«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 15 Ιουνίου 2025

                                            Κείμενο που διαμοιράστηκε

Συγγενικές με τις προσπάθειες των δύο αυτών ομίλων μαθητών και μυημένων θα είναι οι προσπάθειες εκείνων των μαθητών πάνω στην πέμπτη ακτίνα, των οποίων έργο θα είναι να οδηγήσουν την ανθρωπότητα στα οφέλη της ατομικής εποχής. Oι αποκρυφιστές διακήρυσσαν πάντα ότι το πεδίο στο οποίο εργάζεται η Ιεραρχία είναι εκείνο της ενέργειας· δίδαξαν ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από ενέργεια στη μια ή την άλλη μορφή κι όλα όσα βλέπουμε, όλα όσα με τα οποία εργαζόμαστε καθημερινά (που περιλαμβάνουν την υλική μας φύση, νοητική, συναισθηματική και φυσική) κι όλα όσα παράγουν τα φαινόμενα είναι ενέργεια σε σχέση με δυνάμεις, ή δυνάμεις καθώς κατευθύνονται από ενέργεια.

Ο αναδυόμενος όμιλος μαθητών θα το αποδείξει αυτό αναμφισβήτητα· με τις προσπάθειές τους θα δημιουργηθεί ο νέος πολιτισμός στον οποίο η ανθρωπότητα θα έχει χρόνο για ελευθερία, για βαθιές εκπαιδευτικές θεωρήσεις και για πολιτική δραστηριότητα πνευματικού είδους· η επιστήμη θα δημιουργήσει έναν κόσμο στον οποίο θα καταργηθεί η εργασία (όπως την ξέρουμε τώρα) και κάθε φάση της ανθρώπινης ζωής θα εκπληρώνεται απ’ την επιστήμη – όχι για να την κάνει πιο άνετη ή πιο αυτόματη ή πιο ιδιοτελή, αλλά σαν μια όψη και απόρροια της αληθινής ελευθερίας· οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να σκέφτονται, να εδραιώνουν νέους τρόπους πολιτιστικών ενδιαφερόντων και να είναι επίσης ελεύθεροι να ανελίξουν τον ανώτερο αφηρημένο νου και να ερμηνεύουν τα συμπεράσματά του με το μέσον του κατώτερου συγκεκριμένου νου.

Το ενωμένο έργο των τριών αυτών ομίλων μαθητών εγκαινιάζει και προετοιμάζει το δρόμο για την εξωτερίκευση της Ιεραρχίας· αυτή η προετοιμασία βρίσκεται ήδη στο δρόμο και παίρνει συγκεκριμένη μορφή, παρότι προς το παρόν οι προσπάθειες είναι εμβρυακές και οι εργάτες είναι ελάχιστοι σε αριθμό. Ωστόσο έχει γίνει μια αρχή και θα συμβούν μεγάλες αλλαγές στη διάρκεια των επόμενων είκοσι πέντε ετών· αυτές θα υποδείξουν τη γενική δομή της νέας παγκόσμιας κουλτούρας, θα τονίσουν σαν κανονικές τις ανώτερες έννοιες του λεγόμενου “ονειρικού” παγκόσμιου σχεδιασμού και θα βάλουν τα θεμέλια του έργου των άλλων Άσραμ, όταν φτάσει ο καιρός για μια διευρυμένη προσπάθεια.

Όταν τα τρία κύρια Άσραμ θα έχουν κάνει το έργο τους κι αυτό το έργο – παρά τις διαφορές των ακτίνων – είναι κυρίως εκπαιδευτικό, τότε τα άλλα Άσραμ θα στείλουν αργά τους αντιπροσώπους τους για να συνεργασθούν και να συνεχίσουν το έργο. Το πρώτο Άσραμ που θα το κάνει θα είναι εκείνο της τρίτης ακτίνας· την εποχή που θα εμφανισθούν μαθητές απ’ αυτό το Άσραμ, ο κόσμος θα είναι έτοιμος για μια ολική οικονομική αναπροσαρμογή· η “αρχή του μερισμού” θα είναι μια αναγνωρισμένη κινητήρια έννοια του νέου πολιτισμού. Αυτή δε θα συνεπάγεται όμορφες, γλυκιές κι ανθρωπιστικές στάσεις. O κόσμος θα είναι ακόμη γεμάτος από ιδιοτελείς και συμφεροντολόγους ανθρώπους, αλλά η κοινή γνώμη θα είναι τέτοια ώστε κάποια θεμελιώδη ιδανικά θα υποκινούν τις επιχειρήσεις, τα οποία θα επιβάλλονται σ’ αυτές από την κοινή γνώμη· το γεγονός ότι οι νέες γενικές ιδέες σε πολλές περιπτώσεις θα διέπονται από τη σκοπιμότητα της αλληλεπίδρασης δε θα έχει βασικά καμιά σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ο μερισμός. Όταν εμφανισθεί ο “προσαρμοστής των οικονομικών” (όπως καλείται στην Ιεραρχία ένας προχωρημένος μαθητής απ’ αυτό το Άσραμ), θα βρει τις συνθήκες πολύ αλλαγμένες από αυτές που ισχύουν τώρα κι αυτό στην ακόλουθη έκταση:

1.  Θα ελέγχει η αρχή της ανταλλαγής και της συναλλαγής (που θα αφορά την ωφέλεια όλων).

2.  Λόγω της ανάπτυξης της ατομικής ενέργειας προς όφελος της ανθρώπινης ευημερίας, τα εθνικά νομίσματα θα έχουν αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό, όχι μόνο από ένα σύστημα ανταλλαγής, αλλά από μια παγκόσμια χρηματική συναλλαγή – αντιπροσωπευτική των ανταλλασσόμενων αγαθών όταν είναι σχετικά μικρά και ασήμαντα – και από μια σχεδιασμένη κλίμακα σχετιζόμενων αξιών. Τα εθνικά υλικά κεφάλαια και τα αναγκαία εμπορεύματα θα προσφέρονται κάτω από ένα εντελώς νέο σύστημα.

3.  Η ιδιωτική επιχείρηση θα υπάρχει ακόμη, αλλά θα ρυθμίζεται· οι μεγάλες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας και οι κύριοι υλικοί πόροι και οι πηγές του πλανητικού πλούτου – λόγου χάρη, σίδηρος, χάλυβας, πετρέλαιο και σιτάρι – θα ανήκουν για πρώτη φορά σε ένα διεθνή όμιλο που θα κυβερνά και θα ελέγχει· όμως θα προετοιμάζονται για τη διεθνή κατανάλωση από εθνικούς ομίλους που θα επιλέγονται απ’ το λαό και θα είναι κάτω από τη διεθνή διεύθυνση.

Πάνω σ’ αυτό το θέμα δεν έχω καιρό ν’ αναφερθώ και πέρα απ’ αυτό οτιδήποτε θα έλεγα θα μπορούσε θεωρηθεί ονειρικό και μη-πρακτικό σ’ έναν κόσμο που δεν έχει ακόμη υποβληθεί στις εκπαιδευτικές διαδικασίες των μαθητών και μυημένων στην πρώτη, δεύτερη και πέμπτη ακτίνα, ούτε στις θεμελιώδεις αλλαγές που θα εγκαινιάσει σύντομα η νέα γενιά των νέων (που μεγαλώνουν τώρα).

Πάνω στην τριπλή αυτή κατάσταση του βασικού ελέγχου των προϊόντων του πλανήτη οι μαθητές τρίτης ακτίνας, οι οποίοι εργάζονται υπό τους ανώτερους μυημένους που προαναφέρθηκαν, θα δομήσουν τη νέα δομή υλικών σχέσεων – ένα πολύ δύσκολο έργο, λόγω της κακής “έλξης” των ουσιαστικών αποθεμάτων και του συνεχιζόμενου ελέγχου, παρότι μειώνεται πολύ, της ανθρώπινης ιδιοτέλειας. Αυτή η “έλξη” θεωρείται εσωτερικά κακή επειδή ενσωματώνει την αρχή της φυλάκισης και για ανείπωτους αιώνες απορροφούσε την προσοχή του ανθρώπινου όντος, αποκλείοντας όλες τις αληθινές αξίες.

Αργότερα θα έρθουν σε φυσική ενσάρκωση μαθητές και μυημένοι της έβδομης και της έκτης ακτίνας. Το μόνο Άσραμ που δε θα εκπροσωπείται τότε – κι αυτό για πολύ καιρό – θα είναι το τέταρτο. Όμως καθώς η τέταρτη ακτίνα είναι η σταθερή ακτίνα της ανθρώπινης οικογένειας, η επιρροή της είναι συνεχώς παρούσα κι αυτό το Άσραμ έχει εξίσου συνεχή επίγνωση κι επιρροή στις ανθρώπινες υποθέσεις· θα έρθει σε πλήρη έκφραση όταν η ενόραση του ανθρώπινου όντος, που εκπορεύεται σαν ενέργεια από το τέταρτο ή βουδδικό πεδίο, εφελκυσθεί από την ανθρώπινη ψυχή και είναι ένα αναγνωρισμένο εφόδιο της ανθρώπινης συνείδησης. Η τέταρτη ακτίνα θα έρθει σε εκδήλωση πριν περάσουν πολλές γενιές, αλλά μόνο από τη σκοπιά της ενσαρκούμενης Ενάδας της κι όχι από τη σκοπιά του ενεργού Άσραμ της.

Από τη στιγμή που εδραιωθεί επαφή – σε φυσική εκδήλωση και φυσική αναγνώριση – θα θεσπισθεί απ’ την Ιεραρχία ένα σύστημα “εμφανίσεων και αφαιρέσεων” που θα δημιουργήσει ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν κυκλοφορία της ζωής και των αντιπροσώπων της μεταξύ των δύο κύριων πλανητικών κέντρων, της Ιεραρχίας και της Ανθρωπότητας. Ανάλογα με την ανάγκη πάνω στο φυσικό πλανήτη και την αποδοχή ορισμένων σχεδίων ένα Άσραμ θα είναι έντονα ενεργό ή σχετικά αδρανές.

Oι αρχαίες δραστηριότητες της Ιεραρχίας θα παραμείνουν ακόμη – οι δραστηριότητες της προετοιμασίας μαθητών και μυημένων για μύηση και συνειδητή συμμετοχή στην ιεραρχική προσπάθεια· οι Σχολές των Μυστηρίων (όπως τις περιέγραψα στις Επιστολές επί του Αποκρυφιστικού Διαλογισμού) θα έρθουν σε ύπαρξη κι εφαρμογή, αλλά αυτό θα είναι προσωρινά μια δευτερεύουσα δραστηριότητα· η πλήρης έκφραση της ασραμικής ενέργειας θα κατευθύνεται στις πρακτικές παγκόσμιες υποθέσεις και στην εκπαίδευση του κοινού κι όχι στα αρχικά στάδια σε εσωτερικά θέματα. Σε τελική ανάλυση για τους Διδασκάλους και τους μαθητές Τους δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως ο εσωτερισμός, εκτός όσον αφορά τη Σαμπάλλα. Υπάρχει μόνο ένα σαφές και σχεδιασμένο έργο με τη συνείδηση όλων των μορφών και – όπου εμπλέκεται η ανθρωπότητα – αυτό θεωρείται μια διαδικασία εκπαίδευσης που οδηγεί σε μια επέκταση της αντίληψης και στη μετατροπή της αποκτηθείσας ακαδημαϊκής γνώσης σε μια επισκιάζουσα και ρυθμιστική σοφία. Η εκτέλεση των ανθρώπινων υποθέσεων για να επέλθει αυτή η ανέλιξη στη συνείδηση βρίσκεται στα χέρια των μαθητών που οι ίδιοι υφίστανται τη διαδικασία και δε βρίσκεται στα χέρια των Διδασκάλων των Oποίων η συνείδηση έχει πλήρως διευρυνθεί – μια συνείδηση που εισέρχεται σε μια ανώτερη και πολύ διαφορετική φάση η οποία συνδέεται με την Ύπαρξη και τη Ζωή και τους σκοπούς της Σαμπάλλα. (Eξωτερίκευση της Ιεραρχίας – 582)

      ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ΣΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ 

 ΑΚΡΙΒΗΣ ΩΡΑ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ 10.44 - Τρίτη 11.6.2025

Ο διαλογισμός θα γίνει εξ αποστάσεως την ΤΡΙΤΗ 10/6/, ΩΡΑ 21.00 με σύνδεση στην παρακάτω διεύθυνση

https://noekhellas.my.webex.com/noekhellas.my/e.php?MTID=m7eac1bcc8406ef003d7cba4e3f12284c

«Πάνω στο χρυσό τρίγωνο παρουσιάστηκε ο Κοσμικός Χριστός. Το κεφάλι τους στους Διδύμους, το ένα σκέλος στο πεδίο των επτά Πατέρων (Μ. ΄Αρκτου )και το άλλο στερεωμένο στο πεδίο των επτά Μητέρων (Πλειάδων). Έτσι για αιώνες στεκόταν ο Μεγάλος, με τη συνείδηση εσωστρεφή, γνώστης των τριών, αλλά όχι των τεσσάρων. Έτσι προσηλωμένος άκουσε ξαφνικά έναν ήχο να αντιλαλεί. καθώς αφυπνίστηκε από αυτή την κραυγή, τεντώθηκε άπλωσε τα χέρια με συμπονετική αγάπη και να! σχηματίστηκε ο Σταυρός. Άκουσε την κραυγή της Μητέρας, του Αναζητητή και του βυθισμένου ψαριού. Τότε να! Εμφανίστηκε ο Σταυρός της αλλαγής. Οι Δίδυμοι παρέμειναν η κεφαλή. Αυτό είναι το μυστήριο.»

Όπως γνωρίζετε, με το φεστιβάλ του Ιουνίου ολοκληρώνεται ο κορυφαίος ετήσιος πνευματικός εορτασμός που ξεκίνησε με το Φεστιβάλ του Πάσχα, κορυφώθηκε στο φεστιβάλ του Βεσάκ και ολοκληρώνεται με το φεστιβάλτων Διδύμων.

 Με μια σειρά ονομάτων με τα οποία είναι γνωστός και δια των οποίων αντανακλώνται διαφορετικές εστιάσεις ή προσανατολισμοί της σκέψης, ο  εορτασμός της Πανσελήνου του Ιουνίου συμβολικά απεικονίζει την ενωμένη Ανθρωπότητα και αναμένεται να αποτελέσει ένα σημείο εφαρμογής αυτής της επικλητικής και εφελκυστικής της δράσης της (σε συνεργασία, συνειδητά ή ασυνείδητα με την Ιεραρχία).

1.    Ονομάζεται λοιπόν Φεστιβάλ Καλής Θέλησης, γιατί τη μέρα αυτή η ενέργεια της θέλησης στην επταπλή της, απελευθερώνεται δια μέσου του ΧΡΙΣΤΟΎ και της Ιεραρχίας στον πλανήτη και προκαλεί κάποια συγκεκριμένα αποτελέσματα στους διάφορους τομείς της ανθρώπινης σκέψης προκαλώντας την αναρρίπιση της θέλησης-για το καλό που οδηγεί σε δράσεις καλής θέλησης.

2.    Είναι το Φεστιβάλ του Χριστού, ο οποίος ως τελεστής στην επαφή με τη Σαμπάλλα μεταβιβάζει την ενέργεια της θέλησης  που διατέθηκε κατά την προσέγγιση του Βεσάκ.

3.    Είναι επίσης το Φεστιβάλ της Ανθρωπότητας, καθώς η ενωμένη ανθρωπότητα επικαλείται το Θείο και εφελκύει τις θείες ενέργειες.

4.    Ονομάζεται τέλος και Φεστιβάλ της Ενοποίησης, καθώς ο βασικός του τόνος σε αναφορά με την τέλεση του κατά την πανσέληνο των Διδύμων είναι η θέληση για αγάπη. Εκείνη η όψη της θέλησης που νοείται εσωτερικά με τις εκφράσεις η «αιτία του οράματος» ή η «δύναμη του οράσθαι».

 Όλες οι εκφράσεις που χρησιμοποιούνται για την απόδοσή του φεστιβάλ εμπεριέχουν έναν βασικό δυισμό, άλλοτε σε επίπεδο δομής και άλλοτε σε επίπεδο περιεχομένου. Υπάρχει κάτι που καλεί, κάτι που ανταποκρίνεται κι  ένα παραγόμενο αποτέλεσμα. Αυτό που δεν είναι ορατό εξ αρχής είναι οι αιτίες που διέπουν αυτή τη σχέση και οι συνθήκες ή οι διαδικασίες δια των οποίων πραγματώνεται. 

Το μυστήριο της αγάπης των Διδύμων μας διευκολύνει να αναγνώσουμε τη φύση της δυαδικότητας η οποία μας απασχολεί, να αγγίξουμε την αιτία της, αλλά και να ψηλαφίσουμε τις δυνατότητες πραγμάτωσης του οράματος της ενοποίησης που η νέα μέθοδος προσέγγισης της αλήθειας ΜΕΣΩ ΕΝΤΥΠΩΣΗΣ υποδεικνύει.

Για να ξεκαθαρίσουμε τις ιδέες, από τις νοητικές και αστρικές μορφές με τις οποίες τις ντύνουμε και να κατανοήσουμε τη δυαδικότητα θα πρέπει να  αναζητήσουμε την πηγή της. Προβάλλει πριν από την εκδήλωση του Σύμπαντος και κατά συνέπεια ενυπάρχει εγγενώς στον κόσμος μας. Το πρωτότυπό της είναι η Παρκρίτι και η Πουρούσα- οι συμπαντικές αρχές του πνεύματος και της ύλης. Όλο το εκδηλωμένο σύμπαν από την πιο χονδροειδή στην πιο λεπτοφυή του μορφές είναι η Πακρίτι. Η ενεργοποιούσα ζωή ή πνεύμα είναι η  Πουρούσα. Προβάλλουν μαζί και δεν είναι χωρισμένοι. Στην ουσία- η ρίζα τους είναι η ΜΙΑ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ, ΑΠΕΙΡΗ ΑΡΧΗ που  δύσκολα μπορούμε να αντιληφθούμε. Δεν μπορεί να ονομαστεί, είναι κάτι αντίστοιχο με τον ΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΕΧΘΕΙ, κι όμως ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙ` ΑΥΤΟΝ.

Ας ξεκινήσουμε από τη δυαδικότητα σε μακροκοσμικό επίπεδο. Είναι η  βασική διαίρεση ανάμεσα στο Εκδηλωμένο και Ανεκδήλωτο Σύμπαν- τη Μέρα και τη Νύχτα του Μπράχμα.Η Ε.Μπαβάτσκι στη Μυστική Δοξασία αναφέρεται στη μια  Απεριόριστη Αρχή  ως  αυτό που είναι πέρα από την Ύπαρξη και τη μη Ύπαρξη. Είναι το Ένα, χωρίς καθόλου δεύτερο. Αφ` ής στιγμής όμως αρχίζει να εμφανίζεται το σύμπαν, τότε εμφανίζεται η δυαδικότητα: έχουμε δύο, το βασίλειο του  ανεκδήλωτου-της μη ύπαρξης και το βασίλειο του εκδηλωμένου ή της Ύπαρξης κι αυτή με τη σειρά της είναι διπλή: πνεύμα και ύλη ή με ένα κοινό όνομα ζωή.

 Στην εκδήλωση εμφανίζεται μετά ένας τρίτος όρος- αυτό που αποκτά συνείδηση- συνείδηση πρώτον της δυαδικότητας στην εκδήλωση και δεύτερον της δυαδικότητας μεταξύ εκδηλωμένου και ανεκδήλωτου. Αυτός ο τρίτος όρος ή η ‘συσχετίζουσα’ αρχή είναι ένας εαυτός, ένα προϊόν, ένα παράγωγο ή ένα τέκνο του αρχικού διπλού ΕΑΥΤΟΥ. Ο ΥΙΟΣ , η συνείδηση, η ψυχή  είναι το αποτέλεσμα της ένωσης του πνεύματος και της ύλης, αλλά και η απόδειξη του γεγονότος της αρχικής ενότητας, ότι τα δυο ήταν πάντοτε ΕΝΑ.

Στον Ταύρο η διείσδυση του Ανεκδήλωτου στο Εκδηλωμένο παρήγαγε αυτό που θα ονομάζαμε αισθαντικότητα ή επιθυμία. Στους Διδύμους μας παρουσιάζεται η πραγματικότητα της ύπαρξης, δηλαδή η εμπειρία του μικρού εαυτού (διπλού στη φύση). Γι` αυτό οι Δίδυμοι συνδέονται με την ατομικοποίηση και με την ίδρυση της 5^ης Ιεραρχίας στη Γη (τη Μεγάλη Λευκή Στοά, κατά το πρωτότυπο της Στοάς του Σειρίου) της οποίας η διαστρεβλωμένη αντανάκλαση είναι ο σύγχρονος Τεκτονισμός που έλκει την ίδρυσή του από τους Διδύμους, σε μια μακρινή εποχή που ο ζωδιακός κύκλος άρχιζε στους Διδύμους, όπως τώρα είναι στον Υδροχόο.

Η δυαδικότητα μπορεί επίσης να αναγνωσθεί στο κοσμικό φυσικό πεδίο, το οποίο μπορεί να διαιρεθεί επίσης σε μορφικό ή άμορφο, πνεύμα και ύλη. Στη μέση ακριβώς, εκεί όπου συναντάται για τους εσωτεριστές το βουδδικό πεδίο, εκεί η 4^η Ιεραρχία ή η ατομικοποιημένη ανθρώπινη Ιεραρχία έρχεται σε συνειδητή έκφραση. Ένα μικρό κομμάτι της Ηλιακής ταυτότητας προβάλλει μέσα στην αισθαντικότητα και την επιθυμία που διαποτίζει τον τέταρτο κοσμικό αιθέρα. Η γέννηση του Υιού στο τέταρτο κοσμικό αιθέρα είναι μια άμεση ανταπόκριση της εμφάνισης του φυσικού Ήλιου στο τέταρτο αιθερικό πεδίο. Τότε αυτός ο Υιός εκτείνει ένα μέρος του εαυτού του στο ανώτερο νοητικό πεδίο και βιώνεται η ατομικότητα. Η ψυχή γεννάται ή εκδηλώνεται και μπορεί να πει: ΕΙΜΑΙ.

 Ο Υιός είναι η αρχή του φωτός ή της συνείδησης που προβάλλει ανάμεσα στα σκότη, του ΄καθαρού πνεύματος’ και της ‘καθαρής ύλης΄,  παίρνει και από τους δυο γονείς, αλλά η καταγωγή του βρίσκεται πέρα απ` αυτούς. Αυτός ο ίδιος είναι η Θέληση-για-Αγάπη σε Δράση.

 Το μυστήριο της πολικότητας κρύβουν και αποκαλύπτουν οι Δίδυμοι. Ο Ιησούς είπε κάποτε: «Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε Ένα».Στο  περιστατικό αυτό από τη ζωή του Ιησού, υπό το μυστήριο της πολικότητας συνοψίζεται με τον καλύτερο τρόπο ο νόμος της έλξης, γνωστός ευρύτερα ως νόμος της αγάπης, που αποτελεί αιτία και συνθήκη η αποτέλεσμα της δυαδικότητας εν τη ενώσει. 

 Θα μπορούσατε να αναρωτηθείτε γιατί ασχολούμαστε με τόσες αφαιρέσεις κι αν έχουν κάποιο νόημα. Έχουν. Γιατί καθώς προσπαθούμε να συλλάβουμε κάποια ψήγματα αλήθειας που βρίσκονται πέρα από τη λογική και τη συνήθη δράση μας, αναπτύσσουμε μια όψη του νου που είναι απαραίτητη για την πραγμάτωση και την υπηρεσία. Έτσι οιαδήποτε θεωρητική διερεύνηση, κατ` ουσία έχει πρακτικό αποτέλεσμα.

 Λέγεται πώς η απελευθέρωση του ανθρώπου θα προκύψει από την αναγνώριση και την κατανόηση της πολικότητας. Νόμος βασικός για όλη την εκδήλωση, υπέρτατος νόμος του τωρινού ηλιακού μας συστήματος, που διέπει και τις δυο όψεις ανέλιξης, αν και συνήθως αυτό ξεχνιέται, την όψη της ψυχής-συνείδησης και εκείνη που σχετίζεται με το Πνεύμα στο πεδίο του.

Η πολικότητα είναι ο νόμος του Υιού.  Συνιστά τον κύριο νόμο για τον άνθρωπο. Υπονοεί την ισορρόπηση, το συσχετισμό, τη διευθέτηση, τη συγχώνευση των δυο πόλων. Μπορεί να αναγνωστεί στο μαγνητισμό, το χρώμα, τη συγγένεια, την ενότητα, αλλά και στη βαρύτητα (έλξη), στη διδασκαλία, στις σχολές, καθώς και στις εσωτερικές σχολές που επηρεάζουν τις διευρύνσεις της συνείδησης.

 Η ελκτική δύναμη επιτρέπει την ανταποκριτικότητα μεταξύ του βασιλείου του Θεού και της Ανθρωπότητας. Η μέθοδος της επίκλησης και εφέλκυσης είναι μια παραδειγματική εφαρμογή της ελκτικής δύναμης της δεύτερης ακτίνας που επιτρέπει την ενοποίηση του τέταρτου και του πέμπτου Βασιλείου, της Ανθρωπότητας και Της Ιεραρχίας.

 Από πλευράς της Ανθρωπότητας η όλη μέθοδος της εντύπωσης που φυσικά σχετίζεται με τον ενορατικό διαλογισμό στην ευρύτερή του έννοια, μπορεί να συσχετιστεί με δυο σημαντικές διεργασίες: τη διείσδυση που η επίκληση υπονοεί και την αποδοχή που εννοιολογικά προτάσσει η εφέλκυση. Η δυαδικότητα αυτή συστήνει μια ισορροπημένη διαδικασία που κυβερνά την κυκλοφορία των ιδεών μεταξύ Ιεραρχίας και Ανθρωπότητας. Είναι μια έκφραση της Επιστήμης της Επίκλησης. Είναι μια ενωμένη δυαδικότητα.

Το κανάλι των ανταλλασσόμενων ενεργειών, η γέφυρα, η ανταχκαράνα χρησιμοποιείται και προς τις δυο κατευθύνσεις: εισπνοή και εκπνοή.

Η δυαδικότητα μπορεί να αναγνωριστεί στις εσωτερικές διδασκαλίες, αλλά και στις διατομικές ανθρώπινες διαφορές σε επίπεδο ομαδικού σχηματισμού, καθώς έχει διαφορετικά ενεργειακά αποτελέσματα για όσους εμπλέκονται.

 Η φυσική αναπαράσταση της συγχώνευσης στη συνείδηση των πολικών αντιθέτων γίνεται φανερή κατά τη διάρκεια της Πανσέληνου των Διδύμων, γιατί δια των Διδύμων ρέει στο ηλιακό μας σύστημα η ελκτική ενέργεια της αγάπης.

Από την άποψη της Γης ο Ήλιος στέκει ανάμεσα στους δυο στύλους των Διδύμων και η σελήνη βρίσκεται στο ζώδιο του Τοξότη. Κατά την αστρολογία ιεραρχικός κυβερνήτης των Διδύμων είναι η ίδια η Γη που είναι εσωτερικός κυβερνήτης του Τοξότη, του πολικού αντίθετου των Διδύμων.

Είναι αυτοί οι δυο μοναδικοί αστερισμοί που κυβερνούνται από τη Γη, τον πλανήτη που σχετίζεται περίεργα με εκείνον “τον αδελφό που το φως του μειώνεται” . Υπάρχει μια γραμμή δύναμης που ενώνει τους δυο πόλους. Η υποκειμενική τους σχέση συνιστά μια μοναδική ευκαιρία. Με αυτό τον τρόπο γίνεται δυνατή  η ανάπτυξη της ενσαρκωμένης ψυχής, η αυτοσυνείδηση, η προσαρμογή της μορφής στη ζωή με τη συνακόλουθη λύτρωση της ανθρώπινης μονάδας από τη μορφή (όχι από την ύλη, γιατί η μητέρα είναι άφθαρτη, αναφέρεται στο βιβλίο Κοσμικό Πυρ) που θα οδηγήσει τον άνθρωπο στο όρος της μύησης στον Αιγόκερω.  

Ο Δίας είναι ο Κύριος κι ο φορέας της ελκτικής ενέργειας, ο οποίος περιέργως  στους Διδύμους, καίτοι εκπροσωπούν την ποιότητα της αγάπης, βρίσκεται σε ‘πτώση’, όπως λέγουν οι αστρολόγοι, δηλαδή μειώνεται η ενέργειά του κι αυτό είναι ένα από τα μυστικά της μύησης.

Το κλειδί του μυστηρίου της φθοράς  μπορεί να βρίσκεται στο δυαδισμό του Δία, μη ξεχνάμε πώς είναι διπλός: θεός των ανθρώπων και Θεός των Θεών. Ζευς σε αντιπαράθεση με το βασικό δυισμό σώματος-ψυχής των Διδύμων.  Στην Πανσέληνο των Διδύμων ανταποκρίνεται μέσα από τον Τοξότη.

Ο δυισμός  του ορθόδοξου κυβερνήτη των Διδύμων Ερμή, ο οποίος   στον Τοξότη εκφράζεται  στον ανώτερο-κατώτερο νου και βρίσκεται επίσης σε πτώση, στους Διδύμους δημιουργεί ένα μαγνητικό πεδίο που ενοποιεί τον φυσικό εγκέφαλο/σώμα με τον κατώτερο νου, με τον ανώτερο νου και με την ψυχή δια του Διός.

Προσφέρει  την ευκαιρία στην Ανθρωπότητα να αφυπνίσει τον ανενεργό προς το παρόν θύμο αδένα, καθώς «ο αθάνατος αδελφός θα πλημμυρίζει με το φως και τη ζωή του Θεού, το θνητό αδελφό του». Όταν συμβεί αυτό, το μυστικό της ανταπόκρισης θα αποκαλυφθεί και η συσχετιστική δραστηριότητα του κέντρου της καρδιάς της Ανθρωπότητας θα καταδείξει το γεγονός της βασιλείας του θεού.

    «ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ 

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

Κυριακή 7 Ioυνίου 2025

                                            Κείμενο που διαμοιράστηκε

Συγγενικές με τις προσπάθειες των δύο αυτών ομίλων μαθητών και μυημένων (1ης και 2ης ακτίνας) θα είναι οι προσπάθειες εκείνων των μαθητών πάνω στην πέμπτη ακτίνα, των οποίων έργο θα είναι να οδηγήσουν την ανθρωπότητα στα οφέλη της ατομικής εποχής. Oι αποκρυφιστές διακήρυσσαν πάντα ότι το πεδίο στο οποίο εργάζεται η Ιεραρχία είναι εκείνο της ενέργειας· δίδαξαν ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από ενέργεια στη μια ή την άλλη μορφή κι όλα όσα βλέπουμε, όλα όσα με τα οποία εργαζόμαστε καθημερινά (που περιλαμβάνουν την υλική μας φύση, νοητική, συναισθηματική και φυσική) κι όλα όσα παράγουν τα φαινόμενα είναι ενέργεια σε σχέση με δυνάμεις, ή δυνάμεις καθώς κατευθύνονται από ενέργεια.

Ο αναδυόμενος όμιλος μαθητών θα το αποδείξει αυτό αναμφισβήτητα· με τις προσπάθειές τους θα δημιουργηθεί ο νέος πολιτισμός στον οποίο η ανθρωπότητα θα έχει χρόνο για ελευθερία, για βαθιές εκπαιδευτικές θεωρήσεις και για πολιτική δραστηριότητα πνευματικού είδους· η επιστήμη θα δημιουργήσει έναν κόσμο στον οποίο θα καταργηθεί η εργασία (όπως την ξέρουμε τώρα) και κάθε φάση της ανθρώπινης ζωής θα εκπληρώνεται απ’ την επιστήμη – όχι για να την κάνει πιο άνετη ή πιο αυτόματη ή πιο ιδιοτελή, αλλά σαν μια όψη και απόρροια της αληθινής ελευθερίας· οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να σκέφτονται, να εδραιώνουν νέους τρόπους πολιτιστικών ενδιαφερόντων και να είναι επίσης ελεύθεροι να ανελίξουν τον ανώτερο αφηρημένο νου και να ερμηνεύουν τα συμπεράσματά του με το μέσον του κατώτερου συγκεκριμένου νου.

Το ενωμένο έργο των τριών αυτών ομίλων μαθητών εγκαινιάζει και προετοιμάζει το δρόμο για την εξωτερίκευση της Ιεραρχίας· αυτή η προετοιμασία βρίσκεται ήδη στο δρόμο και παίρνει συγκεκριμένη μορφή, παρότι προς το παρόν οι προσπάθειες είναι εμβρυακές και οι εργάτες είναι ελάχιστοι σε αριθμό. Ωστόσο έχει γίνει μια αρχή και θα συμβούν μεγάλες αλλαγές στη διάρκεια των επόμενων είκοσι πέντε ετών· αυτές θα υποδείξουν τη γενική δομή της νέας παγκόσμιας κουλτούρας, θα τονίσουν σαν κανονικές τις ανώτερες έννοιες του λεγόμενου “ονειρικού” παγκόσμιου σχεδιασμού και θα βάλουν τα θεμέλια του έργου των άλλων Άσραμ, όταν φτάσει ο καιρός για μια διευρυμένη προσπάθεια.

Όταν τα τρία κύρια Άσραμ θα έχουν κάνει το έργο τους κι αυτό το έργο – παρά τις διαφορές των ακτίνων – είναι κυρίως εκπαιδευτικό, τότε τα άλλα Άσραμ θα στείλουν αργά τους αντιπροσώπους τους για να συνεργασθούν και να συνεχίσουν το έργο. Το πρώτο Άσραμ που θα το κάνει θα είναι εκείνο της τρίτης ακτίνας· την εποχή που θα εμφανισθούν μαθητές απ’ αυτό το Άσραμ, ο κόσμος θα είναι έτοιμος για μια ολική οικονομική αναπροσαρμογή· η “αρχή του μερισμού” θα είναι μια αναγνωρισμένη κινητήρια έννοια του νέου πολιτισμού. Αυτή δε θα συνεπάγεται όμορφες, γλυκιές κι ανθρωπιστικές στάσεις. O κόσμος θα είναι ακόμη γεμάτος από ιδιοτελείς και συμφεροντολόγους ανθρώπους, αλλά η κοινή γνώμη θα είναι τέτοια ώστε κάποια θεμελιώδη ιδανικά θα υποκινούν τις επιχειρήσεις, τα οποία θα επιβάλλονται σ’ αυτές από την κοινή γνώμη· το γεγονός ότι οι νέες γενικές ιδέες σε πολλές περιπτώσεις θα διέπονται από τη σκοπιμότητα της αλληλεπίδρασης δε θα έχει βασικά καμιά σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ο μερισμός. Όταν εμφανισθεί ο “προσαρμοστής των οικονομικών” (όπως καλείται στην Ιεραρχία ένας προχωρημένος μαθητής απ’ αυτό το Άσραμ), θα βρει τις συνθήκες πολύ αλλαγμένες από αυτές που ισχύουν τώρα κι αυτό στην ακόλουθη έκταση:

1.  Θα ελέγχει η αρχή της ανταλλαγής και της συναλλαγής (που θα αφορά την ωφέλεια όλων).

2.  Λόγω της ανάπτυξης της ατομικής ενέργειας προς όφελος της ανθρώπινης ευημερίας, τα εθνικά νομίσματα θα έχουν αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό, όχι μόνο από ένα σύστημα ανταλλαγής, αλλά από μια παγκόσμια χρηματική συναλλαγή – αντιπροσωπευτική των ανταλλασσόμενων αγαθών όταν είναι σχετικά μικρά και ασήμαντα – και από μια σχεδιασμένη κλίμακα σχετιζόμενων αξιών. Τα εθνικά υλικά κεφάλαια και τα αναγκαία εμπορεύματα θα προσφέρονται κάτω από ένα εντελώς νέο σύστημα.

3.  Η ιδιωτική επιχείρηση θα υπάρχει ακόμη, αλλά θα ρυθμίζεται· οι μεγάλες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας και οι κύριοι υλικοί πόροι και οι πηγές του πλανητικού πλούτου – λόγου χάρη, σίδηρος, χάλυβας, πετρέλαιο και σιτάρι – θα ανήκουν για πρώτη φορά σε ένα διεθνή όμιλο που θα κυβερνά και θα ελέγχει· όμως θα προετοιμάζονται για τη διεθνή κατανάλωση από εθνικούς ομίλους που θα επιλέγονται απ’ το λαό και θα είναι κάτω από τη διεθνή διεύθυνση.

Πάνω σ’ αυτό το θέμα δεν έχω καιρό ν’ αναφερθώ και πέρα απ’ αυτό οτιδήποτε θα έλεγα θα μπορούσε θεωρηθεί ονειρικό και μη-πρακτικό σ’ έναν κόσμο που δεν έχει ακόμη υποβληθεί στις εκπαιδευτικές διαδικασίες των μαθητών και μυημένων στην πρώτη, δεύτερη και πέμπτη ακτίνα, ούτε στις θεμελιώδεις αλλαγές που θα εγκαινιάσει σύντομα η νέα γενιά των νέων (που μεγαλώνουν τώρα).

Πάνω στην τριπλή αυτή κατάσταση του βασικού ελέγχου των προϊόντων του πλανήτη οι μαθητές τρίτης ακτίνας, οι οποίοι εργάζονται υπό τους ανώτερους μυημένους που προαναφέρθηκαν, θα δομήσουν τη νέα δομή υλικών σχέσεων – ένα πολύ δύσκολο έργο, λόγω της κακής “έλξης” των ουσιαστικών αποθεμάτων και του συνεχιζόμενου ελέγχου, παρότι μειώνεται πολύ, της ανθρώπινης ιδιοτέλειας. Αυτή η “έλξη” θεωρείται εσωτερικά κακή επειδή ενσωματώνει την αρχή της φυλάκισης και για ανείπωτους αιώνες απορροφούσε την προσοχή του ανθρώπινου όντος, αποκλείοντας όλες τις αληθινές αξίες.

Αργότερα θα έρθουν σε φυσική ενσάρκωση μαθητές και μυημένοι της έβδομης και της έκτης ακτίνας. Το μόνο Άσραμ που δε θα εκπροσωπείται τότε – κι αυτό για πολύ καιρό – θα είναι το τέταρτο. Όμως καθώς η τέταρτη ακτίνα είναι η σταθερή ακτίνα της ανθρώπινης οικογένειας, η επιρροή της είναι συνεχώς παρούσα κι αυτό το Άσραμ έχει εξίσου συνεχή επίγνωση κι επιρροή στις ανθρώπινες υποθέσεις· θα έρθει σε πλήρη έκφραση όταν η ενόραση του ανθρώπινου όντος, που εκπορεύεται σαν ενέργεια από το τέταρτο ή βουδδικό πεδίο, εφελκυσθεί από την ανθρώπινη ψυχή και είναι ένα αναγνωρισμένο εφόδιο της ανθρώπινης συνείδησης. Η τέταρτη ακτίνα θα έρθει σε εκδήλωση πριν περάσουν πολλές γενιές, αλλά μόνο από τη σκοπιά της ενσαρκούμενης Ενάδας της κι όχι από τη σκοπιά του ενεργού Άσραμ της.

Από τη στιγμή που εδραιωθεί επαφή – σε φυσική εκδήλωση και φυσική αναγνώριση – θα θεσπισθεί απ’ την Ιεραρχία ένα σύστημα “εμφανίσεων και αφαιρέσεων” που θα δημιουργήσει ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν κυκλοφορία της ζωής και των αντιπροσώπων της μεταξύ των δύο κύριων πλανητικών κέντρων, της Ιεραρχίας και της Ανθρωπότητας. Ανάλογα με την ανάγκη πάνω στο φυσικό πλανήτη και την αποδοχή ορισμένων σχεδίων ένα Άσραμ θα είναι έντονα ενεργό ή σχετικά αδρανές.

Oι αρχαίες δραστηριότητες της Ιεραρχίας θα παραμείνουν ακόμη – οι δραστηριότητες της προετοιμασίας μαθητών και μυημένων για μύηση και συνειδητή συμμετοχή στην ιεραρχική προσπάθεια· οι Σχολές των Μυστηρίων (όπως τις περιέγραψα στις Επιστολές επί του Αποκρυφιστικού Διαλογισμού) θα έρθουν σε ύπαρξη κι εφαρμογή, αλλά αυτό θα είναι προσωρινά μια δευτερεύουσα δραστηριότητα· η πλήρης έκφραση της ασραμικής ενέργειας θα κατευθύνεται στις πρακτικές παγκόσμιες υποθέσεις και στην εκπαίδευση του κοινού κι όχι στα αρχικά στάδια σε εσωτερικά θέματα. Σε τελική ανάλυση για τους Διδασκάλους και τους μαθητές Τους δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως ο εσωτερισμός, εκτός όσον αφορά τη Σαμπάλλα. Υπάρχει μόνο ένα σαφές και σχεδιασμένο έργο με τη συνείδηση όλων των μορφών και – όπου εμπλέκεται η ανθρωπότητα – αυτό θεωρείται μια διαδικασία εκπαίδευσης που οδηγεί σε μια επέκταση της αντίληψης και στη μετατροπή της αποκτηθείσας ακαδημαϊκής γνώσης σε μια επισκιάζουσα και ρυθμιστική σοφία. Η εκτέλεση των ανθρώπινων υποθέσεων για να επέλθει αυτή η ανέλιξη στη συνείδηση βρίσκεται στα χέρια των μαθητών που οι ίδιοι υφίστανται τη διαδικασία και δε βρίσκεται στα χέρια των Διδασκάλων των Oποίων η συνείδηση έχει πλήρως διευρυνθεί – μια συνείδηση που εισέρχεται σε μια ανώτερη και πολύ διαφορετική φάση η οποία συνδέεται με την Ύπαρξη και τη Ζωή και τους σκοπούς της Σαμπάλλα.  (ΕΞωτερίκευση της Ιεραρχίας, συνέχεια)

      ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ΣΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ 

Το τελευταίο κήρυγμα του Βούδδα

 

«Υπήρχε για καιρό ένας θρύλος - και ποιός μας λέει ότι δεν είναι γεγονός - ότι σε κάθε Πανσέληνο του Ιουνίου, ο Χριστός επαναλαμβάνει και διδάσκει ξανά στην συγκεντρωμένη Ιεραρχία και στον κόσμο (στην καρδιά και τον νου των ανθρώπων) το τελευταίο κήρυγμα του Βούδα. (Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας,480)

Για να κατανοήσουμε το τελευταίο κήρυγμα του Βούδα, ας δούμε το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτό διακηρύχθηκε  όπως δίδεται από την Βουδιστική παράδοση.

Τρεις μήνες πριν τον θάνατό του, στα ογδόντα του χρόνια, ο Βούδας βρισκόταν σ’ ένα χωριό, σχεδόν ετοιμοθάνατος, πάσχοντας από μια σοβαρή νόσο. Θεωρώντας όμως ότι δεν θα έπρεπε να τελευτήσει δίχως να μεταφέρει ένα μήνυμα αισιοδοξίας και σοφίας στους μαθητές του, βρήκε το κουράγιο και την ψυχική ενέργεια να αντέξει τους αφόρητους πόνους και με μια δύναμη θέλησης προσωρινά κατάφερε κάποια μορφή ανάρρωσης. Έτσι κάθισε έξω από την κατοικία του και άρχισε έναν διάλογο με τον αγαπημένο του μαθητή Ananda [λέγεται ότι ήταν ο μαθητής με την καλύτερη μνήμη, το όνομά του σημαίνει: χαρά -joy ή ευδαιμονία – bliss]. Ο Αnanda, φανερά θλιμμένος και φοβισμένος στην προοπτική απώλειας του δασκάλου του, είπε: «Βλέποντας την ασθένεια του Ευλογημένου ο ουρανός σκοτεινιάζει και οι νοητικές μου λειτουργίες συσκοτίζονται. Υπάρχει μόνο μια παρηγοριά για μένα: θεωρώ ότι ο Ευλογημένος δεν θα πρέπει να τελευτήσει προτού μας αφήσει σαφείς οδηγίες για το Τάγμα της Κοινότητας μας».

Tότε, ο Βούδας, γεμάτος συμπόνια και ανθρωπιά, με μειλίχιο και αβρό τρόπο μίλησε στον αγαπημένο και αφοσιωμένο μαθητή: «Ananda, τί περιμένει από εμένα η κοινότητα μας; Σας έχω διδάξει την Αλήθεια (Dharma), χωρίς να διακρίνω μεταξύ εξωτερικής και εσωτερικής αλήθειας. Όσον αφορά την αλήθεια, ο Βούδας (Tathagata) δίδαξε ό,τι γνώριζε χωρίς να κρατήσει κάτι κρυφό μέσα στο μανίκι του. Ειλικρινά, Ananda, εάν υπάρχει κάποιος που νομίζει ότι μπορεί να ηγηθεί της κοινότητας και ότι η κοινότητα θα βασίζεται σε αυτόν, ας μας παραθέσει τις οδηγίες του. Αλλά ο Tathagata δεν έχει καμία τέτοια σκέψη. Γιατί θα πρέπει να αφήσω οδηγίες που να αφορούν την κοινότητα; Είμαι τώρα γηραιός, ογδόντα ετών. Όπως ένα φθαρμένο κάρο χρειάζεται διαρκώς επισκευές, έτσι και το σώμα του Tathagata δεν μπορεί να μετακινηθεί χωρίς συνεχή περίθαλψη. Συνεπώς, Ananda:

 Εκείνοι που, είτε τώρα είτε μετά το θάνατό μου,

θα γίνουν λυχνίες για τον ίδιο τους τον εαυτό,

που θα βασίζονται μόνο στην Aλήθεια του [εσώτερου] Εαυτού,

και όχι σε τρέχουσες εξωτερικές ερμηνείες,

που θα στηρίζονται σταθερά σ΄ αυτή την Αλήθεια ως λυχνία τους,

και θ’ αναζητούν τη σωτηρία τους  στην Aλήθεια και μόνο,

που δεν θα αναζητούν ερμηνεία παρά μόνο από τον [εσώτερο] Εαυτό,

 

Είναι εκείνοι, Ανάντα,

από τους Μπίκκους μου* που θα φθάσουν στα μέγιστα ύψη.

Αλλά θα πρέπει να έχουν διακαή έφεση  για μάθηση.

 

Aς υπερβεί κάθε αδελφός την οδύνη/ το ανικανοποίητο που απορρέει από την προσκόλληση στους πόθους του σώματος

Ας υπερβεί κάθε αδελφός το ανικανοποίητο που απορρέει από την προσκόλληση σε όλες τις αισθήσεις

Ας υπερβεί κάθε αδελφός το ανικανοποίητο που απορρέει από την προσκόλληση στις προσδοκίες των απόψεων, των συλλογισμών ή των συναισθημάτων

 

Η ηλικία μου  έχει φθάσει πια στην πλήρη ωριμότητά της, η ζωή μου βαδίζει προς το τέλος της: σας αφήνω, αποχωρώ, στηριζόμενος αποκλειστικά στον Εαυτό!

 

Να είστε λοιπόν ειλικρινείς, Ω Αδελφοί, ιεροί, βαθυστόχαστοι!

Να είστε ακλόνητοι στις αποφάσεις σας! Φυλάσσετε τα της καρδιάς σας!

 

Εκείνος που δεν καταβάλλεται, αλλά παραμένει σταθερός στην αλήθεια και το νόμο,

θα διασχίσει αυτή τη θάλασσα της ζωής [σαμσάρα], θα βάλει ένα τέλος στην οδύνη.

 

Όταν το φως της γνώσης έχει διασκορπίσει το σκοτάδι της άγνοιας,

όταν όλη η ύπαρξη [στους τρείς κατώτερους κόσμους] έχει ιδωθεί ως ανυπαρξία

Κενή, δίχως υπόσταση,

Τότε η ζωή [o κύκλος των επαναγεννήσεων] φθάνει στο τέλος της,

Κι επέρχεται η ειρήνη, που φαίνεται να θεραπεύει επιτέλους κάθε ασθένεια.

Κάθε τι, φθάνει σ’ ένα τέλος, ακόμα κι αν διαρκούσε αιώνες.

 

Η ώρα του αποχωρισμού είναι αναπότρεπτο να έλθει τελικά.

Εκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα τόσο για τον εαυτό όσο και για τους άλλους,

 

Να είστε λοιπόν νοητικά παρόντες [mindful] σε ό,τι ζείτε, να επαγρυπνείτε!

Η ώρα για την είσοδό μου στη Νιρβάνα έχει τώρα φθάσει!

Αυτά είναι τα τελευταία μου λόγια!

 

*bhikkhus σημαίνει μοναχός αλλά και επαίτης-εκείνος που στηρίζεται στους άλλους

Το τελευταίο κήρυγμα του Βούδα είναι ένας λόγος σοφής παραμυθίας στον απελπισμένο, με τρόμο θανάτου, μαθητή που φοβήθηκε  ότι χωρίς ορατό δάσκαλο η κοινότητα θα διαλυθεί. Ο Βούδας εξηγεί πως θεμέλιο του ομίλου είναι ο (ανώτερος) Εαυτός και η Αλήθεια (ή Dharma), ήτοι η Διδασκαλία και τίποτα άλλο. Μετά εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο μπορεί κάθε μαθητής να γίνει λύχνος του εαυτού του και το πώς να κάνει την Αλήθεια καταφύγιο του: μέσω καλλιέργειας της επαγρύπνησης και του να είναι νοήμων, συμμετοχικός παρατηρητής (mindful) των βιωμάτων του - δηλαδή  σε ό,τι συμβαίνει στο σώμα, στα συναισθήματα και στις σκεπτομορφές του.

Σύγχρονοι σχολιαστές επισημαίνουν ότι αυτό που μεταφράζουμε ως λύχνος (diipa) σημαίνει τόσο «νήσος» όσο και «λυχνία, λάμπα». Οι περισσότεροι  προτιμούν πλέον την απόδοση «νήσος» (be "an island to unto oneself ), καθώς η νήσος συμβολίζει την στέρεα γη, το ασφαλές καταφύγιο στον ωκεανό του γίγνεσθαι (samsara), δηλαδή στον κόσμο της εκδήλωσης.  Ζητάει, δηλαδή, ο Βούδας από τους μαθητές να γίνουν το έμπιστο και σταθερό έδαφος της Αλήθειας και της Συμπόνιας μέσα στην αστάθεια της ιδιοτέλειας και την ρευστότητα που χαρακτηρίζει συνήθως την προσωπικότητα.

Αυτή η υπόδειξη – ότι τα θεμέλια της ζωής βρίσκονται στην Αλήθεια και στον Εαυτό, και παράλληλα η επισήμανση - ότι κάθε παρουσία στους τρείς κόσμους είναι πρόσκαιρη και θνησιγενής, φαίνεται να είναι η πεμπτουσία του αρχαίου κόσμου, η «φώτιση της προχριστιανικής εποχής», που παραδίδεται – από τον Βούδα στον Χριστό – για να την αφομοιώσει και να δομήσει πάνω στο έδαφος της αρχαίας σοφίας «τον κύκλο διανομής της ενέργειας της Αγάπης», για την οποία υπεύθυνος είναι ο ίδιος ο Χριστός. (Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας,480)

    «ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ 

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

Κυριακή 31 Μαΐου 2025

 Κείμενο που διαμοιράστηκε 

Εικόνα από Duahne Carpenter

    Προσέγγιση μέσω Ορισμένων Άσραμ

... Η Χριστιανική έννοια της επιστροφής ενός θριαμβευτή Χριστού που έρχεται πάνω στις νεφέλες του ουρανού στην Ιερουσαλήμ για να βασιλεύσει για χιλιάδες χρόνια, είναι κατά κάποιον τρόπο αληθινή και τελείως εσφαλμένη όσον αφορά το σχέδιο, την τοποθεσία και τη μέθοδο. O Χριστός θα επιστρέψει· η Ιερουσαλήμ που αναφέρεται (κυριολεκτικά “ο τόπος της ειρήνης”) δεν είναι η πρωτεύουσα μιας μικρής χώρας που ονομάζεται Παλαιστίνη ή Άγιοι Τόποι· η λέξη συμβολίζει απλώς έναν ειρηνικό κόσμο – έναν κόσμο ο οποίος με τις αυτο-εγκαινιασμένες του προσπάθειες πέτυχε μια γενική ηρεμία κι απέκτησε ένα ορισμένο μέτρο ορθών ανθρώπινων σχέσεων. O ερχομός Του από τον αέρα μπορεί να ερμηνευθεί κυριολεκτικά πως σημαίνει ότι την κατάλληλη στιγμή θα έρθει με αεροπλάνο απ’ τον τόπο στη γη όπου έμενε για πολλές γενιές, επιβλέποντας τους υιούς των ανθρώπων· τα λόγια “πας οφθαλμός όψεται αυτόν” μπορεί να σημαίνουν ότι την εποχή που θα έρθει, η τηλεόραση θα έχει τελειοποιηθεί και τότε θα είναι ορατός μέσα απ’ αυτή ακόμη και στο πιο μακρινό σημείο της γης. Για τους ορθόδοξους Χριστιανούς τα παραπάνω μπορεί να ηχούν σαν σκανδαλώδης βλασφημία, αλλά προβάλλει αμέσως το ερώτημα: Γιατί θα ήταν βλάσφημο γι’ Αυτόν να χρησιμοποιήσει τις σύγχρονες μεθόδους; Όταν ήταν προηγουμένως στη γη συμμορφώθηκε με τις συνήθειες της εποχής Του. Η φράση “ερχόμενος επί των νεφελών του ουρανού” μπορεί να ηχεί περισσότερο γραφική και να απαιτεί προφανώς μεγαλύτερη έκφραση της θειότητας, αλλά γιατί να χρησιμοποιηθούν τέτοια μέσα όταν ένα αεροπλάνο μπορεί εξίσου να εκπληρώσει το σκοπό και να ολοκληρώσει την προφητεία; ....

Στα πρώτα στάδια το έργο της προετοιμασίας θα είναι επίμοχθο και δύσκολο. Τα πράγματα θα είναι σχετικά εύκολα για τα ανώτερα Μέλη της Ιεραρχίας όταν βρουν τον ορθό χρόνο να εμφανισθούν. Στο μεταξύ οι μαθητές του κόσμου πρέπει να πάρουν τον κόσμο – όπως είναι αυτή τη στιγμή – και αργά κι εργατικά να ενσταλάξουν τις νέες ιδέες, να ενθαρρύνουν τις καλύτερες μεθόδους των ανθρώπινων σχέσεων, να βοηθήσουν να διαλυθούν οι συνέπειες του πολέμου, να διατηρήσουν μπροστά στα μάτια της σαστισμένης ανθρωπότητας το νέο όραμα της ελπίδας και της πνευματικής φώτισης, να εξουδετερώσουν τις δολοπλοκίες των αντιδραστικών και συντηρητικών πολιτικών και κληρικών και να διδάξουν στη νεολαία της εποχής τους νέους τρόπους διαβίωσης, υποδεικνύοντας τις καλύτερες αξίες και φέρνοντας έτσι αργά και βαθμιαία τη νέα τάξη.

Ανάμεσα στα επτά κύρια Άσραμ και τα επικουρικά και συνδεόμενα Άσραμ τους μόνο λίγα έχουν αναλάβει να στείλουν τους μαθητές και μυημένους τους αυτή την εποχή για να εκπληρώσουν το μυητικό αυτό έργο. Τα τρία κύρια Άσραμ που εμπλέκονται είναι:

1. Το Άσραμ του Διδασκάλου Κ.Χ. Είναι ένα Άσραμ δεύτερης ακτίνας και – μ’ εκείνο του Διδασκάλου Μ. – το πιο δυναμικό στην Ιεραρχία· ελέγχει τις δομητικές δυνάμεις.
2. Το Άσραμ της πρώτης Ακτίνας, εκείνο του Διδασκάλου Μ. Είναι ο θεματοφύλακας της αρχής της σύνθεσης, έργο της οποίας είναι εκείνο της οργανικής συγχώνευσης κι αυτό είναι πάντοτε αναγκαίο για να συμπληρώσει εκείνο των πρακτόρων της δόμησης.
3. Το Άσραμ ενός Διδασκάλου της πέμπτης ακτίνας, του θεματοφύλακα μεταξύ άλλων πραγμάτων, της επιστήμης κι εκείνου που σχετίζει και φέρνει σε έκφραση τη δυαδικότητα πνεύματος-ύλης. Αυτό το Άσραμ έχει να παίξει ένα σημαντικό ρόλο στο έργο της προετοιμασίας, γιατί μέσω της επιστημονικής χρήση της ενέργειας θ’ ανοικοδομηθεί ο κόσμος και θ’ αποδειχθεί η πραγματική φύση της Ιεραρχίας.

Μέσω της πίεσης της εκπαίδευσης (δεύτερη ακτινική ενέργεια), μέσω της ανάπτυξης της έννοιας της σύνθεσης (πρώτη ακτινική ενέργεια) και μέσω της ορθής χρήσης της ενέργειας (πέμπτη ακτινική ενέργεια) ο κόσμος αυτός μπορεί να μπει σε μια κατάσταση προετοιμασίας για την εξωτερίκευση της Ιεραρχίας.

Oι προσπάθειες των μαθητών που έρχονται από το Άσραμ του Κ.Χ. θα κατευθύνονται κυρίως στο ευρύ κοινό, αλλά θα εργάζονται κυρίως με τους εκπαιδευτές σε κάθε χώρα και μέσω εκείνων που σχετίζονται με τη διδασκαλία της θρησκείας. Oι εκπαιδευτές προσεγγίζουν εκείνους που ετοιμάζονται για όλους τους τύπους δραστηριότητας. Αυτό το έργο θα είναι αναγκαστικά αργό, ιδιαίτερα στην αρχή, αλλά το δευτερακτινικό χάρισμα αυτών των μαθητών (όπως κι όλων των μαθητών σ’ αυτή την ακτίνα) είναι μια σταθερή επιμονή που αντέχει στην αποθάρρυνση, ακόμη κι όταν εμφανίζεται. Τέτοιοι μαθητές αρνούνται να σταματήσουν την προσπάθειά τους ή να αλλάξουν τα πνευματικά καθορισμένα σχέδια, ακόμη κι όταν τα εμπόδια για την εκπλήρωση φαίνονται ανυπέρβλητα. Μαθητές θα έρθουν εσκεμμένα σε ενσάρκωση και θα πάρουν αξιώματα στα ιδρύματα ανώτερης εκπαίδευσης και στις εκκλησίες και θα ασκήσουν τέτοια πίεση, ώστε θα τερματισθούν οι παλιές και ξεπερασμένες μέθοδοι, οι αρχαίες φθαρμένες ιδεολογίες και οι ιδιοτελείς και ανταγωνιστικές τεχνικές και οι επιστήμες της συνεργασίας, των ορθών ανθρώπινων σχέσεων και της ορθής προσαρμογής στη ζωή μέσω διαλογισμού και ορθού οράματος θα αντικαταστήσουν τις τωρινές μεθόδους μάθησης· αυτό δε θα ζημιώσει την απόκτηση ακαδημαϊκής γνώσης ή την ορθή εκτίμηση της πνευματικής αλήθειας. Το όραμα θα είναι διαφορετικό και οι στόχοι μιας ανώτερης τάξης, αλλά ό,τι καλύτερο διδάσκεται σήμερα στις γραμμές της τέχνης, της θρησκείας και της επιστήμης, θα είναι ακόμη διαθέσιμο· θα παρουσιάζονται όμως με μεγαλύτερη φώτιση και με καλύτερη έμφαση. Θα ικανοποιούν τις ανάγκες των ανθρώπων. Oι εκκλησίες που σήμερα είναι στραμμένες στην αποτυχία και την έλλειψη οράματος, θα συντριβούν τελικά και αναπόφευκτα πάνω στα βράχια της αδικαιολόγητης και καταχρηστικής αυθεντίας, όμως απ’ τα ερείπια θα προβάλουν εκείνοι οι αληθινοί και φωτισμένοι κληρικοί οι οποίοι – με όραμα και σίγουρη γνώση, ελεύθεροι από δογματισμό και μισώντας την εκκλησιαστική αυθεντία – θα αναπτύξουν τη νέα παγκόσμια θρησκεία.

Παράλληλα μ’ αυτές τις δραστηριότητες (και οι μαθητές σ’ αυτή την ακτίνα κάνουν ήδη τα αναγκαία βήματα) θα έρθουν εκείνοι οι μαθητές και μυημένοι που εργάζονται υπό τη διεύθυνση του Διδασκάλου Μ. Το έργο τους βρίσκεται στο πεδίο των ορθών ανθρώπινων σχέσεων και στη δημιουργία εκείνης της σύνθεσης της προσπάθειας που θα δημιουργήσει μια νέα ενορατική συνείδηση και – συνεπώς – μια αλλαγή της πολιτικής συνείδησης και της κατάστασης στην οποία η οικογένεια των εθνών θα στηρίζει από κοινού κάποιες βασικές αλήθειες. Αυτές είναι κυρίως τρεις:

1.  Η ελευθερία του ατόμου. Οι ελευθερίες αυτές μας διατυπώθηκαν με τα λόγια εκείνου του μεγάλου μαθητή πρώτης ακτίνας, του Φραγκλίνου Ντ. Ρούζβελτ. Είναι οι τέσσερις ουσιαστικές αλήθειες.

2.  Oρθή διεθνής αλληλεπίδραση που απαιτεί τελικά την κατάργηση του πολέμου.

3.  Καθαρά πολιτικά καθεστώτα, απαλλαγμένα από διαφθορά, ιδιοτελή φιλοδοξία και βρόμικους πολιτικούς χειρισμούς.

Για να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι (και θα εξετασθούν μόνο τα κύρια ζητήματα, αφήνοντας τα μικρότερα και ασήμαντα αποτελέσματα σε μεταγενέστερη εξέταση), οι μαθητές της σύνθεσης και οι υποκινητές των ορθών πολιτικών σχέσεων θα εργασθούν σε στενή συνεργασία με τους μαθητές στη δεύτερη ακτίνα, των οποίων το έργο είναι να εκπαιδεύσουν το ευρύ κοινό σε αληθινότερες αξίες. Ένα εκπαιδευμένο και φωτισμένο κοινό που επωμίζεται την ορθή ευθύνη, θα εκλέξει μόνον εκείνους τους ανθρώπους των οποίων το όραμα είναι ευθυγραμμισμένο με τη νέα ηθική, τη νέα επιστήμη των ορθών ανθρώπινων σχέσεων και οι οποίοι αναγνωρίζουν σαν βασική πολιτική αρχή την ισότητα όλων των ανθρώπων – μια ισότητα που βασίζεται στην παγκόσμια και βασική θειότητα. (ΕΞ.Ι: 573-579)