«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026

Κείμενο που διαμοιράστηκε

Η επανεμφάνιση του Χριστού από σελίδα 21.

 Η τωρινή εποχή είναι μοναδική στο ότι (όπως ποτέ πριν) είναι ένας κύκλος ή περίοδος συνδιασκέψεων – κοινοτικών, εθνικών και διεθνών – και συναντήσεων ανθρώπων. Σύλλογοι, συναθροίσεις, επιτροπές, συνδιασκέψεις και σύνδεσμοι σχηματίζονται παντού για συζήτηση και μελέτη της ανθρώπινης ευημερίας και απελευθέρωσης· αυτό το φαινόμενο είναι μια από τις ισχυρότερες ενδείξεις ότι ο Χριστός βρίσκεται στο δρόμο Του. Είναι η ενσωμάτωση της ελευθερίας κι ο Αγγελιαφόρος της Απελευθέρωσης. Διεγείρει το ομαδικό πνεύμα και την ομαδική συνείδηση και η πνευματική Του ενέργεια είναι η ελκτική δύναμη που συνδέει παντού τους ανθρώπους για το κοινό καλό. Η επανεμφάνισή Του θα συνδέσει και θα συνενώσει όλους τους άνδρες και γυναίκες καλής θέλησης σ’ όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα θρησκείας ή εθνικότητας. Η έλευσή Του θα εφελκύσει μεταξύ των ανθρώπων μια πλατιά και αμοιβαία αναγνώριση του καλού σ’ όλους. Είναι μέρος της μοναδικότητας της έλευσής Του και γι’ αυτή ήδη ετοιμαζόμαστε. Η μελέτη του ημερήσιου τύπου το αποδεικνύει. Η επικλητική έκκληση των πολλών ομάδων που εργάζονται για χάρη της ανθρωπότητας (συνειδητά ή ασυνείδητα), είναι αυτή που θα Τον φέρει. Όσοι διεξάγουν τη μεγάλη αυτή πράξη της επίκλησης, είναι οι πνευματικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, οι φωτισμένοι πολιτικοί, οι θρησκευτικοί ηγέτες και οι άνδρες και οι γυναίκες των οποίων οι καρδιές είναι γεμάτες από καλή θέληση. Θα Τον εφελκύσουν αν μπορέσουν να σταθούν με μαζική πρόθεση, με ελπίδα και προσδοκία. Το προπαρασκευαστικό αυτό έργο πρέπει να εστιασθεί και να εκτελεσθεί απ’ την παγκόσμια ιντελλιγκέντσια και τους πρωτοπόρους εραστές της ανθρωπότητας, από ομάδες αφιερωμένες στην ανθρώπινη βελτίωση και από αντιπροσωπευτικούς ανιδιοτελείς ανθρώπους. Η επιτυχία της προσπάθειας που σχεδιάζεται τώρα από τον Χριστό και την πνευματική Ιεραρχία εξαρτάται απ’ την ικανότητα του ανθρώπινου γένους να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε φως ήδη κατέχει για να εδραιώσει ορθές σχέσεις στις οικογένειες, στις κοινωνίες, στα έθνη και στον κόσμο. 

Υπάρχει λοιπόν η μοναδική αυτή διαφορά μεταξύ της αναμενόμενης έλευσης του Χριστού και της εποχής στην οποία ήρθε προηγουμένως: ο κόσμος είναι γεμάτος από ομάδες που εργάζονται για την ανθρώπινη ευημερία. Η προσπάθεια αυτή, στο φως της ανθρώπινης ιστορίας των περασμένων αιώνων, είναι κάτι σχετικά νέο και γι’ αυτή πρέπει να προετοιμασθεί ο Χριστός και μ’ αυτή την τάση πρέπει να εργασθεί. Ο “κύκλος των διασκέψεων” που οδηγείται πλέον σε πλήρη ανάπτυξη, αποτελεί μέρος της μοναδικής κατάστασης την οποία αντιμετωπίζει ο Χριστός.

Πριν όμως μπορέσει να έρθει ο Χριστός με τους μαθητές Του, ο τωρινός πολιτισμός μας πρέπει να πεθάνει. Στον ερχόμενο αιώνα θ’ αρχίσουμε να μαθαίνουμε την έννοια της λέξης “ανάσταση” και η νέα εποχή θ’ αρχίσει ν’ αποκαλύπτει το βαθύ σκοπό και την πρόθεσή της. Το πρώτο βήμα θα είναι η ανάδυση της ανθρωπότητας από το θάνατο του πολιτισμού της, των παλιών της ιδεών και τρόπων ζωής, η εγκατάλειψη των υλιστικών στόχων της και της ολέθριας ιδιοτέλειάς της και η πρόοδός της στο καθαρό φως της ανάστασης. Δεν είναι συμβολικές ή μυστικιστικές λέξεις, αλλά μέρος της γενικής κατάστασης που θα περιβάλλει την περίοδο της επανεμφάνισης του Χριστού· είναι ένας κύκλος τόσο πραγματικός όσο και ο κύκλος των συνδιασκέψεων που τόσο δραστήρια οργανώνεται τώρα. Όταν ήρθε την προηγούμενη φορά ο Χριστός μας δίδαξε την αληθινή έννοια της Απάρνησης ή της Σταύρωσης· αυτή τη φορά το μήνυμά Του θ’ αφορά τη ζωή της ανάστασης. Ο τωρινός κύκλος των συνδιασκέψεων προετοιμάζει τους ανθρώπους παντού για σχέσεις, έστω κι αν σήμερα φαίνεται να έχουν φύση διαφορετική· ο σημαντικός παράγοντας είναι το γενικό ανθρώπινο συμφέρον και η σκέψη για τον καθορισμό της ανάγκης, των ενεχόμενων αντικειμενικών σκοπών και των μέσων που πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Η περίοδος της ανάστασης που θα εγκαινιάσει ο Χριστός και θ’ αποτελέσει το μοναδικό Του έργο – στο οποίο θα περιληφθούν όλες οι άλλες δραστηριότητές Του – θα είναι αποτέλεσμα της ζύμωσης και της γονιμοποίησης που συμβαίνει στον κόσμο των ανθρώπων αυτή την εποχή, της οποίας εξωτερική ένδειξη αποτελούν οι πολλές συνδιασκέψεις.

Τις μοναδικές αυτές συνθήκες αντιμετώπισε ο Χριστός στη διάρκεια των χρόνων του πολέμου, όταν η ανάγκη της ανθρωπότητας Τον ανάγκασε ν’ αποφασίσει να επιταχύνει την έλευσή Του. Η οικτρή κατάσταση του κόσμου σαν αποτέλεσμα αιώνων ιδιοτέλειας και του παγκόσμιου πολέμου, η μοναδική ευαισθησία που δείχνουν οι άνθρωποι παντού (σαν αποτέλεσμα της εξελικτικής διαδικασίας), η μοναδική διάδοση της γνώσης για την πνευματική Ιεραρχία και η μοναδική ανάπτυξη της ομαδικής συνείδησης που εκδηλώνεται από κάθε πλευρά με το πλήθος των διασκέψεων, δημιούργησαν για τον Χριστό τη μοναδική Του ευκαιρία και Του παρουσίασαν μια απόφαση την οποία δεν μπορούσε ν’ αποφύγει.

Θα μπορούσε ευλαβικά να ειπωθεί ότι σ’ αυτή την “ευκαιρία” του Χριστού περιλαμβάνονται δύο γεγονότα κι ότι και τα δύο είναι δύσκολο για τον άνθρωπο να τα εννοήσει. Πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε το γεγονός του συγχρονισμού της θέλησής Του με τη θέληση του Πατρός και το γεγονός ότι ο συγχρονισμός αυτός οδήγησε σε μια βασική απόφαση. Δεν είναι εύκολο για το μέσο Χριστιανό ν’ αντιληφθεί ότι ο Χριστός προχωρεί σταθερά προς διαρκώς δυναμικότερες εμπειρίες κι ότι στη θεία Του εμπειρία δεν υπάρχει τίποτε στατικό ή μόνιμο, εκτός από την αναλλοίωτη αγάπη Του για την ανθρωπότητα.

Η βαθιά μελέτη της ιστορίας του Ευαγγελίου, απαλλαγμένη απ’ τις ορθόδοξες ερμηνείες, αποκαλύπτει ορισμένα πράγματα. Οι συνηθισμένες ερμηνείες, αν μπορούσαν οι άνθρωποι ν’ αναγνωρίσουν την αληθινή τους έννοια, είναι απλά η κατανόηση κάποιου ανθρώπου από μια σειρά Αραμαϊκών, Ελληνικών ή Λατινικών λέξεων. Το γεγονός ότι η πλειονότητα των αναγνωρισμένων σχολιαστών έζησε προ πολλών εκατοντάδων ετών φαίνεται ότι προσέδωσε σ’ αυτές τις λέξεις μια εντελώς αδικαιολόγητη αξία. Τα λόγια ενός σχολιαστή ή ενός ερμηνευτή σήμερα δεν έχουν προφανώς καμιά αξία σε σύγκριση με εκείνα των αρχαίων εποχών· όμως ο σύγχρονος σχολιαστής είναι πιθανόν περισσότερο νοήμων και καλύτερα εκπαιδευμένος από τον αρχαίο σχολιαστή κι επιπλέον έχει το πλεονέκτημα των πολλών αναγνωρισμένων μεταφράσεων και της ακριβούς επιστήμης. Πάσχουμε θεολογικά από την άγνοια του παρελθόντος· είναι περίεργο ότι ο αρχαίος σχολιαστής υποτίθεται ότι έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από το σύγχρονο, πιο εκπαιδευμένο και νοήμονα άνθρωπο. Αν η Καινή Διαθήκη αληθεύει στην παρουσίαση του Χριστού, αν αληθεύει στην απόδοση των λόγων Του ότι “μείζονα τούτων ποιήσωμεν” κι αν αληθεύει ότι μας είπε “εστέ ουν τέλειοι ώσπερ ο Πατήρ ημών ο εν τοις Ουρανοίς τέλειος έστι”, κατά τι σφάλλουμε αν αναγνωρίσουμε ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να συμβαδίζει με τη διάνοια του Χριστού και να γνωρίζει εκείνα που σκόπευε να γνωρίσουμε; Ο Χριστός είπε ότι “αν τις εκτελέσει το θέλημα του Θεού, ούτος θέλει γνωρίσει”· μ’ αυτό τον τρόπο έμαθε ο Χριστός κι αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο μας διαβεβαιώνει ότι ο καθένας μας θα επιτύχει.

Η παρουσίαση αυτής της σημασίας της θέλησης του Θεού στη συνείδηση του Χριστού, ήταν αυτή που Τον οδήγησε σε ορισμένες μεγάλες αποφάσεις και Τον ανάγκασε να κραυγάσει: “Πάτερ, μη το εμόν θέλημα, αλλά το σον γινέσθω”. Τα λόγια αυτά μαρτυρούν σαφώς κάποια σύγκρουση και δε δείχνουν συγχρονισμό των δύο θελήσεων· μαρτυρούν την από μέρους του Χριστού απόφαση να μην υπάρξει αντίθεση μεταξύ της θέλησής Του κι εκείνης του Θεού. Αιφνίδια δέχθηκε ένα όραμα της αναδυόμενης θείας πρόθεσης για την ανθρωπότητα και – μέσω της ανθρωπότητας – για τον πλανήτη σαν σύνολο. Στο ιδιαίτερο στάδιο της πνευματικής ανάπτυξης στην οποία έφθασε τότε ο Χριστός και η οποία Τον κατέστησε Αρχηγό της πνευματικής Ιεραρχίας, Εκείνον που σχεδίασε την ανάδυση της Βασιλείας του Θεού και Τον εδραίωσε ως Διδάσκαλο όλων των Διδασκάλων και Διδάσκαλο αγγέλων κι ανθρώπων, η συνείδησή Του ήταν απόλυτα ενωμένη με το θείο Σχέδιο· η εφαρμογή του στη Γη και ο στόχος της εδραίωσης της Βασιλείας του Θεού και η εμφάνιση του πέμπτου βασιλείου της φύσης ήταν γι’ Αυτόν απλά η εκπλήρωση του νόμου και στην εκπλήρωση αυτή συνδέθηκε ολόκληρη η ζωή Του.

Το Σχέδιο, ο στόχος, οι τεχνικές και οι νόμοι του, η ενέργειά του (εκείνη της αγάπης) και η στενή κι αυξανόμενη σχέση μεταξύ της πνευματικής Ιεραρχίας και της ανθρωπότητας ήταν σ’ Αυτόν γνωστά και πλήρως κατανοητά. Στο ύψιστο σημείο της κορυφωθείσας αυτής γνώσης και τη στιγμή της πλήρους υποταγής Του στην αναγκαία θυσία της ζωής Του για την εκπλήρωση αυτού του Σχεδίου, συνέβη ξαφνικά μια μεγάλη διεύρυνση της συνείδησης. Η σημασία, η πρόθεση, ο σκοπός όλων αυτών και η περιεκτική θεία Ιδέα (όπως υφίσταται στη διάνοια του Πατρός) ανέτειλαν στην ψυχή Του – όχι στο νου Του, γιατί η αποκάλυψη ήταν πολύ μεγαλύτερη απ’ αυτόν. Είδε ακόμη βαθύτερα στην έννοια της θειότητας απ’ ό,τι φαινόταν ποτέ δυνατό· ο κόσμος της έννοιας και ο κόσμος των φαινομένων έσβησαν και – μιλώντας εσωτερικά – απώλεσε τα πάντα. Εκείνη τη στιγμή δεν Του έμεινε ούτε η ενέργεια του δημιουργικού νου ούτε η ενέργεια της αγάπης. Αποστερήθηκε απ’ ό,τι καθιστά τη ζωή ανεκτή και γεμάτη νόημα. Ένας νέος τύπος ενέργειας έγινε προσιτός – η ενέργεια της ίδιας της ζωής, εμποτισμένης από σκοπό και υποκινούμενης από πρόθεση. Ήταν όμως νέα και άγνωστη και μέχρι σήμερα ακατάληπτη. Για πρώτη φορά η σχέση της θέλησης που είχε μέχρι τώρα εκφρασθεί στη ζωή Του με την αγάπη και το δημιουργικό έργο της εγκαινίασης της νέας διαθήκης, έγινε σαφής σ’ Αυτόν. Στο σημείο αυτό διήλθε από τη Γεθσημανή της αυταπάρνησης. Το μεγαλύτερο, το ευρύτερο, το περιεκτικότερο Του αποκαλύφθηκε κι όλα όσα μέχρι τώρα φαίνονταν τόσο ζωτικά και σπουδαία χάθηκαν απ’ τη θέα μέσα στο μεγαλύτερο όραμα. Αυτή η ζωντανή αντίληψη του Όντος και της ταύτισης με τη θεία πρόθεση του ίδιου του Θεού, του Πατρός, του Κυρίου του Κόσμου, σε επίπεδα επίγνωσης για τα οποία (μέχρι τώρα) δε γνωρίζουμε τίποτε, αποτέλεσε την ανελισσόμενη επίγνωση του Χριστού στην Οδό της Ανώτερης Εξέλιξης. Αυτή την Οδό βαδίζει σήμερα και άρχισε να τη βαδίζει στην Παλαιστίνη πριν δύο χιλιάδες χρόνια. Γνώρισε με έννοια που Του ήταν άγνωστη ως τότε, τι αποσκοπούσε ο Θεός και τι σήμαινε το ανθρώπινο πεπρωμένο και το ρόλο που έπρεπε να παίξει στην πραγματοποίηση αυτού του πεπρωμένου. Λίγη προσοχή έδωσε ανά τους αιώνες η ανθρώπινη σκέψη στην αντίδραση του Χριστού ως προς το δικό Του πεπρωμένο καθώς επηρεάζει το ανθρώπινο. Δώσαμε λίγη προσοχή στην όψη της αντίδρασής Του προς τη γνώση καθώς εκδιπλωνόταν. Υπήρξαμε ιδιοτελείς και άπληστοι στην αντίδρασή μας ως προς το έργο και τη θυσία Του.

Η λέξη “γνωρίζω” (σε σχέση με τη μυημένη συνείδηση του Χριστού και κατώτερων ακόμη μυημένων) αφορά τη βεβαιότητα της γνώσης που αποκτά ο μυημένος με πειραματισμό, εμπειρία κι έκφραση. Ο πρώτος ασθενής τρόμος της αντίδρασης στο εναδικό “πεπρωμένο” και στην πλατιά, παγκόσμια επίδραση που μπορεί ν’ ασκήσει ένας Υιός του Θεού, γίνεται αισθητή στη συνείδηση του Χριστού – όπως και στη συνείδηση όλων όσων υπακούουν στην εντολή Του και φθάνουν στην τελείωση που υπέδειξε ως εφικτή. Η ύψιστη θεία ποιότητα ή όψη γίνεται πλέον αισθητή στη ζωή του προοδεύοντος Υιού του Θεού· γνωρίζει την έννοια της νοημοσύνης· αντιλαμβάνεται τη σημασία της αγάπης και της ελκτικής της ποιότητας. Τώρα – εξαιτίας των δύο αυτών αναγνωρίσεων – αποκτά επίγνωση της δυναμικότητας της θέλησης και της πραγματικότητας της θείας πρόθεσης την οποία η θέληση αυτή πρέπει (με κάθε τίμημα) να εφαρμόσει. Αυτή ήταν η μεγάλη κρίση του Χριστού.

     «ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026

Κείμενο που διαμοιράστηκε

Αν το μάτι είναι, ταυτόχρονα, ο χάρτης και το φως που τον φωτίζει, πού βρίσκεται η Θέληση; 

Όχι στο να διασχίζεις τις οδούς, αλλά στο να τολμάς να είσαι το βλέμμα. 

Λοράν Σουέλ ντε Λανγκεντόκ

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ο Κόσμος Σήμερα

Μ

ΙΑ από τις σημερινές δυσκολίες για την αποδοχή της διδασκαλίας ότι ο Χριστός θα έρθει, είναι το αίσθημα ότι η διδασκαλία δόθηκε προ πολλών αιώνων και ποτέ τίποτε δε συνέβη. Αυτή είναι δήλωση γεγονότος κι εδώ βρίσκεται μεγάλο μέρος του προβλήματός μας. Η προσδοκία της έλευσής Του δεν είναι νέα· τίποτε μοναδικό ή διαφορετικό δεν υπάρχει σ’ αυτή· όσοι είναι ακόμη προσκολλημένοι στην ιδέα θεωρούνται ανεκτικά με ειρωνεία ή οίκτο, ανάλογα της περίπτωσης. Ωστόσο η μελέτη των καιρών και των εποχών, των σημασιών, της θείας πρόθεσης ή της θέλησης του Θεού, συν η εξέταση της παγκόσμιας κατάστασης μπορεί να μας οδηγήσει να πιστέψουμε ότι η παρούσα εποχή είναι μοναδική κατά πολλούς τρόπους κι ότι ο Χριστός αντιμετωπίζει μια μοναδική ευκαιρία. Η μοναδική αυτή ευκαιρία που Του παρουσιάζεται, δημιουργείται από ορισμένες παγκόσμιες συνθήκες οι οποίες είναι κι αυτές μοναδικές· υπάρχουν σήμερα παράγοντες στον κόσμο και συνέβησαν γεγονότα στη διάρκεια του περασμένου αιώνα, τα οποία ποτέ προηγουμένως δεν είχαν συμβεί· θα μας ήταν επωφελές αν εξετάζαμε αυτά τα ζητήματα κι αποκτούσαμε έτσι μια καλύτερη προοπτική. Ο κόσμος στον οποίο θα έρθει είναι ένας νέος κόσμος, αν όχι ακόμη ένας καλύτερος κόσμος· νέες ιδέες απασχολούν τις διάνοιες των ανθρώπων και νέα προβλήματα αναμένουν λύση. Ας δούμε αυτή τη μοναδικότητα κι ας αποκτήσουμε κάποια γνώση της κατάστασης στην οποία θα κατασταλάξει ο Χριστός. Ας είμαστε ρεαλιστές στην προσέγγιση αυτού του θέματος κι ας αποφύγουμε τη μυστικιστική και αόριστη σκέψη. Αν είναι αληθινό ότι σχεδιάζει να επανεμφανισθεί, αν είναι γεγονός ότι θα φέρει μαζί Του τους μαθητές Του, τους Διδασκάλους της Σοφίας κι αν ο ερχομός αυτός επίκειται, ποιοι είναι οι παράγοντες που πρέπει να λάβουν υπόψη Τους;

Πρώτα απ’ όλα θα έρθει σ’ έναν κόσμο που είναι ουσιαστικά ένας κόσμος. Η επανεμφάνισή Του και το επακόλουθο έργο Του δεν μπορεί να περιορισθεί σε ένα μικρό τόπο ή περιοχή που δεν άκουσε ποτέ η μεγάλη πλειονότητα, όπως συνέβη όταν ήρθε προηγουμένως. Το ραδιόφωνο, ο τύπος και η διάδοση των ειδήσεων θα κάνουν την έλευσή Του διαφορετική απ’ εκείνη οποιουδήποτε άλλου Αγγελιαφόρου· οι ταχείες μέθοδοι μεταφοράς θα Τον κάνουν προσιτό σε αναρίθμητα εκατομμύρια τα οποία με πλοία, τραίνα κι αεροπλάνα θα μπορούν να Τον προσεγγίσουν· δια της τηλεόρασης η μορφή Του μπορεί να γίνει γνωστή σ’ όλους κι αληθινά “όψεται αυτόν πας οφθαλμός”. Κι αν δεν αναγνωρισθεί γενικά η πνευματική Του θέση και το μήνυμά Του, πρέπει αναγκαστικά να υπάρξει παγκόσμιο ενδιαφέρον, γιατί σήμερα ακόμη και οι ψευτοΧριστοί και ψευτοαγγελιαφόροι προκαλούν την παγκόσμια περιέργεια και δεν μπορούν να κρυφτούν. Αυτό δημιουργεί μια μοναδική κατάσταση στην οποία θα εργασθεί, μια κατάσταση παρόμοια της οποίας κανείς λυτρωτής, ενεργός Υιός Θεού δεν αντιμετώπισε ποτέ πριν.

Η ευαισθησία των λαών του κόσμου για ό,τι είναι νέο ή αναγκαίο, είναι επίσης μοναδικά διαφορετική· ο άνθρωπος έχει προοδεύσει πολύ στην αντίδρασή του τόσο προς το καλό όσο και προς το κακό και κατέχει ένα όργανο ανταπόκρισης πολύ πιο ευαίσθητο απ’ ό,τι η ανθρωπότητα στην παλιότερη εκείνη εποχή. Αν σημειωνόταν μια ταχεία ανταπόκριση στον Αγγελιαφόρο όταν ήρθε προηγουμένως, θα είναι τώρα γενικότερη και ταχύτερη τόσο στην απόρριψη όσον και στην αποδοχή. Οι άνθρωποι είναι πιο ερευνητικοί, καλύτερα εκπαιδευμένοι, πιο ενορατικοί και προσδοκούν περισσότερο το ασυνήθιστο και το μοναδικό από κάθε άλλη εποχή της ιστορίας. Η διανοητική τους αντίληψη είναι εντονότερη, η αίσθησή τους των αξιών οξύτερη, η ικανότητά τους να διακρίνουν και να επιλέγουν αναπτύσσεται γοργά και διεισδύουν ταχύτερα στις σημασίες. Τα γεγονότα αυτά θα ρυθμίσουν την επανεμφάνιση του Χριστού και θα συντείνουν στην ταχύτερη διάδοση της είδησης της έλευσής Του και του περιεχομένου του μηνύματός Του.

Όταν έρθει σήμερα, θα βρει έναν κόσμο μοναδικά ελεύθερο απ’ το άδραγμα και την εξουσία του κλήρου· όταν ήρθε πριν η Παλαιστίνη βρισκόταν στο φαύλο άδραγμα των Εβραίων θρησκευτικών αρχηγών και οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι ήταν για το λαό εκείνης της χώρας ό,τι είναι οι άρχοντες της εκκλησίας για το λαό στο σημερινό κόσμο. Τον περασμένο όμως αιώνα υπήρξε μια ωφέλιμη και υγιής απομάκρυνση από την κληρικοκρατία και την ορθόδοξη θρησκεία κι αυτό θ’ αποτελέσει μοναδική ευκαιρία για την αποκατάσταση της αληθινής θρησκείας και την παρουσίαση μιας απλής επιστροφής στους τρόπους της πνευματικής ζωής. Οι ιερείς, οι Λευίτες, οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι δεν Τον αναγνώρισαν στην προηγούμενη έλευσή Του. Τον φοβήθηκαν. Και είναι πολύ απίθανο ότι οι αντιδραστικοί κληρικοί θα Τον αναγνωρίσουν σήμερα. Μπορεί να εμφανισθεί μ’ έναν εντελώς απροσδόκητο τρόπο· ποιος μπορεί άραγε να πει αν θα έρθει σαν πολιτικός, οικονομολόγος, ηγέτης του λαού (προερχόμενος απ’ τους κόλπους του), επιστήμονας ή καλλιτέχνης;

Είναι πλάνη να πιστεύουμε, όπως κάνουν μερικοί, ότι η κύρια τάση του έργου του Χριστού θα είναι διαμέσου των εκκλησιών ή των θρησκειών του κόσμου. Θα εργασθεί αναγκαστικά μ’ αυτές, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες και υπάρξει ένας ζωντανός πυρήνας αληθινής πνευματικότητας σ’ αυτές, ή όταν η επικλητική τους έκκληση θα είναι αρκετά ισχυρή για να Τον φθάσει. Θα χρησιμοποιήσει κάθε δυνατό αγωγό δια του οποίου μπορεί να διευρυνθεί η συνείδηση του ανθρώπου και να επιτευχθεί ορθός προσανατολισμός. Ωστόσο είναι αληθινότερο να ειπωθεί ότι θα εργασθεί σταθερά σαν Παγκόσμιος Δάσκαλος κι ότι οι εκκλησίες δεν είναι παρά ένας από τους δρόμους διδασκαλίας τους οποίους θα χρησιμοποιήσει. Ό,τι διαφωτίζει τις διάνοιες των ανθρώπων, κάθε προπαγάνδα που αποβλέπει στην επίτευξη ορθών ανθρώπινων σχέσεων, όλοι οι τρόποι απόκτησης πραγματικής γνώσης, όλες οι μέθοδοι μετουσίωσης της γνώσης σε σοφία και κατανόηση, ό,τι διευρύνει τη συνείδηση της ανθρωπότητας κι όλες τις υπανθρώπινες καταστάσεις επίγνωσης κι ευαισθησίας, ό,τι διαλύει τη γοητεία και την πλάνη και διασπά την αποκρυστάλλωση και διαταράσσει τις στατικές συνθήκες θα περιέλθει στις ρεαλιστικές δραστηριότητες της Ιεραρχίας της οποίας προΐσταται. Περιορίζεται από την ποιότητα και την ολκή της επικλητικής έκκλησης της ανθρωπότητας κι αυτή με τη σειρά της ρυθμίζεται από το επιτευχθέν σημείο εξέλιξης.

Στην ιστορία του Μεσαίωνα και νωρίτερα οι εκκλησίες και οι φιλοσοφικές σχολές παρείχαν τους κύριους αγωγούς για την υποκειμενική Του δραστηριότητα, αλλά δε θα συμβεί το ίδιο όταν είναι εδώ αντικειμενικά και πραγματικά. Είναι ένα σημείο που θα κάνουν καλά να θυμούνται οι εκκλησίες και οι οργανωμένες θρησκείες. Υπάρχει πλέον μια μετατόπιση της έμφασης και της προσοχής Του σε δύο νέα πεδία προσπάθειας: πρώτο, στο πεδίο της παγκόσμιας εκπαίδευσης και δεύτερο, στη σφαίρα της νοήμονος ενίσχυσης εκείνων των δραστηριοτήτων που υπάγονται στο τμήμα διακυβέρνησης στις τρεις όψεις του, τη διπλωματία, την πολιτική και τη νομοθεσία. Ο κοινός άνθρωπος αφυπνίζεται πλέον στη σημασία και την ευθύνη της διακυβέρνησης· είναι συνεπώς αντιληπτό από την Ιεραρχία ότι προτού ο κύκλος της αληθινής δημοκρατίας (όπως ουσιαστικά υφίσταται και τελικά θα εκδηλωθεί) μπορέσει να έρθει σε ύπαρξη, η εκπαίδευση των μαζών στην πολιτική της συνεργασίας, την οικονομική σταθεροποίηση δια του ορθού μερισμού και την ειλικρινή πολιτική αλληλεπίδραση είναι επιτακτικά αναγκαία. Ο μακρύς χωρισμός θρησκείας και πολιτικής πρέπει να τερματισθεί κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί τώρα, λόγω του υψηλού επιπέδου της ανθρώπινης μαζικής νοημοσύνης και του γεγονότος ότι η επιστήμη έφερε όλους τους ανθρώπους τόσο κοντά, ώστε ό,τι συμβαίνει σε μια μακρινή περιοχή της επιφάνειας της γης αποτελεί θέμα γενικού ενδιαφέροντος μέσα σε λίγα λεπτά. Αυτό Του δίνει μοναδική δυνατότητα να εργασθεί στο μέλλον.

Η ανάπτυξη της πνευματικής αναγνώρισης αποτελεί τη μεγάλη ανάγκη σήμερα για την προετοιμασία της επανεμφάνισής Του· κανείς δε γνωρίζει σε ποιο έθνος θα έρθει· μπορεί να εμφανισθεί σαν Άγγλος, Ρώσσος, Νέγρος, Λατίνος, Τούρκος, Ινδός ή κάθε άλλης εθνικότητας. Ποιος μπορεί να πει ποιας; Μπορεί να είναι Χριστιανός, Ινδουιστής ή Βουδδιστής, ή να μην έχει καμιά ιδιαίτερη πίστη· δε θα έρθει σαν ανακαινιστής καμιάς αρχαίας θρησκείας, συμπεριλαμβανομένου του Χριστιανισμού, αλλά θα έρθει για ν’ αποκαταστήσει την πίστη του ανθρώπου στην αγάπη του Πατρός, στο γεγονός της ζωντάνιας του Χριστού και στη στενή υποκειμενική κι αδιάρρηκτη σχέση όλων των ανθρώπων παντού. Οι ευκολίες ολόκληρου του κόσμου για επαφή και σχέση θα είναι στη διάθεσή Του· αυτό θ’ αποτελέσει μέρος της μοναδικότητας της ευκαιρίας Του και γι’ αυτό πρέπει επίσης να προετοιμασθεί.

Ένας άλλος μοναδικός παράγοντας που θα διακρίνει την έλευσή Του δε θα είναι μόνο η γενική προσδοκία αλλά και το γεγονός ότι σήμερα πολλά είναι γνωστά και διδάσκονται για τη Βασιλεία του Θεού ή την Πνευματική Ιεραρχία του πλανήτη. Παντού σ’ όλες τις χώρες υπάρχουν χιλιάδες που ενδιαφέρονται για το γεγονός αυτής της Ιεραρχίας, πιστεύουν στους Διδασκάλους της Σοφίας, τους μαθητές του Χριστού και δε θα εκπλαγούν όταν αυτή η ομάδα των Υιών του Θεού, που περιβάλλει το μεγάλο Αρχηγό Της, τον Χριστό, θα κάνει την εμφάνισή της στη Γη. Οι εκκλησίες σ’ όλες τις χώρες έχουν εξοικειώσει το κοινό με τη φράση “η Βασιλεία του Θεού”· οι εσωτεριστές και οι αποκρυφιστές παντού έχουν δημοσιοποιήσει το γεγονός της Ιεραρχίας στη διάρκεια του περασμένου αιώνα· οι πνευματιστές τόνισαν το γεγονός της επιβίωσης όσων πέρασαν στον κρυμμένο κόσμο της ύπαρξης και οι οδηγοί τους πιστοποίησαν επίσης την ύπαρξη ενός εσώτερου, πνευματικού κόσμου. Όλα αυτά δημιουργούν μια μοναδική προετοιμασία που παρουσιάζει στον Χριστό μοναδικές ευκαιρίες και μοναδικά προβλήματα. Όλες αυτές και πολλές άλλες πνευματικές δυνάμεις, μέσα κι έξω από τις θρησκείες του κόσμου και τις φιλοσοφικές κι ανθρωπιστικές ομάδες, εργάζονται αυτή την εποχή με καθοδήγηση, συνδέονται στενά και οι δραστηριότητές τους συγχρονίζονται στενά. Όλες εργάζονται μαζί (έστω κι αν δεν είναι φυσικά φανερό), γιατί μέσα στην ανθρώπινη οικογένεια υπάρχουν εκείνοι που βρίσκονται σε κάθε στάδιο ανταποκριτικότητας. Οι δυνάμεις της αναγέννησης, της ανοικοδόμησης, της αποκατάστασης και της ανάστασης κάνουν αισθητή την παρουσία τους σ’ όλες τις πολλές ομάδες που επιζητούν να βοηθήσουν και να εξυψώσουν την ανθρωπότητα, ν’ αναπλάσουν τον κόσμο, ν’ αποκαταστήσουν τη σταθερότητα και το αίσθημα ασφάλειας κι έτσι (συνειδητά ή ασυνείδητα) να προετοιμάσουν το δρόμο για την έλευση του Χριστού.

Υπάρχει επίσης μια μοναδική αναβίωση της αρχαίας διδασκαλίας του Βούδδα και διεισδύει στις χώρες της Δύσης και βρίσκει σε κάθε χώρα αφοσιωμένους οπαδούς. Ο Βούδδας είναι το σύμβολο της φώτισης και παντού σήμερα αποδίδεται μοναδική έμφαση στο φως. Αναρίθμητα εκατομμύρια ανά τους αιώνες αναγνώρισαν τον Βούδδα σαν Φωτοδότη από ψηλά. Στις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειές Του εκτέθηκαν οι αιτίες της ανθρώπινης δυσχέρειας και υποδείχθηκε η θεραπεία. Δίδαξε: πάψτε να ταυτίζεσθε με τα υλικά πράγματα ή με τις επιθυμίες σας· αποκτήστε μια ορθή αίσθηση αξιών· πάψτε να θεωρείτε ότι τα αποκτήματα και η επίγεια ύπαρξη έχουν μεγάλη σημασία· ακολουθήστε την Ευγενή Οκταπλή Ατραπό που είναι η Ατραπός των ορθών σχέσεων – ορθών σχέσεων με το Θεό και ορθών σχέσεων με τους συνανθρώπους σας – κι έτσι γίνετε ευτυχισμένοι. Τα βήματα σ’ αυτή την Ατραπό είναι:

Ορθές Αξίες.                             Ορθή Έφεση.

Ορθή Ομιλία.                           Ορθή Διαγωγή.

Ορθοί Τρόποι Ζωής.                 Ορθή Προσπάθεια.

Ορθή Σκέψη.                            Ορθή Έκσταση ή Ευτυχία.

Το μήνυμα αυτό είναι μοναδικά αναγκαίο σήμερα σ’ έναν κόσμο στον οποίο τα περισσότερα από τα ορθά αυτά βήματα προς την ευτυχία αγνοούνται σταθερά. Στα θεμέλια αυτής της διδασκαλίας ο Χριστός θ’ ανεγείρει την υπερδομή της αδελφότητας του ανθρώπου, γιατί οι ορθές ανθρώπινες σχέσεις είναι η έκφραση της αγάπης του Θεού· θ’ αποτελέσουν την κύρια και την προσεχή κατάδειξη της θειότητας του ανθρώπου. Σήμερα στο μέσο ενός αναστατωμένου, χαοτικού και δυστυχισμένου κόσμου το ανθρώπινο γένος έχει μια νέα ευκαιρία να απορρίψει την ιδιοτελή υλιστική ζωή και ν’ αρχίσει να βαδίζει τη Φωτισμένη Οδό. Τη στιγμή που η ανθρωπότητα θα δείξει την προθυμία της να το κάνει, τότε ο Χριστός θα έρθει κι όλες οι ενδείξεις αυτή την εποχή μαρτυρούν ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και κάνουν τα πρώτα διστακτικά βήματα πάνω στη Φωτισμένη Οδό των ορθών σχέσεων. 

(EX)