«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,
ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,
Κείμενο που διαμοιράστηκε
Το Έργο του Χριστού Σήμερα
(βιβλίο Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας, σελ. 473-480)
Μη λησμονείτε ένα σημαντικό σημείο. Η ίδια η Ιεραρχία είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας κι έφεσης· δημιουργήθηκε απ’ την ανθρωπότητα. Τα μέλη της είναι ανθρώπινα όντα που έζησαν, υπέφεραν, πέτυχαν, απέτυχαν, έφτασαν στην επίτευξη, άντεξαν στο θάνατο και πέρασαν απ’ την εμπειρία της ανάστασης. Έχουν την ίδια φύση μ’ εκείνους που αγωνίζονται σήμερα με τις διαδικασίες της αποσύνθεσης, αλλά – ωστόσο – έχουν μέσα τους το σπέρμα της ανάστασης. Όλες οι καταστάσεις συνείδησης Τους είναι γνωστές και τις έχουν κυριαρχήσει όλες· τις κυριάρχησαν σαν άνθρωποι κι έτσι εγγυώνται στην ανθρωπότητα την ίδια υπέρτατη επίτευξη. Έχουμε την τάση να βλέπουμε τα μέλη της Ιεραρχίας ότι διαφέρουν εντελώς από την ανθρωπότητα, λησμονώντας ότι η Ιεραρχία είναι μια κοινωνία επιτυχημένων ανθρώπων οι Oποίοι υποβλήθηκαν προηγουμένως στα εξαγνιστικά πυρά της καθημερινής ζωής, πραγματώνοντας τη δική τους σωτηρία σαν άνδρες και γυναίκες των υποθέσεων, επιχειρηματίες, σύζυγοι, αγρότες και κυβερνήτες κι επομένως ξέρουν τη ζωή σε όλες της τις φάσεις και διαβαθμίσεις. Έχουν υπερνικήσει τις εμπειρίες της ζωής· ο μεγάλος Διδάσκαλός Τους είναι ο Χριστός· πέρασαν μέσα από τις μυήσεις της νέας γέννησης, της βάπτισης, της μεταμόρφωσης, της τελικής σταύρωσης και της ανάστασης. Αλλά είναι ακόμη άνθρωποι και διαφέρουν από τον Χριστό μόνο στο γεγονός ότι Αυτός, ο πρώτος από την ανθρωπότητά μας που πέτυχε τη θειότητα, “ο πρωτότοκος εν πολλοίς αδελφοίς” (όπως το εκφράζει ο Απ. Παύλος), ο Διδάσκαλος των Διδασκάλων και ο Δάσκαλος αγγέλων και ανθρώπων, θεωρήθηκε τόσο αγνός, τόσο ιερός και τόσο φωτισμένος, ώστε Του επιτράπηκε να ενσωματώσει για μας τη μεγάλη κοσμική αρχή της αγάπης· έτσι μας αποκάλυψε για πρώτη φορά τη φύση της καρδιάς του Θεού.
Συνεπώς οι τέλειοι αυτοί άνθρωποι υπάρχουν· είναι περισσότερο από άνθρωποι επειδή το θείο πνεύμα μέσα τους καταγράφει όλα τα στάδια της συνείδησης κι επίγνωσης – υπανθρώπινης, ανθρώπινης και υπερανθρώπινης. Η περιεκτική αυτή ανάπτυξη τους επιτρέπει να εργασθούν με τους ανθρώπους, να έρθουν σε επαφή με την ανθρωπότητα όταν υπάρχει ανάγκη και να γνωρίζουν πώς να μας οδηγήσουν προς τα εμπρός στις φάσεις της ανάστασης.
Δε χρειάζεται να επεκταθώ εδώ πάνω στον κόσμο που επιχειρούν να βοηθήσουν και να σώσουν. Η σημερινή κατάσταση της ανθρωπότητας είναι γνωστή σ’ όλους τους αληθινά σκεπτόμενους ανθρώπους. Η ερήμωση, η σταύρωση, η σφαγή και ο θάνατος είναι διαδεδομένα· η λύπη, ο πόνος, η απογοήτευση και ο πεσσιμισμός ρυθμίζουν τη σκέψη και τις αντιδράσεις εκατομμυρίων, ενώ η θέση των μη σκεπτόμενων αλλά αβοήθητων μαζών έφτασε σε ένα ασύλληπτο ύψος δυστυχίας. Η άγνοια, η έλλειψη κατανόησης και η ιδιοτέλεια των ανθρώπων παντού, ιδιαίτερα στις χώρες που ξέφυγαν από τον όλεθρο του πολέμου, επιδεινώνουν την κατάσταση. Ωστόσο η Ιεραρχία αντιμετωπίζει σήμερα το επίπονο έργο της με ηρεμία κι εμπιστοσύνη.
Θα ήθελα να θίξω μια όψη του έργου και της στάσης Τους, γιατί υπάρχει η τάση για παρανόηση μεταξύ εκείνων με στενή όραση και (αν μπορώ να τους περιγράψω) με περιοριστικές, αν και στοργικές, καρδιές. Αναφέρομαι στη στάση που πήρε η Ιεραρχία στη διάρκεια των περασμένων ετών του πολέμου. Αυτή η στάση έκανε κάποιους να βρουν σ’ αυτή μια αιτία για επίκριση. Ας την εξηγήσω κι ας εισάγω την εξίσωση του χρόνου. Μπορώ να το κάνω καλά, επειδή η θέση της Ιεραρχίας διακηρύχθηκε κι έγινε δημόσια γνωστή μέσα από τα γραπτά μου.
Το 1932 έγραψα μια σειρά από φυλλάδια που είχαν σκοπό να κινητοποιήσουν τους μαθητές του κόσμου κάτω από το όνομα του Νέου Oμίλου Υπηρετών του Κόσμου και να εγείρουν τους άνδρες και τις γυναίκες καλής θέλησης σε μια τελική προσπάθεια να αφυπνίσουν την ανθρωπότητα στην ανάγκη για αλλαγή. Προσπάθησα να εγκαινιάσω έναν παγκόσμιο καθαρτήριο οίκο και να παρακινήσω τους ανθρώπους να κάνουν τα βήματα που ήταν αναγκαία για να αποτρέψουν τον πόλεμο – έναν πόλεμο τον οποίο η Ιεραρχία έβλεπε να πλησιάζει μέρα με τη μέρα. Με έναν τρόπο που δεν μπορούσε ν’ αντιληφθεί ή να ονειρευθεί ο μέσος άνθρωπος, οι Δυνάμεις του Κακού πρόβαλαν με έναν πολύ δυναμικό τρόπο από το αρχαίο τους κρησφύγετο· σκόπευαν ν’ αναζητήσουν εκείνους τους οποίους μπορούσαν να διαμορφώσουν και να καταλάβουν κι έτσι να επιταχύνουν το ανθρώπινο γένος προς την καταστροφή. Βρήκαν διάνοιες που ανταποκρίνονταν στις κακές προσταγές τους σε κάθε χώρα· βρήκαν επίσης ότι ήταν δυνατό να καταλάβουν δύο χώρες, την Ιαπωνία και τη Γερμανία και – σε πολύ μικρότερη έκταση – την Ιταλία.
Η Ιεραρχία, προβλέποντάς το, προσπάθησε να εξουδετερώσει τις προσπάθειές τους. Έκανε έκκληση στους πνευματικά σκεπτόμενους ανθρώπους του κόσμου· η έκκλησή Της έφτασε σε εκατομμύρια και κορυφώθηκε το Μάιο του 1936 σε μια πλανητική προσπάθεια στην οποία χρησιμοποιήθηκε η Μεγάλη Επίκληση σε μεγάλη κλίμακα στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Για άλλα τρία χρόνια συνεχίσθηκε ο μόχθος της αγάπης Της· αγωνίσθηκε να σώσει την ανθρωπότητα και να αφυπνίσει τους ανθρώπους στον επικείμενο κίνδυνο· προσπάθησε να αναχαιτίσει την ιδιοτέλεια της ανθρωπότητας και να δημιουργήσει ένα νέο και καινούργιο προσανατολισμό στις πνευματικές αξίες κι έτσι να αποτρέψει τον πόλεμο. Απέτυχε. Oι άνδρες και οι γυναίκες καλής θέλησης και οι πνευματικά σκεπτόμενοι άνθρωποι δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν την αληθινή φύση του επικείμενου κινδύνου. Κάποιοι τον αναγνώρισαν κι έκαναν ό,τι μπορούσαν· λίγοι εργάσθηκαν σκληρά, έχοντας εμπιστοσύνη στη σοφία εκείνων που ήξεραν και ζήτησαν τη βοήθειά τους· οι περισσότεροι απ’ αυτούς ήταν διαταραγμένοι και ανήσυχοι, αλλά κανένας τους δεν εκτίμησε σωστά το διπλό κίνδυνο με τον οποίο ήταν αντιμέτωπη η ανθρωπότητα· τον κίνδυνο που πρόβαλε από την ανθρώπινη ιδιοτέλεια και απληστία, συν τον κίνδυνο που πλησίαζε στη Γη με το μέσον των συνδυασμένων δυνάμεων του κακού. Οι δυνάμεις αυτές οργανώθηκαν από όντα με πολύ κακή κι επιτήδεια εμπειρία και προετοιμάσθηκαν να καταδυναστεύσουν και τελικά να καταλάβουν τον αρνητικό Γερμανικό λαό που κυβερνάτο από μια ομάδα ανθρώπων με τόσο θετική ιδιοτέλεια κι επιθετικό υλιστικό πνεύμα, ώστε μπορούσαν εύκολα να γίνουν πράκτορες των υποκειμενικών δυνάμεων του κακού.
Το Σεπτέμβριο του 1939 εξαπολύθηκε μια υπέρτατη φαυλότητα πάνω στη γη. Επειδή η Ιεραρχία δεν μπορούσε και δε θα παραβίαζε την ανθρώπινη ελεύθερη βούληση, το κακό που γέννησε η ίδια η ανθρωπότητα εκδηλώθηκε κι εμφανίσθηκε αυτό στο οποίο ανταποκρίθηκαν κάποια έθνη και κάποια άτομα κι έτσι ξεκίνησε ο Παγκόσμιος Πόλεμος ΙΙ. Ένα αχαλίνωτο κακό κατέλαβε τη γη με το μέσον των εθνών του Άξονα. Oι Γερμανοί προέλασαν στην Πολωνία. Αυτή η χώρα ήταν ο δέκτης της πρώτης κρούσης λόγω της εθνικής της ιδιοτέλειας, της καταπίεσης των κατώτερων τάξεων, της έξαρσης της Φασιστικά σκεπτόμενης αριστοκρατίας και του μίσους της για τους Εβραίους. Τότε τα Ηνωμένα Έθνη άρχισαν να οργανώνονται αργά κάτω από την εντύπωση των Δυνάμεων του Φωτός. O πόλεμος ξεκίνησε.
Τι θα έκανε η Ιεραρχία κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες; Στην ανθρωπότητα δόθηκε πλήρης ευκαιρία να αναχαιτίσει την κάθοδο του κακού σε εκδήλωση. Oι φωνές των ηγετών και των ανθρωπιστών παντού διακήρυσσαν την ανάγκη για μεταρρύθμιση. Σε ποια πλευρά έπρεπε να ρίξει η Ιεραρχία το βάρος και την επιρροή της; Θα έπρεπε να πάρει μέρος ή να παραμείνει ουδέτερη; Θα έπρεπε να παραμείνει απόμακρη και να πάρει τη θέση του θεατή, του παρατηρητή; Θα έπρεπε να σταθεί πέρα από τις πράξεις του ανθρώπινου γένους και να περιμένει την έκβαση της μάχης που θα δινόταν; Θα έπρεπε να συμμορφωθεί με τις συναισθηματικές ιδέες του εκκλησιαστικά εκπαιδευμένου κοινού και να λέει “Ειρήνη, ειρήνη”, όταν δεν υπήρχε καθόλου ειρήνη και να παρουσιάζει μια αρνητική όψη αγάπης-για-όλους-τους-ανθρώπους ενώ το μίσος δρασκέλιζε αχαλίνωτα ολόκληρη τη γη;
Θα πρέπει να θυμάστε ότι αν αυτός ο πόλεμος έμοιαζε με τους άλλους πολέμους ανά τους αιώνες και ήταν απλώς μια μάχη ανάμεσα σε ανθρώπινες ομάδες κι έθνη, η Ιεραρχία θα παρέμενε έξω απ’ τη διαμάχη και θ’ άφηνε το ανθρώπινο γένος να πολεμήσει για μια ολοκληρωτική νίκη υπέρ των μαχόμενων μονάδων του. Αλλά αυτή τη φορά αφορούσε περισσότερα κι αυτό το ήξερε η Ιεραρχία. Ο πόλεμος αυτός δεν ήταν μόνο μια επιθετική διαμάχη μεταξύ των εθνών ή ένα μίσος ανάμεσα στους οπαδούς διαφορετικών ιδεολογιών, αλλά κάτι πολύ πιο σοβαρό. Η Ιεραρχία ήξερε ότι πολύ ισχυρές δυνάμεις εκμεταλλεύονταν την ανθρώπινη ηλιθιότητα για να εισδύσουν στις παγκόσμιες υποθέσεις κι ότι οργανώθηκαν δυναμικές ομάδες κακών όντων για να εκμεταλλευθούν την υφιστάμενη παγκόσμια κατάσταση. Γνώριζαν επίσης ότι ο συνδυασμός του αρχαίου κακού με την ιδιοτέλεια των ανθρώπων θα μπορούσε αναπόφευκτα ν’ αποδειχθεί πολύ ισχυρός ακόμη και για τα Ηνωμένα Έθνη, αν έμεναν αβοήθητα ν’ αντιμετωπίσουν τις Δυνάμεις του Άξονα και τους Κυρίους του Κακού που πρόβαλαν από την κρυψώνα τους. Έτσι η Ιεραρχία πήρε τη θέση της στην πλευρά των Ηνωμένων Εθνών κι άφησε να γίνει γνωστό ότι το έκανε. Κάνοντάς το έγιναν κάποια συγκεκριμένα φυσικά βήματα σε βοήθεια των Δυνάμεων του Φωτός· εκλέχθηκαν προσεκτικά άνθρωποι και ηγέτες κι επιλεγμένοι μαθητές τοποθετήθηκαν σε θέσεις ισχύος κι εξουσίας. Oι ηγέτες των Ηνωμένων Εθνών και οι στρατιές τους δεν είναι άθεοι, όπως είναι οι ηγέτες των Δυνάμεων του Άξονα· είναι άνθρωποι με ήθος και με πνευματικό και ανθρωπιστικό σκοπό κι έτσι είναι ικανοί να εργασθούν – συνειδητά ή ασυνείδητα – υπό την έμπνευση της Ιεραρχίας. Αυτό καταδείχθηκε έντονα. Λόγω αυτής της απόφασης της Ιεραρχίας, ο Χριστός έγινε αυτόματα ο Ηγέτης αυτών των Δυνάμεων.
Το έργο Του εμποδίσθηκε πολύ απ’ τη γλυκιά συναισθηματικότητα του μη σκεπτόμενου Χριστιανού και από τον καλοπροαίρετο αλλά συχνά μη νοήμονα ειρηνιστή. Και οι δύο αυτές ομάδες θα θυσίαζαν το μέλλον της ανθρωπότητας στις προσωρινές μεθόδους “να είναι ευγενικοί”, ή “να είναι καλοί”, ή να πάρουν κάποια ήπια μέτρα. Oι δυνάμεις του κακού που προελαύνουν σήμερα στον κόσμο, δεν καταλαβαίνουν από τέτοια μέτρα. Η κραυγή τέτοιων ανθρώπων ότι “ο Θεός αγαπά όλους τους ανθρώπους” είναι αληθινή – αιώνια και για πάντα αληθινή. Είναι ένα από τα αναλλοίωτα γεγονότα της ίδιας της ύπαρξης. O Θεός αγαπά – χωρίς διακρίσεις κι ανεξάρτητα φυλής ή πίστης. Αυτή τη Μεγάλη Ζωή τίποτε δεν τη νοιάζει εκτός από την ανθρωπότητα και την τελείωσή της, επειδή η σωτηρία όλων των βασιλείων στη φύση εξαρτάται από την ανθρωπότητα. Αλλά αυτή η δήλωση (που έγινε σε χρόνο και χώρο κι αφορά τη μορφική όψη κι όχι το πνεύμα του ανθρώπου) είναι συχνά παραπλανητική και ο απλοϊκά σκεπτόμενος έχει την τάση να ξεχνά ότι ο Χριστός είπε, “Ο μη ων μετ’ εμού κατ’ εμού εστί”.
Oι άνθρωποι αποτυγχάνουν επίσης να αντιληφθούν τη δυναμικότητα της σκέψης την οποία χειρίζονται Εκείνοι που εργάζονται υπό και με τον Χριστό. Η σκέψη είναι αγνή θεία ενέργεια, απρόσωπη και – όπως ο ήλιος – διαχύνεται στους άξιους και στους ανάξιους, εκτός κι αν διευθύνεται συγκεκριμένα και εσκεμμένα. Επομένως η Ιεραρχία αντιμετώπιζε το πρόβλημα και την αναγκαιότητα να φροντίσει ώστε η αγνή απρόσωπη αυτή ενέργεια της σκέψης δε θα έβρισκε το δρόμο της στις τάξεις όσων πολεμούν τις ανθρώπινες ελευθερίες, γιατί διεγείρει το νου και τις νοητικές διαδικασίες τόσο των καλών όσο και των κακών. Αυτό τον κίνδυνο τον εξουδετέρωσαν εσκεμμένα, κατευθύνοντας τη σκέψη Τους στις δυνάμεις που μάχονταν υπό τους ηγέτες των Ηνωμένων Εθνών και παίρνοντας ανοικτά θέση στην πλευρά των ορθών ανθρώπινων σχέσεων. Δεν τολμούσαν να πράξουν διαφορετικά, γιατί – στη θέση τους και με τις δεδομένες συνθήκες – οι ηγέτες των δυνάμεων του κακού αποδείχθηκαν πιο έξυπνοι και υστερόβουλοι από εκείνους που μάχονταν για την ανθρώπινη ελευθερία. Αυτή τη διάκριση και την αναγκαιότητά της συχνά την παραβλέπουν κάποιοι αγαθοί και καλοπροαίρετοι αλλά αδαείς Χριστιανοί διανοητές.
Το έργο του Χριστού σε σχέση με τον πόλεμο εμποδίσθηκε επίσης από τους εμπορικά σκεπτόμενους σε όλα τα έθνη, ιδιαίτερα στις ουδέτερες χώρες οι οποίες ωφελήθηκαν από τον πόλεμο, καθώς κι απ’ τα συμφέροντα για “μεγάλες δουλειές” σε πολλές χώρες. Αυτά εστιάζονται αυτή τη στιγμή μέσω κάποιων χρηματικών ομίλων σε κάθε ισχυρό έθνος, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εμποδίζεται επίσης από εκείνα τα άτομα που ζητούν να εκμεταλλευθούν τη θέση της δυστυχισμένης ανθρωπότητας για το δικό τους οικονομικό όφελος.
Όταν λοιπόν ξέσπασε ο πόλεμος και η ανθρωπότητα διάλεξε να πολεμήσει κι οι δυνάμεις του κακού εξαπολύθηκαν πάνω στον πλανήτη μας, η Ιεραρχία σταμάτησε τις προσπάθειές της να φέρει ειρήνη μέσω της καλής θέλησης και πήρε ανοιχτά το μέρος εκείνων που μάχονταν να οδηγήσουν το κακό πίσω από εκεί που ήρθε και να νικήσουν τα έθνη του Άξονα. Εξαιτίας αυτής της απόφασής Της οι μη σκεπτόμενοι άνθρωποι ισχυρίσθηκαν ότι οι δηλώσεις εκείνων που αντιπροσωπεύουν την Ιεραρχία στη γη είναι αντιφατικές κι ότι οι δράσεις της Ιεραρχίας δεν είναι συμβατές με τις δικές τους προκατειλημμένες ιδέες για το πώς θα έπρεπε να εκδηλώνεται η αγάπη. Συνεπώς τα πέντε προηγούμενα χρόνια οι προσπάθειες του Χριστού και των ακολούθων Του, των Διδασκάλων της Σοφίας, κατευθύνθηκαν στη διασαφήνιση των αληθινών ζητημάτων στο νου των ανθρώπων, στην υπόδειξη των γραμμών στις οποίες θα έπρεπε ν’ αναληφθεί ορθή δράση και στην ενοποίηση των αλληλοσχετιζόμενων πολιτικών. Ασχολήθηκαν με τη συνένωση των ανθρώπων καλής θέλησης σ’ όλο τον κόσμο για να προετοιμάσουν τον Κύκλο των Συνδιασκέψεων και τις ερχόμενες παγκόσμιες αναπροσαρμογές. Ζήτησαν να προστατεύσουν εκείνους που υποφέρουν, οργανώνοντας μεθόδους ανακούφισης, οδηγώντας το νου των στρατιωτικών ηγετών και αφυπνίζοντας την κοινή γνώμη να κάνει εκείνα τα βήματα που θα οδηγήσουν τελικά σε ορθές ανθρώπινες σχέσεις. O Γερμανικός και ο Ιαπωνικός λαός αφέθηκαν προσωρινά στη μοίρα τους και στο έλεος των στρατιών του κακού· η τωρινή πανωλεθρία της Γερμανίας είναι μια απόδειξη του τι μπορεί να φέρει το κακό σ’ όσους το ακολουθούν. Με όλους αυτούς τους τρόπους της ενδυνάμωσης των Δυνάμεων του Φωτός και της απαλλαγής της ανθρωπότητας από το κατερχόμενο κακό, η Ιεραρχία ασχολήθηκε επίσης με γραμμές δραστηριότητας που δεν πρόκειται ν’ αποκαλυφθούν, επειδή αφορούν το χειρισμό των υποκειμενικών δυνάμεων του κακού. Η δυναμικότητα αυτών των δυνάμεων θα γίνει αντιληπτή αν εξετασθεί η χρονική διάρκεια του πολέμου κι επίσης το γεγονός ότι δύο έθνη ήταν σε θέση να αντισταθούν – μέχρι τους περασμένους λίγους μήνες – σε ολόκληρο τον κόσμο των εθνών που είχαν ενωθεί εναντίον τους.
Αυτό είναι ένα εμφανές γεγονός από μόνο του και μια μαρτυρία της δύναμης των κακών ομίλων – αντικειμενικών και υποκειμενικών – που ζήτησαν να επικρατήσουν πάνω στο ανθρώπινο γένος. Αν η Ιεραρχία δεν είχε πάρει το μέρος των Ηνωμένων Εθνών και δεν είχε ρίξει τη δύναμη της σκέψης της στη μάχη, η νίκη θα ήταν ακόμη μακριά. Σήμερα είναι σχεδόν στα χέρια μας.
Όπως ανέφερα αλλού, είναι πλάνη να πιστεύετε, όπως κάνουν μερικοί, ότι η κύρια τάση του έργου του Χριστού βρίσκεται στις εκκλησίες ή τις παγκόσμιες θρησκείες. Εργάζεται αναγκαστικά μέσα απ’ αυτές όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες κι όταν υπάρχει ένας ζωντανός πυρήνας αληθινής πνευματικότητας μέσα τους, ή όταν η επικλητική τους έκκληση είναι αρκετά δυναμική για να Τον προσεγγίσει. Χρησιμοποιεί κάθε δυνατό αγωγό με τον οποίο μπορεί να διευρυνθεί η συνείδηση του ανθρώπου και να επέλθει ορθός προσανατολισμός. Είναι όμως αληθινότερο να πούμε πως εργάζεται με συνέπεια ως Παγκόσμιος Δάσκαλος κι ότι οι εκκλησίες δεν είναι παρά ένας από τους μεγάλους δρόμους διδασκαλίας που χρησιμοποιεί. ... Περιορίζεται από την ποιότητα και την ολκή της επικλητικής έκκλησης της ανθρωπότητας κι αυτή με τη σειρά της καθορίζεται από το επιτευχθέν σημείο εξέλιξης.
Στον ιστορικό Μεσαίωνα και νωρίτερα οι εκκλησίες κι οι σχολές της φιλοσοφίας προσέφεραν τις κύριες λεωφόρους της δραστηριότητάς Του, αλλά σήμερα δε συμβαίνει αυτό· είναι ένα σημείο που καλά θα κάνουν να θυμούνται οι εκκλησίες και η οργανωμένη θρησκεία. Τώρα υπάρχει μια μετατόπιση της έμφασης και της προσοχής Του σε δύο νέα πεδία προσπάθειας: πρώτο, στο πεδίο της παγκόσμιας εκπαίδευσης και δεύτερο, στη σφαίρα της νοήμονος εφαρμογής εκείνων των δραστηριοτήτων που υπάγονται στο τμήμα διακυβέρνησης στις τρεις όψεις του, τη διακυβέρνηση, την πολιτική και τη νομοθεσία. Oι κοινοί άνθρωποι αφυπνίζονται σήμερα στη σημασία και την ευθύνη της διακυβέρνησης· γίνεται συνεπώς αντιληπτό από την Ιεραρχία ότι πριν μπορέσει να υπάρξει ο κύκλος της αληθινής δημοκρατίας (όπως υπάρχει ουσιαστικά και θα καταδειχθεί τελικά), είναι επιτακτικά αναγκαία η εκπαίδευση των μαζών στη συνεργατική διακυβέρνηση, στην οικονομική σταθερότητα μέσω του ορθού μερισμού και στη διαυγή πολιτική αλληλεπίδραση. Η μακρά διάσταση ανάμεσα στη θρησκεία και την πολιτική πρέπει να τερματισθεί κι αυτό μπορεί να γίνει τώρα λόγω του υψηλού επιπέδου της ανθρώπινης μαζικής νοημοσύνης και του γεγονότος ότι η επιστήμη έφερε όλους τους ανθρώπους τόσο κοντά, ώστε ό,τι συμβαίνει σε κάποια μακρινή περιοχή της επιφάνειας της γης να είναι ζήτημα γενικού ενδιαφέροντος μέσα σε λίγα λεπτά. O χρόνος και ο χώρος έχουν πια εκμηδενισθεί.
(Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας, σελ. 473-48
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου