Κυριακή 15 Μαρτίου 2026

 «ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 
με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 15 Μαρτίου 2026

                                                  Κείμενο που διαμοιράστηκε


Η Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας  (συνέχεια)


Επομένως η ανθρωπότητα παντού σήμερα αναμένει τον Ερχόμενο. O Αβατάρ γίνεται αισθητός ότι βρίσκεται στο δρόμο Του. Η δεύτερη Έλευση (σύμφωνα με την προφητεία) επίκειται και από τα χείλη των μαθητών, των μυστικιστών, των ζηλωτών κι όλων των φωτισμένων ανθρώπων σε κάθε χώρα ανέρχεται η κραυγή, “Είθε το φως και η αγάπη και η δύναμη και ο θάνατος να εκπληρώσουν το σκοπό του Ερχόμενου”. Οι λέξεις αυτές είναι ένα αίτημα, μια αφιέρωση, μια θυσία, μια δήλωση πίστης και μια πρόκληση στον Αβατάρ που αναμένει στον Υψηλό Του Τόπο μέχρι να είναι επαρκές το αίτημα και η κραυγή αρκετά καθαρή για να εγγυηθεί την κάθοδό Του και την εμφάνισή Του.

Το αίτημα χωρίς μια παράλληλη δράση είναι άχρηστο, όπως η πίστη χωρίς εργασία είναι νεκρή. Εδώ είναι που υπάρχει ένα ρήγμα στο μαγνητικό δεσμό ο οποίος θα έπρεπε να ενώνει τον Αβατάρ με το αίτημα της έλευσής Του. Η ανάδυσή Του πρέπει να προκληθεί από μια πενταπλή αλυσίδα ή νήμα ενέργειας: την εστιασμένη θέληση των ανθρώπων, τη μαζική πρόθεση των μαθητών και ζηλωτών του κόσμου, συν την επιθυμία τους, την ενεργό συμμετοχή τους στο έργο του καθαρισμού του δρόμου γι’ Αυτόν και την πλήρη ανιδιοτέλεια. Μόνο όταν η ανθρωπότητα θα έχει κάνει από μόνη της ό,τι είναι δυνατό για να διευθετήσει εκείνο που είναι εσφαλμένο και να τερματίσει εκείνο που είναι κακό και θα έχει προωθήσει αυτή την προσπάθεια μέχρι και τη θυσία της ίδιας της ζωής, μπορεί Αυτός, η Επιθυμία όλων των εθνών, να εμφανισθεί.

Σήμερα επιχειρείται αυτό. Το μεγάλο γεγονός της εμφάνισης του Αβατάρ μπορεί να γίνει εφικτό με μια λίγο αυξημένη προσπάθεια. Η αποστολή του Βούδδα στο ιδιαίτερο αυτό Φεστιβάλ του Βεσάκ είναι να προσθέσει εκείνη τη νέα ορμή, εκείνη τη νέα φώτιση κι εκείνη την πρόσθετη δύναμη και το σταθερό σκοπό που θα επιτρέψει στο ανθρώπινο γένος να υπερβεί αυτή την κρίση. Απ’ την πλευρά των πνευματικών Δυνάμεων του πλανήτη θα έχει γίνει τότε καθετί για να κάνει εφικτή την εμφάνιση του Αβατάρ. Απ’ την πλευρά της ανθρωπότητας, θα σας ρωτούσα: Τι θα γίνει;

Μεταξύ της Πηγής απ’ όπου εκπορεύονται όλοι οι Αβατάρ και της ανθρωπότητας στέκει η Ιεραρχία της Αγάπηςστέκει ο Χριστός κι οι μαθητές Του, στέκουν οι Διδάσκαλοι της Σοφίας. Είναι όλοι ενωμένοι σε μια εκπληκτική προσπάθεια να βοηθήσουν το ανθρώπινο γένος αυτή τη στιγμή να καταβάλει τον Ένοικο στο Κατώφλι και να έρθει πιο κοντά στον Άγγελο. Αυτό απαιτεί μεγαλύτερη βοήθεια κι αυτή η βοήθεια θα σταλεί όταν η ανθρωπότητα κι η Ιεραρχία με μια συγχωνευμένη κι ενωμένη προσπάθεια σταθούν με μαζική πρόθεση, επικαλούμενη τη βοήθεια κι αναμένοντάς την.


Η Εμφάνιση των Αβατάρ

Από το 1400 (μια χρονολογία που ανέφερα νωρίτερα) υπήρξαν συνεχείς εμφανίσεις μικρότερων αβατάρ που κλήθηκαν ν’ ανταποκριθούν σε μικρότερες κρίσεις, εθνικά διλήμματα και θρησκευτικές αναγκαιότητες. Πήραν τη μορφή εκείνων των ανδρών και γυναικών που υπερασπίσθηκαν με επιτυχία κάποια αλήθεια ή κάποια ορθή υπόθεση, κάποιο ανθρώπινο δικαίωμα ή ορθή ανθρώπινη απαίτηση. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι εργάσθηκαν δραστήρια στο φυσικό πεδίο και σπάνια αναγνωρίσθηκαν για ό,τι ήταν αληθινά· μόνο η ιστορία σε μια μετέπειτα εποχή έδωσε έμφαση στην επίτευξή τους. Αλλά άλλαξαν το ρεύμα της σκέψης των ανθρώπων· έδειξαν ένα δρόμο για μια καλύτερη ζωή· ήταν πρωτοπόροι σε νέες περιοχές της ανθρώπινης επίτευξης. Ένας τέτοιος ήταν ο Λούθηρος· ένας άλλος ήταν ο Κολόμβος· μερικοί άλλοι ήταν ο Σαίξπηρ κι ο Λεονάρντο ντα Βίντσι – για ν’ αναφέρω μόνο τέσσερις που έζησαν, σκέφθηκαν κι έδρασαν έτσι ώστε ρύθμισαν τα μεταγενέστερα γεγονότα σε κάποιο πεδίο της ανθρώπινης ζωής και αναγνωρίζονται ακόμη σαν πρωτοπόρες ψυχές, σαν ηγέτες των ανθρώπων. Μ’ αυτούς τους μαθητές δε θα ασχοληθώ. Ενσωμάτωσαν ιδέες κι έγραψαν ιστορία – όχι την ιστορία της κατάκτησης, αλλά την ιστορία της προόδου. Ζητώ να εξετάσω μαζί σας εκείνες τις ακόμη μεγαλύτερες Εμφανίσεις που προβάλλουν από κάποιο κρυμμένο κέντρο, μακρινό ή κοντά στην ανθρωπότητα και “αποδεσμεύουν από την κρίση τους υιούς των ανθρώπων”. 

Α. Μπέιλι, Η Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας, σ.σ.296-297

Δεν υπάρχουν σχόλια: