«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2025

Oμιλία πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Χ.Σ.

Η ΚΑΤΑ ALICE BAILEY ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ 

ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μια διατριβή που παρουσιάστηκε στο καθηγητικό προσωπικό του Κολλεγίου Ψυχολογίας και Ανθρωπιστικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Saybrook.

Μέρος των προαπαιτούμενων για το Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στην Ψυχολογία

Από τον

Harvey M. Cheatham

Σαν Φρανσίσκο Καλιφόρνια

Ιούνιος 2010

ΣΥΝΟΨΗ

Το Κεφάλαιο 2 παρουσίασε επιλεγμένες επικρατούσες θεωρήσεις της δημιουργικότητας και εξέτασε το νόημα, τα είδη και την πηγή απ’ όπου προέρχεται η δημιουργικότητα. Οι αναλύσεις εκείνες ανέδειξαν τα εξής, ήδη προαναφερθέντα, θέματα που αρμόζει τώρα να εξεταστούν για να καταδειχτεί αν η εργασία της Bailey έχει ή όχι θέση στην κυρίαρχη ψυχολογική σκέψη.

(1) Η δημιουργική προσπάθεια και η προσωπική ανάπτυξη μπορεί να είναι λειτουργικά αλληλοεξαρτώμενες εφόσον οι δημιουργικές προσπάθειες μπορούν να διευκολύνουν την αυτοπραγμάτωση και η αυτοπραγμάτωση μπορεί να διευκολύνει την δημιουργικότητα. Έχουμε την τάση να αναπτυσσόμαστε καθώς δημιουργούμε και να αυξάνουμε την δημιουργικότητά μας καθώς αναπτυσσόμαστε.(Maslow, 1968; Rogers, 1980;Rhodes, 1998; Richards, 2007c; Runco & Ebersole, 1998; Runco & Richards,1998);

(2) Υπάρχει μια διασύνδεση μεταξύ του ατόμου και ενός μεγαλύτερου συνόλου και η δημιουργική διεργασία μπορεί να είναι ένας σημαντικός γεφυρωματικός παράγοντας μεταξύ των δύο. (Bateson, 2002; Combs & Krippner, 2007; Radin, 2006; Ricard & Thuan, 2001; Richards, 2001; Stapp, 2007; Sundararajan & Averill, 2007; Wilber, 2000

(3) Η πηγή μέρους της δημιουργικής έμπνευσης μπορεί να είναι υπερπροσωπική. Σε αυτές τις περιπτώσεις η καταρχήν εργασία του ατόμου ίσως είναι να ενεργήσει ως καθαρό κανάλι ώστε το δημιουργικό ερέθισμα να ρεύσει μέσα από την ψυχή χωρίς διαστρέβλωση. (Assagioli,1974; Combs, 2002; Combs & Krippner, 2007; Jung, 1959; Richards, 2007);

(4) Η ύπαρξη της διασύνδεσης και των υπερπροσωπικών πηγών δημιουργικότητας μπορεί να υπονομεύει την αυστηρά υλιστική άποψη της δημιουργικής διεργασίας και ίσως είναι εποικοδομητικό να αναζητήσουμε εξηγήσεις της δημιουργικής διεργασίας εκτός των επικρατούντων ακαδημαϊκών θεωρήσεων αναφορικά με την δημιουργικότητα. (Bateson, 2002; Radin, 2006; Rao, 2005; Stapp, 2007).

Ελπίζω πως οι αναγνώστες αυτής της διατριβής θα αναγνωρίσουν από την προηγούμενη ανάλυση της εργασίας της Bailey ότι αυτά τα τέσσερα θέματα που βρίσκονται εντός των κυρίαρχων ακαδημαϊκών θεωρήσεων αναφορικά με την δημιουργικότητα είναι επίσης αξιώματα-κλειδιά στην εσωτερική σκέψη.

Η Bailey συμβούλευε να χρησιμοποιείται το εσώτερο πρότυπο της δημιουργικότητας μόνο ως υπόθεση και ως βάση για πειραματισμό μέχρι οι θεωρίες να αποδειχτούν ή να απορριφθούν.(Bailey,1925/1951). Από κανένα μαθητή της εσωτέρας σκέψης δεν ζητήθηκε ποτέ να αποδεχτεί τυφλά αυτό που του παρουσιάζεται. Αντίθετα, από τον μαθητή ζητείται μόνο να έχει ανοιχτό μυαλό και να στοχασθεί σοβαρά τους κανόνες και τους νόμους που προφανώς έχουν συμβάλλει στην πρόοδο πολλών στο παρελθόν. (Bailey, 1934/1951).

 

Αλληλοεξάρτηση Δημιουργικών Προσπαθειών και Αυτο-Ανάπτυξης

Η Bailey αναγνώριζε την αλληλοεξάρτηση των δημιουργικών προσπαθειών και της αυτο-ανάπτυξης, ανεξαρτήτως υπολοίπων παραγόντων, και υποδείκνυε ότι η δημιουργική διεργασία μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την αυτο-αλλαγή, εφόσον κάποιος αλλάζει τον εαυτό του καθώς αλλάζει τις σκέψεις του: η ενέργεια ακολουθεί την σκέψη. Η επιμονή, η φαντασία και η εστιασμένη προσοχή που απαιτούνται στη δημιουργική διεργασία μπορούν να εκλεπτύνουν τα σώματα προς την κατεύθυνση της αυτοπραγμάτωσης. Ένα αποτέλεσμα επαφής με υψηλότερα πεδία κατά την διάρκεια υψηλότερων μορφών δημιουργικής διεργασίας μπορεί να είναι ο προσωπικός εξαγνισμός, κάτι που δημιουργεί καλύτερα σώματα μέσω των οποίων η ψυχή μπορεί να έρθει σε επαφή με το φυσικό πεδίο. Η Bailey έφτασε στο σημείο να προσπαθήσει να εξηγήσει την διαδικασία με την οποία αγγίζουμε ύλη λεπτότερης ποιότητας ερχόμενοι σε επαφή με αυτά τα πεδία.

Χάρη σε αυτήν την επαφή, οι κραδασμοί κάποιου επιταχύνονται κι ακολούθως αυτός αναδομεί το σώμα του ως ένα αγνότερο κανάλι μέσω μιας διαδικασίας ερεθίσματος, απώθησης, και έλξης περισσότερης εκλεπτυσμένης ύλης υποπεδίου. (Bailey, 1922/1950) Οι δημιουργικές απόπειρες διεγείρουν την αυτο-ανάπτυξη. 

Η Bailey (1925/1951) αναγνώριζε ότι οι υψηλότατες μορφές δημιουργικής διεργασίας είναι δυνατές μόνο από την προηγμένη ανθρωπότητα, καθώς η διαδικασία απαιτεί μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα που στη συνέχεια ευθυγραμμίζεται με την ψυχή. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν κάποιος έχει σταθερό νοητικό και συναισθηματικό σώμα συν αιθερική ισορροπία ώστε να επιτρέπεται η ελεύθερη ροή ανώτερων ενεργειών στον φυσικό εγκέφαλο. Αυτά τα εξελικτικά χαρακτηριστικά, τα οποία βρίσκονται στην προχωρημένη ανθρωπότητα, μπορούν να διευκολύνουν περαιτέρω δημιουργικές προσπάθειες.

Διασύνδεση

Η κοσμοθεωρία στην οποία βασίζεται η εξήγηση της δημιουργικής διεργασίας από την Bailey (1922/1950) τονίζει τόσο την κάθετη όσο και την οριζόντια διασύνδεση των πάντων. Το άτομο συνδέεται τόσο προς τα πάνω με την ψυχή όσο και πλαγίως με όλη τη δημιουργία. Επιπλέον, όλες οι ψυχές είναι μέρος της μίας ψυχής. Με εσωτερικούς όρους, είμαστε όλοι ένα.

Η Bailey (1925/1951) έδειξε ότι όλη η ζωή- κάθε τι ζωντανό - διασυνδέεται σε έναν τεράστιο αιθερικό ιστό που υποβόσκει κάτω από κάθε τι φυσικό. Το μέσον αυτού του αιθερικού ιστού επιτρέπει (και εξηγεί) πολλά από τα φαινόμενα που θεωρούνται υπερφυσικά. Για παράδειγμα, ως αποτέλεσμα αυτής της αιθερικής διασύνδεσης είναι δυνατή η τηλεπάθεια . Η ίδια προσωπικά αποκάλυψε την δική της εξαιρετικά προηγμένη τηλεπαθητική ικανότητα και δήλωσε ότι 18 από τα 24 βιβλία που εκδόθηκαν με το όνομά της στην πραγματικότητα της είχαν μεταδοθεί τηλεπαθητικά από τον Θιβετανό, Djwhal Khul. Σήμερα πολλοί θα θεωρούσαν αυτή την επικοινωνία ως μια πνευματιστική διαδικασία, ωστόσο η Bailey επέμεινε πολύ στο να δείξει ότι δεν ήταν μια αλληλεπίδραση πνευματιστική αλλά μάλλον μια συνειδητή τηλεπαθητική αλληλεπίδραση (βλ. κεφάλαιο 3 και Bailey, 1960).

Η εσωτερική εξήγηση της προηγμένης δημιουργικής διεργασίας προϋποθέτει την διασύνδεση μεταξύ του ατόμου και ενός ευρύτερου συνόλου, ακόμη και όταν η διαδικασία περιλαμβάνει την επαφή με θεϊκές πρωτοτυπικές ιδέες στο διαισθητικό πεδίο και την επακόλουθη απόσπαση αυτών των σπόρων προς εκδήλωση στο φυσικό πεδίο. Αυτή η διαδικασία απαιτεί τις συντονισμένες προσπάθειες του εγκεφάλου, του νου και της ψυχής. Η αντακαράνα είναι η γέφυρα του ουράνιου τόξου που συνδέει το άτομο με τον κόσμο των ιδεών του ευρύτερου συνόλου (Bailey, 1954).

Υπερπροσωπικές Πηγές Έμπνευσης

Η εσωτερική κατανόηση της δημιουργικότητας προϋποθέτει ότι οι αφηρημένες ιδέες ή τα αρχέτυπα υπάρχουν σε μη φυσικά πεδία συνείδησης και ότι ερχόμαστε σε επαφή με αυτές τις ιδέες και τις εμφανίζουμε ως μέρος της προηγμένης δημιουργικής διεργασίας. Τα φυσικά αντικείμενα θεωρούνται αντανακλάσεις εσωτερικών πραγματικοτήτων: το φυσικό πεδίο είναι ο κόσμος της μορφής, ενώ τα εσωτερικά πεδία είναι οι κόσμοι του νοήματος ή της ουσίας. Το σημείο προέλευσης των πάντων βρίσκεται σε υπερπροσωπικά πεδία (Bailey, 1925/1951).

Αντιλήψεις που υπάρχουν σε κυρίαρχα ρεύματα αντικατοπτρίζουν εν μέρει την κοσμοθεωρία ότι μπορεί κανείς να έρθει σε επαφή με πεδία γνώσης και αρχέτυπα πέρα από τον συγκεκριμένο εαυτό του (Richards, 2002). Ο διαλογισμός και ο αναστοχασμός είναι αποτελεσματικοί τρόποι για να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση και να βελτιώσουμε την ικανότητά μας να επωφελούμαστε από την εισροή υψηλότερων ενεργειών (Combs & Krippner, 2007). Η Bailey (1927) συμφωνούσε και εξήγησε λεπτομερώς βήμα προς βήμα τη διαδικασία του διαλογισμού που πετυχαίνει αυτή τη μετάβαση.

Εξηγήσεις εκτός κυρίαρχων δομών

Οι διασυνδεδεμένες και υπερπροσωπικές πηγές έμπνευσης βρίσκονται εκτός και σε ασυνέπεια με την υλιστική δομή της θεωρίας της δημιουργικότητας. Επομένως η ύπαρξή τους θα σήμαινε την ανάγκη να επεκταθούν αυτού του είδους οι κυρίαρχες απόψεις για να προσαρμοστούν σε τέτοιες πραγματικότητες. Από αυτή την άποψη η εσωτερική θεωρία μπορεί να είναι ένα παραγωγικό πεδίο έρευνας και ανάλυσης καθώς τα στοιχεία της διασύνδεσης και του υπερπροσωπικού είναι βασικά συστατικά της. Επιπλέον, η εσωτερική θεωρία παρέχει τέτοιου είδους εξηγήσεις με σχολαστική λεπτομέρεια.

Η ακραία θέση στην υλιστική θεώρηση της συνείδησης βλέπει κάτι σαν ένα σύμπαν παρόμοιο με μπάλα μπιλιάρδου όπου η συνείδηση είναι άσχετη ή στην καλύτερη περίπτωση περιττή. (Stapp, 2007). Καθώς πολλοί ανθρωπιστές βρίσκουν αυτή την άποψη χωρίς απήχηση, μπορεί να υπάρξει η τάση να απορριφθεί η επιστήμη πάνω στην οποία αυτή η ομάδα στηρίζει τις πεποιθήσεις της παρά να αναζητηθούν εναλλακτικές εξηγήσεις για αυτά τα ευρήματα. Τι εξήγηση θα έδινε ένας ανθρωπιστής για τα ερευνητικά ευρήματα του Benjamin Libet (ή πιο πρόσφατα αυτά του Κέντρου Υπολογιστικής Νευροεπιστήμης Bernstein) που φαίνεται να δείχνουν ότι πίσω από τις εγκεφαλικές διεργασίες που ελέγχουν το σώμα υποκρύπτεται η συνείδηση, τουλάχιστον για τη συμπεριφορά που μελετήθηκε ; (Dennett, 1991; Holz, 2008)

Οι εσωτερικές θεμελιώδεις αρχές στο έργο της Bailey μπορεί να παρέχουν μια τέτοια εξήγηση. Ένα κοινό λεγόμενο για τους εσωτεριστές είναι ότι είμαστε ο μάρτυρας (εννοώντας η ψυχή, η πηγή της συνείδησης), όχι ο πράττων (Bailey, 1927). Ίσως υπάρχει συχνά κυριολεκτική αλήθεια σε αυτό το ρητό, όσο δύσκολο κι αν είναι να αποδεχτεί κανείς αυτό που υπαινίσσεται. Όπως κατανοώ τις διδασκαλίες της Bailey οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι το ρεύμα της συνείδησης που πιστεύω ότι είναι η δική μου είναι γενικά μόνο η ταύτισή μου με τη συνείδηση που είναι εγγενής στο σώμα (άγγελος ή ντέβα συν τα στοιχειώδη). Μπορεί συχνά να είμαστε σαν παιδιά δεμένα σε ένα κάθισμα αυτοκινήτου με ένα τιμόνι-παιχνίδι που νομίζουν ότι πραγματικά οδηγούν το αυτοκίνητο. Ίσως γενικά παίρνουμε εύσημα για τα προϊόντα άλλων ειδών ανάπτυξης, θεωρώντας τα δικά μας. Σίγουρα αποδεχόμαστε την ύπαρξη μιας εγγενούς νοημοσύνης στο σώμα που βρίσκεται εκτός του ελέγχου μας και που συντηρεί όλες τις ακούσιες λειτουργίες του σώματος. Ανεξάρτητα από το αν κάποιος πίστευε ότι προκαλεί συνειδητά την καρδιά του να χτυπά (αν και ορισμένα προχωρημένα άτομα μπορούν συνειδητά να αλλάξουν τον καρδιακό παλμό), αυτό και πάλι δεν θα ήταν αλήθεια. Με παρόμοιο τρόπο, δεν θα μπορούσε αυτή η εγγενής νοημοσύνη στο σώμα που ρυθμίζει τις ακούσιες λειτουργίες να επηρεάζει επίσης,  ή και να ελέγχει, λειτουργίες που θεωρούμε ότι είναι συνειδητές;

Η αρχική μου αντίδραση σε έναν τέτοιο ισχυρισμό ήταν ότι οποιαδήποτε υπονόμευση του εκτελεστικού ρόλου του συνειδητού εαυτού ήταν απόλυτα και κάθετα απαράδεκτη. Ωστόσο, αφού αντιπάλεψα αυτή την πιθανότητα για σχεδόν ένα χρόνο, βλέπω την κατάσταση από κάπως διαφορετικό πρίσμα και πιστεύω ότι πρέπει να εξεταστεί περαιτέρω. Ίσως η Bailey είδε σωστά την ανθρώπινη ουσία με τους όρους της θεϊκής της πτυχής, που υπάρχει σε ανώτερες σφαίρες της πραγματικότητας. Αυτό σίγουρα αξίζει περαιτέρω εξέταση. Ίσως αυτό που γενικά ερμηνεύεται ως ανθρώπινο σε αυτό το πεδίο να είναι , θεωρημένο από ορισμένες πλευρές, μια μηχανή ή όργανο αντίληψης. Μπορεί να χρειάζεται μια μηχανή για να επιβιώσει κάποιος σε ένα μέρος τόσο ακατάλληλο για όντα που είναι ουσιαστικά θεϊκά.

Βλέπω μια τέτοια άποψη ως ανάλογη με εκείνη ενός ρομποτικού υποβρυχίου που χρησιμοποιείται για να διεισδύσει και να εξερευνήσει τα βαθύτερα μέρη του ωκεανού. Αυτό που είναι πραγματικά ανθρώπινο μέσα του στην υψηλότερη όψη του είναι η νοημοσύνη που καθοδηγεί αυτό το ρομπότ από μια μακρινή τοποθεσία. Αυτή η νοημοσύνη σχεδίασε και ενεργοποίησε τη μηχανή και στη συνέχεια έθεσε την πρόθεση για την αποστολή της. Ωστόσο, μόνο του στο σκοτάδι, αυτό το ρομποτικό υποβρύχιο είναι προγραμματισμένο για ορισμένες ανεξάρτητες δραστηριότητες τις οποίες εκτελεί χωρίς συνεχή τροφοδότηση οδηγιών από τον τηλεχειριστή.

Η Bailey θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το ανθρώπινο (ψυχή ή ανώτερος εαυτός) μέρος μας  δεν κάνει πάντα κουμάντο όταν “κάτι μαγειρεύεται”. Ωστόσο, θα έλεγε ότι σίγουρα το ανθρώπινο κομμάτι επέλεξε το μενού, συγκέντρωσε τα υλικά και παρείχε την ενέργεια για να μαγειρευτεί το φαγητό. Επιπλέον, για κάποιον του οποίου το μυαλό είναι απαλλαγμένο από εμπόδια, οι πληροφορίες από τον πρώτο σεφ είναι άμεσα διαθέσιμες.

Υποθέσεις προς δοκιμή και προτάσεις για μελλοντική μελέτη

Η ίδια η Bailey (1936/1962) έδωσε εμμέσως ενδείξεις ως προς τις υποθέσεις που μπορούν να ελεγθούν σε σχέση με την δική της εξήγηση της δημιουργικής διαδικασίας, όταν έγραψε για τις πιθανές γραμμές για την μελλοντική εξερεύνηση της ύπαρξης της ψυχής. Ένιωθε ότι η ευρεία επιστημονική αναγνώριση της ύπαρξης της ψυχής θα καθιέρωνε ένα νέο ακαδημαϊκό μοντέλο.

 Με την αποδοχή της ψυχής ως κατευθυντήρια αρχή, δεν είναι τόσο φοβερό άλμα να αποδεχτεί κανείς την προσβασιμότητα στην ανώτερη συνείδηση και γνώση ( Δάσκαλοι και  Αιώνια Σοφία). Αν αυτή ήταν η αποδεκτή κοσμοθεωρία, γιατί να φαινόταν παράξενο να πιστεύουμε ότι αυτοί οι άγιοι και οι σοφοί που έδωσαν τόσα πολλά στην ανθρωπότητα κατά τις φυσικές τους ενσαρκώσεις θα συνέχιζαν να υπηρετούν την ανθρωπότητα ενώ είναι έξω από τα φυσικά τους σώματα; Αυτή η παραδοχή θα μπορούσε τότε να ανοίξει την πόρτα της γνώσης μέσω της αποκάλυψης και τις επιπτώσεις της για τη δημιουργικότητα και όλα τα άλλα θέματα.

 Η ανθρωπότητα δεν χρειάζεται να ανακαλύψει τα πάντα από μόνη της, αν υπάρχει στην πραγματικότητα η δυνατότητα βοήθειας από ψηλά. Δεν θα επέλεγε κάθε λογικός ανάμεσά μας να προωθήσει την εξέλιξη εκμεταλλευόμενος αυτό που μπορεί ήδη να υπάρχει και λέγεται ότι είναι γνωστό σε εκείνους που έχουν πιο ανεπτυγμένη συνείδηση; Στην πραγματικότητα, αυτό κάνουμε όλοι ατομικά όταν μελετάμε τα έργα των μεγάλων μυαλών που ήρθαν πριν από μας στο φυσικό πεδίο.

Η Bailey (1936/1962) προέβλεψε ότι αποδείξεις που υποστηρίζουν την ύπαρξη της ψυχής θα προκύψουν με πολλούς τρόπους και στο σχετικά εγγύς μέλλον. Ορισμένες από τις προβλέψεις της για το πώς θα συνέβαινε αυτό ήταν: (1) Από τους αυξανόμενους αριθμούς των διάμεσων ( μέντιουμ) στον κόσμο και την αυξανόμενη ευαισθησία της ανθρωπότητας σε εντυπώσεις από υψηλότερα πεδία. Αν και η ανάπτυξη της “ψυχικής” ευαισθησίας δεν αποδεικνύει την ύπαρξη της ψυχής, σίγουρα διαρρηγνύει την αυστηρά υλιστική θέση.    (2) Από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ατόμων με αυτό που ονομάζεται αιθερική όραση, η οποία αποκαλύπτει το αιθερικό αντίστοιχο (ενεργειακό σώμα) του φυσικού επιπέδου. Αυτά τα άτομα μπορούν να δουν τα ενεργειακά σώματα ανθρώπων που ονομάζονται νεκροί και εκείνων που έχουν αφήσει το σωματικό τους περίβλημα κατά τις περιόδους ύπνου. Η Bailey θεωρούσε ότι όταν ο αριθμός των ατόμων με αυτή την όραση είναι αρκετά μεγάλος, θα ακουστεί η συλλογική τους φωνή.Τόσο αυτό (2) όσο και το προηγούμενο γεγονός (1) είκαζε πως θα αντανακλά την αυξημένη επίγνωση του κοινού για αυτά τα φαινόμενα. (3) Από την αυξημένη εστίαση των ψυχολόγων του κόσμου στο θεϊκά εξαιρετικό (εκείνες τις καταστάσεις συνείδησης που ξεπερνούν τις συνηθισμένες καταστάσεις της ευφυούς επίγνωσης) και λιγότερο σε διαταραγμένα μυαλά και ελαττωματικό εξοπλισμό. (4) Από την μελέτη της δύναμης της πρόβλεψης (που μελετάται επί του παρόντος στην παραψυχολογία). (5) Από τη μελέτη του φωτός και της ακτινοβολίας των σωματιδίων φωτός (ίσως μια μελλοντική εστίαση του επιταχυντή ηλεκτρονίων στο CERN). Η Bailey πίστευε ότι η μελέτη της ψυχής θα γινόταν τελικά τόσο εύλογη και αξιοσέβαστη όσο η διερεύνηση οποιουδήποτε επιστημονικού προβλήματος (Bailey,1936/1962).

Νομίζω πως η έρευνα στην υπόθεση της αιθερικής όρασης (που η Bailey πρόβλεψε ότι θα αυξηθεί) μπορεί να αποδειχθεί παραγωγική. Άτομα που αναφέρουν ότι έχουν αιθερική όραση έχουν αυτό που η Bailey (1936/1962) ονόμασε το επαναφυπνισμένο τρίτο μάτι. Το πνευματικό μάτι, αν και γενικά δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη στη δυτική επιστήμη, είναι πιο αποδεκτή έννοια στην Ανατολή, όπως αποδεικνύεται από το σημάδι tilak που φορούν ανάμεσα στα φρύδια πολλές Ινδουίστριες. Μια πειστική έρευνα πάνω στην αιθερική όραση και το αιθερικό σώμα, το οποίο αυτή αποκαλύπτει, μπορεί να προσθέσει αξιοπιστία στις απόψεις της Bailey σε αυτόν τον τομέα και μέσω περαιτέρω συσχέτισης, στις άλλες διδασκαλίες της, συμπεριλαμβανομένης της εξήγησής της για τη δημιουργική διεργασία.

Δεν γνωρίζω καμία άμεση έρευνα στον τομέα της αιθερικής όρασης, αν και η έρευνα για τη φωτογραφία Kirlian ( που αξιώνει ότι σχετίζεται είτε με ηλεκτρική εκκένωση είτε ίσως ακόμη και με ένα νέο τύπο μετάδοσης ενέργειας από το σώμα) μπορεί κατά κάποιο τρόπο να είναι σχετική (Boyers & Tiller, 1973). Η αιθερική όραση φαίνεται να είναι εξαιρετικά σπάνια όπως συμβαίνει και με τα επίπεδα συνείδησης που λέγεται ότι είναι υπεύθυνα για αυτή. Για το λόγο αυτό, μια μέθοδος κριτικής εξέτασης περιπτώσεων φαίνεται κατάλληλη για οποιαδήποτε τέτοια έρευνα. Παρόλο που αυτή η πιθανή οδός έρευνας ακούγεται απελπιστικά “Νέας Εποχής”(new age ) και αντιεπιστημονική, καταθέτω ότι έχω στενή σχέση με δύο άτομα που δηλώνουν ότι κατέχουν αυτή την όραση. Επιπλέον, γνωρίζω και ένα τρίτο άτομο στο οποίο νομίζω ότι αυτή η όραση αφυπνίζεται. Επομένως, είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή πληθυσμός προς έρευνα. Η κύρια δυσκολία μπορεί να μην είναι ο εντοπισμός τέτοιων ατόμων αλλά μάλλον το επίπονο έργο να πειστούν να υποβληθούν στην δημόσια εξέταση που επιφέρουν τέτοιες έρευνες. Νομίζω ότι πρέπει να προσεγγίσουμε το έργο της έρευνας που θα προσανατολίζεται σε αυτόν τον πληθυσμό με ένα συνεργατικό τρόπο ούτως ώστε εκείνα τα άτομα που κατέχουν αυτές τις εξαιρετικές δεξιότητες και όσοι είναι πρόθυμοι να επιδείξουν την πραγματικότητά τους θα συμμετέχουν στον σχεδιασμό της έρευνας.

Ένας δεύτερος τομέας για δυνητικά παραγωγική έρευνα μπορεί να είναι η εξέταση της τηλεπάθειας μέσα σε αφοσιωμένες πνευματικές ομάδες. Η Bailey (1925/1951) υπέθετε ότι η αιθερική ύλη παρέχει τη διασύνδεση που καθιστά δυνατή την τηλεπάθεια και πίστευε πως η τηλεπάθεια θα βιώνεται όλο και περισσότερο, ιδιαίτερα καθώς οι άνθρωποι θα συνδέονται τακτικά σε μη φυσικά πεδία, όπως μπορεί να συμβεί στον ομαδικό διαλογισμό. Συμμετέχω σε μία πνευματική ομάδα στην οποία εννέα μέλη συνδέονται μεταξύ τους στα εσωτερικά πεδία κάθε μέρα με διαλογισμό και το κάνουν καθημερινά για περισσότερα από τέσσερα χρόνια τώρα.

Αν και η εμπειρία μας στην τηλεπάθεια βασίζεται μόνο στην ατομική εμπειρία και δεν είναι επιστημονικά κατοχυρωμένη, τη νιώθουμε αληθινή και αυξανόμενη. Ο Radin (2006) έδειξε ότι η υπάρχουσα έρευνα υποστηρίζει σθεναρά την τηλεπάθεια, αν και καμία μεμονωμένη έρευνα δεν έχει δώσει αποτελέσματα που είναι απολύτως πειστικά για όλους. Σίγουρα δεν υπάρχει έρευνα που να καταγράφει με οποιονδήποτε τρόπο ένα επίπεδο τηλεπαθητικής επάρκειας παρόμοιο με αυτό που η Bailey υποτίθεται ότι είχε, όπου ολόκληρα βιβλία της υπαγορεύτηκαν τηλεπαθητικά από τον Djwhal Khul (Bailey, 1951a). Προβλέπω την πιθανότητα μιας εποχής που αφοσιωμένες πνευματικές ομάδες θα μπορούσαν να επιδείξουν ένα επίπεδο τηλεπάθειας που ξεπερνά αυτό που έχει καταγραφεί επιστημονικά μέχρι σήμερα.

Συμπερασματικά σχόλια

Η εργασία της Bailey έχει με ακρίβεια ταξινομηθεί από την επιστημονική κοινότητα ως πνευματική και ως εκ τούτου η αξία της θεωρείται μειωμένη από ακαδημαϊκή σκοπιά. Εξάλλου η Bailey έγραψε για την ύπαρξη της ψυχής και για τη σημασία της γνώσης που αποκτήθηκε μέσω αποκάλυψης. Έχει βασιστεί σε τομείς που δεν έχουν ακόμη υπαχθεί στην κοινώς αποδεκτή έρευνα. Ως εκ τούτου, είναι απολύτως κατανοητό ότι το έργο της δεν υπολογίστηκε σοβαρά κατά την επιλογή των τομέων που είναι κατάλληλοι για περαιτέρω επιστημονική έρευνα.

Ωστόσο, παρά την προφανή ταξινόμηση του έργου της Bailey στο περιθώριο της ακαδημαϊκής βιβλιογραφίας, η γνώμη μου είναι ότι η Bailey έχει συμβάλει σημαντικά στην ψυχολογική σκέψη παρουσιάζοντας μια πραγματικά λεπτομερή περιγραφή της δημιουργικής διαδικασίας. Το έργο της φαίνεται να έχει επιστημονική σημασία ,εάν όχι για  άλλο λόγο, έστω γιατί σκιαγραφεί επακριβώς τα προτεινόμενα σχετικά μέρη που αποτελούν τη βάση μιας τέτοιας περιγραφής. Για να επιδειχτεί το επίτευγμα της Bailey, αυτή η διατριβή επιχείρησε να αποστάξει την παρουσίασή της για τη δημιουργικότητα εξάγοντας τις ουσιαστικές αρχές από τις 10.000 σελίδες του έργου της και μετέπειτα οργανώνοντάς τις σε μια εσωτερική εξήγηση της δημιουργικής διαδικασίας.

Πολλοί σοβαροί ερευνητές μπορεί να απορρίψουν τις αντιλήψεις της Bailey κατευθείαν. Λίγοι, ίσως, είναι πιθανό να τις δεχτούν στο σύνολό τους. Αυτό είναι αναμενόμενο, παρόλο που είναι λυπηρό. Ωστόσο, το συμπέρασμά μου παραμένει, ότι υπάρχει μέσα στο σύνολο του έργου της Bailey μια εκτενώς λεπτομερής εξήγηση της δημιουργικής διεργασίας και του δυνητικού ρόλου και της αξίας της. Νομίζω ότι οι σοβαροί ερευνητές που είναι σε θέση να εξετάσουν το έργο της Bailey διεξοδικά και με ανοιχτό μυαλό θα συμφωνούσαν με αυτό το συμπέρασμα. Επιπλέον, λόγω της λεπτομερούς δομής του μοντέλου της , οι ερευνητές μπορεί να το βρουν χρήσιμο ως βασικό σχεδιάγραμμα πάνω στο οποίο άλλα ψυχολογικά μοντέλα δημιουργικότητας μπορούν να διερευνηθούν ή να συγκριθούν, ακόμη και αν αυτοί οι ερευνητές διαφωνούν με τα συμπεράσματα της Bailey.

Το σύνολο του έργου της Bailey (1925/1951, 1934/1951, 1936/1962, 1942) εξέτασε πολλαπλές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Ασχολήθηκε άμεσα με τα ακανθώδη ερωτήματα της φύσης της ζωής, της φύσης της συνείδησης, τα πεδία ύπαρξης, τα πρωτοτυπικά ή αρχετυπικά μοτίβα (νέφος πραγμάτων προς γνώση και κατανόηση), τη συμμετρία μεταξύ του μακρόκοσμου και του μικρόκοσμου (όπως επάνω, έτσι και κάτω), και τη λεπτομερή σύσταση του ανθρώπινου οργανισμού, με εκτενείς εξηγήσεις της σχέσης μεταξύ του φυσικού εγκεφάλου, του νου και της ψυχής. Με φόντο αυτά, η Bailey εξήγησε τη δημιουργική διαδικασία με τόση λεπτομέρεια που η οργάνωση των σχολίων της αποκάλυψε σαφείς θεωρίες που σχετίζονται με το δημιουργική διεργασία. Ισχυριζόταν ότι η δημιουργικότητα μετατρέπει υπάρχουσες αφηρημένες ιδέες σε συγκεκριμένες μορφές, επιτρέποντας έτσι στα θεϊκά πρότυπα να κατέλθουν στο φυσικό επίπεδο ως αποτέλεσμα δημιουργικών σκεπτομορφών που προκύπτουν από τις συντονισμένες προσπάθειες της ψυχής, του νου και του φυσικού εγκεφάλου.

Η Bailey πίστευε ότι αυτό συμβαίνει όταν ο νους αποκτά πρόσβαση σε αυτό που η ψυχή ήδη γνωρίζει και στη συνέχεια μεταδίδει τις πληροφορίες στον φυσικό εγκέφαλο μέσω μιας οδού (αντακαράνα), την οποία ο καθένας μας πρέπει να κατασκευάσει για τον εαυτό του. Η δημιουργικότητα υποβοηθάται από την επιμονή, την εστιασμένη προσοχή, την φαντασία, τον διαλογισμό και την επίκληση ανώτερων ενεργειών. Η δημιουργική διεργασία έχει τους διπλούς στόχους της υπηρεσίας, μέσω της προώθησης της ανθρώπινης εξέλιξης, και της αυτο-αλλαγής που παρέχει στην ψυχή ή στον ανώτερο εαυτό καλύτερα σώματα για συνεχιζόμενη έκφραση στο σωματικό πεδίο.

 Τέλος, η δημιουργική ικανότητα είναι λανθάνουσα μέσα στον ανθρώπινο μηχανισμό και περιμένει να διεγερθεί, έτσι ώστε όλοι να γίνουν τελικά συνειδητοί δημιουργοί. Ανεξάρτητα από την εγκυρότητα της εσωτερικής θέσης για τη δημιουργική διεργασία, οι περισσότεροι συμφωνούν ότι η δημιουργικότητα συμβάλλει πρακτικά στην εξελικτική ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Ως εκ τούτου, μια διευρυμένη κατανόηση της δημιουργικής διεργασίας μπορεί να βοηθήσει τους ψυχολόγους στην ανάπτυξη μιας επιστήμης με μεθόδους που θα μπορούσαν να διδαχθούν στους άλλους για να καλλιεργήσουν την ανθρώπινη δημιουργικότητα και να επηρεάσουν θετικά το μέλλον. Δεδομένης της σημασίας αυτής της προσπάθειας, δεν θα έπρεπε να ακολουθήσουμε τη συμβουλή του Bugental (2001) ότι η ψυχολογία χρειάζεται να επεκτείνει την εμβέλειά της και να αναζητά το θεμέλιο των σταθερών αρχών όπου κι αν βρίσκονται;

Η Alice Bailey παρήγαγε μια εξαιρετική και πολύπλοκη εργασία πάνω στη δημιουργική διεργασία μέσα από μια μακροχρόνια εσωτερική παράδοση. Αυτό το έργο χρειάζεται περαιτέρω επεξήγηση, καθώς το έργο της συνάδει και αποτελεί επέκταση μιας παράδοσης υπερπροσωπικών μοντέλων δημιουργικότητας που είναι ήδη αναγνωρισμένα τουλάχιστον από μια σημαντική υποομάδα μελών της επικρατούσας επιστημονικής γραμμής. 

  ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ΣΤΟΝ YΔΡΟΧΟΟ

              ΑΚΡΙΒΗΣ ΩΡΑ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ 15:53 - Τετάρτη 12/2/2025 

  Ο Σείριος, η αρχή της Ελευθερίας (freedom),  

  και η Απελευθέρωση (liberation)  

 Η ελευθερία για την οποία εμείς ως άνθρωποι σήμερα αγωνιζόμαστε είναι μία από τις κατώτερες όψεις της μεγάλης Κοσμικής Ελευθερίας. Όλα σχετίζονται με ορισμένες ανώτερες εξελίξεις που επιτρέπουν στην ζωή ή την πνευματική όψη να απελευθερωθεί από την κρούση, τα δεσμά και την επιρροή της ουσίας. Το ταξίδι έξω από την μορφή του πνεύματος. Η μη αντίσταση είναι μια ποιότητα της Ατραπού προς την κοσμική ελευθερία.

Η ελευθερία είναι ένα ουσιαστικά πνευματικό χαρακτηριστικό που διέπει ολόκληρη την εξελικτική διαδικασία. Αυτό θα πρέπει πάντα να το φέρνουμε στην σκέψη μας ως μια πραγματικότητα ενδυνάμωσης και προετοιμασίας από όλους τους ανθρώπους παντού στον κόσμο. Έχει ‘δραπετεύσει’ εδώ και αιώνες από την αρχή της υποδούλωσης, δηλαδή τον εγωισμό και είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη, αυτή τη στιγμή, για τον αγώνα στον οποίο συμμετέχουμε όλοι. (Α+Μ: 428)

Εξαιτίας αυτής της Αρχής της Ελευθερίας που συνδέεται στενά με τη συνείδηση του Σείριου και διέπει τις ανώτερες μυήσεις – αρχίζοντας από την 3η μύηση- επιτυγχάνουμε οι άνθρωποι. Έτσι εξελισσόμαστε και γινόμαστε μέλη του Πνευματικού Βασίλειου της φύσης (Ιεραρχία - 5^ο βασίλειο). Αυτή η απίστευτη Σειριανή αρχή της ελευθερίας μας ευθυγραμμίζει με το πνεύμα αντί με την μορφή και επικαλείται την ενότητα ως απελευθέρωση από την δυαδικότητα και από την ζωή στους τρεις κατώτερους κόσμους της φυσικής ενσάρκωσης.

Αυτή η Αρχή της Ελευθερίας είναι ένα ουσιαστικό χαρακτηριστικό της Θεότητας. Είναι ο νόμος του οποίου οι τρεις κοσμικοί νόμοι της εξέλιξης -οι Νόμοι της Σύνθεσης, της Έλξης και της Οικονομίας- αποτελούν μόνο όψεις. Και αυτός ο Νόμος είναι, γι` αυτήν την άγνωστη "σφαίρα λειτουργικής και ευφυούς δραστηριότητας", ό,τι είναι ο Νόμος της Οικονομίας για τον πλανήτη μας, ο κατώτερος από τους νόμους που ελέγχουν την ύπαρξη σε πλανητική μορφή.

Αυτή η μοναδική και μυστηριώδης επιρροή διέπει τη ζωή και τις ζωές του Σείριου. Η ενέργεια της Αρχής της Ελευθερίας μπορεί να διαπερνά την ουσία με μοναδικό τρόπο. Είναι η θεϊκή αρχή που αντιπροσωπεύει μιαν όψη της επιρροής που ασκεί ο Σείριος στο ηλιακό μας σύστημα, και ιδιαίτερα στον πλανήτη μας, την Γη.

Ο μεγάλος Νόμος ή η Αρχή της ελευθερίας περιλαμβάνει πολλούς μικρότερους ή επικουρικούς νόμους. Γιατί σύμφωνα με τον Θ.Δ., η ‘Αρχή της Ελευθερίας’ δεν είναι στην πραγματικότητα το πραγματικό όνομα αυτής της ενέργειας... μέχρι να πραγματωθούν ή να ενσωματωθούν από τον άνθρωπο περισσότερες θείες ιδιότητες ως υπάρχουσες και αναγνωρισμένες, δεν είναι δυνατόν να δοθεί το όνομα του νόμου που ενσωματώνει το Νόμο της Ελευθερίας, γιατί δεν υπάρχει επαρκής λέξη στη γλώσσα μας. Σε τελευταία ανάλυση, η ελευθερία και η απελευθέρωση είναι επιπτώσεις της δραστηριότητας αυτού του νόμου για τον οποίο δεν διαθέτουμε κατάλληλο γλωσσικό όρο.

Η Κοσμική Αρχή της Ελευθερίας –μέσω του Σείριου– σχετίζεται με ορισμένες μεγάλες εξελίξεις που επιτρέπουν στην ζωή ή την πνευματική όψη να απελευθερωθεί από την επιρροή της ουσίας.

Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι αυτή η Αρχή της Απελευθέρωσης κυβερνά, επηρεάζει και διαπερνά το Μονοπάτι της Μαθητείας, επίσης γνωστό ως Το Μονοπάτι της Απελευθέρωσης.

Είναι ενδιαφέρον λοιπόν να σημειωθεί ότι η διαδικασία που αποκαλούμε θάνατο διέπεται από την Αρχή της Απελευθέρωσης. Ο θάνατος συχνά παρερμηνεύεται από τους ανθρώπους, τις «πιο λαμπερές και πιο παραπλανημένες από όλες τις ενσαρκωμένες ζωές». (ΛΜ:534)

Τρεις αρχές προϋποτίθενται για της αρχής της απελευθέρωσης:

1. Η αρχή του περιορισμού.

2. Η αρχή της περιοδικής εκδήλωσης.

3. Η αρχή της επέκτασης.

Αναγνωρίστε ότι αυτές οι τρεις Αρχές μαζί αποτελούν εκείνους τους παράγοντες που διέπουν το Νόμο της Εξέλιξης. Και αυτός ο Νόμος της Εξέλιξης, στην ποικίλη έκφρασή του, επιφέρει τη φυλάκιση της Ζωής. Αυτές οι βασικές αρχές στην εκδήλωσή τους παράγουν τις μορφές, και οδηγούν τις φυλακισμένες ζωές σε όλο και περισσότερο προσαρμογή στην φυλακή τους.

Στη συνέχεια, η μορφή γίνεται όλο και πιο συνειδητή και δεν χρειάζεται πλέον την μορφή η συνείδηση. Τώρα γνωρίζει.

Και τότε, επιτέλους φτάνει η ώρα που η Αρχή της Απελευθέρωσης ενεργοποιείται και γίνεται μια μετάβαση από τον οίκο της φυλακής με τις πλάνες και τις διαστρεβλώσεις του, σε έναν που παρέχει επαρκείς συνθήκες για την επόμενη ανάπτυξη της συνείδησης.

Mε την δόμηση της ανταχκάρανα στα νοητικά επίπεδα και την διασύνδεση μεταξύ της νοητικής μονάδας και του μανασικού μόνιμου ατόμου αρχίζει να διανύεται η Aτραπός της Aπελευθέρωσης κι ο άνθρωπος ελευθερώνεται. Τότε έχουμε την διάνοιξη του αγωγού μεταξύ του κέντρου στη βάση της σπονδυλικής στήλης και του εγκεφάλου κι επομένως του κέντρου της κεφαλής. Mέσω του τελευταίου αυτού αγωγού ο άνθρωπος διαφεύγει από το πυκνό φυσικό σώμα κι επιτυγχάνεται συνέχεια συνείδησης (ανάμεσα στο αστρικό και το φυσικό πεδίο). Στη μια περίπτωση (αστρικό), δια της ορθής διεύθυνσης της δύναμης, ο αιθερικός ιστός δεν αποτελεί πλέον φραγμό· καταστρέφεται κι ο άνθρωπος έχει πλήρη συνείδηση στο φυσικό εγκέφαλο εκείνου που συμβαίνει στο αστρικό πεδίο. Στην άλλη περίπτωση (φυσικό) επίσης καταστρέφεται τελικά το αιτιώδες σώμα δια της ορθής διεύθυνσης της δύναμης. (ΠΚΠ:789) 

    «ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2025

Κείμενο που διαμοιράστηκε  

"Και τώρα τι μπορείτε να κάνετε όλοι σας; Ποια είναι η κατάσταση που περιβάλλει τους ζηλωτές του κόσμου σήμερα; Έχουμε έναν κόσμο γεμάτο αναταραχή, έναν κόσμο γεμάτο πόνο, θλίψη και προστριβές, έναν κόσμο όπου τα συναισθηματικά σώματα της ανθρωπότητας βρίσκονται σε κατάσταση τρομακτικής διαταραχής, έναν κόσμο όπου τα ζώα, οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά υποφέρουν, αγωνιούν και πεθαίνουν· έναν κόσμο στον οποίο η πείνα, η αμαρτία, η αρρώστια, ο λοιμός, η λεηλασία και ο φόνος προχωρούν χωρίς σταματημό· έναν κόσμο στον οποίο οι μορφές της θρησκείας υπάρχουν αλλά η ζωή έχει φύγει, στον οποίο η επιστήμη εκπορνεύθηκε για τους σκοπούς του χρήματος και του μίσους και στον οποίο τα προϊόντα της γης δεν είναι για να υποστηρίξουν τη φυλή, αλλά για να γαλουχήσουν τις επιδιώξεις των λίγων· έναν κόσμο όπου η πίστη είναι συχνά αντικείμενο εμπαιγμού, η ανιδιοτέλεια θεωρείται συχνά ιδιότητα του ανόητου και η αγάπη ξεπέφτει στην κατώτερή της έκφραση, το σεξ. Μπορούν ο Χριστός και οι μαθητές Του ν’ αναπνεύσουν σ’ αυτή την ατμόσφαιρα; Είναι αυτή μια κατάσταση στην οποία μπορούν να βρουν αρμονικές επιρροές; Είναι αυτή κατάσταση πραγμάτων στην οποία μπορούν να εργασθούν και να ζήσουν; Είναι οι κραδασμοί που υπάρχουν πάνω σ’ αυτό τον πλανήτη παρόμοιοι με το δικό Τους και στους οποίους μπορούν να ανταποκριθούν; Ξέρουμε ότι δε συμβαίνει αυτό κι ότι πρέπει να γίνουν πολλά για να διευκολυνθεί το έργο Τους. Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε;

Πρώτο, να διδάξουμε το νόμο της εξέλιξης και την αναπόφευκτη συνέπειά του, τον τέλειο άνθρωπο. Oι άνθρωποι πρέπει να διδαχθούν ότι υπάρχουν τέτοιες Μεγάλες Ψυχές και υπάρχουν ολοκληρωτικά για να υπηρετούν τους συνανθρώπους Τους. Το κοινό πρέπει να εξοικειωθεί με τα ονόματα και τις ιδιότητές Τους, με το έργο και το σκοπό Τους και πρέπει να ειπωθεί στους ανθρώπους ότι έρχονται για τη σωτηρία του κόσμου.

Δεύτερο, οι μαθητές και οι ζηλωτές πρέπει με κάθε τρόπο να ζουν αρμονικά και να αγαπούν. Oι βίαιοι κραδασμοί του περιβάλλοντός μας πρέπει να ηρεμούν από έναν ισχυρό αντίθετο κραδασμό αγάπης, ενθυμούμενοι διαρκώς ότι καθώς εργαζόμαστε στην πλευρά της εξέλιξης, η δύναμη του Ίδιου του Θεού είναι μαζί μας, διαθέσιμη για χρήση. Τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί στις σταθερές πιέσεις της αγάπης και της αρμονίας όταν εφαρμόζονται για αρκετό καιρό. Oι σπασμωδικές προσπάθειες δε μετρούν. Η πίεση που διατηρείται για πολύ και παραμένει αμετάβλητη θα συντρίψει τελικά τις αντιθέσεις και τους τοίχους της χωριστικότητας.

Τρίτο, οι εσωτερικές οργανώσεις πρέπει να αντιπροσωπεύουν όλα όσα τείνουν στην ενότητα. Όλοι οι τύποι έργου, όλες οι εξωτερικές προσπάθειες των πολλών οργανώσεων πρέπει να ικανοποιούν την αγαπητική συνεργασία και βοήθεια. Στέκουμε σε έναν κόσμο προσπάθειας σαν εστιακά σημεία αγάπης. O στόχος μας είναι να βοηθήσουμε τα Μεγάλα Όντα και να προσφέρουμε σ’ Αυτά τη νοήμονα εκείνη βοήθεια που θα υλοποιήσει τα σχέδια Τους για την ανθρωπότητα. Μέσα από μας επιλέγουν να εργασθούν για την ανύψωση του κόσμου και μέσα από τους εσωτερικούς ομίλους πρέπει να ξεκινήσει η εντατική εκείνη πνευματική προσπάθεια που θα αναστείλει το ρεύμα του κακού και θα αποτρέψει τις πιθανές δυσκολίες που καραδοκούν στο σκοτάδι του τωρινού χάους. O ζωντανός οργανισμός των ζηλωτών και μαθητών μπορεί να προσφέρει ένα κέντρο ειρήνης, δύναμης κι αγάπης, πρακτικής βοήθειας και πνευματικής ανύψωσης που ποτέ ο κόσμος δεν είδε μέχρι τώρα. Τέτοια είναι η ελπίδα. Φροντίστε γι’ αυτή.

Πρέπει επίσης να γίνει συγκεκριμένο έργο στη θεραπευτική, στον εξορκισμό, στη θεραπεία των νοητικών και αστρικών ασθενειών και πρέπει να καταδειχθεί στον κόσμο ότι η αρχαία δύναμη της θεραπείας βρίσκεται ακόμη στα χέρια εκείνων που ακολουθούν με συνέπεια τον Χριστό. Εκείνοι που χρησιμοποιούν αυτή τη δύναμη μόνο για χάρη των μικρών, χωρίς να ζητούν και να επιδιώκουν κάποια προσωπική ανταμοιβή, μπορούν να εκδηλώσουν τον αρχαίο τρόπο να θεραπεύουν, ο οποίος έχει μικρή ομοιότητα με τις σύγχρονες μεθόδους των νοητικών σχολών.

Πρέπει να γίνει προετοιμασία για την ανάπτυξη των ανώτερων ψυχικών δυνάμεων και δια της εκπαιδευμένης έκφρασης αυτών των δυνάμεων μπορεί να δοθεί απόδειξη στους επιστήμονες του κόσμου για τις λανθάνουσες δυνάμεις του ανθρώπου, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν απ’ όσους ακολουθούν συνετά και φρόνιμα τα βήματα του Χριστού, του πιο μεγάλου Ψυχικού όλων των εποχών. Τα νοσοκομεία και τα σχολεία θα βρεθούν κάτω από την άμεση καθοδήγηση των Διδασκάλων· θα εμφανισθούν Δάσκαλοι που θα μπορούν να θεραπεύουν, καθώς κι άλλοι που θα εκπαιδεύσουν το νου των μαθητών ώστε να ανταποκρίνεται στην άμεση έμπνευση από ψηλά. Η ικανότητα της ενόρασης πρέπει ν’ αναπτυχθεί επιστημονικά.

Τελικά τα μέλη της Εκκλησίας και της Τεκτονικής Αδελφότητας πρέπει να εξοικειωθούν με την εσώτερη σημασία των διαφόρων τυπικών, τελετών, χρωμάτων και τελετουργιών και με το έργο που εκτελείται πάνω στο δάπεδο του ναού. Πρέπει να γνωρίζουν γιατί γίνονται τέτοια πράγματα με την κατάλληλη τάξη και το λόγο των διαφόρων προτεραιοτήτων, λέξεων, χειρονομιών και πράξεων.

Αν υπήρχε μια πραγματική κι αληθινή ανταπόκριση στις πρακτικές αυτές εισηγήσεις, θα ήταν δυνατό να προωθηθεί το έργο ταχύτερα απ’ ό,τι φαίνεται τώρα πιθανόν. Μπορούν να αποτραπούν πολλά προβλήματα κι ένταση, αν οι ζηλωτές του κόσμου βρεθούν στο ύψος της προσφερόμενης ευκαιρίας και κάνουν την κατάλληλη θυσία και προσπάθεια. Πρέπει να γίνει πολύ προπαρασκευαστικό έργο. Πρέπει να γίνει πολύ βαρύ έργο, όργωμα του εδάφους και ξερίζωμα εκείνου που είναι ανεπιθύμητο.

Αυτό μπορεί να πάρει επτά χρόνια. Το έργο που θα γίνει σ’ αυτή την περίοδο θα είναι το σιωπηλό εκπαιδευτικό έργο κι εκείνη η φιλόπονη προπαγάνδα που μπορεί να κάνει η Εκκλησία και οι ανάλογες οργανώσεις. Πρέπει να δημιουργηθούν τάξεις από τους αποκρυφιστές του κόσμου, όπου θα υποβιβάζεται η διδασκαλία για να ικανοποιήσει την ανάγκη των μικρών· 

...οι Υπηρέτες που παρακολουθούν απ’ την εσώτερη πλευρά, οι μαθητές και οι μυημένοι που έχουν εμπλακεί σ’ αυτό το έργο, παρακολουθούν με αγαπητική φροντίδα όλους όσους μοχθούν στο μέσο της ταραχής. Είναι όπως οι Επιτελείς που παρακολουθούν τη μάχη από ένα ασφαλές ύψωμα. Στην ασφάλειά Τους βρίσκεται η υπέρτατη επιτυχία σας, γιατί κρατούν στα χέρια Τους τη λύση πολλών προβλημάτων κι εφαρμόζουν τη λύση όταν η μάχη πηγαίνει ενάντια. Σας καλώ να θυμάστε πάντα ένα πράγμα, γιατί έχει ζωτική σπουδαιότητα. Είναι το γεγονός ότι στην καταστροφή της μορφής βρίσκεται κρυμμένο το μυστικό κάθε εξελικτικής ανάπτυξης. Αυτό δεν είναι μια κοινοτυπία. Μπορείτε να το δείτε σε συνεχή έκφραση. Oι Διδάσκαλοι χρησιμοποιούν τη μορφή (μια μορφή Εκκλησιαστικής οργάνωσης, Τεκτονικής Αδελφότητας, εσωτερικής ομάδας) όσο χρειάζεται. Ζητούν να εργασθούν μέσα απ’ αυτή, φυλακίζοντας τη ζωή μέσα στους περιοριστικούς τοίχους για όσο καιρό εξυπηρετείται ο σκοπός και η φυλή διδάσκεται μέσω αυτής της μορφής. Έπειτα έρχεται η εποχή που η μορφή δεν εξυπηρετεί πλέον την πρόθεση, όταν η δομή ατροφεί, αποκρυσταλλώνεται και γίνεται ευπαθής και καταστρέφεται εύκολα. Έτσι συμβαίνει και μια νέα μορφή παίρνει τη θέση της. Παρατηρήστε και δείτε αν δε συμβαίνει αυτό πάντα. Στη βρεφική ηλικία της φυλής οι μορφές διαρκούσαν πολύ. Η εξέλιξη προχωρούσε πιο αργά. Αλλά τώρα σ’ αυτή την ανοδική τάση δεν έχει παρά μικρή διάρκεια. Δεν έχει ζωντάνια παρά για μια σύντομη περίοδο· διατρέχει με ταχύτητα τον κύκλο της· διασπάται με ταχύτητα κι ακολουθείται από μια άλλη. Αυτή η ταχύτητα θ’ αυξάνει και δε θα μειώνεται καθώς η συνείδηση ή η εσώτερη διευρυνόμενη αντιληπτή ζωή της φυλής δονείται με μεγαλύτερη ταχύτητα ρυθμού."

(Eξωτερίκευση της Ιεραρχίας, Α.Α.Μπέιλη - σελ. αγγλικού 510 και μετά) 

Κάντε κλικ στην εικόνα για να δείτε πιο μεγάλη την κάρτα

   «ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2025

Oμιλία πριν από τον διαλογισμό από τον αδελφό Δ.Κ.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας νέος - μεσήλικας, ηλικιωμένος, παιδί - που τον έλεγαν Ηρακλή - Γιώργο, Κώστα, Μήτρο, Μαρία, Γεωργία. Ζούσε τη ζωή του προσπαθώντας να αποκτήσει όσο περισσότερα αγαθά μπορούσε και να ικανοποιήσει όλες του τις επιθυμίες. Αλλά η ζωή του πήγαινε από στραπάτσο σε στραπάτσο. Ακόμα και όταν αποκτούσε αυτό που ήθελε, μια αίσθηση πικρίας και ανικανοποίητου υπήρχε μέσα του.

 Ώσπου τελικά το αποφάσισε. Θα αλλάξω ρώτα είπε. Μια και μέχρι τώρα δε μου πάει τίποτε, θα κάνω το αντίθετο μπας και δούμε άσπρη μέρα. Και για να  μην πάει τελείως στα τυφλά βρήκε έναν δάσκαλο (μήπως ο δάσκαλος τον βρήκε;) ο οποίος του όρισε 12 δοκιμασίες. Και έτσι άρχισε η αντιστροφή του ζωδιακού κύκλου. Αντί από ιχθύ προς κριό που πήγαινε μέχρι τώρα, οι δοκιμασίες τον πήγαιναν από κριό προς ιχθύ.

 Που πα ρε ΚΑΡΑΜΗΤΡΟ; Του φώναζαν οι άλλοι. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Αυτός όμως ήταν αποφασισμένος.

 Και τι δεν έκανε. Έκανε το δαμαστή αγρίων αλόγων, ροντέο με ταύρο, τον αγρότη που μαζεύει μήλα, τον ελαφοκυνηγό, τον κυνηγό λιονταριών - και δεν υπήρχαν και τζιπ εκείνη την εποχή - ζητιάνεψε τη ζώνη μιας γυναίκας - ούτε ζώνη του καράτε να ήτανε - κυνήγησε αγριογούρουνα, μπήκε μέσα στο βούρκο για να σκοτώσει την Ύδρα, ένα βρωμερό και απαίσιο τέρας, έδιωξε κάτι δολοφονικές κότες που πετάγανε και έδεσε τον φοβερό Κέρβερο του Άδη με λουρί και τον πήγε στο σπίτι του δασκάλου για pet animal.

 Μέσα από αυτούς τους άθλους ο Ηρακλής έμαθε πάρα πολλά. Έμαθε να συγκεντρώνει και να χρησιμοποιεί σωστά το νου του (Κριός), να ελέγχει τις επιθυμίες του (Ταύρος), να εμβαθύνει στην έννοια της υπηρεσίας (Δίδυμοι), να μετουσιώνει το ένστικτο σε ενόραση (Καρκίνος),να ανακαλύπτει ότι ο καλύτερος δάσκαλος είναι ο ανώτερος εαυτός του, η ψυχή του και να δαμάζει την υπερηφάνειά του (Λέων), να δείχνει πραγματική ανοχή και ευσπλαχνία (Παρθένος), να βρίσκει την ισορροπία του στα ζεύγη  των αντιθέτων και να φέρνει τη χαρά και το γέλιο (Ζυγός), να απελευθερώνεται από την τρομερή σπατάλη ενέργειας που προκαλούν τα αρνητικά συναισθήματα (Σκορπιός), να γίνει πολεμιστής του φωτός αναγνωρίζοντας και πετυχαίνοντας τους στόχους του (Τοξότης) και τελικά να μυηθεί στο όρος της μύησης στον Αιγόκερω.

Μέσα σε αυτή την πορεία έκανε και μεγάλα λάθη. Άφησε τον φίλο του να φαγωθεί από τις φοράδες, σκότωσε την Ιππολύτη παρ' ότι του έδινε οικειοθελώς τη ζώνη και σκότωσε πάνω στον καβγά τον φίλο του τον Κένταυρο Χείρωνα. Μέσα όμως απ' αυτά τα λάθη έμαθε. Πρωτίστως όμως έμαθε ότι για να εξελιχθεί ο ίδιος χρειάζεται να υπηρετεί τους συνανθρώπους του.

 Και βέβαια τώρα στον 11^ο άθλο του, στον Υδροχόο, περίμενε κάτι μεγαλειώδες. Αλλά τι του λέει ο δάσκαλος. Ούτε λίγο ούτε πολύ του λέει να πάει να καθαρίσει ένα στάβλο από τις ακαθαρσίες. Εντυπωσιακό! Έπαθε την πλάκα του. Σαν ταπεινός, όμως, υπηρέτης που ήδη είχε γίνει, υπάκουσε και κίνησε για το βασίλειο του Αυγεία. Αυτό, δηλαδή, δεν ήταν βασίλειο, σκέτη χαβούζα ήταν. Μόλις έφτασε ο Ηρακλής έκλεισε τη μύτη του. Ο Αυγείας είχε να καθαρίσει τους στάβλους του 30 χρόνια. Είχε πέσει λοιμός στην πολιτεία. Όταν ο Ηρακλής ζήτησε την άδεια να καθαρίσει, ο Αυγείας το έπαιζε δύσκολος.  «Και ποιο είναι το κίνητρό σου αφού δεν ζητάς αμοιβή»; Μάλιστα του έδωσε 24 ώρες να καθαρίσει, διαφορετικά θα του έπαιρνε το κεφάλι.

 Όταν έφτασε ο Ηρακλής είδε τα δύο ποτάμια που έτρεχαν κοντά στους στάβλους (τον Πηνειό και τον Αλφειό) και αμέσως άστραψε στο νου του η λύση. Γκρέμισε τους τοίχους των στάβλων ανοίγοντας δύο μεγάλες τρύπες και έστρεψε την κοίτη των ποταμών, ώστε να περάσουν μέσα από τους στάβλους. Οι ποταμοί έκαναν όλη τη δουλειά και οι στάβλοι ήταν πεντακάθαροι πριν τελειώσει η προθεσμία.

 Έγινες υπηρέτης του κόσμου του είπε ο δάσκαλος. Προχώρησες οπισθοχωρώντας. Ξόδεψες το φως σου, για να μπορέσει να λάμψει το φως των άλλων.

 Ο 11^ος άθλος του Ηρακλή αντιπροσωπεύει το ζώδιο του Υδροχόου.

 Η βρωμιά των στάβλων μπορεί να ερμηνευτεί σε πολλά επίπεδα. Μπορεί να είναι η βρωμιά που συσσωρεύουν οι άνθρωποι στο φυσικό πεδίο με τη μορφή σκουπιδιών ή τη μόλυνση του περιβάλλοντος γενικότερα. Μπορεί να είναι η εσωτερική ρύπανση του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Όλες οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες, τα πάθη, οι άλυτες παρεξηγήσεις και ο πόνος από επώδυνες εμπειρίες του παρελθόντος. Μπορεί όμως να είναι όλες οι ακαθαρσίες συναισθηματικής φύσης του αστρικού πεδίου. Μπορεί και οι νοητικές βρωμιές με τη μορφή αχρείαστων σκεπτομορφών, μπορεί και όλα αυτά μαζί. Χρειαζόμαστε μια γενική ομαδική κάθαρση που σιγά σιγά αρχίζει να πραγματοποιείται καθώς μπαίνουμε στην εποχή του Υδροχόου. Πολλά από τα δύσκολα και δυσάρεστα που γίνονται σήμερα στον κόσμο μπορεί να οφείλονται ακριβώς σε αυτή την κάθαρση.

 Ο Ηρακλής ευρισκόμενος στο ζώδιο του Υδροχόου πρώτα γκρεμίζει τον τοίχο στους στάβλους. Γκρεμίζοντας τα εμπόδια, σταματάει τη χωριστικότητα και έτσι διευκολύνεται η αδελφοποίηση των ανθρώπων. Γιατί όλοι είμαστε αδέλφια ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος ή έθνους. Στη συνέχεια στρέφει τη ροή των δύο ποταμών, ώστε να κάνουν αυτοί τη δουλειά. Εδώ σκέφτομαι ότι το έργο θα μπορούσε να το κάνει άνετα και μόνο ο ένας ποταμός. Είναι φανερός ο συμβολισμός του μύθου. Ο υδροχόος συμβολίζεται με δύο κυματιστές γραμμές. Είναι οι δύο ποταμοί. Ο ποταμός της Ζωής και ο Ποταμός της Αγάπης. Ο υδροχόος επίσης συμβολίζεται με τον άνθρωπο που χύνει το νερό από ένα δοχείο. Χύνει το νερό της ζωής και της αγάπης για όσους διψούν.

  Ο Χριστός είπε:

'Σας φέρνω μια ζωή μεγαλύτερης αφθονίας. Όποιος πιει από το νερό που Εγώ δίνω δεν θα ξαναδιψάσει ποτέ.'

Η Ανθρωπότητα είναι πράγματι διψασμένη, και αυτό το αποδεικνύει η απληστία που επικρατεί και οι απελπισμένες ανθρώπινες προσπάθειες για συσσώρευση αγαθών. Ο άνθρωπος δεν συνειδητοποιεί ότι η πείνα και η δίψα την οποία αισθάνεται προέρχεται από τη ψυχή και το μόνο που χρειάζεται για να κορεστεί η δίψα αυτή είναι το 'Ύδωρ της Ζωής', το Ύδωρ του Υδροχόου.

 

Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από ένα βιβλίο της Α. Μπέιλι που μιλάει για το υδροχοικό πνεύμα:  

Ας κάνω μια ερώτηση. Είσθε ικανοί να μπείτε με νοημοσύνη, συμπάθεια και κατανόηση στη συνείδηση των άμεσων μελών της οικογένειάς σας και να μάθετε γιατί σκέπτονται όπως σκέπτονται, να καταλάβετε γιατί δρουν μ' έναν ιδιαίτερο τρόπο σε μια ιδιαίτερη συνθήκη; Καλλιεργήστε το Υδροχοϊκό πνεύμα αφήνοντας τους ανθρώπους ελεύθερους, καλλιεργήστε την ικανότητα της εμπιστοσύνης. Αποκόψτε τη δυσπιστία για όλους με τους οποίους συνδέεστε, πιστέψτε σ' αυτούς και δε θα σας απογοητεύσουν. Καταλογίστε τους εσφαλμένα κίνητρα και θα σας απογοητεύσουν κι αυτό θα είναι δικό σας σφάλμα. Ας είμαστε σωστοί όσο μπορούμε με το φως που έχουμε. Ας καλλιεργήσουμε το Υδροχοϊκό πνεύμα της μη χωριστικότητας, της αγάπης, της κατανόησης, της νοημοσύνης, ελεύθεροι από την αυθεντία, ανασύροντας από κάθε ανθρώπινο ον που συναντούμε ό,τι καλύτερο έχει. Κι αν δεν ανασύρετε ό,τι καλύτερο έχουν, να αιτιάσθε τον εαυτό σας κι όχι αυτούς. (Οι άθλοι του Ηρακλή).

 Ο Ήλιος μας χρειάζεται 25.000 χρόνια για μια πλήρη περιστροφή γύρω από το Μεγάλο Ζωδιακό. Για να συμπληρωθεί η μεγάλη περιστροφή του ήλιου, περίπου κάθε 2000 χρόνια περνάει και από ένα ζώδιο. Πριν περίπου 6000 περίπου χρόνια είχαμε μπει στην εποχή του Ταύρου. Σας θυμίζω τη λατρεία του ταύρου εκείνη την εποχή κυρίως από τους Αιγυπτίους και τους δικούς μας τους Μινωίτες. Το μάθημα για τον άνθρωπο ήταν ότι κάτω από το σύμβολο του Ταύρου, έπρεπε να παλέψει με το ζώο μέσα του. Να αντισταθεί στην επιθυμία.

Κατόπιν ο Ήλιος πέρασε στον Κριό όπου είχαμε το συμβολισμό της θυσίας του αμνού, που δείχνει ότι η θυσία της Ζωώδους Φύσης άρχισε να διαδέχεται την ιδέα της πάλης με τη ζωώδη φύση. Όταν ο Μωυσής γύρισε από το όρος με τις εντολές, έγινε Τούρκος όταν είδε τους Εβραίους να λατρεύουν έναν χρυσό Ταύρο. Αυτό σήμαινε ότι αντί να συμπλεύσουν με το νέο (κριός), εξακολουθούσαν να ασπάζονται το παλαιό δηλ. τον ταύρο της παλαιότερης εποχής.

Τα τελευταία 2000 χρόνια περίπου, ο Ήλιος πέρασε στους Ιχθείς. Οι δυνάμεις που επιδρούσαν την εποχή εκείνη στον πλανήτη μας, έφεραν στη συνείδηση του ανθρώπου την ουσιαστική δυαδικότητά του και το δεσμό μεταξύ των δύο τμημάτων του εαυτού του, της ψυχής και του σώματος.

 Ο Χριστός ήρθε στους Ιχθείς για να μας δείξει τέλεια ποια θα ήταν η έσχατη επίτευξή μας, έχοντας ο ίδιος συνδέσει αυτά τα δύο. Εδώ ο συμβολισμός γίνεται φανερός με το σύμβολο των πρώτων Χριστιανών. Ένα ψάρι με την ακροστιχίδα 'ΙΧΘΥΣ', δηλ. Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.  

Τώρα βρισκόμαστε στο τέλος του κύκλου του ζωδίου των Ιχθύων, ενώ ταυτόχρονα έχει αρχίσει η ολοένα εντονότερη επιρροή του ζωδίου του Υδροχόου. Στο ζώδιο του Υδροχόου, τα περίπου 2.500 επόμενα χρόνια, σαν αποτέλεσμα της επίδρασης των παγκόσμιων ενεργειών και δυνάμεων, με το συμβολισμό του ύδατος και της εξάγνισης, θα μάθουμε  να λειτουργούμε σαν ένα, η ψυχή ενωμένη με το σώμα. Η συνείδησή μας θα είναι εστιασμένη πλέον στο πέμπτο βασίλειο της φύσης, το πνευματικό βασίλειο. 

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι κακό είναι αυτό που κάποτε ήταν καλό  αλλά τώρα δεν είναι πια χρήσιμο. Εξαρτάται από μας πόσο γρήγορα θα μάθουμε το μάθημα πώς να εγκαταλείπουμε, για ν' αντικατασταθεί η εποχή των Ιχθύων

- του υλισμού και της αυθεντίας

- της ιδιοκτησίας

- της χαμηλής νοητικότητας

- και του συναισθηματισμού

από την νέα εποχή της πνευματικότητας

- της ενόρασης

- της παγκόσμιας συνείδησης

- της ανιδιοτελούς υπηρεσίας

-της ομαδικής εργασίας

-του μερισμού

-της αδελφότητας

-της άμεσης επικοινωνίας

Και βέβαια στο τέλος της εποχής και πάλι θα κληθούμε να αφήσουμε πίσω μας το υδροχοικο πνεύμα και να στραφούμε προς τις αξίες του αιγόκερω.