«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,
Κυριακή 30 Μαρτίου 2025
Κείμενο που διαμοιράστηκε
ΙΕΡΑΡΧΙΚΗ ΠΡOΕΤOΙΜΑΣΙΑ ΣΤO ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤOΥ ΒΕΣΑΚ
Συνεχίζοντας από το βιβλίο «Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας», Α.Α.Μπέιλη
Απρίλιος-Μάιος 1946
Καθυστέρησα
να γράψω το συνηθισμένο ετήσιο μήνυμά μου για το Βεσάκ, εξαιτίας κάποιου
γεγονότος στην Ιεραρχία το οποίο ωρίμασε και το οποίο απαιτούσε ολόκληρη την
προσοχή μου. Αυτό το γεγονός σχετιζόταν με το Φεστιβάλ του Βεσάκ και
περιελάμβανε μεταξύ άλλων θεμάτων το σχηματισμό ενός νέου Άσραμ στο οποίο η όψη
Σοφία θα είχε ιδιαίτερη σημασία κι όχι η όψη Αγάπη· το Άσραμ αυτό θα σχετιζόταν
επίσης με έναν ιδιάζοντα τρόπο με τον Bούδδα. Έπρεπε να σχηματισθεί αυτή τη
στιγμή για να γίνει ο δέκτης και μετά ο θεματοφύλακας ορισμένων “δώρων”
που θα κομίσει ο Bούδδας τη στιγμή της Πανσελήνου του Μαΐου. Τα δώρα αφορούν τη
θέληση-για-το-καλό του Κυρίου του Κόσμου, του Αρχαίου των Ημερών, αν και δεν αφορούν την καλή θέληση όπως
κατανοείτε εσείς αυτή τη
φράση. Αυτό το Άσραμ, όταν σχηματισθεί κι εδραιωθεί κατάλληλα, θα επιτρέψει στα
Μέλη της Ιεραρχίας να ανταποκριθούν σ’ αυτή την όψη του θείου Σκοπού – του
Σκοπού για τον οποίο ξέρετε ότι βρίσκεται πίσω από το Σχέδιο και το εκπληρώνει·
αυτό το Άσραμ που θα σχετίζεται με τον Bούδδα, θα είναι ειδικά υπό τη στενή
επίβλεψη του Χριστού κι επίσης του Κυρίου του Πολιτισμού – αυτή τη στιγμή του
Διδασκάλου Ρ. Είναι τα δύο μόνο Μέλη της Ιεραρχίας που είναι σε θέση να
καταγράψουν το θείο Σκοπό (όσον αφορά τους άμεσους στόχους του) με τέτοιο τρόπο
ώστε να μπορέσει να εμψυχωθεί ολόκληρη η Ιεραρχία κι έτσι να εργασθεί ενωμένα
και με νοημοσύνη για την εκπλήρωσή του. Περισσότερα απ’ αυτά δεν πρέπει
να σας πω για την ιδιαίτερη αυτή ιεραρχική κίνηση που επηρεάζει τόσο τη
Σαμπάλλα όσο και την Ιεραρχία.
Αυτό
το Φεστιβάλ του Βεσάκ έχει
υπέρτατη σπουδαιότητα επειδή είναι το πρώτο Φεστιβάλ από τότε που τελείωσε ο
πόλεμος, επειδή γίνεται μια περίοδο όπου θα συμβεί ένας οριστικός
προσανατολισμός της Ιεραρχίας κι επειδή θα κατακλύσει ολόκληρη την Ιεραρχία ένα
νέο ρεύμα πνευματικής ώθησης και κατευθυνόμενης δεύτερης ακτινικής ενέργειας·
συνεπώς το έργο που πρέπει να γίνει από την Ιεραρχία θα είναι πολύ πιο
αποτελεσματικό. Αυτό μπορείτε να το προσδοκάτε και να υπολογίζετε σ’ αυτό.
Αλλά
– όπως μπορείτε να υποθέσετε καλά – η Πανσέληνος
του Ιουνίου (αυτού του έτους) είναι η εποχή που έχει υπέρτατη κι
εξέχουσα σημασία· είναι με πολλούς τρόπους πιο εύκολο για τους πιστούς και τους
εσωτεριστές της Δύσης να συντονισθούν και να συμμετέχουν στις δραστηριότητες
της Ιεραρχίας όταν συνδέονται στενά με τον Χριστό, παρά όταν σχετίζονται με τον
Bούδδα. Η κύρια πρόθεση στα πρώτα αυτά στάδια της τήρησης του Φεστιβάλ του
Βεσάκ της Ανατολής είναι να εξοικειωθεί ο Δυτικός κόσμος με το γεγονός της
παρουσίας του Bούδδα και των δραστηριοτήτων Του σε σχέση με την ανθρωπότητα. Όμως
έχει συμβεί μια τόσο μεγάλη πρόοδος στην πνευματική ανάπτυξη της ανθρωπότητας
ώστε δε χρειάζεται να συνεχίσει πλέον ο Bούδδας το έργο Του εκτός κι αν το
επιθυμεί – κι αυτό μόνο για μια περίοδο ετών, γνωστή σ’ Αυτόν και στον Κύριο
του Κόσμου. Θα μπορούσε να σταματήσει την ετήσια επαφή Του με την Ιεραρχία αυτή
τη στιγμή, αν το διαλέξει, λόγω της άμεσης επαφής που έχει πια εδραιωθεί μεταξύ
Ιεραρχίας και Σαμπάλλα. Δε διαλέγει όμως να το κάνει αμέσως. Θα συνεργασθεί για
λίγες δεκαετίες ακόμη με τον Χριστό για να διευρύνει τον αγωγό επαφής ανάμεσα
στη Σαμπάλλα, την Ιεραρχία και την Ανθρωπότητα. Μετά απ’ αυτό θα “προχωρήσει
στον τόπο Του” στην ηλιακή Ιεραρχία και δε θα επισκέπτεται ετήσια τα Ιμαλάια,
όπως συνήθιζε για πολλούς αιώνες. Το Ανατολικό Φεστιβάλ του Βεσάκ (Βαϊσάκα) και
η Χριστιανική ημέρα της ανάμνησης, η Μεγάλη Παρασκευή, θα σβήσουν από τη
συνείδηση της ανθρωπότητας τον κατάλληλο χρόνο· και τα δύο φεστιβάλ σχετίζονται
με τις όψεις της πρώτης Ακτίνας της Ισχύος ή Θέλησης. Η κατάργηση του φόβου του
θανάτου και η εδραίωση μιας στενής σχέσης της Ιεραρχίας με τη Σαμπάλλα θα
αχρηστέψει με τον καιρό τις αρχαίες αυτές τελετουργίες.
Σ’
αυτό το μήνυμα θα ήθελα να εξετάσω κυρίως μαζί σας το Φεστιβάλ του Χριστού που
τελείται στην Πανσέληνο του Ιουνίου και το έργο του Χριστού καθώς
προετοιμάζεται να εκπληρώσει την αληθινή Του αποστολή πάνω στη Γη. Η
Χριστιανική Εκκλησία έχει τόσο διαστρεβλώσει αυτή την αποστολή και τόσο
αδίστακτα παραποίησε την πρόθεση για την οποία εκδηλώθηκε αρχικά, ώστε είναι
βαθιά αναγκαίο να εξετασθεί αυτή η αποστολή και πρέπει να είναι επαναστατική
στα αποτελέσματά της. Ξεκινώντας με τον Απ. Παύλο οι θεολόγοι ερμήνευσαν
τα λόγια Του με τέτοιο τρόπο ώστε χρησίμευσαν για να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα
στο πνευματικό μέλλον του κόσμου και τον Ιουδαϊκό νόμο που έπρεπε να
καταργηθεί. Τόσο αποτελεσματικό ήταν το έργο τους ώστε οι διδασκαλίες για τον
στοργικό, απλό Υιό του Θεού έχουν αγνοηθεί σε μεγάλο βαθμό· η αποτυχία του
Χριστιανισμού πρέπει ν’ αποδοθεί στο Ιουδαϊκό του υπόβαθρο (που τονίσθηκε απ’
τον Απ. Παύλο) το οποίο τον γέμισε με προπαγάνδα αντί για αγαπητική δράση, το
οποίο δίδαξε
τη θυσία του αίματος αντί της αγαπητικής υπηρεσίας και το οποίο
τόνισε την ύπαρξη ενός οργισμένου Θεού που χρειάζεται να εξευμενισθεί με το
θάνατο και το οποίο ενσωμάτωσε τις απειλές του Ιεχωβά της Παλαιάς Διαθήκης στη Χριστιανική
διδασκαλία για το πυρ της κόλασης.
Είναι
μια κατάσταση που επιδιώκει ν’ αλλάξει ο Χριστός· λόγω της προετοιμασίας Του να
θεσπίσει μια νέα και πιο ορθή παρουσίαση της θείας αλήθειας, επεδίωξα – με
αγάπη και κατανόηση – να τονίσω τα σφάλματα των παγκόσμιων θρησκειών με τις
απηρχαιωμένες θεολογίες τους και την έλλειψη αγάπης και να υποδείξω τα κακά του
Ιουδαϊσμού. Oι τωρινές παγκόσμιες πίστεις πρέπει να επιστρέψουν στην αρχική
τους απλότητα και ο ορθόδοξος Ιουδαϊσμός με το βαθιά εδραιωμένο μίσος του
πρέπει να εξαφανισθεί αργά· όλα πρέπει να αλλάξουν στην προετοιμασία για την
αποκάλυψη που θα φέρει ο Χριστός.
Το
πρώτο πράγμα που θα κάνει ο Χριστός, ξεκινώντας μ ’ αυτή την Πανσέληνο του
Ιουνίου, θα είναι να προετοιμάσει όλους τους ανθρώπους παντού (αν είναι δυνατό
μέσα από τα αναγεννημένα, θρησκευτικά τους ιδρύματα) για την αποκάλυψη
που αναμένει όλη η ανθρωπότητα.
Αυτή
η αποκάλυψη βρίσκεται πίσω απ’ όλες τις δραστηριότητες που
απορροφούν την προσοχή της Ιεραρχίας. Υπήρξαν πολλές αποκαλύψεις του θείου
σκοπού ανά τους αιώνες , η καθεμιά από τις οποίες άλλαξε μοναδικά την άποψη και
το πρότυπο ζωής των ανθρώπων παντού. Υπήρξε η αρχαία αποκάλυψη που δόθηκε στο
λαό της Ινδίας ως προς την ύπαρξη του Εαυτού και του Μη-Εαυτού – μια αποκάλυψη
που τώρα αποκτά νόημα μέσω της διδασκαλίας της σύγχρονης ψυχολογίας· υπήρξε η
αποκάλυψη των Δέκα Εντολών που δόθηκαν δια των Εβραίων και – εξαιτίας της
αρνητικότητας που έδειξαν οι Εβραίοι τότε και σήμερα – δόθηκαν με αρνητική κι
όχι θετική μορφή. O Χριστός επιχείρησε να εξουδετερώσει και να δώσει ένα
τέλος στην ανάγκη για τις Δέκα Εντολές, δίνοντάς μας την ενδέκατη εντολή· αυτή,
αν τηρηθεί, συνεπάγεται την τήρηση όλων των άλλων. Υπήρξε η αποκάλυψη που έδωσε
ο ίδιος ο Χριστός, συνοψίζοντάς την για μας στη ζωή της υπηρεσίας Tου, στην
αγάπη που κήρυξε και στη σταθερή Του αποκήρυξη του θεολογικού Ιουδαϊσμού (των
Σαδδουκαίων και των Φαρισαίων). Αυτή η δυσκολία με τον Ιουδαϊσμό υπάρχει ακόμη
και συμβολίζεται για μας στην αποτυχία να αναγνωρίσουν τον Μεσσία όταν ήρθε σ’
αυτούς στη χώρα τους κι άφησε να γίνει γνωστό ότι ήρθε για όλο τον κόσμο κι όχι
μόνο για τους Εβραίους.
Για
τη νέα αυτή αποκάλυψη προετοιμάζεται ο Χριστός όπως κι όλα τα μέλη της
Ιεραρχίας, από τους ανώτατους Τσόχαν μέχρι και τον πιο ταπεινό αποδεγμένο
μαθητή· γι’ αυτή ετοιμάζονται σήμερα όλα τα άσραμ· γι’ αυτή προετοιμάζονται
παρόμοια (με αδύναμο και ασθενή τρόπο) οι Χριστιανοί, όσοι ανήκουν σε άλλες
παγκόσμιες πίστεις και οι πνευματικά σκεπτόμενοι άνθρωποι.
Έχουμε λοιπόν απομονώσει (αν μπορώ να
χρησιμοποιήσω μια τέτοια λέξη) τρεις δραστηριότητες στις οποίες έχει αφιερωθεί
ο Χριστός αυτή την εποχή:
1.
Την αναδιοργάνωση των παγκόσμιων θρησκειών – αν υπάρχει
κάποιος εφικτός τρόπος – έτσι ώστε οι ξεπερασμένες θεολογίες τους, η στενόμυαλη
έμφασή τους και η γελοία τους πίστη ότι ξέρουν τι βρίσκεται στο Νου του Θεού να
εξουδετερωθεί, για να μπορέσουν τελικά οι εκκλησίες να γίνουν οι δέκτες της
πνευματικής έμπνευσης.
2.
Τη βαθμιαία διάλυση – αν είναι πάλι με κάποιο τρόπο εφικτή – της ορθόδοξης
Ιουδαϊκής πίστης με την απηρχαιωμένη διδασκαλία της, τη χωριστική της έμφαση,
το μίσος της για τους Εθνικούς και την αποτυχία της ν’ αναγνωρίσει τον Χριστό.
Λέγοντας αυτό δεν παραγνωρίζω εκείνους τους Εβραίους σε ολόκληρο τον κόσμο οι
οποίοι αναγνωρίζουν το κακό και δεν είναι ορθόδοξοι στη σκέψη τους· ανήκουν
στην αριστοκρατία της πνευματικής πίστης στην οποία ανήκει και η
ίδια η Ιεραρχία.
3.
Την προετοιμασία για μια αποκάλυψη που θα εγκαινιάσει τη νέα εποχή και θα θέσει
το φθόγγο της νέας παγκόσμιας θρησκείας.
Στις
τρεις αυτές προσπάθειες της Ιεραρχίας, τις οποίες επιβλέπει ο Χριστός, πρέπει να προστεθούν άλλες δύο που ίσως έχουν
μεγαλύτερη σημασία. Η πρώτη είναι η
αντίδραση της ίδιας της Ιεραρχίας στη νέα σχέση που εδραιώθηκε ανάμεσα σ’ Αυτή
και τη Σαμπάλλα και σ’ εκείνο το νέο, άμεσο και δυναμικό αγωγό που
δημιουργήθηκε πρόσφατα από τις προσπάθειες της Ιεραρχίας και της ανθρώπινης
επικλητικότητας. Η δεύτερη
δραστηριότητα είναι μια δραστηριότητα που οδηγεί σε πιο στενή σχέση ανάμεσα
στην Ιεραρχία και την Ανθρωπότητα· αυτή θα οδηγήσει τελικά στην εξωτερίκευση
ορισμένων Άσραμ κι αργότερα στην εμφάνιση της Ιεραρχίας στη γη, φέρνοντας τη
νέα αποκάλυψη.
( Α.Α.Μπέιλη, «Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας», σσ. 541-545)