Δ Ι Α Λ Ο Γ Ι Σ Μ Ο Σ 

ΕΠΙΚΚΛΗΣΗ ΣΕΙΡΙΟΥ

ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, 
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΝΟΥ, ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ  

Τετάρτη 21 Iανουαρίου 2026 στις 21.00

πραγματοποιείται –2 φορές το μήνα– βράδυ Τετάρτης 

FIXATION-ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΙΩΣΗΣ & ΣΕΙΡΙΟΣ

 

O Nόμος της Παγίωσης είναι ο διέπων νόμος του νοητικού πεδίου κι έχει τη μείζονα αντιστοιχία του στο Nόμο του Kάρμα επί των κοσμικών νοητικών επιπέδων. «Όπως σκέφτεται ο άνθρωπος, έτσι και είναι»· ανάλογες με τις σκέψεις του είναι οι επιθυμίες και οι πράξεις του κι έτσι προκύπτει το μέλλον.

Παγιώνει για λογαριασμό του το προκύπτον κάρμα.

 

H λέξη «Παγίωση» επιλέχθηκε για δύο λόγους: Πρώτο, επειδή η λέξη υπονοεί την ικανότητα του στοχαστή να διαμορφώνει το πεπρωμένο του και δεύτερο, επειδή η λέξη συνεπάγεται μια σταθεροποιητική ιδέα, εφόσον καθώς βαίνει η εξέλιξη, το Eγώ ανελίσσει την ικανότητα σχηματισμού σαφώς συγκεκριμένων σκεπτομορφών και –δια των σταθερών αυτών προϊόντων– την ικανότητα της καταστολής των διακυμάνσεων του αστρικού σώματος (εξαγνισμός).

 

Aυτός ο νόμος του πέμπτου ή νοητικού πεδίου είναι ένας από τους σπουδαιότερους νόμους. Eίναι ο νόμος υπό τον οποίο η ανελισσόμενη προσωπικότητα δομεί το αιτιώδες σώμα στη διάρκεια πολλών ζωών· παγιώνει την ενυπάρχουσα ύλη σ’ αυτό το σώμα –η οποία τοποθετήθηκε εκεί απ’ τον άνθρωπο με την πάροδο των αιώνων– και την κρυσταλλώνει.

 

Πριν από την τέταρτη Mύηση η κρυστάλλωση είναι πλήρης και λαμβάνει χώρα η αναπό-φευκτη συντριβή που είναι αποτέλεσμα της κρυστάλλωσης όλων των μορφών, απελευθερώνοντας την ενοικούσα ζωή για περαιτέρω πρόοδο.

 

Όλες οι μορφές δεν είναι παρά εμπόδια και περιορισμοί και πρέπει τελικά ν’ απέλθουν, όμως έχουν την αναγκαία θέση τους στην ανάπτυξη της φυλής.

 

Στο τέλος διασπάται το αιτιώδες σώμα ολόκληρης της φυλής.

 

O νόμος διέπει την κρυστάλλωση κάθε μορφής πριν την τελική της συντριβή στη διαδικασία της εξέλιξης.

 

Διέπει τον χρόνο επαναγέννησης, όντας ένας από τους επικουρικούς κλάδους του Νόμου του Kάρμα. (Ο θάνατος κάθε κύκλου ενσάρκωσης είναι ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΣ από μόνος του)

 

Kαθένας από τους επτά επικουρικούς νόμους συνδέεται με έναν απ’ τους κοσμικούς νόμους ή με το Σειριακό Nόμο του Kάρμα.

 

Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι η συνείδηση του κοσμικού νοητικού πεδίου αποτελεί το λογοϊκό στόχο επίτευξης κι ότι ο Σειριακός Λόγος είναι για τον ηλιακό μας Λόγο ό,τι είναι το ανθρώπινο Eγώ για την προσωπικότητα.

 

O Nόμος του Kάρμα ή της κοσμικής Παγίωσης αποτελεί νόμο του κοσμικού νοητικού πεδίου κι ελέγχει τον αντίστοιχο νόμο του συστήματός μας.

 

Στον πέμπτο γύρο ο νόμος αυτός θα δράσει σαν διαχωριστής, κρυσταλλώνοντας και παγιώνοντας πρόσκαιρα σε δύο μεγάλες τάξεις τις ανθρώπινες Eνάδες καθώς εξελίσσονται.

 

Η μία ομάδα (που θα περιέχει εκείνους που θα επιτύχουν το στόχο) θα διαφύγει τότε βαθμιαία από την κυριαρχία αυτού του νόμου και θα περιέλθει υπό την επιρροή του Nόμου του Mαγνητικού Eλέγχου.

Η άλλη θα παραμείνει σε στατική κατάσταση υπό το νόμο ωσότου προκύψει μια νέα ευκαιρία σε μεταγενέστερη περίοδο· οι παλιές μορφές θα συντριβούν και σε μια άλλη μαχαμανβαντάρα και στην πέμπτη της περίοδο θα έρθει η ευκαιρία την οποία ανέμεναν, οπότε θα μπορέσουν να παρασυρθούν εκ νέου από το ρεύμα της εξέλιξης και τα φυλακισμένα πνεύματα θα δυνηθούν ν’ ανέλθουν πάλι στην πηγή τους.

 

Κατά μια αποκρυφιστική έννοια ο νόμος αυτός συνιστά εκείνο που μας αφορά αμεσότερα.

 

Παίζει σημαντικό ρόλο στα χέρια των Kυρίων της Φλόγας και αποτελεί έναν από τους κύριους παράγοντες για τον από μέρους Τους έλεγχο των τριών κόσμων.

 

Σημειώστε εδώ το ενδιαφέρον γεγονός ότι η Aφροδίτη είναι ο έκτος πλανήτης (ο δεύτερος εσω- τερικά) και βρίσκεται στον πέμπτο γύρο της κι επομένως προηγείται από μας σε κάθε γραμμή.

 

O νόμος αυτός καταδεικνύει τη στατική ποιότητα της αγάπης, πρόσκαιρα αλλά αναγκαστικά στατικής όταν θεωρείται από τη σκοπιά του χρόνου, του μεγάλου παραπλανητή.

 

Επί της ατραπού της ενέλιξης ο νόμος αυτός εργάζεται επίσης με τα μόνιμα άτομα στους τρεις κόσμους, με την οικοδόμηση του υλικού γύρω απ’ αυτά τα άτομα σε συνάρτηση με τους δομητές ντέβα και τα επανενσαρκούμενα Eγώ.

 

Oι ντέβα αποτελούν τη μητρική όψη, τους δομητές του σώματος, ενώ οι επανενσαρκούμενοι Τζίβα αποτελούν την υιική όψη· αλλά αμφότεροι δεν είναι παρά ένα και το αποτέλεσμα είναι ο θείος ερμαφρόδιτος άνθρωπος.

 

(Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός: 591-592)

 

  «ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026

Κείμενο που διαβάστηκε από την Κ.Β.

ΟΙ ΦΥΛΕΤΙΚΕΣ ΑΚΤΙΝΕΣ

 Ο αναγνώστης πρέπει να θυμάται ότι τρεις ακτίνες είναι αποκρυφιστικά ήρεμες και τέσσερις ακτίνες βρίσκονται σε ποικίλους βαθμούς δραστηριότητας. Ας συνοψίσουμε ώστε η σκέψη αυτή να αγκυροβολήσει με σαφήνεια στο νου μας:

Οι ακτίνες ένα, τέσσερα κι έξι βρίσκονται τη στιγμή αυτή εκτός εκδήλωσης, μολονότι η ακτίνα έξι άρχισε να υποχωρεί σε επιρροή μόνο πριν τριακόσια χρόνια και η δυναμικότητά της, αν κι εξασθένησε πολύ, μπορεί ακόμη να γίνει αισθητή.

Οι ακτίνες δύο, τρία, πέντε και επτά είναι ακόμη ισχυρές. Η ακόλουθη δήλωση μπορεί να δώσει κάποια ιδέα των σχετικών “τιμών” των ακτινικών αυτών επιδράσεων.

Η ακτίνα τρία βρίσκεται περισσότερο σε ενσάρκωση, αλλά το 1875 αποκρυφιστικά “συμπλήρωσε την έξοδό της και άρχισε να συστρέφεται κι έτσι να επιστρέφει”. Κατά συνέπεια μόλις αρχίζει να φθίνει. Όταν το γεγονός αυτό συμβεί σε σχέση με κάθε τύπο ενέργειας, το αποτέλεσμα που προκαλείται έχει πάντοτε αποκρυσταλλωτική φύση και τείνει να παραγάγει “καθορισμένες μορφές που δικαιολογούν άμεση καταστροφή”. Προκαλεί νοητικές καταστάσεις καθορισμένης και στατικής φύσης. Το συμπέρασμα είναι συνεπώς σαφές ότι στα τελευταία στάδια της δραστηριότητας αυτής της ακτίνας έχουμε την εμφάνιση εκείνων των δογματικών, μισαλλόδοξων και θεολογικών στάσεων, λόγου χάρη, που σημαδεύουν την παρακμή και την επακόλουθη αχρηστία των διαφόρων σχολών σκέψης οι οποίες στον καιρό τους ενσωμάτωσαν τις ιδέες του ανθρώπου και ήταν επαρκείς για την αρωγή του στη διάρκεια της περιόδου ανάπτυξής τους.

Η ακτίνα δύο έχει ένα γοργά επαναλαμβανόμενο κύκλο. Αυτό οφείλεται στην εξαιρετική της δυναμικότητα. Επειδή είναι η μείζων ακτίνα του ηλιακού μας συστήματος (της οποίας όλες οι άλλες ακτίνες είναι απλά όψεις), θα μπορούσε να λεχθεί ότι η ακτίνα αυτή δεν είναι ποτέ πραγματικά εκτός ενσάρκωσης. Υπάρχουν ωστόσο σταθεροί κύκλοι αύξησης και εξασθένησης της δυναμικότητας, που προκαλούνται από την αλληλεπίδραση των ακτίνων οι οποίες δημιουργούν αυτό που ονομάζεται στα αρχαία αρχεία “η παρέμβαση του ενός ή του άλλου απ’ τους επτά Αδελφούς οι Οποίοι φράσσουν τη θύρα απ’ όπου προβάλλει η δύναμη” και “η εξαφάνιση του ακτινοβόλου εκείνου Αδελφού ο Οποίος προχωρεί στο δρόμο Του και αφήνει πίσω μια ανοικτή θύρα από την οποία ένα άλλος Αδελφός μπορεί να περάσει στην προκαθορισμένη αποστολή Του”. Ο συμβολισμός είναι σαφής. Οι κύκλοι της δεύτερης ακτίνας είναι δυναμικοί κι επανέρχονται με κανονικό ρυθμό την εποχή αυτή και κατά τη διάρκεια των είκοσι πέντε χιλιάδων ετών ενός ζωδιακού κύκλου σε σειρές πεντακοσίων ετών. Συνεπώς το 1825 η δυναμικότητα αυτής της ακτίνας άρχισε να εξασθενεί εφόσον προσεγγίσθηκε το κορύφωμα της ανάδυσής της των διακοσίων πενήντα ετών. Η βαθμιαία απόσυρση αυτής της ακτίνας οδήγησε σ’ εκείνη την αύξηση της χωριστικότητας στον κόσμο που προκάλεσε τους Ευρωπαϊκούς πολέμους και το μεγάλο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ακτίνα αυτή θα συνεχίσει να εξασθενεί για άλλα εκατόν σαράντα χρόνια. Αυτό δε σημαίνει κατ’ ανάγκη την αύξηση της φυσικής βίας και την επικράτηση του πολέμου. Η ανθρωπότητα είναι πια πολύ περισσότερο ανταποκριτική στις ακτινικές επιδράσεις, ώστε η επιτηρούσα Ιεραρχία (δια της εγωικής διέγερσης και της ευαισθησίας ορισμένων εθνών στην εσώτερη καθοδήγηση) μπορεί ν’ αντισταθμίσει τα πιο φανερά κύρια αποτελέσματα. Αυτό θα ρίξει ένα ενδιαφέρον παράπλευρο φως στην τεράστια σημασία των κυκλικών αυτών συμβάντων.

 

Η ακτίνα πέντε είναι η τελευταία από τις ακτίνες που ήρθε σε δραστηριότητα και βρίσκεται απλά σε διαδικασία να “προβάλει σε εξουσία”. Αυξάνει σταθερά σε ισχύ και το αποτέλεσμα της επίδρασής της είναι ότι θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε αυξημένη γνώση. Η ενέργειά της προσκρούει στις διάνοιες των ανθρώπων αυτή την εποχή και προκαλεί εκείνη τη διέγερση που βρίσκεται πίσω από κάθε επιστημονική προσέγγιση στην αλήθεια σ’ όλα τα τμήματα της ανθρώπινης σκέψης. Επειδή είναι επίσης η ακτίνα που διέπει την όψη προσωπικότητα του τέταρτου βασιλείου της φύσης κι επειδή είναι μια από τις ακτίνες που προσδιορίζει ή ρυθμίζει την Αρεία φυλή μας, η τωρινή ισχύς της είναι εξαιρετική. Είναι ένα σημείο που πρέπει να θυμάστε προσεκτικά, γιατί εξηγεί πολλά που βλέπουμε να συμβαίνουν στον κόσμο της σκέψης.

Η ακτίνα επτά είναι επίσης σε εκδήλωση από το έτος 1675. Θα την εξετάσουμε με περισσότερη λεπτομέρεια όταν επιληφθούμε του πέμπτου σημείου μας: Οι Ακτίνες σε Κυκλική Εκδήλωση.

Συνεπώς η αλληλεπίδραση και το κάλλος των συγχωνευμένων ενεργειών αυτή την εποχή είναι μεγάλη, αφού τόσο πολλές ακτίνες εκδηλώνονται ταυτόχρονα ή μόλις έφυγαν κι ως εκ τούτου δεν είναι εντελώς αμελητέες· ή αιωρούνται πλησίον έτοιμες να εισέλθουν στο στάδιο της αποκάλυψης κι έτσι να συνεχίσουν το κυκλικό τους έργο. Μόνο μια ακτίνα είναι σήμερα πραγματικά τελείως εκτός εκδήλωσης και λειτουργεί ολοκληρωτικά στα παρασκήνια κι αυτή είναι η πρώτη ακτίνα. Όσον αφορά την ανθρωπότητα, η πρώτη ακτίνα κάνει αισθητή την παρουσία της και η δυναμικότητά της δεσπόζει όταν προσεγγισθεί το στάδιο της αποδεγμένης μαθητείας. Αυξάνει σε ισχύ καθώς επιτελείται πρόοδος στην Ατραπό. Έτσι αρχίζει να συγκεντρώνεται στην υποκειμενική πλευρά της ζωής μια σταθερά αυξανόμενη ομάδα απ’ όσους μπορούν να λειτουργήσουν υπό την επιρροή της πρώτης ακτίνας. Όταν αρκετοί απ’ τους υιούς των ανθρώπων θα μπορούν να λειτουργούν έτσι, η ενωμένη τους ανταποκριτικότητα θα αποτελέσει έναν αγωγό δια του οποίου η πρώτη αυτή ακτίνα θα μπορέσει να έρθει σε εκδήλωση. Αυτή είναι μια από τις κύριες δραστηριότητες και αντικειμενικούς σκοπούς της Ιεραρχίας και με την ορθή κατανόηση του αποτελέσματος της ανταποκριτικότητας της ανθρωπότητας στις ακτινικές επιδράσεις θα φθάσουμε στην αναγνώριση ενός νόμου της φύσης που δεν ανακαλύφθηκε ως τώρα. Ο ιδιαίτερος αυτός νόμος συνδέεται με το τμήμα του Κυβερνήτη του κόσμου, του Μανού.

Θα είχε ενδιαφέρον αν σημειώναμε εδώ ότι η έκτη ακτίνα διέπει την Ατραπό της Δοκιμασίας και τρέφει τα πυρά του ιδεαλισμού στο ζηλωτή.

Η δεύτερη ακτίνα διέπει την Ατραπό της Μαθητείας και μετουσιώνει τη γνώση σε σοφία, τρέφοντας παρόμοια τη Χριστική ζωή σε κάθε μαθητή.

Η πρώτη ακτίνα διέπει την Ατραπό της Μύησης, προκαλώντας απόσπαση από τη μορφή, καταστροφή όλων όσων εμποδίζουν και υποδαύλιση της δυναμικής εκείνης θέλησης στο μυημένο, η οποία του επιτρέπει να κάνει τα αναγκαία βήματα προς το Μυσταγωγό.

Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι οι ακτίνες υποδιαιρούνται σε δύο ομάδες, δηλαδή:

 

1. Οι Ακτίνες Όψης........ Ακτίνες 1. 2. 3. Οι μείζονες ακτίνες.

2. Οι Ακτίνες Ιδιότητας.. Ακτίνες 4. 5. 6. 7. Οι ελάσσονες ακτίνες.

 

Η διάκριση μεταξύ των δύο αυτών ομάδων συνοψίσθηκε καλά σε μερικές προτάσεις από το Αρχαίο Σχόλιο:

 “Oι επτά αδελφοί είναι όλοι παιδιά του ιδίου Πατρός, όμως οι τρεις πρεσβύτεροι μετέχουν στη φύση του Πατρός. Oι τέσσερις νεότεροι μοιάζουν στη Μητέρα. Oι τρεις πρεσβύτεροι υιοί προβάλλουν στο σύμπαν των αστέρων κι εκεί αντιπροσωπεύουν τον Πατέρα. Oι τέσσερις νεότεροι προβάλλουν στο σύμπαν των αστέρων και φανερώνουν τη φύση του ενός τον οποίο αγάπησε ο Πατέρας.”

 Οι ακτίνες όψης έχουν μεγαλύτερους κύκλους από τις ακτίνες ιδιότητας και το μέτρο τους είναι αποκρυφιστικά βραδύ, επισωρευτικό σε αποτελέσματα και – με την πάροδο των αιώνων – η ορμή τους αυξάνει σταθερά. Οι ακτίνες ιδιότητας έχουν συντομότερους κύκλους και προκαλούν ένα σταθερό σφυγμό κι έναν κανονικό ρυθμό στο ηλιακό σύστημα. Οι τρεις ακτίνες όψης μπορεί να θεωρηθεί ότι ενσωματώνουν τη θέληση και το σκοπό του ενσαρκωνόμενου Λόγου. Οι ακτίνες ιδιότητας μπορεί εξίσου να θεωρηθεί ότι ενσωματώνουν την ποιότητα και το χαρακτήρα του ενσαρκωνόμενου Λόγου. Μιλώντας συμβολικά, οι τρεις μείζονες ακτίνες αποτελούν έκφραση (κατά την εκδήλωση) της εγωικής όψης του ηλιακού Λόγου, ενώ οι τέσσερις ακτίνες ιδιότητας ενσωματώνουν την όψη της προσωπικότητάς Του. Ωστόσο πρέπει να θυμάστε ότι και οι επτά μαζί αποτελούν την εκδήλωση σε μορφή εκείνου που είναι ο Θεός και το μέτρο της θείας πρόθεσης. Οι σπουδαστές πρέπει να έχουν κατά νου αυτά τα σημεία καθώς μελετούν τις ακτίνες και την κυκλική τους επίδραση στο ανθρώπινο γένος. Αν θυμούνται ότι όταν μια μείζων ακτίνα βρίσκεται σε εκδήλωση, τότε η θεία πρόθεση, ο παγκόσμιος σκοπός και το Σχέδιο θα προβάλλουν με μεγαλύτερη διαύγεια, τότε θα αναμένουν και θα αναζητούν μεγάλα γεγονότα στη φυλετική ανάπτυξη. Αν εκδηλώνεται μια ελάσσων ακτίνα, θα έχουμε την ανάπτυξη ψυχικής ευαισθησίας και την ανάδυση μιας μορφής ζωής που θα εκφράζει πιο δυναμικά τη θεία φύση παρά το θείο Σχέδιο.

Η αλήθεια αυτή μπορεί να εφαρμοσθεί επίσης στην ανάπτυξη του ατόμου και θα διέπει και θα καθορίζει την εξελικτική του ανάπτυξη είτε από τη σκοπιά του σκοπού είτε από τη σκοπιά της ποιότητας. Οι ζωές που είναι αφιερωμένες στην ανέλιξη του σκοπού θα έχουν διαφορετική χροιά και φύση από τις ζωές που είναι αφιερωμένες στην ανάπτυξη του χαρακτήρα και της ποιότητας. Αυτό είναι ένα ψυχολογικό σημείο με πραγματική βαρύτητα.

Η δήλωση που έγινε παραπάνω είναι μια από τις πιο σημαντικές και πιο σπουδαίες που κοινοποιήθηκαν ως τώρα σ’ αυτή την πραγματεία και αξίζει πλήρως να εξετασθεί προσεκτικά. Η αληθινή σημασία είναι βέβαια εξαιρετικά δύσκολο να συλληφθεί, αλλά ο ερευνητικός σπουδαστής μπορεί να αναγνωρίσει και να εκτιμήσει το γενικό νόημα. Οι ακτίνες όψης επιφέρουν πρώτιστα την ανέλιξη του Σχεδίου. Οι ακτίνες ιδιότητας επιφέρουν την ανέλιξη των ποιοτήτων της Θεότητας. Αυτό αληθεύει για τον ηλιακό Λόγο και για ένα ανθρώπινο ον, για την πλανητική Θεότητα και για την ανθρωπότητα σαν σύνολο.

Η εφαρμογή αυτής της αλήθειας μπορεί να ιδωθεί καθαρά σε σχέση με την Αρεία φυλή και τις δύο ακτίνες που διέπουν κι ελέγχουν το πεπρωμένο της. Η τρίτη Ακτίνα της Νοήμονος Δραστηριότητας ή Προσαρμοστικότητας διέπει την όλη σταδιοδρομία της φυλής και δια της κυριαρχίας της μπορούμε να δούμε την πραγματοποίηση του σχεδίου του Θεού, που είναι η οριστική συγχώνευση πνεύματος και ύλης μέσω της εξέλιξης της ψυχής του ανθρώπου. Το αποτέλεσμα αυτής της συγχώνευσης μπορεί να συνοψισθεί σύντομα στις ακόλουθες τρεις δηλώσεις:

1. Ένα πλατύ ενδιαφέρον για την ψυχή, που οδηγεί τελικά στην αναγνώρισή της σαν αποτέλεσμα αυτής της συγχώνευσης και ανάμειξης.

2. Η εκτίμηση της θειότητας της ουσίας και η αναγνώριση του γεγονότος ότι η ύλη είναι το εξωτερικό ένδυμα του Θεού. Θα χαρακτηρίζει τη διανοητική επίτευξη της Αρείας φυλής.

3. Το σχέδιο του Θεού ότι η ανθρωπότητα πρέπει να ελέγχει την ύλη στο φυσικό πεδίο φθάνει ένα υψηλό σημείο τελειότητας στην Αρεία φυλή. Ένα εξέχον παράδειγμά του είναι ο από μέρους του ανθρώπου έλεγχος των ηλεκτρικών δυνάμεων του φυσικού πεδίου.

 Οι τρεις αυτές σπουδαίες αναπτύξεις φανερώνουν τη δραστηριότητα της τρίτης ακτίνας κατά τη χρονική περίοδο στην οποία η Αρεία φυλή προβάλλει από το γενικό φυλετικό υπόβαθρο, αναπτύσσεται με την πάροδο των γενεών και κατόπιν σβήνει πάλι, όπως συμβαίνει με όλες τις φυλές. Με τη διαδικασία αυτή οι ψυχές που ωφελήθηκαν απ’ την εμπειρία στη διάρκεια της φυλετικής εκδήλωσης περνούν σε μια άλλη ανώτερη φυλή, την έκτη φυλετική ρίζα σ’ αυτή την περίπτωση. Αυτά είναι τα κύρια αποτελέσματα. Υπάρχουν πολλά δευτερεύοντα που τείνουν να τελειοποιήσουν το θείο σκοπό για τη φυλή. Ο σκοπός αυτός αποβλέπει μόνο σε μια σχετική τελειότητα κι όχι στο απώτατο επιστέγασμα.

Η φυλετική τελείωση που θα προσεγγισθεί σαν αποτέλεσμα της δραστηριότητας της τρίτης και της πέμπτης ακτίνας θα φαίνεται μόνο μερική από τη σκοπιά της έβδομης φυλετικής ρίζας, λόγου χάρη, αλλά θα υπερέχει κατά πολύ της επιτευχθείσας κατά τη διάρκεια της Ατλάντειας ή τέταρτης φυλετικής ρίζας η οποία βρισκόταν υπό τη δεσπόζουσα επίδραση της δεύτερης και της έκτης ακτίνας. Το άνθος κάθε φυλής κι εκείνοι που εγγυώνται την επίτευξή της μπορούν να ιδωθούν στους Διδασκάλους, τους Μυημένους και τους Μαθητές οι Οποίοι στη διάρκεια οποιασδήποτε φυλής φθάνουν στο στόχο που έταξαν οι ψυχές Τους. Ο αναγνώστης πρέπει να θυμάται ότι ο στόχος για το μύστη μετατοπίζεται σταθερά κι ότι οι μύστες της Αρείας φυλής θα είναι ανώτεροι σε ανάπτυξη και πλέον διανοητικής τάξης από εκείνους που έφτασαν το στάδιο αυτό στη διάρκεια της Ατλάντειας φυλής. Συνεπώς οι απαιτήσεις για τη διάνυση της ατραπού της μαθητείας στην τωρινή φυλή αυξάνουν σταθερά σε δυσκολία με την πάροδο των αιώνων. Ταυτόχρονα τα εφόδια που κομίζει ο ζηλωτής στο έργο της επίτευξης της μαθητείας εξελίσσονται επίσης σταθερά κι ο εξοπλισμός φθάνει σταθερά σε μεγαλύτερη επάρκεια, ανταποκρινόμενος έτσι στην προσφερόμενη ευκαιρία.

Συνεπώς βιβλία όπως Η Εξωτερική Αυλή και Η Ατραπός της Μαθητείας της Άννι Μπέζαντ αναφέρουν τις απαιτήσεις της ατραπού της δοκιμασίας κι όχι της ατραπού της μαθητείας. Η Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας δίνει τα αναγκαία δεδομένα για εκείνους που την εποχή αυτή διανύουν την ατραπό της μαθητείας. Στα τρία αυτά βιβλία βρίσκονται οι απαιτήσεις των δύο σταδίων της ατραπού της συνειδητής ανέλιξης.

Αρκετά περίεργα στις Λεμούρειες μέρες η πρώτη ακτίνα ήταν ενεργός. Αυτό λόγω μιας ειδικής διευθέτησης ή προσπάθειας από μέρους της πλανητικής Ιεραρχίας. Με τη βοήθεια της έβδομης ακτίνας προχώρησε το αναγκαίο έργο. Την εποχή της ατομικοποίησης της ανθρωπότητας μια τρίτη ακτίνα, η πέμπτη, εκλήθη σε λειτουργία κι έτσι με την ενωμένη προσπάθεια της πρώτης, της έβδομης και της πέμπτης ακτίνας έγινε η μεγάλη συγχώνευση μεταξύ της ανώτερης και της κατώτερης όψης του ανθρώπινου γένους. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι η δευτερεύουσα ακτινική επίδραση στην Αρεία φυλή την εποχή αυτή είναι η πέμπτη, συνδέοντας έτσι τον Άρειο και το Λεμούρειο πολιτισμό. Αμφότεροι ήταν και είναι έντονα υλικοί πολιτισμοί, αλλά ο Λεμούρειος ήταν υλικός επειδή όλη η προσοχή της Ιεραρχίας στρεφόταν στην ανάπτυξη του φυσικού ανθρώπου, ενώ σήμερα η προσοχή δε στρέφεται στη φυσική ανέλιξη του ανθρώπου, αλλά σε μια προσπάθεια να επιτρέψει στον άνθρωπο να ελέγχει τις φυσικές δυνάμεις του πλανήτη. Μια μάλλον εκπληκτική περίπτωση ομοιότητας των ακτινικών δυνάμεων πρέπει να σημειωθεί εδώ. Στους Λεμούρειους καιρούς η γιόγκα της εποχής που προκαλούσε την απαιτούμενη ενοποίηση ή ένωση (που προηγείτο της λήψης της μύησης της εποχής) ήταν η χάθα γιόγκα, η γιόγκα του φυσικού σώματος. Αυτή έδινε στο μυημένο τον αναγκαίο φυσικό έλεγχο – έναν έλεγχο που έχει τόσο τελειοποιηθεί στη φυλή σήμερα, ώστε είναι πια αυτόματος κι έχει γλιστρήσει κάτω από το κατώφλι της συνείδησης. Με τις μεγάλες κυκλικές ανακεφαλαιώσεις που συντελούνται ακατάπαυστα, βλέπουμε σήμερα στην Αρεία φυλή μας να δίνεται μια τρομακτική έμφαση στη φυσική τελειότητα, στα σπορ, στον αθλητισμό, στο χορό και στη φυσική καλλιέργεια. Είναι το κυκλικό αποτέλεσμα των ίδιων ακτινικών δυνάμεων που επιδρούν πάλι στην ανθρωπότητα. Ο μυητικός στόχος σήμερα είναι η νοητική ενοποίηση. Ωστόσο η φυσική αντίδραση στις ακτινικές δυνάμεις δημιουργεί μια ανώτερη μορφή χάθα γιόγκα ή φυσικού συντονισμού. Τα σημεία αυτά θα τα διευκρινίσουμε περισσότερο.

Η δευτερεύουσα επίδραση που οδηγεί την Αρεία φυλή προς τα εμπρός είναι εκείνη της πέμπτης Ακτίνας της Συγκεκριμένης Γνώσης ή Επιστήμης. Η ακτίνα αυτή, όπως είδαμε, ήταν μια από τις ακτίνες που επέφεραν την ατομικοποίηση πριν εκατομμύρια χρόνια κι έτσι ώθησαν την ανθρωπότητα στην ατραπό της επιστροφής. Έρχεται πάλι στην εξουσία και μολονότι είχε πολλούς κύκλους δραστηριότητας από τις Λεμούρειες μέρες, κανένας απ’ αυτούς δεν είχε τόσο απρόσκοπτη υπεροχή όσο ο τωρινός. Απ’ όπoυ και η τρομακτική δυναμικότητα των ατόμων στην εποχή μας· απ’ όπου και η δυσχέρεια, αλλά και η ευκαιρία. Είναι μια ακτίνα  ποιότητας και το αποτέλεσμά της είναι να διεγείρει την απόκτηση γνώσης και την ανάπτυξη της ανθρώπινης διανόησης που είναι ένα όργανο εξαιρετικής ευαισθησίας και θα επιφέρει αυξημένη επίγνωση του Θεού.

Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι στους Λεμούρειους καιρούς το αποτέλεσμα αυτής της ακτίνας ήταν να διεγείρει την ενστικτώδη φύση. Αυτό έφερε επίγνωση της μορφικής φύσης της Θεότητας. Κατά τη διάρκεια της Ατλάντειων ημερών δια της επίδρασης της δεύτερης ακτίνας το ένστικτο άρχισε να συγχωνεύεται με τη διανόηση και αναπτύχθηκε εκείνη η όψη της φύσης του ανθρώπου που ονομάζεται (στα θεοσοφικά βιβλία) καμα-μάνας. Η φράση αυτή απλά σημαίνει μια ανάμειξη επιθυμίας-αισθήματος-κατώτερου νου – μια περίεργη σύνθεση που χαρακτηρίζει το μέσο άνθρωπο σήμερα και οδηγεί στο περίπλοκο πρόβλημά του.

 Αυτή η ανάπτυξη έδωσε στον άνθρωπο έναν άλλο τύπο επίγνωσης. Απέκτησε συνείδηση του αισθαντικού σύμπαντος· έγινε ευαίσθητος στην αγάπη του Θεού και αποτύπωσε μια έμφυτη αντίδραση στην καρδιά του Θεού. Σήμερα υπό την πέμπτη ακτινική επίδραση αφυπνίζεται γοργά η διανόηση· το ένστικτο πέφτει κάτω από το κατώφλι της συνείδησης· το καμα-μάνας δεν είναι πια το εξέχον χαρακτηριστικό των μαθητών του κόσμου. Η διανόηση (συγκεκριμένη και αφηρημένη, κατώτερη και ανώτερη) ανελίσσεται σταθερά και καθώς ανελίσσεται, η θέληση, ο σκοπός και το σχέδιο της Θεότητας αρχίζουν να σχηματοποιούνται στις διάνοιες των ανθρώπων. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα αυτής της ανάπτυξης είναι η δύναμη για οργάνωση και για εργασία ατομικά με συγκεκριμένο σκοπό. Αυτή καταδεικνύεται σήμερα από άτομα σε όλα τα τμήματα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Φανερώνουν ικανότητα συναίσθησης του Σχεδίου του Θεού και συνεργασίας· βλέπουν το πλατύ γενικό περίγραμμα του θείου σκοπού και κατανοούν όσο ποτέ πριν το μεγάλο εξελικτικό σχέδιο. Οι άνθρωποι οικοδομούν τώρα για το μέλλον επειδή έχουν μια αναλαμπή του παρελθόντος κι έχουν αγγίξει το όραμα.

Αργότερα θα έχουμε πάλι μια μεταβατική περίοδο, ανάλογη μ’ εκείνη την περίοδο στην οποία αναπτύχθηκε το καμα-μάνας και τότε θα δούμε ολόκληρη τη φυλή να εκφράζει μια αναπτυγμένη σύνθεση διανόησης-ενόρασης, σαν προπαρασκευή για το προχωρημένο εκείνο στάδιο που θα έλθει στο τέλος της επόμενης φυλετικής ρίζας, της έκτης. Αυτό μας οδηγεί σε μια περίοδο δέκα εκατομμυρίων ετών από σήμερα, οπότε η διανόηση θα έχει με τη σειρά της γλιστρήσει κάτω από το κατώφλι της συνείδησης, όπως συνέβη με το ένστικτο. Τότε θα λειτουργεί αυτόματα όπως η ενστικτώδης φύση του ανθρώπου και η φυλή θα είναι ενορατική. Αυτό σημαίνει πραγματικά ότι το πέμπτο βασίλειο της φύσης θα εκδηλωθεί στη γη κι ότι η βασιλεία του Θεού (όπως την αποκαλεί ο Χριστιανός) θα έχει φθάσει.

 Αυτό θ’ αποτελέσει γεγονός ίσης σημασίας μ’ εκείνο της έλευσης του τέταρτου βασιλείου, οπότε έκαναν την εμφάνισή τους στη γη οι άνθρωποι. Η επόμενη μεγάλη αυτή φυλή θα διέπεται από τη δεύτερη και την τέταρτη ακτίνα, εμφανίζοντας έτσι μια σχέση μεταξύ της τέταρτης φυλετικής ρίζας, της Ατλάντειας και της έκτης φυλετικής ρίζας. Με όρους συνείδησης αυτό μπορεί να εκφρασθεί σαν σχέση μεταξύ της αστρικής-συναισθηματικής ανάπτυξης και της ενορατικής-βουδδικής ανάπτυξης. Η τελική φυλή θα διέπεται από την πρώτη, την έβδομη και τη δεύτερη ακτίνα.

Νομίζω σας έδωσα στο δυσνόητο αυτό θέμα τόσα όσα μπορείτε να συλλάβετε. Ο πίνακας των ακτίνων που διέπουν τις φυλές μπορεί συνεπώς να δοθεί ως εξής:

 Λεμούρεια Φυλή............................ Ακτίνες 1. 7. 5.

Ατλάντεια Φυλή............................ Ακτίνες 2. 6.

Αρεία Φυλή................................... Ακτίνες 3. 5.

Έκτη Φυλή..................................... Ακτίνες 2. 4.

Έβδομη Φυλή................................ Ακτίνες 1. 7. 2.

   «ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026

                                                  Κείμενο που διαμοιράστηκε

(συνέχεια από την Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας)

Συνοψίζοντας θα πω ότι ο τωρινός αναπροσανατολισμός της Ιεραρχίας σε σχέση τόσο με τη Σαμπάλλα όσο και με την Ανθρωπότητα εισάγει τον κύκλο της πλήρους ήττας του κοσμικού κακού πάνω στον πλανήτη μας, αφήνοντας μόνο μια απομονωμένη και εξασθενημένη Μαύρη Στοά να πεθάνει με αργό θάνατο· αυτό επιτρέπει τον εξαγνισμό της ανθρώπινης επιθυμίας σε τέτοια έκταση, ώστε “η ύλη θα λυτρωθεί από τη θυσιαστική θέληση Εκείνων που γνωρίζουν, από τη θέληση-για-το-καλό Εκείνων που είναι και από την καλή θέληση εκείνων των υιών των ανθρώπων που έχουν στρέψει τα πρόσωπά τους στο φως και με τη σειρά τους αντανακλούν αυτό το φως”.

Όπως γνωρίζουν όλοι οι μαθητές, ένα απ’ τα προβλήματα με τα οποία είναι διαρκώς αντιμέτωποι είναι μια ακραία ευαισθησία στα ρεύματα σκέψης εκείνων με τους οποίους βρίσκονται σε άμεση επαφή. Όσο πιο προχωρημένος είναι ο μαθητής, τόσο μεγαλύτερο είναι το πρόβλημά του. Η θεωρία ότι αν κάποιος ζει κι εργάζεται σ’ ένα υψηλό επίπεδο συνείδησης είναι απρόσβλητος απ’ ό,τι εκπορεύεται απ’ το κατώτερο επίπεδο, δεν ισχύει πρακτικά. O αποκρυφιστικός νόμος διακηρύσσει ότι το μεγαλύτερο μπορεί πάντοτε να περιλαμβάνει το μικρότερο κι όπως αληθεύει για τον πλανητικό Λόγο (ο Oποίος είναι το άθροισμα όλων των μικρότερων μορφών μέσα στο εκδηλωμένο σύμπαν Του), έτσι κι ο ίδιος νόμος ισχύει για όλα τα ανθρώπινα όντα. Συνεπώς ο μαθητής μπορεί πάντοτε να περιλαμβάνει ό,τι εκπορεύεται από εκείνους που είναι κάτω απ’ αυτόν στην κλίμακα της εξέλιξης. Όσο περισσότερο βρίσκεται ο μαθητής υπό την επιρροή του Νόμου της Αγάπης, τόσο ευκολότερα συντονίζεται κι απορροφά τις σκέψεις και καταγράφει τις επιθυμίες εκείνων που βρίσκονται γύρω του και ιδιαίτερα εκείνων που είναι δεμένοι μαζί του με τα δεσμά της στοργής και της καρμικής σχέσης. Καθώς ο μαθητής προχωρά από μύηση σε μύηση, η όψη θέληση ενδυναμώνει τη διάνοια και διευθύνει την έκφραση της ενέργειας της αγάπης κι έτσι το πρόβλημα μειώνεται γιατί ο μυημένος μαθαίνει ορισμένους προστατευτικούς κανόνες που δεν είναι διαθέσιμοι στο νεόφυτο. O τελευταίος πρέπει να μάθει πρώτα απ’ όλα πώς να ταυτίζεται με τους άλλους σαν τη βάση μιας ανώτερης ταύτισης που ρυθμίζει τους ανώτερους μυημένους στην κλίμακα της ύπαρξης.

Η προετοιμασία των Μελών των Άσραμ που βρίσκονται μέσα στην Ιεραρχία, που πρέπει να προβάλουν από τα καταφύγια Τους και να ζήσουν μεταξύ των ανθρώπων στις συνηθισμένες επαφές της καθημερινής ζωής, απαίτησε πολλές συζητήσεις και θέσπισε ένα δραστικό σύστημα εκπαίδευσης μέσα στα Άσραμ. Στη φύση αυτής της εκπαίδευσης δεν μπορώ να υπεισέλθω, επειδή διαφέρει για τους μαθητές πάνω στις διάφορες ακτίνες και το θέμα είναι πολύ μεγάλο για το σκοπό μας. Το πρόβλημα είναι πώς θα διατηρηθεί η συμπαθητική, ευαίσθητη επικοινωνία και θα τεθεί η βάση για την ανώτερη, περιεκτική ταύτιση κι όμως την ίδια στιγμή να διατηρηθεί μια πνευματική απόσπαση που θα επιτρέψει στο μαθητή να κάνει το αναγκαίο έργο του ανεμπόδιστος κι αδέσμευτος από την ανησυχία, την αγωνία ή τη δραστηριότητα της σκέψης που εφελκύεται από τις διάνοιες και τις επιθυμίες εκείνων με τους οποίους εργάζεται.

Η αναγκαία απόσπαση δεν μπορεί να βασίζεται στο έμφυτο ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ακόμη κι όταν προωθείται στο βασίλειο της ψυχής· πρέπει να υποκινείται από μια αποκρυφιστική απορρόφηση στο έργο και να εκπληρώνεται από τη θέληση που διατηρεί τον αγωγό επαφής ανοικτό μεταξύ του μαθητή και του άσραμ και μεταξύ του μαθητή και της σφαίρας της δραστηριότητάς του· ο αγωγός αυτός πρέπει να διατηρηθεί εντελώς καθαρός από κάθε κατώτερη ταύτιση. Αυτό μπορεί να ορισθεί σαν μια μέθοδος εξάλειψης όλων των τάσεων να καταγράφει καθετί εκτός από μια συνετή εκτίμηση του σημείου εξέλιξης όσων προσεγγίζει· μια σωστή εκτίμηση του προβλήματος που πρέπει να αντιμετωπισθεί προς όφελός τους και μια διαδικασία κατεύθυνσης της αναγκαίας ενέργειας της αγάπης με τέτοιο τρόπο ώστε το ρεύμα της προβαλλόμενης αγάπης να μη βοηθά μόνο το δέκτη, αλλά να προστατεύει το μαθητή από μια ακατάλληλη επαφή· τότε δε θα εφελκύσει στο πρόσωπο ή στην ομάδα που πρέπει να βοηθηθεί κάποια αμοιβαία έκφραση της προσωπικότητας· αντίθετα ανυψώνει ολόκληρη την ποιότητα της ζωής της προσωπικότητας ή της ομαδικής ζωής στον εξαγνιστικό δρόμο σε ανώτερα επίπεδα επίγνωσης.

Ένα μεγάλο μέρος του έργου που πρέπει να γίνει από τους μαθητές που προβάλλουν από τα άσραμ και θα συνεχίσουν έτσι να προβάλλουν, έχει αυτή τη στιγμή εξαγνιστική φύση και θα είναι αυξανόμενα έτσι μέχρι το τέλος αυτού του αιώνα. Στην Ατραπό της Δοκιμασίας ο ζηλωτής διδάσκεται να εξαγνίζει τον εαυτό του και τους τρεις φορείς επαφής του· με την αποδοχή σε ένα άσραμ έχει επιτευχθεί ένα μεγάλο μέτρο του αναγκαίου εξαγνισμού. Από εκεί και πέρα δεν πρέπει να δοθεί καμιά έμφαση από το μαθητή στον εξαγνισμό της φύσης του, γιατί αυτό θα προκαλούσε μια πολύ στενή και ιδιωτική αυτο-εστίαση και θα έτεινε σε υπερδιέγερση των φορέων της προσωπικότητας. Αλλά τα μαθήματα που μαθαίνει πάνω στη Δοκιμαστική Ατραπό θα βρει ότι αποτελούν τα θεμέλια για την Επιστήμη της Εξάγνισης, ή – αν μπορώ να χρησιμοποιήσω μια λέξη που σας έγινε οικεία από την εμπειρία του πολέμου – της Απολύμανσης. Αυτή θα έρθει σε πλήρη έκφραση απ’ τους εργαζόμενους μαθητές που θα είναι υπεύθυνοι για την προετοιμασία του κόσμου για την επανεμφάνιση. Η εξαγνιστική αυτή διαδικασία διαιρείται στα ακόλουθα στάδια:

1.  Το στάδιο κατά το οποίο αναγνωρίζεται η μολυσμένη περιοχή, το κρυμμένο κακό, ή οι παράγοντες της ασθένειας και προσεγγίζονται κατάλληλα προκειμένου να εξακριβωθεί η έκταση των εξαγνιστικών μέτρων που απαιτούνται. Αυτό είναι ένα σημείο κινδύνου για το μαθητή.

2.  Τη διαδικασία ανακάλυψης των μαγνητικών περιοχών που μαγνητίσθηκαν τους περασμένους αιώνες κι εποχές από τα Μέλη της Ιεραρχίας. Αυτό γίνεται για να κάνει διαθέσιμη τη διαβίβαση των ενεργειών που αποθηκεύθηκαν εκεί. Στον κύκλο που πλησιάζει, τα μαγνητικά αυτά κέντρα θα ψαυσθούν ή θα χρησιμοποιηθούν κυρίως από τους παγκόσμιους μαθητές που θα είναι υπεύθυνοι για το εξαγνιστικό έργο.

3.  Το στάδιο στο οποίο ο μαθητής αποσύρει την προσοχή του από την πηγή της δυσκολίας και συγκεντρώνεται σε ορισμένες μαντρικές χρήσεις και ορισμένες ιεραρχικές φόρμουλες, απελευθερώνοντας έτσι τις ενέργειες που χρειάζονται για να καταστρέψουν τα σπέρματα του κακού, λανθάνοντα ή ενεργά, εξαλείφοντας έτσι ορισμένες υλιστικές τάσεις κι ενισχύοντας την ψυχή όλων όσων πρέπει να εξαγνισθούν και τη ζωή που βρίσκεται μέσα σε κάθε μορφή. Είναι συνετό να θυμάστε ότι καθώς, για παράδειγμα, ο Διδάσκαλος εργάζεται με τους μαθητές Του κι ενδυναμώνει τη ζωή μέσα τους κι εφελκύει την ψυχή τους σε δυναμικότητα από την αδράνεια, κάθε μορφή και κάθε άτομο μέσα στα διάφορα σώματά τους ενεργοποιείται και υποβοηθείται εξίσου. Η θεμελιώδης αυτή διαδικασία θα οδηγήσει τους μαθητές και τους μυημένους στο επερχόμενο έργο της παγκόσμιας κάθαρσης.

4.  Το στάδιο της απόσυρσης των εξαγνιστικών ενεργειών· αυτό ακολουθείται από μια περίοδο σταθεροποίησης της εξαγνισμένης μορφής κι εκκίνησης της ζωής και της ψυχής σε ένα νέο κύκλο πνευματικής ανάπτυξης.

Τα διατύπωσα όλα αυτά με τέτοιο τρόπο ώστε να φανεί ότι το έργο που πρέπει να γίνει δεν περιορίζεται μόνο στην ανθρωπότητα, αλλά και στις μορφές ζωής στα άλλα βασίλεια της φύσης.

Η μελέτη αυτής της Επιστήμης του Εφαρμοσμένου Εξαγνισμού απορροφά την προσοχή όλων των άσραμ αυτή την εποχή· οι μαθητές στο πρώτο ακτινικό άσραμ, στο δεύτερο ακτινικό άσραμ και στο έβδομο ακτινικό άσραμ είναι ιδιαίτερα δραστήριοι σ’ αυτές τις γραμμές, γιατί η καταστροφή του κακού είναι το έργο της πρώτης ακτίνας και με μια τέτοια καταστροφή επιτυγχάνεται η αγνότητα· τότε γίνεται εφικτή η ενδυνάμωση του καλού και είναι το έργο της δεύτερης ακτίνας, των Δομητών· και η γεφύρωση της πνευματικής ενέργειας σε επαφή με την ουσία και συνεπώς με την ύλη είναι το μοναδικό έργο της έβδομης ακτίνας επειδή βρίσκεται τώρα σε εκδήλωση. Oι ακτίνες που είναι ενεργές και σε εκδήλωση αυτή την εποχή και σ’ αυτό τον κύκλο βρίσκονται σε συμφωνία με το Σχέδιο για την προετοιμασία για την εξωτερίκευση της Ιεραρχίας και την επανεμφάνιση του Χριστού. Οι ακτίνες αυτές ενέχονται ιδιαίτερα κι επομένως εμπλέκονται ιδιαίτερα οι μυημένοι και οι μαθητές στα άσραμ των Διδασκάλων.

Η Επιστήμη του Εφαρμοσμένου Εξαγνισμού είναι επίσης η Επιστήμη της Εφαρμοσμένης Ενέργειας με τον ειδικό σκοπό “της εξάλειψης του ανεπιθύμητου κι εκείνου που εμποδίζει την είσοδο του φωτός κι έτσι της προσφοράς χώρου και εισόδου για το επιθυμητό, για το καλό, το ωραίο και το αληθινό”. Βέβαια στην εφαρμογή αυτής της επιστήμης δεν υπάρχει καμιά παραβίαση του ανθρώπινου προνομίου της ελεύθερης βούλησης. Η αρχαία αυτή επιστήμη αφορά κυρίως την εξάγνιση και τη λύτρωση της ύλης και βρίσκεται ολοκληρωτικά στα χέρια των ανθρώπινων όντων υπό τη διεύθυνση της Ιεραρχίας. Η διεύθυνση αυτή μπορεί να καταγραφεί συνειδητά ή ασυνείδητα. Η Επιστήμη της Λύτρωσης (στην οποία αναφέρθηκα προηγουμένως αρκετές φορές) είναι στην πραγματικότητα η εφαρμοσμένη τέχνη του εσωτερισμού και της πνευματικής ζωής που διδάσκεται ήδη στο ανθρώπινο γένος· μαθαίνουν σταθερά ν’ απολυτρώνουν τα σώματα μέσω των οποίων λειτουργούν. Στην πραγματικότητα είναι η τέχνη ή η επιστήμη της σχέσης ανάμεσα στη Zωή και τις ζωές, όπως το εκφράζει η Ε.Π.Μπ.

Όσον αφορά τα άλλα βασίλεια στη φύση, η εξάγνιση εφαρμόζεται από την Ιεραρχία με το μέσον των ανθρώπινων όντων κι αυτή μπορεί να ιδωθεί σε διεργασία αυτή τη στιγμή. Η τωρινή αυτή δραστηριότητα που τώρα προωθείται κυρίως ασυνείδητα, θα διπλασιασθεί και θα προωθηθεί συνειδητά από εκπαιδευμένους μυημένους και μαθητές που εργάζονται μέσω και με ζηλωτές. Αυτό μελετάται τώρα στα διάφορα ιεραρχικά άσραμ κι όταν εφαρμοσθεί – μετά το 1975 – θα επιφέρει μεγάλες και σημαντικές αλλαγές στην παγκόσμια διαβίωση. 

(Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας) 

     ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ΣΤΟΝ ΥΔΡΟΧΟΟ   

   ΑΚΡΙΒΗΣ ΩΡΑ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ 00:09 - Δευτέρα 2/2/2026   

ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Όταν ο “ΣΙΩΠΗΛΟΣ Άβαταρ”, “κρατήσει τα μάτια Του πάνω Του, τα χέρια Του από κάτω, και την καρδιά Του σε ομοφωνία μαζί Του”, τότε ο Χριστός θα κάνει την εμφάνισή Του και…:

«Οι Υιοί των ανθρώπων που είναι τώρα Υιοί του Θεού θ’ αποσύρουν τα πρόσωπά τους από το λαμπρό φως και θα ακτινοβολήσουν αυτό το φως πάνω στους υιούς των ανθρώπων που δε γνωρίζουν ακόμη ότι είναι Υιοί του Θεού. Τότε ο Ερχόμενος θα εμφανιστεί, τα βήματά Του επισπεύδονται στην κοιλάδα της σκιάς από τον Ένα με την τρομερή δύναμη, που στέκει στη βουνοκορφή, εκπνέοντας αιώνια αγάπη, επουράνιο φως και ειρηνική σιωπηλή Θέληση.

Τότε οι υιοί των ανθρώπων θ’ ανταποκριθούν. Τότε ένα νέο φως θα λάμψει στη μελαγχολική κουρασμένη κοιλάδα της γης. Τότε νέα ζωή θα τρέξει στις φλέβες των ανθρώπων, και τότε η όρασή τους θ’ αγκαλιάσει όλους τους δρόμους ό,τι κι αν είναι.

Έτσι η ειρήνη θα έλθει πάλι στη γη, αλλά μια ειρήνη που δεν ήταν ποτέ γνωστή. Τότε η θέληση-για-το-καλό θα ανθίσει σαν κατανόηση, και η κατανόηση θ’ ανθοφορήσει σαν καλή θέληση στους ανθρώπους.»

Επειδή το ύδωρ είναι το σύμβολο της ουσίας και της υλικής έκφρασης συν τη συναι-σθηματική παρόρμηση, ο Υδροχόος είναι διπλός στη δραστηριότητά του και η τρίτη ακτίνα εκφράζεται δυναμικά δι’ αυτού του ζωδίου, φθάνοντας στον πλανήτη μας μέσω του Ουρανού και της Σελήνης η οποία στην προκειμένη περίπτωση καλύπτει ή κρύβει συμβολικά τον Ουρανό. Συνεπώς εμφανίζεται η διπλή επίδραση του Ουρανού καθώς εκφράζει την ποιότητα και εισάγει τις ενέργειες της έβδομης ακτίνας στη μια περίπτωση και της τρίτης ακτίνας στην άλλη.

Σε τελευταία ανάλυση η έβδομη ακτίνα είναι η εστιασμένη διαφοροποιημένη ενέργεια της Ακτίνας Ένα καθώς εκφράζει στη γη τη θέληση της πρώτης όψης της θειότητας μέσω της δύναμης να συνδέει και να φέρνει σε αντικειμενική εκδήλωση – με μια πράξη θέλησης – τόσο το πνεύμα όσο και την ύλη.

Το επιτυγχάνει με τη δραστηριότητα της Ακτίνας Τρία που εκφράζεται δια της ανθρωπότητας και των ατομικών μονάδων της, αφού συνδυασθεί με την ενέργεια των τριών ακτίνων οι οποίες αποδεσμεύονται μέσω των κυβερνητών πλανητών:

1. Ουρανού – Ακτίνα Επτά – Η θέληση για ύπαρξη και γνώση ταυτόχρονα σε όλα τα πεδία της εκδήλωσης.

2. Δία – Ακτίνα Δύο – Η συγχώνευση καρδιάς και νου, η οποία είναι ο υποκειμενικός σκοπός της εκδήλωσης. Επιτυγχάνεται με τη δραστηριότητα της τρίτης και της έ-βδομης ακτίνας στον εξωτερικό τροχό.

3. Σελήνης – Ακτίνα Τέσσερα – Η θέληση για ύπαρξη και γνώση συν τη συγχώνευση καρδιάς και νου είναι αποτέλεσμα του έργου που προωθείται στην τέταρτη Δημιουργική Ιεραρχία υπό την επιρροή εκείνης της ενέργειας που προκαλεί αρμονία μέσω διαμάχης.

Το καθήκον του Ουρανού, του κρυμμένου στα βάθη, είναι να αφυπνίσει και να προκαλέσει τη διαισθητική ανταπόκριση του Ταύρου σε ένα συνεχώς αυξανόμενο φως μέχρι να επιτευχθεί πλήρης φωτισμός.

Όχι μόνο ο Ουρανός συνδέεται με το φως της αλήθειας, αλλά ο Ταύρος είναι γνωστός ως «Η Μητέρα του Φωτισμού». Το φως της αλήθειας πρέπει να φτάσει στις μάζες.

Μέρος του καθήκοντος του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών/Υπηρετών, ο οποίος κυβερνάται από τον αστερισμό του Ταύρου,  είναι να μεταδώσει πιο έντονα αυτό το Φως της Αλήθειας – δια του πυρός!

Ο ΝΟΕΚ που κυβερνάται από τον Ταύρο είναι το «μάτι του» μέσω του οποίου ο Σανάτ Κουμάρα ‘εποπτεύει’ -εποπτεία με την έννοια του βλέμματος- τον κόσμο:

Ο Ταύρος είναι ένα από τα τέσσερα σημεία του Σταθερού Σταυρού – «του Σταυρού του Φωτός» που αποτελείται από τον Ταύρο, Λέοντα, Σκορπιό και Υδροχόο.

Το ακόλουθο απόσπασμα έχει δύο βασικούς συμβολισμούς για κάθε ζώδιο, ο πρώτος  για το μη εξελιγμένο στάδιο ανάπτυξης και το δεύτερο για το πιο προχωρημένο επίπεδο:

«1. Ταύρος – Ο Ταύρος της Επιθυμίας. Το φως της φιλοδοξίας και της γνώσης.

2. Λέων –Το λιοντάρι της αυτο-επιβεβαίωσης. Το Φως της Ψυχής.

3. Σκορπιός - Ο πράκτορας της εξαπάτησης. Το Φως της Απελευθέρωσης.

4. Υδροχόος –Το Δισκοπότηρο της Αυτοεξυπηρέτησης. Το Φως του κόσμου».

Ο Ουρανός συνδέεται και με τα τέσσερα ζώδια: Είναι σε πτώση στον Ταύρο. Είναι ιεραρχικός κυβερνήτης του Λέοντα. Είναι σε έξαρση στον Σκορπιό. Είναι ο εξωτερικός κυβερνήτης του Υδροχόου.

Στον Σταθερό Σταυρό, ο Υδροχόος κυβερνά γενικά την τρίτη μύηση, ένας στόχος που βρίσκεται στον μακρινό ορίζοντα για την Ανθρωπότητα.

Κανένας πλανήτης δε φαίνεται να “πέφτει” ή να βρίσκεται σε έξαρση σ’ αυτό το ζώδιο. Ο μόνος πλανήτης που επηρεάζεται είναι ο Ήλιος του οποίου η δύναμη εξασθενεί. Ποια είναι η συμβολική σημασία του; Έγκειται στη σχέση του Υδροχόου με τον Aιγόκερω και του Σταθερού Σταυρού με το Θεμελιώδη Σταυρό και της τρίτης μύησης μ’ εκείνες που έπονται και του σημείου ισορροπίας που προσεγγίζεται μεταξύ των Ιχθύων και του Aιγόκερου κι εστιάζεται στον Υδροχόο.

Στον Υδροχόο ο μυημένος ολοκληρώνει όσα πέτυχε στο Λέοντα μέσω της επίδρασης του Ηλίου, γιατί στο Λέοντα υπάρχει μια σχεδόν μοναδική κατάσταση για την ανθρωπότητα, καθόσον ο Ήλιος κυβερνά κάθε έκφραση – εξωτερική, εσωτερική και ιεραρχική (που κρύβει τον Ουρανό).

Κυβερνά την προσωπικότητα, την ψυχή και την τέταρτη Δημιουργική Ιεραρχία. Γι` αυτό ο Ήλιος (ο φυσικός Ήλιος) μειώνεται σε δύναμη στον Υδροχόο. Η τρίτη μύηση έχει ληφθεί και το φως της προσωπικότητας έχει “σβήσει” ή αμαυρωθεί από το φως του υποκειμενικού Ηλίου που επηρεάζει την ψυχή.

Υπάρχουν εδώ πολλά για να σκεφθείτε, αλλά λίγα για να υποδειχθούν άμεσα καθώς το περίεργο γεγονός του τριπλού ελέγχου από έναν πλανήτη συνιστά ένα απ’ τα μυστήρια της μύησης. Συνδέεται με τη σχέση Λέοντα και Υδροχόου, γιατί είναι ασυνήθιστο για το Λέοντα να συγκεντρώνει όλες τις κυρίαρχες επιδράσεις του μέσω ενός πλανήτη. Ο Λέων υποδηλώνει το ύψος της επίτευξης της ανθρώπινης ψυχής.

Έχουμε την τάση να νομίζουμε ότι η μύηση και η απελευθέρωση είναι επίτευξη του ανθρώπινου βασιλείου και κατόρθωμα της ανθρωπότητας. Δε συμβαίνει αυτό. Η μύηση είναι επίτευξη και κατάκτηση της ψυχής, όταν κατορθώσει επιτέλους να κυριαρχήσει την προσωπικότητα και να εκδηλώσει την αληθινή της φύση και χαρακτήρα, παρά την προσωπικότητα και τον ανταγωνισμό του ανθρώπινου όντος που επιδιώκει τους σκοπούς του. Είναι κυριολεκτικά η επίτευξη ορισμένων επιθυμητών σκοπών για τους οποίους οι μονάδες του πέμπτου βασιλείου της φύσης αγωνίσθηκαν επί αιώνες κι εκφράζει το τέλος του επιβαλλόμενου χρέους και θυσίας και πλανητικής υπηρεσίας.

Η επίτευξη αυτή φθάνει το στόχο της στην τρίτη μύηση και από εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος, αδέσμευτος κι ελεύθερος, υπηρετεί στο φυσικό πεδίο με ελεύθερη εκλογή και σαν ψυχή με συνειδητή πρόθεση και σκοπό.

Προβλέψεις για την υδροχοϊκή εποχή

Ο Νόμος της Αγαπητικής Κατανόησης θα εξαπλωθεί και θα ενταθεί κατά την Υδροχοική εποχή. Θα είναι πρωτίστως μια εποχή παγκόσμιας εξέλιξης, πνευματικής ανάτασης, μαθητείας και μύησης.

Μια μείξη της αγάπης και της γνώσης, της νοημοσύνης και της σύνθεσης και της κατανόησης, της συμπερίληψης και της αδελφοσύνης θα αποτελέσουν τα σημεία εστίασης των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Η ελευθερία από τον τάφο της ύλης θα καταδειχτεί κι ο δεσμώτης του πλανήτη, ο άνθρωπος θα απελευθερωθεί από την άκρατη υλικότητα που επικρατεί. Ο υλισμός θα απορριφθεί από την ανθρωπότητα.

Η ανθρώπινη φυλή θα γίνει τηλεπαθητική σε 500 χρόνια από τώρα, μας λέγεται, καθώς οι ποιότητες της αναγνωρισμένης συνδεσιμότητας όλων και της ανταποκριτικότητας θα είναι ενεργές.

Η προόρηση και η προφητεία θα γίνονται όλο και πιο συχνές ανάμεσα στους ανθρώπους.

Η επιστήμη θα αναγνωρίσει το γεγονός της Ψυχής. Όταν οι άνθρωποι, μέσω του διαλογισμού και της ομαδικής υπηρεσίας, έχουν αναπτύξει μια επίγνωση του ελεγχόμενου και φωτισμένου μυαλού τους, θα βρεθούν μυημένοι σε μια συνείδηση της αληθινής ύπαρξης και σε μια κατάσταση γνώσης που θα τους αποδείξει το γεγονός της ψυχής, πέρα από κάθε αμφιβολία ή αμφισβήτηση.

Οι ορθές ανθρώπινες σχέσεις, ο μερισμός όλων των αγαθών, η αληθινή κοινωνία και η καλή θέληση θα αποτελούν βασικούς στόχους για την ανθρωπότητα.

Η τέχνη της δημιουργικής έκφρασης των ιδεών θα εντατικοποιηθεί και θα εξαπλωθεί

Η ανθρωπότητα θα απαλλαγεί από τις χειρότερες ασθένειες, όπως οι επηδημίες.

Η επέκταση της συνείδησης και η τάση αποκέντρωσης από τον προσωπικό εαυτό προδίδουν υδροχοϊκές ποιότητες.

Η εποχή διέπεται από την 3η ακτίνα της ενεργούς νοημοσύνης, η οποία βρίσκεται σε εκδήλωση από το 1425 και θα  είναι ενεργή σε όλη την υδροχοική εποχή.

Η επικοινωνία μεταξύ όλων των Μεγαλων Όντων που ελέγχουν τα ανθρώπινες υποθέσεις, Διδασκαλους της Σοφίας και της Αγάπης και της Ανθρωπότητας θα εντατικοποιηθεί. Θα επιτελεστει αυτό που ονομάζεται ‘εξωτερίκευση’ της Πνευματικής Πραγματικότητας και Ζωής.

Μέσω τέτοιων μεγάλων αβατάρ όπως ο Χριστός. που καθοδηγεί τη μυστικιστική λαχτάρα που βρίσκεται σε κάθε άνθρωπο, και λειτουργεί μέσα από όλα τα κινήματα που έχουν ως στόχο την ευημερία της ανθρωπότητας, μέσα από φιλανθρωπικές και εκπαιδευτικές τάσεις κάθε είδους και μέσα από την ενστικτώδη μητρότητα που υπάρχει παντού.

Οι νέες αλήθειες στην υδροχοϊκή εποχή θα κατανοηθούν μόνο ως αποτέλεσμα ομαδικής προσπάθειας. Η τάση για ομαδική έκφραση, ομαδική εργασία, για ενδυνάμωση σχέσεων και η αρχή του συντονισμού θα χαρακτηρίζει τις σχέσεις.

Μέσω του επερχόμενου έργου του Χριστού, οι τρεις θεϊκές όψεις, που αναγνωρίζονται από όλες τις παγκόσμιες θρησκείες (συμπεριλαμβανομένης της χριστιανικής θρησκείας)—η Νοημοσύνη ή ο Παγκόσμιος Νους, η Αγάπη και η Θέληση—θα αναπτυχθούν συνειδητά στην ανθρωπότητα.

Η Θέληση και η Αγάπη θα συγχωνευτούν σε ένα ολοκληρωμένο ΟΛΟ.

ΕΥΚΑΙΡΕΙΑ, ΦΩΤΙΣΗ, ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ, είναι τα υδροχοϊκά δώρα.

Κρίσεις

Η εποχή του Υδροχόου διεγείρει στον άνθρωπο ένα πνεύμα οικουμενικότητας. Παράγει μια παρόρμηση προς την ένωση και προς τη θρησκευτική ανεκτικότητα.

Αλλά αυτές οι ενέργειες όταν κρούουν πάνω στους μη αναπτυγμένους οδηγούν σε μια νοσηρή τάση προς συνενώσεις με νόμιμες και παράνομες πράξεις, μπορεί να παράγουν μια ακραία αναζήτηση σεξουαλικής επαφής προς πολλές κατευθύνσεις και σχέσεις που δεν είναι σύμφωνες με την επιδιωκόμενη ή την εξελικτική γραμμή, και που αντιπαλεύονται συχνά τους ίδιους τους νόμους της φύσης.

Η ενέργεια είναι ένα απρόσωπο πράγμα, και έχει διπλή επίδραση, το αποτέλεσμα ποικίλλει ανάλογα με τον τύπο της ουσίας πάνω στην οποία πέφτει.  Συνεπώς τόσο η υλική επιθυμία και η ζωώδης λαγνεία όσο και η πνευματική φιλοδοξία θα αφυπνιστούν και θα καλλιεργηθούν.

Θα διεγερθεί επίσης η παρόρμηση για κατοχή με την υλική έννοια, με όλο το κακό που συνεπάγεται αυτή η στάση.

Συνεπώς υπάρχει η ανάγκη για σταθερή αφιέρωση των πνευματικά σκεπτόμενων στο έργο της ανάπτυξης της θέλησης για καλό στη Γη και την καλλιέργεια της καλής θέλησης μεταξύ των μαζών. Αν αυτό δεν γίνει, η κατάσταση θα είναι χειρότερη, καθώς θα περάσουμε από τον ατομικό εγωισμό στον ομαδικό, τον εγωισμό των εκάστοτε ομάδων, κοινωνικών, πολιτικών, θρησκευτικών κλπ. ο οποίος θα είναι ακόμη πιο ισχυρός στα αποτελέσματά του.

Η κρίση των ιδεολογιών είναι ένα γεγονός στη νέα εποχή, όμως παράλληλα αναγνωρίζεται από όλους η ανάπτυξη της καλής θέλησης που αποκαλύπτει τα χάσματα.

Είθε να αποδειχθεί ότι η κρίση είναι η ευκαιρία που ωθεί την ψυχή να αναλάβει μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στην μορφή της στην ύλη.

 

Πηγές

Εσωτερική Αστρολογία, Αλίκη Α. Μπέιλη. σ.135-153, 229,293,330, 400

Θυμαπάτη: Ένα παγκόσμιο πρόβλημα, Αλίκη Α. Μπέιλη. σ.145