«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,
ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ,
ΕΦΕΛΚΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ»
Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Στη μαγνητική δύναμη της θέλησης αναφερόταν επίσης ο Χριστός όταν έλεγε, “καν εγώ υψωθήσομαι, πάντας ελκύσει προς εμαυτόν”. Δεν αναφέρεται στη σταύρωση, αλλά στη μαγνητική θέληση του Χριστού να ελκύσει όλους τους ανθρώπους με τη δύναμη της ζωής του ενοικούντος Χριστού σε κάθε καρδιά, έξω από τον κόσμο των υλικών αξιών στον κόσμο των πνευματικών αναγνωρίσεων. Δεν σχετίζεται με το θάνατο αλλά με τη ζωή· δεν αναφέρεται στο σταυρό αλλά στην ανάσταση. Ο βασικός τόνος της Χριστιανικής θρησκείας στο παρελθόν υπήρξε ο θάνατος που συμβολίζεται με το θάνατο του Χριστού και διαστρεβλώθηκε πολύ από τον Απ. Παύλο στην προσπάθειά του να σμίξει τη νέα θρησκεία που έφερε ο Χριστός, με την παλιά αιματηρή θρησκεία των Εβραίων. Στον κύκλο που θα εγκαινιάσει ο Χριστός μετά την επανεμφάνισή Του, στόχος της όλης θρησκευτικής διδασκαλίας στον κόσμο θα είναι η ανάσταση του πνεύματος στο ανθρώπινο γένος· η έμφαση θα δοθεί στη ζωντάνια της Χριστικής φύσης σε κάθε ανθρώπινο ον και στη χρήση της θέλησης για να επιτευχθεί αυτή η ζώσα μεταμόρφωση της κατώτερης φύσης. Η απόδειξή της θα είναι ο αναστάς Χριστός. Αυτή η “Οδός της Ανάστασης” είναι η ακτινοβόλος Οδός, η φωτεινή Οδός που οδηγεί από μια μεγάλη έκφραση της θειότητας στον άνθρωπο σε άλλη· είναι η οδός που εκφράζει το φως της νοημοσύνης, την ακτινοβόλο ουσία της αληθινής αγάπης και την άκαμπτη θέληση που δεν επιτρέπει ήττα ή υποχώρηση. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που θα διακηρύξουν τη Βασιλεία του Θεού.
Η ανθρωπότητα στέκει σήμερα σε κάποιο ιδιάζον και μοναδικό μεταίχμιο μεταξύ ενός παρελθόντος δυστυχίας κι ενός μέλλοντος γεμάτου υποσχέσεις, αν η επανεμφάνιση του Χριστού αναγνωρισθεί κι αναληφθεί προετοιμασία για την έλευσή Του. Το παρόν είναι γεμάτο υποσχέσεις κι επίσης γεμάτο δυσχέρειες· στα χέρια των ανθρώπων σήμερα και στο άμεσο παρόν βρίσκεται η μοίρα του κόσμου και – αν μπορεί να ειπωθεί ευλαβικά – η άμεση δραστηριότητα του Χριστού. Η αγωνία του πολέμου και η δυστυχία ολόκληρης της ανθρώπινης οικογένειας οδήγησαν τον Χριστό, το 1945, να καταλήξει σε μια μεγάλη απόφαση – απόφαση που εκφράσθηκε με δύο σπουδαιότατες δηλώσεις. Ανήγγειλε στη συγκεντρωμένη πνευματική Ιεραρχία και σ’ όλους τους υπηρέτες και μαθητές Του στη Γη ότι αποφάσισε να προβάλει πάλι σε φυσική επαφή με την ανθρωπότητα, αν πραγματοποιούσαν τα αρχικά στάδια της εδραίωσης ορθών ανθρώπινων σχέσεων· δεύτερο, έδωσε στον κόσμο (για χρήση από τον “κοινό άνθρωπο”) μια από τις παλιότερες προσευχές που ήταν ποτέ γνωστές, μια προσευχή που δεν επιτρεπόταν να χρησιμοποιηθεί παρά από τα πιο εξυψωμένα πνευματικά Όντα. Ο ίδιος τη χρησιμοποίησε για πρώτη φορά, όπως μας λένε, την ώρα της Πανσελήνου του Ιουνίου του 1945, που αναγνωρίζεται ως Πανσέληνος του Χριστού, όπως ακριβώς η Πανσέληνος του Μαΐου είναι εκείνη του Βούδδα. Δεν ήταν εύκολο να μεταφρασθούν οι αρχαίες αυτές φράσεις (τόσο αρχαίες ώστε δεν έχουν χρονολογία ή οποιαδήποτε ένδειξη) σε σημερινές λέξεις, όμως έγινε και η μεγάλη Επίκληση, που μπορεί τελικά να γίνει η παγκόσμια προσευχή, εκφωνήθηκε απ’ Αυτόν και παρελήφθη απ’ τους μαθητές Του. Μεταφράσθηκε ως εξής:
Από την εστία του Φωτός μέσα από τη Διάνοια του Θεού
Ας διαχυθεί φως μέσα στις διάνοιες των ανθρώπων.
Το Φως ας κατέλθει στη Γη.
Από την εστία της Αγάπης μέσα από την Καρδιά του Θεού
Ας διαχυθεί αγάπη μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.
Είθε ο Χριστός να γυρίσει στη Γη.
Από το κέντρο όπου η Θέληση του Θεού είναι γνωστή
Ο σκοπός ας καθοδηγεί τις μικρές θελήσεις των ανθρώπων –
Ο σκοπός που οι Διδάσκαλοι γνωρίζουν και υπηρετούν.
Από το κέντρο που ονομάζουμε φυλή των ανθρώπων
Το Σχέδιο της Αγάπης και του Φωτός ας πραγματοποιηθεί
Και είθε να σφραγίσει την πύλη του κακού.
Το Φως, η Αγάπη και η Δύναμη ας αποκαταστήσουν το Σχέδιο πάνω στη Γη.
Η εξαιρετική της δύναμη μπορεί να ιδωθεί στο γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι τη χρησιμοποιούν ήδη καθημερινά και πολλές φορές κάθε μέρα· μεταφράσθηκε (1947) σε δέκα οκτώ διαφορετικές γλώσσες και χρησιμοποιείται από ανθρώπους σ’ όλες αυτές τις γλώσσες· στις ζούγκλες της Αφρικής τη χρησιμοποιούν ομάδες ιθαγενών και μπορεί να ιδωθεί στα γραφεία διευθυντών στις μεγάλες πόλεις μας· μεταδίδεται από το ραδιόφωνο στην Ευρώπη και την Αμερική και δεν υπάρχει χώρα ή νησί στον κόσμο στο οποίο να είναι άγνωστη η χρήση της. Όλα αυτά έγιναν σε διάστημα δέκα οκτώ μηνών.
Αυτή η νέα Επίκληση, αν διαδοθεί πλατιά, μπορεί να γίνει για τη νέα παγκόσμια θρησκεία ό,τι υπήρξε η Κυριακή Προσευχή για το Χριστιανισμό και ο 23ος Ψαλμός για τους πνευματικά σκεπτόμενους Εβραίους. Τρεις προσεγγίσεις υπάρχουν για τη μεγάλη αυτή Προσευχή ή Επίκληση:
1. Εκείνη του γενικού κοινού.
2. Εκείνη των εσωτεριστών, ή των ζηλωτών και μαθητών του κόσμου.
3. Εκείνη των Μελών της Ιεραρχίας.
Πρώτο, το γενικό κοινό θα τη θεωρήσει σαν προσευχή προς τον Υπερβατικό Θεό. Δε θα Τον αναγνωρίσουν ακόμη σαν ενυπάρχοντα στη δημιουργία Του· θα την εκπέμψουν στα φτερά της ελπίδας – ελπίδας για φως και αγάπη και ειρήνη που ποθούν αδιάκοπα. Θα τη θεωρήσουν επίσης σαν προσευχή για τη φώτιση όλων των κυβερνητών και αρχηγών όλων των ομάδων που χειρίζονται παγκόσμια ζητήματα· σαν προσευχή για την εισροή αγάπης και κατανόησης μεταξύ των ανθρώπων, έτσι ώστε να ζήσουν με αμοιβαία ειρήνη· σαν παράκληση για την πραγμάτωση της θέλησης του Θεού – μιας θέλησης για την οποία δεν μπορούν να γνωρίζουν τίποτε και η οποία τους φαίνεται πάντα τόσο ανεξιχνίαστη και παμπεριεκτική, ώστε η κανονική τους αντίδραση είναι η υπομονή και η προθυμία ν’ αποφύγουν την αμφισβήτηση· σαν προσευχή για την ενίσχυση της ανθρώπινης ευθύνης προκειμένου τα αναγνωρισμένα σημερινά κακά – που τόσο βασανίζουν κι ενοχλούν το ανθρώπινο γένος – να παρέλθουν και να χαλιναγωγηθεί κάποια αόριστη πηγή κακού. Τέλος θα τη θεωρήσουν σαν προσευχή για να αποκατασταθεί κάποια εξίσου αόριστη πρωτόγονη κατάσταση μακάριας ευτυχίας και να εξαφανισθεί από τη γη όλη η δυστυχία κι ο πόνος. Αυτό τους είναι τελείως καλό και χρήσιμο κι άμεσα εφικτό.
Δεύτερο, οι εσωτεριστές, οι ζηλωτές και οι πνευματικά σκεπτόμενοι άνθρωποι θα την προσεγγίσουν με βαθύτερη και μεγαλύτερη κατανόηση. Σ’ αυτούς θα μεταδώσει την αναγνώριση του κόσμου των αιτίων κι Εκείνων που στέκουν υποκειμενικά πίσω από τις παγκόσμιες υποθέσεις, των πνευματικών Διευθυντών της ζωής μας. Στέκουν έτοιμοι να ενισχύσουν εκείνους που έχουν αληθινό όραμα, έτοιμοι να υποδείξουν όχι μόνο το λόγο των συμβάντων στα διάφορα τμήματα της ανθρώπινης ζωής, αλλά και να προβούν σ’ εκείνες τις αποκαλύψεις που θα επιτρέψουν στην ανθρωπότητα να εξέλθει απ’ το σκοτάδι στο φως. Με τη θεμελιώδη αυτή στάση η ανάγκη για μια πλατιά έκφραση των υποκείμενων αυτών γεγονότων θα γίνει προφανής και θα ωριμάσει μια εποχή πνευματικής προπαγάνδας που θα σχεδιάσουν οι μαθητές και θα προωθήσουν οι εσωτεριστές. Η εποχή αυτή άρχισε το 1875, όταν διακηρύχθηκε το γεγονός της ύπαρξης των Διδασκάλων της Σοφίας. Προωθήθηκε παρά την εσφαλμένη παρουσίαση, την επίθεση εναντίον της ιδέας και τις ειρωνείες. Η αναγνώριση της ουσιαστικής φύσης της διαθέσιμης μαρτυρίας και η εμφάνιση μιας ενορατικής ανταπόκρισης από τους αποκρυφιστές σπουδαστές και πολλούς διανοούμενους σ’ ολόκληρο τον κόσμο υπήρξε υποβοηθητική.
Ένας νέος τύπος μυστικιστή αρχίζει ν’ αναγνωρίζεται· διαφέρει απ’ τους μυστικιστές του παρελθόντος, λόγω του πρακτικού του ενδιαφέροντος στις τρέχουσες παγκόσμιες υποθέσεις κι όχι μόνο στα θρησκευτικά κι εκκλησιαστικά ζητήματα· χαρακτηρίζεται από την έλλειψη ενδιαφέροντος για την προσωπική του ανάπτυξη, από την ικανότητά του να βλέπει το Θεό ενυπάρχοντα σε κάθε πίστη κι όχι μόνο στο δικό του ιδιαίτερο τύπο θρησκευτικής πίστης κι επίσης από την ικανότητά του να ζει τη ζωή του στο φως της θείας Παρουσίας. Όλοι οι μυστικιστές κατόρθωσαν να το κάνουν λίγο ή πολύ, αλλά ο σύγχρονος μυστικιστής διαφέρει από εκείνους του παρελθόντος στο ότι είναι ικανός να υποδείξει καθαρά στους άλλους τις τεχνικές της Ατραπού· συνδυάζει κεφάλι και καρδιά, νοημοσύνη και αίσθημα συν μια ενορατική αντίληψη που έλειπε μέχρι τώρα. Το δρόμο του σύγχρονου μυστικιστή φωτίζει τώρα το καθαρό φως της Πνευματικής Ιεραρχίας κι όχι μόνο το φως της δικής του ψυχής· αυτό θα συμβαίνει όλο και περισσότερο.
Τρίτο, αμφότερες αυτές οι ομάδες – το γενικό κοινό και οι ζηλωτές του κόσμου στους διάφορους βαθμούς τους – έχουν ανάμεσά τους εκείνους που εξέχουν από το γενικό τύπο, διότι κατέχουν βαθύτερη ενόραση και κατανόηση· καταλαμβάνουν μια ουδέτερη ζώνη ενδιάμεση μεταξύ των μαζών και των εσωτεριστών απ’ τη μια και μεταξύ των εσωτεριστών και των Μελών της Ιεραρχίας απ’ την άλλη. Μην ξεχνάτε ότι κι Αυτοί χρησιμοποιούν επίσης τη μεγάλη Επίκληση κι ότι δεν περνά μέρα χωρίς κι ο ίδιος ο Χριστός να μην την εκφωνήσει.
Επιφανειακά η ομορφιά και η ισχύς αυτής της Επίκλησης βρίσκεται στην απλότητά της και στην έκφραση ορισμένων κεντρικών αληθειών τις οποίες όλοι οι άνθρωποι αποδέχονται έμφυτα και κανονικά – την αλήθεια για την ύπαρξη μιας βασικής Νοημοσύνης την οποία αόριστα ονομάζουμε Θεό· την αλήθεια ότι πίσω απ’ όλα τα εξωτερικά φαινόμενα η κινητήρια δύναμη του σύμπαντος είναι η αγάπη· την αλήθεια ότι μια μεγάλη Ατομικότητα που οι Χριστιανοί ονόμασαν Χριστό, ήρθε στη γη κι ενσωμάτωσε αυτή την αγάπη, έτσι ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε· την αλήθεια ότι η αγάπη και η νοημοσύνη είναι αποτελέσματα εκείνου που αποκαλείται θέληση του Θεού και τελικά την αυταπόδεικτη αλήθεια ότι μόνο μέσω της ίδιας της ανθρωπότητας το θείο Σχέδιο μπορεί να πραγματοποιηθεί.
Το Σχέδιο αυτό καλεί το ανθρώπινο γένος στην έκφραση της Αγάπης και προκαλεί τους ανθρώπους “λαμψάτω το φως υμών”. Ακολουθεί κατόπιν το τελικό επίσημο αίτημα όπως αυτό το Σχέδιο της Αγάπης και του Φωτός, που πραγματοποιείται από το ανθρώπινο γένος, “να σφραγίσει την πύλη του κακού”. Η τελευταία γραμμή περιλαμβάνει κατόπιν την ιδέα της αποκατάστασης, υποδεικνύοντας το βασικό τόνο του μέλλοντος κι ότι θα έρθει η μέρα όπου η αρχική ιδέα του Θεού και η αρχική Του πρόθεση δε θα ματαιώνεται πλέον από την ελεύθερη βούληση και κακία του ανθρώπου – τον καθαρό υλισμό και την ιδιοτέλεια· τότε ο θείος σκοπός θα επιτευχθεί με την αλλαγή των καρδιών και των στόχων της ανθρωπότητας.
Αυτή είναι η προφανής και απλή έννοια της και συνδέεται με την πνευματική έφεση όλων των ανθρώπων παντού.
Η χρήση αυτής της Επίκλησης ή Προσευχής και η αναδυόμενη προσδοκία της έλευσης του Χριστού κρατούν σήμερα τη μεγαλύτερη ελπίδα για την ανθρωπότητα. Αν δε συμβαίνει αυτό, τότε η προσευχή δεν είναι χρήσιμη κι αποτελεί ψευδαίσθηση και οι Γραφές του κόσμου με τις αποδειγμένες προβλέψεις τους, είναι άχρηστες κι απατηλές. Η μαρτυρία των αιώνων αποδεικνύει ότι τίποτε απ’ αυτά δεν είναι έτσι. Η προσευχή πάντα προκαλεί απόκριση που πάντα δόθηκε· μεγάλοι Υιοί του Θεού πάντα ήλθαν με το αίτημα της ανθρωπότητας και πάντα θα έρχονται κι Αυτός τον Οποίο όλοι οι άνθρωποι αναμένουν, βρίσκεται στο δρόμο Του.
(Αλίκη Μπέιλη, Η Επανεμφάνιση του Χριστού, σελ. 35-36)
