«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,
ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,
Κείμενο που διαμοιράστηκε
.jpeg)
Oι Δυνάμεις της Αποκατάστασης
Υπάρχει πρώτα απ’ όλα η φάση που εξελίσσεται τώρα, η οποία θα κορυφωθεί την ώρα της Πανσελήνου του Πάσχα. Είναι αφιερωμένη στο σχεδιασμό για μια εισροή των Δυνάμεων της Αποκατάστασης. Μην παρερμηνεύετε αυτές τις λέξεις. Η Ιεραρχία δεν ασχολείται με την αποκατάσταση της παλιάς τάξης, με την κατάσταση της ζωής πριν τον πόλεμο, ή με την ανανέωση των θεολογιών (θρησκευτικών, πολιτικών και κοινωνικών) που κυβέρνησαν το παρελθόν κι ευθύνονται κυρίως για τον πόλεμο. Η αναφερόμενη αποκατάσταση έχει ψυχολογική φύση, αλλά θα πραγματωθεί με την αποκατάσταση της θέλησης-για-ζωή και της θέλησης-για-το-καλό. Θα είναι συνεπώς θεμελιώδης και θα εγγυηθεί το νέο πολιτισμό και κουλτούρα. Είναι ένα πολύ διαφορετικό ζήτημα.
Αυτές οι Δυνάμεις της Αποκατάστασης αφορούν το ανθρώπινο όραμα, την ανθρώπινη ακεραιότητα και τις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς υπόκεινται σε ολόκληρο το πρόβλημα της αδελφότητας του ανθρώπου. Αυτές οι ενέργειες, αν αποδεσμευθούν στη Γη, θ’ αχρηστεύσουν τις προσπάθειες της παλιάς τάξης (στην πολιτική, τη θρησκεία και την εκπαίδευση) για να αποκαταστήσει αυτό που ήταν και να ξαναφέρει ό,τι υπήρχε πριν τον πόλεμο. Θα προσπαθήσουν να εξουδετερώσουν δύο τάσεις που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη στη διάρκεια του ερχόμενου κύκλου των συνδιασκέψεων:
α. Την τάση για αποκρυστάλλωση, για λατρεία εκείνου που έφυγε (κι ελπίζουμε ότι έφυγε για πάντα) και υπερεκτίμηση εκείνου που είναι παλιό, φθαρμένο κι αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη στάσιμο.
β. Την τάση για εξουθένωση και πλήρη κατάρρευση – εφόσον τελειώσει ο πόλεμος. Αυτή η τάση οφείλεται στο βάρος του πολέμου και στη φυσική και ψυχολογική ένταση κάτω από την οποία εργάσθηκε η ανθρωπότητα για πολλά χρόνια.
Σ’ αυτές τις δύο τάσεις βρίσκεται ένας μεγάλος κίνδυνος για το μέλλον της φυλής· η Ιεραρχία είναι αποφασισμένη να τις εξουδετερώσει όσο είναι δυνατό, ενώ οι δυνάμεις του κακού προσπαθούν σφοδρά να τις ενισχύσουν και να τις γαλουχήσουν. Υπάρχουν επίσης κι άλλοι κίνδυνοι τους οποίους αναγνωρίζουν εξίσου οι νοήμονες ηγέτες της φυλής. Αυτή η αναγνώριση θα τους κάνει να φτάσουν αργά σε τελικές αποφάσεις, επειδή θα αντιληφθούν την ανάγκη για έναν κύκλο αποκατάστασης πριν ληφθούν οι τελικές και διαρκείς αποφάσεις. Θα εργασθούν επομένως για μια πιο αργή προώθηση και για μια πιο προσεκτική και ίσως παρατεταμένη έρευνα της κατάστασης και των μελλοντικών δυνατοτήτων από όσο θα φαινόταν επιθυμητό στον ανυπόμονο.
Αυτές οι νέες και ζωντανές δυνάμεις της αποκατάστασης βρίσκονται υπό τη διεύθυνση και τον έλεγχο Εκείνου τον Oποίο θα μπορούσαμε ν’ αποκαλέσουμε (μιλώντας συμβολικά, αν και πραγματικά) Πνεύμα της Ανάστασης. Είναι αυτή η ζώσα πνευματική Oντότητα που εργάζεται προσωρινά υπό τη διεύθυνση του Χριστού, η Oποία θα αποκαταστήσει τη ζωντάνια των πνευματικών στόχων των ανθρώπων και της ζωής του σχεδιασμού τους· είναι αυτή που θα φέρει εκ νέου την αναγκαία ζωτικότητα για να εκπληρωθούν οι τάσεις της Νέας Εποχής και η Oποία θα οδηγήσει την ανθρωπότητα απ’ τη σκοτεινή σπηλιά του θανάτου, της απομόνωσης και της ιδιοτέλειας στο φως της νέας ημέρας. Την περίοδο του Πάσχα αυτού του έτους θα εισρεύσει σε κάποιο βαθμό στην ανθρωπότητα η αναστάσιμη αυτή ζωή, αλλά – στη διάρκεια των τριών επόμενων περιόδων του Πάσχα – θα μπορέσει να εισρεύσει σε μεγαλύτερο μέτρο, αν οι άνδρες και οι γυναίκες καλής θέλησης σκεφθούν καθαρά, μιλήσουν θαρρετά, απαιτήσουν πνευματικά κι εκτελέσουν τα εσώτερα σχέδια με νοημοσύνη.
Σε πλανητική κλίμακα κι όχι μόνο σε σχέση με το ανθρώπινο γένος, αυτό το Πνεύμα της Ανάστασης είναι το αντίθετο κι ο ανταγωνιστής του Πνεύματος του Θανάτου. O φυσικός θάνατος συμβαίνει μόνο όταν η ψυχολογική και νοητική ζωτικότητα του ατόμου, του έθνους ή της ανθρωπότητας πέφτει κάτω από ένα ορισμένο επίπεδο. Η ανθρωπότητα ανταποκρινόταν στις διαδικασίες του θανάτου στη διάρκεια των τελευταίων 150 ετών· ψυχολογικά το ανθρώπινο γένος διεπόταν από την ιδιοτέλεια και η ιδιοτέλεια είναι το δυναμικό σπέρμα του θανάτου – υλικού θανάτου, ψυχολογικού θανάτου και νοητικού θανάτου. Αυτό καταδείχθηκε πολύ καλά στο Γερμανικό έθνος. Σκεφθείτε αυτή τη δήλωση κι αναγνωρίστε τότε ότι παρόμοια σπέρματα και παρόμοιες περιοχές θανάτου (αν και σε μικρότερο βαθμό) υπάρχουν σε κάθε έθνος – ακόμη και στα πιο νέα έθνη του κόσμου. Απ’ όπου κι ο πόλεμος· απ’ όπου και η καταστροφή των εξωτερικών ενδυμάτων του πολιτισμού.
Αλλά το έργο του Αγγέλου του Θανάτου, που μπορεί να φαίνεται τρομακτικό καθώς εκδηλώνεται σήμερα σε πλανητική κλίμακα – αλλά ευεργετικό όπως το ξέρουμε σε πρόθεση και σκοπό – θα δώσει τη θέση του σ’ εκείνο του Πνεύματος της Ανάστασης.
Ο σχεδιασμός αυτής της αποκατάστασης κι αυτής της αναστάσιμης δραστηριότητας εξετάζεται τώρα από την Ιεραρχία και Της έχει μεταβιβασθεί επειδή βρίσκεται πιο κοντά στον άνθρωπο από Εκείνους που λειτουργούν στην Αίθουσα Συμβουλίου της Σαμπάλλα. Πρέπει να θυμάστε ότι αυτό το Πνεύμα της Ανάστασης είναι Μέλος αυτού του Συμβουλίου κι ο εκλεκτός Απεσταλμένος Του. Αυτός (αν επιτρέπεται να προσωποποιούμε το απρόσωπο) είναι αληθινά ο “Ήλιος της Δικαιοσύνης” που μπορεί ν’ ανατείλει τώρα “και ίασις εν ταις πτέρυξιν αυτού”· ο Oποίος μπορεί να μεταφέρει τη ζωοδότρια ενέργεια που αντιμάχεται το θάνατο, το όραμα που δίνει κίνητρο στη ζωή και την ελπίδα που μπορεί ν’ αποκαταστήσει όλα τα έθνη. Ας εκπεμφθεί στην Πανσέληνο του Μαρτίου το αίτημα για την εμφάνιση αυτού του Πνεύματος που δίνει ζωή. Ας εκπεμφθεί με τέτοια ένταση ώστε να κληθεί η Ιεραρχία σε ενεργό ανταπόκριση και να αποδεσμεύσει αμέσως τη δυναμικότητα αυτού του Πνεύματος μέσα στις καρδιές των ανθρώπων παντού.
Όλες αυτές οι πνευματικές δυνάμεις που εργάζονται αυτή τη στιγμή υπό τη διεύθυνση του Ηγέτη των Δυνάμεων του Φωτός, του Χριστού, σχετίζονται στενά κι η δραστηριότητά τους συγχρονίζεται σε μεγάλο βαθμό. Με μια βαθιά αποκρυφιστική έννοια εργάζονται όλες μαζί, επειδή στην ανθρώπινη οικογένεια υπάρχουν εκείνοι που βρίσκονται σε κάθε στάδιο ανταπόκρισης. Επομένως το τριπλό έργο της Ιεραρχίας προχωρεί ταυτόχρονα – από τη σκοπιά του χρόνου. Oι Δυνάμεις της Αποκατάστασης – σε μικρή κλίμακα – εφελκύουν ανταπόκριση από τα μέλη του νέου ομίλου υπηρετών του κόσμου και από τους μαθητές παντού. Καθώς το ψυχολογικό τους “ηθικό” ενισχύεται και δυναμώνει η θέληση-για-ζωή και η θέληση-για-το-καλό, θα γίνει αισθητό σε μεγαλύτερη κλίμακα ένα άμεσο αποτέλεσμα· το έργο του Πνεύματος της Ανάστασης θα ενταθεί και κάνει ήδη αισθητή την παρουσία του. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να προσβλέπουν και να ελπίζουν με μεγαλύτερη πεποίθηση και θάρρος μια καλύτερη παγκόσμια κατάσταση· ο μέχρι τώρα ευσεβής πόθος τους και η συναισθηματική τους επιθυμία δίνουν αργά τη θέση τους σε μια πιο πρακτική στάση· η διαυγής σκέψη τους και η σταθερή τους απόφαση είναι πολύ πιο ενεργές και τα σχέδια τους καταστρώνονται καλύτερα, επειδή τόσο η σκέψη τους όσο κι ο σχεδιασμός τους βασίζονται σε γεγονότα· έχουν αρχίσει επίσης να αναγνωρίζουν εκείνους τους παράγοντες και τις συνθήκες που δεν πρέπει να αποκατασταθούν κι αυτό είναι ένα σημείο μεγάλης σημασίας.
Στο στάδιο που τώρα περνάμε αυτοί οι ανταποκρινόμενοι άνθρωποι χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:
Οι ονειροπόλοι οραματιστές ή τα καλοπροαίρετα αλλά μη πρακτικά πρόσωπα των οποίων οι ιδέες, τα παγκόσμια σχέδια και οι εισηγήσεις ως προς τη νέα παγκόσμια τάξη στοιβάζονται στα γραφεία των ηγετών του κόσμου κι εκείνων των ομάδων κι οργανώσεων που επιχειρούν πρακτικά να σχεδιάσουν το μέλλον. Τα όνειρα και οι ιδέες τους ασχολούνται με προγράμματα για τα οποία ο κόσμος δεν είναι σήμερα έτοιμος και δε θα είναι έτοιμος για αρκετές χιλιάδες χρόνια. Είναι εύκολο γι’ αυτούς να παρουσιάζουν ανέφικτες Oυτοπίες που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τα πράγματα που χρειάζονται σήμερα και τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν εφικτά. Το όνομα αυτών των ανθρώπων είναι λεγεών και τη στιγμή αυτή αποτελούν ένα συγκεκριμένο εμπόδιο. Ένα όραμα του ανέφικτου δεν είναι ο τύπος του οράματος που θα διαφυλάξει τους ανθρώπους από τον όλεθρο. Επειδή είναι ανίκανοι να συμβιβάσουν και να αντιμετωπίσουν τα πράγματα όπως είναι, αυτοί οι άνθρωποι κι εκείνοι τους οποίους επηρεάζουν έχουν βυθιστεί στην απόγνωση και στην απογοήτευση.
Οι νοήμονες άνθρωποι του κόσμου που υποκινούνται απ’ το πνεύμα της καλής θέλησης και την πεποίθηση ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν. Συχνά κλονίζονται από το μέγεθος του έργου που πρέπει ν’ αναληφθεί κι αυτό συχνά τους οδηγεί να πάρουν μια από τις τρεις θέσεις:
α. Πέφτουν στα βάθη του πεσσιμισμού. Είναι ένας πεσσιμισμός που βασίζεται σε μια αληθινή ικανότητα να νιώθουν την έκταση του προβλήματος και να εκτιμούν τις διαθέσιμες πηγές. Αυτό μπορεί να τους οδηγήσει σε απραξία.
β. Μπορεί να αφήσουν τη διευθέτηση των προβλημάτων στους εκπαιδευμένους κυβερνήτες, διπλωμάτες και πολιτικούς, στέκοντας έτοιμοι να βοηθήσουν όταν – αλλά μόνο όταν – έχει ληφθεί η απόφαση. Αυτό οδηγεί σε μια μετατόπιση της ευθύνης. Όμως επειδή ο πόλεμος περιέλαβε τους λαούς όλων των χωρών και τις μάζες του πληθυσμού, το ίδιο πρέπει να γίνει και με την ανασυγκρότηση του κόσμου.
γ. Μπορεί να αναλάβουν την ευθύνη, να παρουσιάσουν τις καταχρήσεις που πρέπει να διορθωθούν, να συζητήσουν τα προτεινόμενα σχέδια και από την ιδιαίτερη σκοπιά τους να ξεκινήσουν το έργο που θα επιφέρει, όσο πιο καλά μπορούν, τις ορθές ανθρώπινες σχέσεις. Αυτή η στάση της ευθύνης και της επακόλουθης δραστηριότητας μπορεί να οδηγήσει σε λάθη, αλλά η συνολική προσπάθεια θα ανταποκριθεί στην ανάγκη για ορθή δράση σε μια επείγουσα κατάσταση – αυτή τη φορά μια παγκόσμια επείγουσα κατάσταση.
Εκείνοι οι άνθρωποι που σκέφτονται κομματικά κι εθνικά, οι οποίοι θα επιχειρήσουν να εκμεταλλευθούν την παγκόσμια κατάσταση για τους δικούς τους άμεσους σκοπούς και προς όφελος του ιδιαίτερου έθνους ή ομάδας τους. Αυτοί οι άνθρωποι που βρίσκονται σε κάθε έθνος, υποκινούνται από ιδιοτέλεια· δε νοιάζονται για την ανθρωπότητα σαν σύνολο και δεν έχουν καμιά συμπάθεια ή ενδιαφέρον για οτιδήποτε ή οποιονδήποτε εκτός από το πολιτικό τους κόμμα και τα αντιδραστικά συμφέροντα κάποιας εθνικής ομάδας. Βλέπουν στην τωρινή παγκόσμια κατάσταση μια μεγάλη ευκαιρία να μηχανευθούν κινήσεις που θα ωφελήσουν ένα άτομο, μια τάξη ή ένα έθνος. Κάνοντάς το αυτό, έχουν συχνά μια πλατιά σύλληψη των υποθέσεων και είναι οξυδερκείς πολιτικοί, αλλά όσα ξέρουν χρησιμοποιούνται και συνεπώς εφαρμόζονται για την επίτευξη των δικών τους στενών σκοπών, αδιάφορο ποιο θα είναι το τίμημα για τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι συνήθως μια μεγάλη πλειοψηφία. Η στάση τους οδηγεί αναπόφευκτα σε δυσχέρειες κι εμποδίζει το έργο της αποκατάστασης· εμποδίζει εκείνους που ζητούν να εδραιώσουν για ολόκληρη την ανθρώπινη οικογένεια έναν ορθότερο τρόπο ζωής απ’ ό,τι μέχρι τώρα και να δώσουν ένα πιο υγιές και συνετό κίνητρο στις διεθνείς σχέσεις. Είναι οι άνθρωποι που είναι περισσότερο επίφοβοι στην ερχόμενη συνδιάσκεψη του Σαν Φραντσίσκο. Oι απομονωτιστές σε όλα τα έθνη και ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Γαλλικός εθνικός ιδεαλισμός και η εμμονή της Πολωνικής φυλής σε κάποιους παράγοντες που αφορούν τα σύνορα, θα χρειαστούν επιτήρηση, καθώς αυτές οι στάσεις μπορεί να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης απ’ τα κακά και ιδιοτελή συμφέροντα τα οποία (πίσω απ’ τη σκηνή) ζητούν να εμποδίσουν τον κόσμο να επιτύχει εκείνη την ισορροπία που θα επιτρέψει την ηρεμία. Όμως οι τρεις αυτές ομάδες υποδεικνύουν την επιτυχή λειτουργία των Δυνάμεων της Αποκατάστασης. Αυτές αρχίζουν δοκιμαστικά το έργο τους και προετοιμάζουν το δρόμο για μια πληρέστερη έκφραση των προθέσεων του Πνεύματος της Ανάστασης, μετά την ερχόμενη Πανσέληνο του Μαρτίου και στα τρία χρόνια που βρίσκονται μπροστά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου