«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,
ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,
Κείμενο που διαβάστηκε από την αδελφή Β.Π.
.jpeg)
Ας καταστρέψουν τα ομαδικά πυρά το πέπλο που κρύβει
την όψη του Πατρός
ΕΞΑΓΝΙΣΤΙΚΑ ΠΥΡΑ
«Κάλεσε το πυρ, ω προσκυνητή σε μια ξένη και παράξενη χώρα», έτσι λέει το Αρχαίο Σχόλιο στην Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας.
Φέρουμε μέσα μας αυτή την οδηγία σαν να την καταλαβαίνουμε. Ως εάν το πυρ να είναι κάτι που επικαλούμαστε, κάτι που φτάνει, κάνει το έργο του και μας αφήνει μεταμορφωμένους. Μας έχει ειπωθεί να το επικαλεστούμε. Ίσως μάλιστα να το έχουμε κάνει. Κι όμως, όταν έρχεται, ανακαλύπτουμε ότι αυτό που καλέσαμε ήταν μεγαλύτερο από αυτό που φανταζόμασταν.
Ερχόμαστε στην Ατραπό κουβαλώντας φιλοδοξίες, λεπτοφυείς φιλοδοξίες. Τη φιλοδοξία να επεκταθούμε, να αφυπνιστούμε, να γίνουμε. Και η Ατραπός, για μεγάλο χρονικό διάστημα, φαίνεται να προσφέρει ακριβώς αυτό. Αναπτυσσόμαστε. Μαθαίνουμε. Χτίζουμε αυτό που ονομάζουμε πνευματική ζωή.
Και τότε το πυρ εμφανίζεται.
Αυτό που τα πυρά καταναλώνουν δεν είναι όσα παραμελήσαμε, αλλά όσα έχουμε επιτύχει. Αυτό που μας έφερε έως εδώ, δεν μπορεί να μας πάει παραπέρα. Το πυρ πλήττει με ακρίβεια ό,τι χτίσαμε με τη μεγαλύτερη φροντίδα. Από ένα ορισμένο σημείο και μετά, ακόμα και το πνευματικό επίτευγμα γίνεται περιορισμός.
Η μύηση είναι απλοποίηση.
Τα εξαγνιστικά πυρά απλοποιούν καταστρέφοντας, αφήνοντας μόνο την ουσία που απαιτείται για το επόμενο βήμα, μέχρι να προσφερθεί κι αυτή, στη φλόγα.
Κάθε μαθητής δημιουργεί το δικό του φλεγόμενο έδαφος. Στέκεται μέσα σε αυτό, δεν δραπετεύει. Απλώς παραμένει, μέχρι η αίσθηση του χωριστού εαυτού να χαλαρώσει τη λαβή της. Είναι αυτό –και μόνο αυτό– που καθιστά δυνατή την αυθεντική ομαδική ζωή.
Όμως τα πυρά της ομαδικής ζωής κατακαίνε εκείνο που η ατομική φλόγα δεν μπορεί να εξαλείψει. Τη βεβαιότητα ότι η πνευματική μας ζωή είναι αποκλειστικά δική μας, το τελευταίο και πιο λεπτοφυές ένδυμα που φοράμε, υφασμένο από γνήσια έφεση, από χρόνια πραγματικής εργασίας και για τον λόγο αυτό, το πιο πολύτιμο για εμάς! Στα πυρά της ομαδικής ζωής, αυτό γίνεται επίσης καύσιμη ύλη.
Το καταναλίσκον πυρ και αυτό που αποκαλύπτει δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Δεν υπήρξαν ποτέ διαφορετικά. Διότι ο Θεός είναι Αγάπη και ο Θεός είναι Πυρ Καταναλίσκον.
Η ίδια η ανθρωπότητα περνά σήμερα μέσα από τα πυρά που προηγούνται της πύλης της μύησης. Ο ίδιος νόμος ισχύει. Τα εξαγνιστικά πυρά που κινούνται μέσα στον κόσμο, μέσα από τις συγκρούσεις του, τις αποσυνθέσεις του και την απώλεια των παλιών του βεβαιοτήτων, είναι τα πυρά ενός πολιτισμού που απογυμνώνεται από ό,τι δεν μπορεί πλέον να κουβαλήσει στην εποχή που έρχεται.
Ας διαρρήξουν τα πυρά της ομαδικής ζωής το πέπλο που κρύβει το Πρόσωπο του Πατρός.
Και όταν το πέπλο σχιστεί, δεν υπάρχει αποκάλυψη. Μόνο αναγνώριση!
Αυτό το Πρόσωπο δεν έλειπε ποτέ.
Ποτέ δεν ήταν μακριά.
Ποτέ δεν ήταν κρυμμένο από εμάς.
Εμείς οι ίδιοι είμαστε το πέπλο, τα περιβλήματα και οι πλάνες που υφάναμε στον δρόμο μας για να θυμηθούμε ποιοι πραγματικά είμαστε, κρύβοντας τον εσωτερικό ήλιο, την αληθινή μας ταυτότητα.
Ο ίδιος ήλιος.
Κρυμμένος σε κάθε ανθρώπινο ον.
Σε κάθε έθνος.
Σε κάθε πολιτισμό.
Χθες και σήμερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου