια να
επιτρέψει στον άνθρωπο να ελέγχει τις φυσικές δυνάμεις του πλανήτη. Μια μάλλον
εκπληκτική περίπτωση ομοιότητας των ακτινικών δυνάμεων πρέπει να σημειωθεί εδώ.
Στους Λεμούρειους καιρούς η γιόγκα της εποχής που προκαλούσε την απαιτούμενη
ενοποίηση ή ένωση (που προηγείτο της λήψης της μύησης της εποχής) ήταν η χάθα
γιόγκα, η γιόγκα του φυσικού σώματος. Αυτή έδινε στο μυημένο τον αναγκαίο
φυσικό έλεγχο – έναν έλεγχο που έχει τόσο τελειοποιηθεί στη φυλή σήμερα, ώστε
είναι πια αυτόματος κι έχει γλιστρήσει κάτω από το κατώφλι της συνείδησης. Με
τις μεγάλες κυκλικές ανακεφαλαιώσεις που συντελούνται ακατάπαυστα, βλέπουμε
σήμερα στην Αρεία φυλή μας να δίνεται μια τρομακτική έμφαση στη φυσική
τελειότητα, στα σπορ, στον αθλητισμό, στο χορό και στη φυσική καλλιέργεια.
Είναι το κυκλικό αποτέλεσμα των ίδιων ακτινικών δυνάμεων που επιδρούν πάλι στην
ανθρωπότητα. Ο μυητικός στόχος σήμερα είναι η νοητική ενοποίηση. Ωστόσο η
φυσική αντίδραση στις ακτινικές δυνάμεις δημιουργεί μια ανώτερη μορφή χάθα
γιόγκα ή φυσικού συντονισμού. Τα σημεία αυτά θα τα διευκρινίσουμε περισσότερο.
Η δευτερεύουσα επίδραση που οδηγεί την Αρεία φυλή προς τα
εμπρός είναι εκείνη της πέμπτης Ακτίνας
της Συγκεκριμένης Γνώσης ή Επιστήμης. Η ακτίνα αυτή, όπως είδαμε, ήταν μια
από τις ακτίνες που επέφεραν την ατομικοποίηση πριν εκατομμύρια χρόνια κι έτσι
ώθησαν την ανθρωπότητα στην ατραπό της επιστροφής. Έρχεται πάλι στην εξουσία
και μολονότι είχε πολλούς κύκλους δραστηριότητας από τις Λεμούρειες μέρες,
κανένας απ’ αυτούς δεν είχε τόσο απρόσκοπτη υπεροχή όσο ο τωρινός. Απ’ όπoυ και η τρομακτική δυναμικότητα των ατόμων στην εποχή μας· απ’ όπου και η
δυσχέρεια, αλλά και η ευκαιρία. Είναι
μια ακτίνα ποιότητας και το αποτέλεσμά
της είναι να διεγείρει την απόκτηση γνώσης και την ανάπτυξη της ανθρώπινης
διανόησης που είναι ένα όργανο εξαιρετικής ευαισθησίας και θα επιφέρει αυξημένη
επίγνωση του Θεού.
Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι στους Λεμούρειους καιρούς το
αποτέλεσμα αυτής της ακτίνας ήταν να διεγείρει την ενστικτώδη φύση. Αυτό έφερε
επίγνωση της μορφικής φύσης της Θεότητας. Κατά τη διάρκεια της Ατλάντειων
ημερών δια της επίδρασης της δεύτερης ακτίνας το ένστικτο άρχισε να
συγχωνεύεται με τη διανόηση και αναπτύχθηκε εκείνη η όψη της φύσης του ανθρώπου
που ονομάζεται (στα θεοσοφικά βιβλία) καμα-μάνας. Η φράση αυτή απλά σημαίνει
μια ανάμειξη επιθυμίας-αισθήματος-κατώτερου νου – μια περίεργη σύνθεση που
χαρακτηρίζει το μέσο άνθρωπο σήμερα και οδηγεί στο περίπλοκο πρόβλημά του.
Αυτή η ανάπτυξη
έδωσε στον άνθρωπο έναν άλλο τύπο επίγνωσης. Απέκτησε συνείδηση του αισθαντικού
σύμπαντος· έγινε ευαίσθητος στην αγάπη του Θεού και αποτύπωσε μια έμφυτη
αντίδραση στην καρδιά του Θεού. Σήμερα υπό την πέμπτη ακτινική επίδραση
αφυπνίζεται γοργά η διανόηση· το ένστικτο πέφτει κάτω από το κατώφλι της
συνείδησης· το καμα-μάνας δεν είναι πια το εξέχον χαρακτηριστικό των μαθητών
του κόσμου. Η διανόηση (συγκεκριμένη και αφηρημένη, κατώτερη και ανώτερη)
ανελίσσεται σταθερά και καθώς ανελίσσεται, η θέληση, ο σκοπός και το σχέδιο της
Θεότητας αρχίζουν να σχηματοποιούνται στις διάνοιες των ανθρώπων. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα αυτής της
ανάπτυξης είναι η δύναμη για οργάνωση και για εργασία ατομικά με συγκεκριμένο
σκοπό. Αυτή καταδεικνύεται σήμερα από άτομα σε όλα τα τμήματα της
ανθρώπινης δραστηριότητας. Φανερώνουν ικανότητα συναίσθησης του Σχεδίου του
Θεού και συνεργασίας· βλέπουν το πλατύ γενικό περίγραμμα του θείου σκοπού και
κατανοούν όσο ποτέ πριν το μεγάλο εξελικτικό σχέδιο. Οι άνθρωποι οικοδομούν
τώρα για το μέλλον επειδή έχουν μια αναλαμπή του παρελθόντος κι έχουν αγγίξει
το όραμα.
Αργότερα θα έχουμε πάλι μια μεταβατική περίοδο, ανάλογη
μ’ εκείνη την περίοδο στην οποία αναπτύχθηκε το καμα-μάνας και τότε θα δούμε
ολόκληρη τη φυλή να εκφράζει μια αναπτυγμένη σύνθεση διανόησης-ενόρασης, σαν
προπαρασκευή για το προχωρημένο εκείνο στάδιο που θα έλθει στο τέλος της
επόμενης φυλετικής ρίζας, της έκτης. Αυτό μας οδηγεί σε μια περίοδο δέκα
εκατομμυρίων ετών από σήμερα, οπότε η διανόηση θα έχει με τη σειρά της
γλιστρήσει κάτω από το κατώφλι της συνείδησης, όπως συνέβη με το ένστικτο. Τότε
θα λειτουργεί αυτόματα όπως η ενστικτώδης φύση του ανθρώπου και η φυλή θα είναι
ενορατική. Αυτό σημαίνει πραγματικά ότι το πέμπτο βασίλειο της φύσης θα
εκδηλωθεί στη γη κι ότι η βασιλεία του Θεού (όπως την αποκαλεί ο Χριστιανός) θα
έχει φθάσει.
Αυτό θ’ αποτελέσει
γεγονός ίσης σημασίας μ’ εκείνο της έλευσης του τέταρτου βασιλείου, οπότε
έκαναν την εμφάνισή τους στη γη οι άνθρωποι. Η επόμενη μεγάλη αυτή φυλή θα
διέπεται από τη δεύτερη και την τέταρτη ακτίνα, εμφανίζοντας έτσι μια σχέση
μεταξύ της τέταρτης φυλετικής ρίζας, της Ατλάντειας και της έκτης φυλετικής
ρίζας. Με όρους συνείδησης αυτό μπορεί να εκφρασθεί σαν σχέση μεταξύ της
αστρικής-συναισθηματικής ανάπτυξης και της ενορατικής-βουδδικής ανάπτυξης. Η
τελική φυλή θα διέπεται από την πρώτη, την έβδομη και τη δεύτερη ακτίνα.
Νομίζω σας έδωσα στο δυσνόητο αυτό θέμα τόσα όσα μπορείτε να συλλάβετε. Ο πίνακας των ακτίνων που διέπουν τις φυλές μπορεί συνεπώς να δοθεί ως εξής:
Ατλάντεια Φυλή............................ Ακτίνες 2.
6.
Αρεία Φυλή................................... Ακτίνες
3. 5.
Έκτη Φυλή..................................... Ακτίνες
2. 4.
Έβδομη Φυλή................................ Ακτίνες
1. 7. 2.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου