«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

13 Μαρτίου 2022

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από τον αδελφό Λ.Μ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΚΛΙΜΑ

Όπως πραγματεύεται το Δελτίο της Παγκόσμιας Καλής Θέλησης με θέμα «Τι είναι η Ζωή;», η εσωτερική φιλοσοφία ερμηνεύει τη Ζωή σαν μια «συνεχή ροή ηλεκτρικής ενέργειας, όπου οι μορφές αποτελούν προσωρινές εκφράσεις μέσα από τις οποίες η ζωή εκδηλώνεται στο πυκνό φυσικό πεδίο».

Κατά συνέπεια, ολόκληρη η εκδήλωση διέπεται από ζωή, ενώ το ίδιο το άτομο διαθέτει μια στοιχειώδη συνειδητότητα. Έχοντας αυτά κατά νου μπορούμε να δούμε με μια νέα ματιά ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα που απασχολούν την εποχή μας –τις αλλαγές στο παγκόσμιο κλίμα και τα μοντέλα των επαναλαμβανόμενων καιρικών φαινομένων– παρατηρώντας τα από τη σκοπιά της νοήμονος ηλεκτρικής ζωής.

Οι επιστήμονες, ακόμα, δεν έχουν συμφωνήσει σχετικά με την αιτία των ηλεκτρικών εκκενώσεων που λαμβάνουν χώρα ανά πάσα στιγμή και παντού στον πλανήτη μέσω καταιγίδων και κεραυνών. Η γενική αντίληψη είναι ότι οφείλονται σε ατμοσφαιρικές διαταραχές και πιθανόν στην επίδραση φορτισμένων σωματιδίων που προέρχονται από τον ήλιο (ηλιακός άνεμος). Πρόσφατα, ήρθε να προστεθεί ένας ακόμη γρίφος με την ανακάλυψη των ηλεκτρικών εκκενώσεων που συντελούνται πολύ υψηλότερα από τις καταιγίδες και ονομάζονται Παροδικά Φωτεινά Συμβάντα. Αυτές οι φαντασμαγορικές εκδηλώσεις περιλαμβάνουν γιγαντιαίες στήλες ερυθρού και κυανού φωτός, γνωστές ως Δαιμόνια, ταχέως επεκτεινόμενους δακτυλίους φωτός που αναφέρονται ως Ξωτικά και, δάκτυλους λαμπερού φωτός που υψώνονται πάνω από τα σύννεφα, οι αποκαλούμενοι Καλικάντζαροι. Αυτά τα φαινόμενα δύσκολα εξηγούνται μηχανικά, δηλαδή σαν αποτέλεσμα του διαχωρισμού που προκαλείται από τον άνεμο στα πολύ χαμηλότερα σύννεφα. Σε αντίθεση, όμως, με αυτές τις ορθόδοξες θεωρίες ατμοσφαιρικής επιστήμης, πρωτοπόροι διανοητές στην κοσμολογία του πλάσματος θεωρούν την γη σαν τμήμα ενός ηλεκτρικού κυκλώματος, όπου ο ήλιος και οι πλανήτες δρουν σαν αντίθετοι ηλεκτρικοί πόλοι.

Στο μοντέλο αυτό οι καταιγίδες αποτελούν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που μέχρι σήμερα θεωρούνται ότι είναι. Λειτουργούν λιγότερο σαν ηλεκτρικές γεννήτριες και περισσότερο σαν διανομείς ενέργειας μέσα σε ένα διαπλανητικό κύκλωμα, όπου ο κεραυνός είναι η σπίθα του ουράνιου ρεύματος καθώς συνδέεται με τη Γη. Τα πολύχρωμα δαιμόνια, τα ξωτικά και οι καλικάντζαροι συνιστούν τη μορφή που παίρνει ο κεραυνός στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, όπου οι πιέσεις είναι χαμηλές. Παρόμοια φαινόμενα αναπαράγονται ελεγχόμενα στα εργαστήρια, καθώς ένας σπινθήρας μακράς εκκένωσης –το ανάλογο της κρούσης του κεραυνού– εισάγεται μέσα σε κενό σωλήνα, απ’ όπου ο περισσότερος αέρας έχει αφαιρεθεί∙ οι έγχρωμες λάμψεις και οι νηματοειδείς δομές που προκύπτουν αντιστοιχούν στα δαιμόνια.¹

Η διδασκαλία της Προαιώνιας Σοφίας θεωρεί ότι ολόκληρο το σύμπαν έχει ηλεκτρική φύση κι ο ηλεκτρισμός που γνωρίζουμε στο φυσικό πεδίο είναι ο κατιών μιας μεγάλης κοσμικής ζωής που λειτουργεί σε ανώτερα, πολύ πιο λεπτοφυή, επίπεδα του σύμπαντος και που υποβοηθούμενη από ένα πλήθος νοημόνων δημιουργών έφερε το εξωτερικό σύμπαν σε ύπαρξη. Σε αυτή την εκδοχή, και σ’ ότι αφορά τη γη, όλα τα φαινόμενα στην κίνηση της πλανητικής τροχιάς, η ψύξη και η θέρμανση του αέρα, τα σύννεφα, η βροχή, οι καταιγίδες και οι άνεμοι, οφείλονται στις εσώτερες ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις της φύσης που ασταμάτητα παράγουν ηλεκτρικά φορτία αποκαθιστώντας τη διαταραγμένη ισορροπία.²

Η τάση προς μια δυναμική ισορροπία είναι κάτι ανεξήγητο για την επιστήμη, όπως σχολιάζει ο φυσικός Paul Davies: «Οι περισσότερες προσομοιώσεις της ατμόσφαιρας της Γης προβλέπουν κάποιου είδους αστάθμητες καταστροφές, όπως την κάλυψη της υδρογείου με πάγο, την υπερθέρμανση των ωκεανών σε σημείο βρασμού ή, μια ευρείας κλίμακας αποτέφρωση, που λόγω της υπεραφθονίας σε οξυγόνο, βάζει φωτιά σε ολόκληρο τον πλανήτη... Εντούτοις, η επίδραση των διαφόρων αλληλένδετων και πολύπλοκων διαδικασιών, εν τω συνόλω τους, έχει, κατά κάποιον τρόπο, σαν αποτέλεσμα τη διατήρηση της ατμοσφαιρικής σταθερότητας εν όψει συνταρακτικών αλλαγών, ακόμη και σε περιόδους κατακλυσμιαίων διαταραχών».³

Η ατελεύτητη αποκατάσταση της ισορροπίας είναι γνωστή ως ομοιόσταση κι αποτελεί κοινό κτήμα όλων των ζωντανών οργανισμών, οι οποίοι ρυθμίζουν το εσωτερικό τους περιβάλλον ώστε να διατηρούνται σε σταθερή κατάσταση. Και η ίδια η Γη συνιστά έναν ζωντανό οργανισμό, του οποίου τα κλιματικά μοντέλα και το παγκόσμιο κλίμα ρυθμίζονται από μια ουράνια νοημοσύνη σε συνάρτηση με το πλανητικό και ανθρώπινο κάρμα. Αυτό, βέβαια, πόρρω απέχει από τις μηχανιστικές ερμηνείες των επιστημόνων ερευνητών της ατμόσφαιρας, αν και τα πρωταρχικά αίτια του κλίματος και του καιρού θα πρέπει να αναζητηθούν στο υποκειμενικό πεδίο της συνειδητότητας, πέρα από τον κόσμο των εξωτερικών φαινομένων.

Η συμβατική επιστήμη δεν έχει ακόμα ανακαλύψει ότι ο ηλεκτρισμός συνιστά τη θεμελιώδη δύναμη του σύμπαντος, αλλά όταν αυτό γίνει, μια τέτοια ανακάλυψη θα υπονομεύσει τα θεμέλια του παρόντος μοντέλου βαρύτητας και η ιδέα ενός σύμπαντος οργανωμένου με νοημοσύνη, που σφύζει από ζωή θα μπορέσει, τότε, να αποτελέσει μια σοβαρή επιστημονική εκδοχή. Ο κόσμος είναι ένα τεράστιο μαγνητικό πεδίο –παρότι σύνθετο και περίπλοκο– και όλες οι ζωές μέσα σε αυτό συμπεριφέρονται σαν φορτισμένα σωματίδια που αενάως αλληλεπιδρούν και ανταλλάσσουν τις ιδιαίτερες ποιότητές τους το ένα με το άλλο. Όπως υποδεικνύουν οι εκπρόσωποι της κοσμολογίας του πλάσματος, David Talbott και Wallace Thornhill: «Από το μικρότερο σωματίδιο ως το μεγαλύτερο γαλαξιακό σχηματισμό, ένα δίκτυο ηλεκτρικού κυκλώματος συνδέει και συνενώνει το σύνολο της φύσης, οργανώνοντας γαλαξίες, ενεργοποιώντας αστέρες, γεννώντας πλανήτες και, στον δικό μας κόσμο, ελέγχοντας τον καιρό και ζωογονώντας βιολογικούς οργανισμούς. Δεν υπάρχουν απομονωμένες νησίδες σε ένα ηλεκτρικό σύμπαν».⁴

Αυτή η νέα κοσμολογία μπορεί να παρέχει μια ξεκάθαρη βάση για την ανανέωση της επιστημονικής έρευνας επί θεμάτων όπως η αστρολογία, η τηλεπάθεια και τα ψυχικά φαινόμενα εν γένει. Ενώ, επιπρόσθετα, ρίχνει φως στο γιατί οι πνευματικές διδασκαλίες δίνουν έμφαση στην ευθύνη που όλοι φέρουμε για τις σκέψεις μας και για το υποκειμενικό κλίμα εντός του οποίου ενδιατρίβουμε. Σε ένα αλληλένδετο και αλληλοεξαρτώμενο σύμπαν, η ακτινοβολία της κατάστασης της συνείδησής μας επηρεάζει όλες τις άλλες ζωές και βασίλεια, είτε βελτιώνοντας είτε χειροτερεύοντας την ποιότητα του περιβάλλοντός μας. Η διδασκαλία της Προαιώνιας Σοφίας λέει ότι ακόμη και τα συσσωρευμένα ανθρώπινα συναισθήματα ασκούν επίδραση στον καιρό κι ότι εντελώς αληθινά δημιουργούμε το δικό μας κλίμα κατά μια πολύ συγκεκριμένη έννοια.⁵

Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα σκέψη εν όψει της επικέντρωσης του ενδιαφέροντος, σήμερα, στην κλιματική αλλαγή και στην παγκόσμια κρίση που προέκυψε από αυτήν. Ενώ η παγκόσμια υπερθέρμανση με τις εκπομπές άνθρακα μπορεί σταθερά να συμβάλλει σε αυτήν, υπάρχουν αρκετοί άλλοι παράγοντες που επενεργούν από την οπτική γωνία του εσωτερισμού. Η επικέντρωσή μας σε έναν από αυτούς, μπορεί να σημαίνει ότι, η θυελλώδης επιθυμητική φύση και η εγωιστική σκέψη μας, επιβαρύνουν το ήδη άστατο κλίμα του πλανήτη. Ακόμα και στο φυσικό πεδίο, πρόσφατες επιστημονικές έρευνες παρέχουν ενδείξεις πως αυτό μπορεί να συμβαίνει. Παράδειγμα αποτελεί η ανακάλυψη του βιογενούς μαγνητίτη στον ιστό του ανθρώπινου εγκεφάλου, μέσω του οποίου, το κεντρικό νευρικό σύστημα του ανθρώπου μπορεί να αλληλεπιδρά με τα μαγνητικά πεδία του περιβάλλοντος. Η σύγχρονη έρευνα επιδιώκει να ανακαλύψει αν το μαγνητικό υλικό βρίσκεται συγκεκριμένα στην επίφυση, όπως συμβαίνει στα πουλιά και τα ζώα, μέσω της οποίας αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο της Γης για να πλοηγούνται στις πτήσεις τους.

Η επίφυση βρίσκεται στο κέντρο του εγκεφάλου σε ένα μικροσκοπικό σπήλαιο ή κοιλότητα συντονισμού-συνήχησης. Αυτή ενδέχεται να αντιστοιχεί στην κοιλότητα συνήχησης που υπάρχει μεταξύ του πλανήτη μας και της ιονόσφαιράς του – ένα σφαιρικό κέλυφος που διεγείρεται από την πτώση των κεραυνών, από τις χίλιες περίπου καταιγίδες που λαμβάνουν χώρα γύρω από τη γήινη σφαίρα, κάθε ώρα και στιγμή. Έχει βρεθεί, ότι οι ηλεκτρομαγνητικές ταλαντώσεις, που παράγονται σε αυτή την περίπτωση, έχουν παρόμοια συχνότητα με τα κύματα «άλφα» και «θήτα» του ανθρώπινου εγκεφάλου κι ότι, επίσης, υπάρχουν κι άλλες συχνότητες ανάμεσα σε διάφορα στρώματα της γήινης ηλεκτρομαγνητικής ιονόσφαιρας και του εγκεφάλου.⁶ Η διδασκαλία της Προαιώνιας Σοφίας επεκτείνει αυτή την αλληλεπίδραση μέχρι την πνευματική αύρα της Γης, διδάσκοντας ότι, μέσω διαλογισμού, μπορεί να παραχθεί συνήχηση στην εγκεφαλική κοιλότητα σε συμφωνία με τις συχνότητες των εσωτερικών, υποκειμενικών βασιλείων του πλανήτη και, οι δυναμικές τους να διανεμηθούν για την υπηρεσία όλων των έμβιων όντων.

Η ιονόσφαιρα αποτελεί μέρος του αχανούς μαγνητικού πεδίου, μέσω του οποίου, λειτουργεί η νοήμων ηλεκτρική ζωή, κάτι για το οποίο, από πάντα, είχαμε το κλειδί, στον επιστημονικό όρο που χρησιμοποιούμε για την περιγραφή του καιρού και του κλίματος – τη μετεωρολογία. Η Προαιώνια Σοφία διδάσκει ότι ένα πέπλο μαγνητικής, μετεωρικής σκόνης περιβάλλει την Γη και ότι η περιοδική διαστολή και συστολή αυτού του μετεωρικού πέπλου είναι εκείνη που επιδρά στην κλιματική αλλαγή. Κι ενώ η μείωση της μετεωρικής σκόνης αντιστοιχεί με την ψύχρανση της ατμόσφαιρας και τις εποχές παγετώνων, η αύξησή της παραπέμπει στη θέρμανση της ατμόσφαιρας και σε περιόδους θερμότητας, όπως η περίοδος εκπομπής άνθρακα. Τα γεωλογικά αρχεία υποδεικνύουν ότι, οι εναλλαγές του κλίματος, είναι επαναλαμβανόμενες. Επιστημονικές εξερευνητικές αποστολές έχουν φτάσει με ειδικά τρυπάνια ως τον πυρήνα των παγετώνων, εξετάζοντας τις μικροσκοπικές φυσαλίδες αέρα που παγιδεύτηκε εκεί, πριν από χιλιάδες χρόνια, συσχετίζοντας τις υψηλές θερμοκρασίες της Γης με τις αυξημένες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα στην γήινη ατμόσφαιρα. Το διοξείδιο του άνθρακα και το ανθρακικό οξύ είναι οι δείκτες «κλειδιά» για τις περιόδους υπερθέρμανσης και παρουσιάζει ενδιαφέρον το ότι αποτελούν, επιπλέον, κυρίαρχα συστατικά της μετεωρικής σκόνης. Η επιστήμη αναγνωρίζει το γεγονός ότι «τα σωματίδια της σκόνης που απέμειναν από την πτώση μετεωριτών μπορούν να παραμείνουν στην ατμόσφαιρα για αρκετούς μήνες και ότι αυτά τα σωματίδια θα μπορούσαν να επηρεάσουν το κλίμα, αφενός διασκορπίζοντας την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, αφετέρου λειτουργώντας ως καταλύτες σε χημικές αντιδράσεις στην ανώτερη ατμόσφαιρα». Παρ’ όλα αυτά, ο βαθμός της επίδρασης των μετεωριτών στο κλίμα δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί.

Όταν αναγνωριστεί το γεγονός ότι η μετεωρική σκόνη αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού πέπλου που περιβάλλει την Γη και το ότι η ανθρώπινη συνείδηση μπορεί με κάποιον τρόπο να επηρεάσει, έστω ανεπαίσθητα, αυτόν τον πέπλο, τότε θα γίνει επίσης φανερή η συλλογική ευθύνη μας απέναντι στα κατώτερα βασίλεια της φύσης για τη σωστή χρήση και κατεύθυνση της σκέψης. Μέσα από την επιστημονική χρήση του διαλογισμού, σύμφωνα με το νόμο «η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη», η ανθρωπότητα θα εισέλθει στο κληρονομικό της δικαίωμα ως επόπτης του πλανήτη και ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής θα είναι η αφοσίωση στην πραγματοποίηση της θείας οδηγίας, όπως περιέχεται στην Μεγάλη Επίκληση: «Από το κέντρο που ονομάζουμε φυλή των ανθρώπων, το Σχέδιο της Αγάπης και του Φωτός ας πραγματοποιηθεί». Το γεγονός ότι η ανθρωπότητα αποτελεί ένα ηλεκτρομαγνητικό «κέντρο» μέσα στο όχημα της θείας έκφρασης και ότι επωμίζεται το πεπρωμένο της ευθύνης να αφήσει το Σχέδιο της Αγάπης και του Φωτός να πραγματοποιηθεί σε όλα τα βασίλεια της φύσης, δείχνει προς ένα όραμα του μέλλοντος που πραγματικά εμπνέει. Η δύναμη της εφαρμοσμένης ομαδικής σκέψης, κάποια μέρα, θα κατευθύνει σκόπιμα συγκεκριμένες δυναμικότητες μέσα στα κατώτερα βασίλεια της φύσης με στόχο την ανύψωση και τη λύτρωσή τους.

Αν και αυτές οι σκέψεις μπορεί να φαίνονται επαναστατικές, η ιδέα ότι ολόκληρη η ύλη διαπνέεται από ζωή και απαρτίζεται από μικροσκοπικές στοιχειακές ζωές, είναι πλάι μας από τη χαραυγή του ανθρώπινου πολιτισμού, μέσα στη μείζονα θρησκευτική έννοια της πλανητικής απολύτρωσης. Αυτή η ιδέα προορίζεται να εκδηλωθεί πάλι μέσα στην ανθρώπινη σκέψη σε μια υψηλότερη στροφή του σπειροειδούς καθώς η ανθρωπότητα θα ενδύεται το μανδύα του επόπτη της Γης και θα αναλαμβάνει την ευθύνη της πλανητικής εξέλιξης. Η χρήση της ενέργειας της καλής θέλησης σε όλα τα βασίλεια της φύσης, όπως αναπτύχθηκε στο προηγούμενο Δελτίο, «Ορθές Σχέσεις με Όλα τα Όντα», υπογραμμίζει την πιλοτική εκκίνηση αυτής της διαδικασίας. Είναι θεμελιώδες, όλοι όσοι αφυπνίζονται σε αυτό το βασανιστικό όραμα του ρόλου της ανθρωπότητας μέσα στο Θείο Σχέδιο, να ενωθούν για να υπηρετήσουν αυτόν το σκοπό –οι ομάδες Διαλογισμού Καλής Θέλησης⁷, το δίκτυο των Τριγώνων⁸ και, ο Κύκλος των Διασκέψεων⁹, αποτελούν θαυμάσια παραδείγματα για πώς αυτό πραγματοποιείται. Ο κόσμος σήμερα διανύει μια καθοριστική περίοδο κρίσης και απόφασης και η ελπίδα βρίσκεται μπροστά μας, για μια ενεργητική νέα ευθυγράμμιση με το Θείο Σχέδιο. Σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι της ανθρώπινης Ιστορίας, ας χυθεί νέο φως και νόημα στα θαυμάσια λόγια του Αγ. Παύλου ότι «πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν, ἀναμένοντας τὴν ἐμφάνιση τῶν Υιῶν τοῦ Θεοῦ».

1. Το Ηλεκτρικό Σύμπαν (The Electric Universe), σ. 49, W. Thornhill & D. Talbott.
2. Επιστολές του Μαχάτμα στον Α. Σινέτ, σ. 160.
3. Η Κοσμική Κυανοτυπία (The Cosmic Blueprint), σ. 132. Paul Davies.
4. Thunderbolts of the Gods www.thunderbolts.info
5. Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας, σ. 226. Αλίκη Μπέιλη.
6. http://en.wikipedia.org/wiki/Schumann_resonances. Τα κύματα «θήτα» ανιχνεύονται κατά προσέγγιση στην κλίμακα των 6-10Hz, ενώ τα «άλφα» στα 8-12Hz. Το πεδίο συχνότητας της ίδιας της γης έχει μετρηθεί στα8Hz, σύμφωνα με υπολογισμούς που πρώτος έκανε ο εφευρέτης και μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος Νίκολα Τέσλα.
7. Βλέπε https://www.lucistrust.org/el/world_goodwill/network_wg

https://www.lucistrust.org/el/service_activities

8. Βλέπε www.triangles.org
9. Βλέπε https://www.lucistrust.org/el/the_electric_bridge/general_articles

1. 
   

Για όσους θα ήθελαν να διερευνήσουν μερικές από τις βαθύτερες πτυχές του Ηλεκτρικού Σύμπαντος, παρακαλούμε δείτε τον ιστότοπό μας στη διεύθυνση: https://www.lucistrust.org/el/the_electric_bridge 

 

Δ Ι Α Λ Ο Γ Ι Σ Μ Ο Σ 

ΕΠΙΚΚΛΗΣΗ ΣΕΙΡΙΟΥ

ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, 
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΝΟΥ, ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ  

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2022 στις 19.30

πραγματοποιείται –2 φορές το μήνα– βράδυ Τετάρτης

ΣΕΙΡΙΟΣ

Ο Σείριος εισρέει στην πλανητική μας ζωή, σύμφωνα με τον Θιβετανό,  μέσω έξι αστερισμών και μέσω 6 πλανητών και μέσω μιας όψης του ίδιου του Ήλιου. 

Οι έξι αστερισμοί και πλανήτες που μεταφέρουν την Σειριακή ενέργεια και επιρροή είναι: 

Δίδυμοι, Καρκίνος, Λέων, Σκορπιός, Αιγόκερως και Ιχθείς.

Οι πλανήτες είναι: 

Ερμής, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας.

 

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

6 Μαρτίου 2022

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από τον αδελφό Λ.Μ

και ένα βίντεο με κεραυνούς από τον αδελφό Β.Κ.

Η ΑΝΤΑΧΚΑΡΑΝΑ 

ΣΑΝ ΕΝΑ ΗΛΕΚΡΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ

ΛΟΡΕΝΣ ΝΙΟΥΗ  

https://www.lucistrust.org/el/the_electric_bridge/the_antahkarana_as_electrical_phenomenon

                  

Προκειμένου να διερευνήσουμε την ανταχκάρανα σαν ένα ηλεκτρικό φαινόμενο, η πρώτη και κύρια ερώτηση που χρειάζεται να τεθεί συνοψίζεται στο – τί είναι ηλεκτρισμός; Σε τί συνίσταται η ελκτική δύναμη ανάμεσα σε ένα θετικά φορτισμένο αντικείμενο και σε ένα αρνητικά φορτισμένο; Τί είδους ελκτική δύναμη υπάρχει ανάμεσα σε ένα πρωτόνιο και ένα ηλεκτρόνιο στην καρδιά του ατόμου; Η επιστήμη γνωρίζει αρκετά καλά πως λειτουργεί και πως συμπεριφέρεται ένα ηλεκτρικό φορτίο, βρίσκεται όμως σε αδυναμία να περιγράψει και να κατανοήσει πραγματικά τι αυτό είναι στην ουσία του. Από την άλλη, βέβαια, η επιστήμη δεν είναι ικανή να διεισδύσει σε αυτό το θεμελιώδες μυστήριο, καθώς ο ηλεκτρισμός, είναι, απολύτως κυριολεκτικά, ζωντανός –μια ζωντανή οντότητα– διαπίστωση που προφανώς θα δημιουργούσε έκπληξη, για να μην πούμε σοκ, στον ηλεκτρολόγο της γειτονιάς σας.

Στην εσωτερική φιλολογία αυτή η Μεγάλη ηλεκτρική ζωή αναφέρεται σαν Φοχάτ και παραφράζοντας την Μπλαβάτσκυ, Αυτός είναι η προσωποποιημένη ηλεκτρική ζωτική δύναμη, η υπερβατική συνδετική Μονάδα όλων των Κοσμικών Ενεργειών, τόσο στα αόρατα όσο και στα εκδηλωμένα πεδία... Στο Κοσμικό πεδίο ενυπάρχει στην κατασκευαστική δύναμη, η οποία στο σχηματισμό των πραγμάτων –από το πλανητικό σύστημα μέχρι την πυγολαμπίδα και μια απλή μαργαρίτα– εκτελεί το σχέδιο που βρίσκεται στο νου της φύσης ή στη θεία σκέψη, σχετικά με την ανάπτυξη και την εξέλιξη του κάθε ιδιαίτερου πράγματος. Και σε μια κατώτερη κλίμακα, το Φοχάτ είναι η αντικειμενοποιημένη σκέψη των θεών ο «Λόγος που έγινε σάρκα».¹

Σε άλλο σημείο διαβάζουμε, Φοχάτ· ο γρήγορος γιός των θεϊκών γιών, δρα κυκλικά σαν αγγελιαφόρος... Περνάει σαν αστραπή μέσα από τα πύρινα σύννεφα (κοσμικά νεφελώματα)· κάνει δρασκελισμούς μέσα από τις επτά περιοχές πάνω και τις επτά κάτω (ο κόσμος που θα υπάρξει). Υψώνει τη φωνή του και καλεί τους αναρίθμητους σπινθήρες (άτομα) και τους ενώνει.²

«Ο Φοχάτ δρα κυκλικά σαν αγγελιοφόρος». Τί ωραίος τρόπος για να περιγραφεί το θεμελιώδες και πρωταρχικό ηλεκτρικό κύκλωμα. Στην εκδοχή αυτή, το καθετί στην εκδήλωση αποτελεί τμήμα ενός γιγάντιου ηλεκτρικού κυκλώματος, όπου μυριάδες μικρότερα κυκλώματα υπάρχουν μέσα στα μεγαλύτερα. Επιπλέον, όπου υπάρχει ηλεκτρισμός εκεί υπάρχει και μαγνητισμός. Πρόκειται για δύο εκδηλώσεις της ίδιας αυτής ηλεκτρομαγνητικής οντότητας· κάθε ηλεκτρικό ρεύμα συνοδεύεται και από ένα μαγνητικό πεδίο και αντιστρόφως. Αυτή ακριβώς η σχέση είναι που διαμορφώνει τη βάση της επιστήμης της επίκλησης και εφέλκυσης.

Για να το κατανοήσουμε, μπορούμε να οραματιστούμε ένα απλό ηλεκτρικό κύκλωμα, προκειμένου να παρακολουθήσουμε πώς η Μεγάλη Ζωή εκδηλώνεται στο καθαρά φυσικό πεδίο, στον εξηλεκτρισμό του κάθε νοικοκυριού, με τέτοια βεβαιότητα, όπως συμβαίνει και όταν ένας όμιλος ανθρώπων συγκεντρώνονται από κοινού για να μετέχουν σε πνευματικό έργο μέσω της τελετουργίας και της τελετής της ομαδικής επίκλησης.

Σε ένα απλό κύκλωμα, με ένα κυκλικά τοποθετημένο χάλκινο σύρμα στο οποίο έχει προσαρμοστεί μια μπαταρία και ένας λαμπτήρας, τα εξωτερικά ηλεκτρόνια στα άτομα του χάλκινου σύρματος βρίσκονται σε χαλαρή σύνδεση μεταξύ τους και ωθούνται ο ένα μετά το άλλο κατά μήκος του σύρματος, όταν η χημική ενέργεια της μπαταρίας βρίσκεται εν λειτουργία. Αυτό είναι σε γενικές γραμμές ότι αντιλαμβανόμαστε με τον όρο «ηλεκτρικό ρεύμα». Όμως το ρεύμα αυτό δεν παρέχει ενέργεια από μόνο του, αφού η ροή του –η κίνηση των ηλεκτρονίων κατά μήκος του σύρματος– είναι μικρότερη από ένα εκατοστό ανά λεπτό. Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για συνεχές ρεύμα (DC). Για οικιακή χρήση διαθέτουμε το εναλλασσόμενο ρεύμα (ΑC), όπου εδώ τα ηλεκτρόνια δεν κινούνται κατά κανένα τρόπο γύρω από το κύκλωμα, παρά μόνο δονούνται· αναπηδούν και λικνίζονται μπρος-πίσω, επί τόπου. Συνεπώς, όταν το ηλεκτρικό ρεύμα κινείται πολύ αργά ή καθόλου, τί συμβαίνει;

Στην πραγματικότητα, μέσα στην απλή κίνηση των ηλεκτρονίων ανακαλύπτουμε τα βασικά και στοιχειώδη της τελετής και της τελετουργίας. Ο μικροσκοπικός αυτός χορός ή το τελετουργικό των ηλεκτρονίων είναι ένα «λίκνισμα έβδομης ακτίνας», γιατί όπως μας λέει η Προαιώνια Σοφία, η έβδομη ακτίνα εργάζεται με τα φαινόμενα του ηλεκτρισμού. Και η ρυθμική αυτή κίνηση είναι μέρος της επικλητικής τελετουργίας του Φοχάτ, που καθώς εφελκύεται από τη χημική αντίδραση της μπαταρίας διατρέχει τον κύκλο των δονούμενων ηλεκτρονίων εκτελώντας το έργο Του, του εξηλεκτρισμού. Αντίθετα με τις μικρές ζωές των ηλεκτρονίων από τις οποίες συνίσταται το ηλεκτρικό ρεύμα, το ηλεκτρομαγνητικό δυναμικό πεδίο είναι εκείνο στο οποίο οφείλεται η πύρωση του λαμπτήρα. Μια μεγάλη ζωή εφελκύστηκε για να το φέρει σε πέρας, με τη συνεργατική ρυθμική κίνηση αναρίθμητων, αν και όχι ιδιαίτερα μεγάλων σε μέγεθος, ηλεκτρονικών ζωών. Το Φοχάτ κατακλύζει το χώρο γύρω από τα καλώδια που συνδέουν τη μπαταρία με το νήμα της λυχνίας, με ταχύτητα που προσεγγίζει αυτή του φωτός. Την ίδια στιγμή ξεχύνεται ορμητικά μέσα στα ηλεκτρονικά στοιχειακά του νήματος, διεγείροντάς τα με την ηλεκτρική Του ενέργεια ως το σημείο του να μεταβληθεί Αυτός σε φως και θερμότητα που ακτινοβολείται στο εξωτερικό περιβάλλον.

Ας αναλογιστούμε τώρα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν εκείνες οι τελετουργίες της έβδομης ακτίνας, όπως είναι οι προετοιμασίες για το Φεστιβάλ του Βεσάκ κάθε χρόνο. Προτού εμφανιστεί ο Βούδας, παριστάμενοι από κάθε βαθμίδα εκτελούν τελετουργικές κινήσεις προκειμένου να μαγνητιστούν οι αιθέρες και να ενταθούν οι δυνάμεις της επίκλησης, ώστε να διευκολυνθεί η εμφάνιση και το έργο του Βούδα. Λικνίζονται με συγχρονισμένες κινήσεις, σχηματίζοντας σημαντικά σύμβολα όπως ο πεντάκτινος αστέρας, το τρίγωνο και ο σταυρός και ηχώντας όλοι ορισμένες ψαλμωδίες και μάντραμ. Η αίσθηση της προσδοκίας μεγαλώνει και η ένταση αυξάνει. «Δια μέσου του σώματος του συνόλου των ανθρώπων μοιάζει να διέρχεται μια διέγερση ή ένας δυναμικός κραδασμός που... συγχωνεύει και αναμειγνύει τον όμιλο σε ένα ενιαίο σύνολο». Έχει γίνει επίκληση του Φοχάτ και μια όψη της ηλεκτρικής του δύναμης ρίχνεται μέσα στη συνάθροιση. Κάθε παρευρισκόμενος λειτουργεί σαν μπαταρία και σαν ηλεκτρικός λαμπτήρας, συμμετέχοντας στην τελετουργία επίκλησης του Φοχάτ μέσω τελετουργικού ήχου και κίνησης. Κι όπως η επικαλεσθείσα ηλεκτρική φόρτιση διαχύνεται μέσα στα κέντρα των σωμάτων των παρευρισκόμενων, μετατρέπεται σε φως και «στην θέρμη της ενεργητικής κίνησης προς τα έξω», σύμφωνα με μια φράση του εσωτερισμού. Το φως και η αποκρυφιστική θερμότητα ακτινοβολούν προς τα έξω, στο περιβάλλον και κατ’ επέκταση σε όλο τον κόσμο. Έτσι, καθώς το κύκλωμα γίνεται ενεργό και λειτουργεί, η ευλογία του Βούδα μπορεί να μεταφερθεί δια μέσω του ομίλου και να διαχυθεί μέσα στον κόσμο πάνω σε κύματα Φοχατικής ενέργειας.

Έχοντας καλύψει τα βασικά των ηλεκτρομαγνητικών κυκλωμάτων, φτάνουμε τώρα στην θεώρηση της ανταχκάρανα σαν ένα ηλεκτρικό φαινόμενο. Ένα αρχικό επίμαχο σημείο είναι ότι η ανταχκάρανα συνήθως δεν αντιμετωπίζεται σαν κύκλωμα, αλλά μάλλον σαν μια γέφυρα που εκτείνεται στο συνειδησιακό χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στον κατώτερο νου της προσωπικότητας και τον ανώτερο νου της Πνευματικής Τριάδας. Ωστόσο, θα υπενθυμίσουμε πως η ανταχκάρανα εξυφαίνεται στην πραγματικότητα γύρω από ένα ήδη υπάρχον νήμα δύναμης, το οποίο εκτείνεται κατά μήκος αυτού του χάσματος. Αυτό είναι η σουτράτμα, το νήμα της ζωής που εκτείνεται από κάθε ατομικοποιημένο υιό του Θεού, και από τα ανώτερα πεδία του συστήματος ίσαμε κάτω, δια μέσου του Ηλιακού Αγγέλου στο νοητικό πεδίο και εντός της προσωπικότητας στους κατώτερους τρεις κόσμους, παρέχοντας την ζωτική ενέργεια της ίδιας της ζωής και τόση από τη συνείδηση των ανώτερων πεδίων, όση μπορεί να καταγραφεί σε κάθε ιδιαίτερο επίπεδο εξέλιξης της προσωπικότητας. Όταν οι σκέψεις μας κατά το διαλογισμό κατευθύνονται προς τα μέσα και πάνω, προς αυτή την ανώτερη πηγή στα πνευματικά πεδία, η ανταχκάρανα υφαίνεται γύρω από τη σουτράτμα και έχουμε μια διπλή οδό ροής ζωντανής, συνειδητής ενέργειας, κι έτσι ολοκληρώνεται το φοχατικό ή ηλεκτρικό κύκλωμα. Ενδιαφέρον έχει ότι το Αρχαίο Σχόλιο περιγράφει κάποιον που έχει στρίψει ή υφάνει το πρώτο λεπτό καλώδιο από το ανοδικό μέρος αυτού του κυκλώματος σαν «Υφαντή στο φοχατικό εγχείρημα».

Έχοντας εδραιώσει το γεγονός ότι δεν υπάρχει αληθινό χάσμα επικοινωνίας ανάμεσα στην Μονάδα, την ψυχή και την προσωπικότητα, άλλο από αυτό της συνειδητής επίγνωσης, μπορούμε να προωθήσουμε την αντίληψή μας εξετάζοντας ένα άλλο ηλεκτρικό φαινόμενο του φυσικού πεδίου – τον κεραυνό. Πόσες φορές δεν έχουμε αντικρίσει με δέος τη δύναμη του Φοχάτ καθώς δρασκελίζει τους ουρανούς εκτοξεύοντας προς τα κάτω αστροπελέκια που συνδέουν τη γη με τον ουρανό; Και πάλι η επιστήμη παραδέρνει στην προσπάθειά της να εξηγήσει τις χιλιάδες ηλεκτρικές εκκενώσεις που λαμβάνουν χώρα σ’ ολόκληρο τον πλανήτη σε οποιαδήποτε στιγμή μέσα από κεραυνούς και αστραπόβροντα και οι οποίες, γενικά, πιστεύεται πως οφείλονται σε ατμοσφαιρικές διαταραχές. Στην πραγματικότητα οι θύελλες είναι το ακριβώς αντίστροφο από αυτό που θεωρούνται σήμερα. Αντί να είναι ηλεκτρικές γεννήτριες, πρόκειται μάλλον για διασκορπιστές ενέργειας σε ένα διαπλανητικό κύκλωμα – όπου ο κεραυνός αποτελεί τον σπινθήρα του ουράνιου ρεύματος καθώς αυτό συνδέεται με τη Γη.

Έτσι, αντλώντας από έναν οραματισμό του William Beaty στην ιστοσελίδα του Ερασιτέχνη Επιστήμονα (Science Hobbyist)³ ας φανταστούμε ότι είμαστε έξω σε μια καταιγίδα και βλέπουμε τα πάντα σε επιβράδυνση μέχρι και χίλιες φορές πιο αργά, έτσι ώστε μπορούμε να παρατηρούμε τι πραγματικά συμβαίνει όταν πέφτει κεραυνός. Βρισκόμαστε στο ύπαιθρο σε έναν κόσμο όπου ο χρόνος έχει παγώσει και μαίνονται αστραπές και κεραυνοί. Τα δέντρα και οι θάμνοι γύρω μας έχουν λυγίσει και στέκουν παγωμένα μέσα στην ακινησία του ανέμου, ενώ μερικά κεραμίδια που ξεκόλλησαν από τη διπλανή στέγη κρέμονται σε κοντινή απόσταση στον αέρα. Ψηλά στον ουρανό είναι ορατή μια δέσμη από κυματοειδείς βιολετί γραμμές που λαμπυρίζουν αμυδρά και διακλαδίζονται σε ένα δίκτυο όμοιο με τις ρίζες των δέντρων, και οι οποίες συνεχώς επιμηκύνονται. Τώρα παρατηρούμε πως το καθετί πάνω στο έδαφος αρχίζει να λάμπει. Αχνές βιολετί φλογίτσες ξεπετάγονται ξαφνικά πάνω στις κορφές των θάμνων, στην άκρη της σκεπής του παραδίπλα σπιτιού, στις άκρες των κλαδιών των δέντρων και στα ιπτάμενα θραύσματα από τα κεραμίδια της στέγης. Απλώνοντας τα χέρια μας μπροστά, παρατηρούμε πως ακόμα και απ’ τις άκρες των δαχτύλων μας ξεπετάγονται αχνές βιολετί φλογίτσες. Καθώς βλέπουμε την ιόχρου φλόγα από τον ουρανό να μακραίνει και να κατεβαίνει προς τη γη, οι μωβ φλόγες κάθε αντικειμένου πάνω στο έδαφος ή κοντά σε αυτό αρχίζουν να γίνονται πιο έντονες και να εκτείνονται προς τα πάνω. Το τελετουργικό της επίκλησης/εφέλκυσης του Φοχάτ βρίσκεται πλέον σε εξέλιξη και μια ανταχκάρανα σχηματίζεται μεταξύ ουρανού και γης.

Καθώς ο αχνός ιόχρους κεραυνός διακλαδίζεται από τον ουρανό προς τα κάτω, επιταχύνεται και, αυτομάτως οι ζιγκ ζαγκ βιολετί φλόγες από τα δάχτυλά μας μεγαλώνουν με φορά προς τα επάνω σαν μια λεπτή κυματοειδής μαβιά γραμμή! Παρατηρούμε πως υπάρχουν λωρίδες που ανελίσσονται από τα δέντρα προς τα επάνω, τους θάμνους, από τη στέγη του σπιτιού, και πως όλα ωθούνται προς την κατεύθυνση του κατερχόμενου κεραυνού. Καθώς η έλξη ή το φορτίο ανάμεσα στον ουρανό και το έδαφος δημιουργεί ένα ακαταμάχητο σημείο έντασης, οι ανερχόμενες σερπαντίνες συνδέονται με αυτές που κατέρχονται και τώρα το Φοχάτ ξεχύνεται, ενώ η ιόχρους απόχρωση μεταλλάσσεται στο γνωστό μας αστραφτερό ασπρογάλαζο, καθώς η διαφορά δυναμικού/τάσης ανάμεσα στον ουρανό και τη γη ουδετεροποιείται. Παρεμπιπτόντως η γαλαζωπή αστραπή του φωτός που βλέπουμε στο αστροπελέκι δεν είναι το ίδιο το Φοχάτ. Είναι η γέφυρα από πλάσμα που σχηματίζεται στον αέρα μέσα από την οποία αυτό διέρχεται – μια γέφυρα από άζωτο και οξυγόνο χωρίς τα ηλεκτρόνιά τους, που ακτινοβολεί φως και θερμότητα καθώς το Φοχάτ ξεχύνεται ορμητικά. Ένας αγωγός από αέρα εκτελεί την ίδια λειτουργία με το μεταλλικό νήμα στον λαμπτήρα του κυκλώματός μας.

Το ίδιο το Φοχάτ είναι αόρατο, άπιαστο και δεν έχει κάτι που οι κατώτερες αισθήσεις να μπορούν να καταγράψουν. Παρόμοια είναι και η ανταχκάρανα που δομούμε κατά το διαλογισμό. Ο Θιβετανός αναφέρει πως η ανταχκάρανα απαρτίζεται από νοητική ουσία ή από φωτεινή ουσία, σε άλλη όμως σελίδα μας λέει πως αυτός είναι απλά ένας συμβολικός τρόπος έκφρασης. Κι αυτό γιατί όπως το ηλεκτρικό ρεύμα στο κύκλωμά μας ή το κανάλι του αέρα με πλάσμα στην κάθοδο του κεραυνού, και παρά την περιγραφή της ανταχκάρανα σαν μιας γέφυρας ή ενός αγωγού από ύλη διαφόρων πεδίων, ότι μας απασχολεί είναι η ζωή που ξεχύνεται μέσα απ’ αυτήν. Αυτό που βασικά χρειάζεται είναι ν’ αρχίσουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας γενικότερα σαν προβολές της θειότητας, απόρροιες θεϊκής δύναμης και κυμάτια ηλεκτρομαγνητικών πεδίων, και να μην ταυτιζόμαστε με τους υλικούς φορείς μας, ανεξάρτητα πόσο λεπτοφυείς μπορεί να είναι. Τα σώματά μας μοιάζουν με στερεοποιημένους κόμβους παγωμένου ηλεκτρισμού, λειτουργώντας σαν πυκνωτές που αποθηκεύουν ηλεκτρικό φορτίο στο κάθε ιδιαίτερο πεδίο του συστήματός μας, στο οποίο επικεντρώνουμε τη συνείδησή μας – αφού όπως ξέρουμε, η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη.

Συνεχίζοντας με την αναλογία του κεραυνού, η ανταχκάρανα αποτελεί κατά παρόμοιο τρόπο μια συνδετική γέφυρα ηλεκτροφόρας νοητικής ουσίας που συνδέει δύο τερματικά σημεία αντίθετης πολικότητας ή φορτίου. Μέσω εστιασμένης σκέψης, ανεβάζουμε τη φόρτιση του διαλογισμού μας έως ότου επιτευχθεί η υψηλή ηλεκτρική τάση του επιπέδου ενός πυκνωτή και τότε, αποφασιστικά, την απελευθερώνουμε με μια κρούση προς την πνευματική Τριάδα, ολοκληρώνοντας το κύκλωμα της συνείδησης. Όταν αυτό πραγματοποιηθεί, τα κέντρα στους κατώτερους φορείς μας αναλαμβάνουν το ρόλο του ηλεκτρικού λαμπτήρα στο κύκλωμα και ηλεκτρομαγνητικά κύματα από το πεδίο της Πνευματικής Τριάδας διαχύνονται μέσα σε αυτά, με συνέπεια να μετατρέπονται σε μια μορφή ενέργειας κατάλληλης για τη διέγερση της ανθρώπινης συνείδησης σε ευθυγράμμιση με το Θεϊκό Σχέδιο.

Μπορούμε, επιπρόσθετα, να μεταφέρουμε το ζήτημα του ηλεκτρισμού μέχρι κάτω, στο πυκνό φυσικό πεδίο, όπου καταιγίδες με κεραυνούς λαμβάνουν χώρα διαρκώς εντός του εγκεφάλου μας. Έστω και μόνο από τη φυσική σκοπιά, ο άνθρωπος είναι ένα ηλεκτρικό ον που επαφίεται για την επικοινωνία του στην αγωγιμότητα των μετάλλων. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος απαρτίζεται από περισσότερο από 100 δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα, που το καθένα τους διαθέτει περί τις 100.000 συνδέσεις. Κάθε δευτερόλεπτο, τρισεκατομμύρια από ηλεκτρικά σήματα μεταδίδονται μέσω των νευρώνων, καθιστώντας το ιντερνέτ σε κάτι συγκριτικά ασήμαντο. Και είναι τα μέταλλα, το νάτριο και το κάλλιο, τα οποία λειτουργούν σαν μπαταρίες, εκείνα που ρυθμίζουν την ισορροπία της ηλεκτρικής ενέργειας στη μεμβράνη κάθε κύτταρου. Καθετί που βλέπουμε, αισθανόμαστε, φανταζόμαστε ή θυμόμαστε, εκφράζεται μέσα από έναν κόσμο ηλεκτρικών σημάτων, όλα συσχετισμένα και σε επικοινωνία προς και από την κεντρική συνείδηση στον εγκέφαλο μέσω των δεσμών ιόντων που σχηματίζονται από την ηλεκτροστατική έλξη μεταξύ αυτών των μετάλλων.

Πράγματι, το ανθρώπινο πλάσμα είναι μία ηλεκτρική οντότητα και η λειτουργία του είναι να προσφέρει ηλεκτρική αντίσταση στην εισρέουσα δύναμη του Φοχάτ, καθώς και στις ποιότητες που μεταφέρει. Μέσω της επαφής με τα κατώτερα πεδία και ιδιαίτερα με τους ζωτικούς αιθέρες στις κοιλότητες του εγκεφάλου, οι σκεπτομορφές που δομήσαμε ανάβουν σαν νήματα πυρακτώσεως ή αντιστάσεις, μέσω των οποίων, το Φοχάτ μπορεί να μετατρέψει την ηλεκτρική του δύναμη σε φως για τον κόσμο. Και έχει ενδιαφέρον το γεγονός, πως η μονάδα μέτρησης της ηλεκτρικής αντίστασης είναι το ‘ΟΗΜ’, του οποίου ο τόνος είναι οικείος... Αλλά καλύτερα να σταματήσουμε σε αυτό το σημείο, μιας και η αναλογία θα τραβούσε πολύ μακριά!

Τέλος, για να κλείσουμε, παραθέτουμε δύο αποσπάσματα από τον Θιβετανό, που εξηγούν πόσο σημαντικό είναι να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε με ηλεκτρικούς όρους, να βλέπουμε τη ζωή και το σύμπαν στο οποίο ζούμε από μια ηλεκτρική οπτική, και σ’ αυτό συνίσταται η αιτία πίσω από την πρωτοβουλία για την Ηλεκτρική Γέφυρα, στην ενότητα Σχολή Αρκέην, της ιστοσελίδας του Λούσις Τραστ.

«Στο μέλλον θα βλέπουμε ο ένας τον άλλο και όλες τις μορφές της θείας εκδήλωσης σαν μονάδες φωτός διαφόρων βαθμών λαμπρότητας και θα μιλούμε και θα σκεφτόμαστε αυξανόμενα με όρους ηλεκτρισμού, τάσης, έντασης και ισχύος ...Η ηλικία και η θέση των ανθρώπων αναφορικά με την κλίμακα της εξέλιξης, θα ... γίνεται αντικειμενικά φανερή, ... επανεδραιώνοντας έτσι στη γη την εξουσία των φωτισμένων... αυτές οι εξελίξεις θα είναι έργο των επιστημόνων των δύο επόμενων γενιών και αποτέλεσμα των προσπαθειών τους. Το έργο τους με το άτομο της ουσίας και οι έρευνές τους στο βασίλειο του ηλεκτρισμού, του φωτός και της δύναμης πρέπει αναπόφευκτα να καταδείξουν τη σχέση μεταξύ των μορφών, που είναι ένας άλλος όρος για την αδελφοσύνη και το γεγονός της ψυχής, του εσώτερου φωτός και της ακτινοβολίας όλων των μορφών».4

«Aν η πραγματεία αυτή δε χρησιμεύσει για κανέναν άλλο σκοπό παρά μόνο να κατευθύνει την προσοχή των σπουδαστών της επιστήμης και της φιλοσοφίας στη μελέτη της δύναμης ή ενέργειας στον άνθρωπο και τις ομάδες και να ερμηνεύσει τον άνθρωπο και την ανθρώπινη οικογένεια με όρους ηλεκτρικών φαινομένων, θα έχει εκπληρωθεί μεγάλο καλό. H πολικότητα του ανθρώπου, της ομάδας και του αθροίσματος των ομάδων, η πολικότητα των πλανητών και της σχέσης μεταξύ τους και με τον Ήλιο, η πολικότητα του ηλιακού συστήματος και της σχέσης του με άλλα συστήματα, η πολικότητα του ενός πεδίου ως προς το άλλο και της μιας αρχής ως προς την άλλη, η πολικότητα των λεπτοφυέστερων φορέων και η επιστημονική εφαρμογή των νόμων του ηλεκτρισμού στην ολότητα της ύπαρξης επί του φυσικού πεδίου θα επιφέρει μια επανάσταση στον πλανήτη ίση με εκείνη που συνέβη τον καιρό της ατομικοποίησης».5

---------------------------------------
1. Μυστική Δοξασία, σ. 111 (Αγγλικό), Ε.Π. Μπλαβάτσκυ.
2. Αυτόθι, σ. 31.
3. Σπίθες και Κεραυνοί, Ουίλιαμ Μπίτι   http://amasci.com/tesla/spark.html
4. Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας, σσ. 334-5 - Αγγλικό.
5. Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός, σ. 714 - Αγγλικό.

Επίσης εδώ θα βρείτε ένα σύνδεσμο   https://www.youtube.com/watch?v=qQKhIK4pvYo  που οδηγεί σε ένα εντυπωσιακό βίντεο που παρουσιάζει κεραυνούς (στα 4.20) που μας παρουσίασε ο αδελφός Β.Κ. (Όταν το δείτε βάλτε το σε αργή κίνηση)..

 

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

27 Φεβρουαρίου 2022

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Α.Ρ.

Η άσπιλη ταυτότητα

Έχουν πει ότι η αιώνια αλήθεια μερικές φορές παρουσιάζεται μ' έναν τρόπο τόσο απλό, ώστε ο σύγχρονος άνθρωπος, αμήχανος μπροστά στον καταιγισμό της γύρω του πληροφόρησης, να βρίσκει πολύ δύσκολο, κάποτε δε και σχεδόν αδύνατο, να συλλάβει τις πρωταρχικές έννοιες που πάνω του στηρίζεται η αλήθεια. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με την διδασκαλία της Advaita, Μη-δυισμός: το δόγμα του μονισμού, που ισχυρίζεται ότι μόνο η Έσχατη Αρχή (brahman) έχει ύπαρξη και όλη η φαινομενική ύπαρξη είναι ψευδαίσθηση (Maya). Είναι ο πιο σημαντικός κλάδος του Vedanta (αρνητικό μόριο a=άνευ + dyaita δυϊσμός). Ο Νισαργκαντάτα Μαχαράτζ, ένας από τους μεγαλύτερους διδασκάλους της Advaita, με την σωκρατική του συλλογιστική θέλει να θυμόμαστε πάντα ότι δεν θα 'πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να εμπλακεί στα κλωνάρια και να ξεχάσει τη ρίζα, να αναρωτηθούμε αν υπάρχει καν το πρόσωπο που νομίζει ότι μπορεί να κάνει κάτι ή να μην κανει κάτι και μας αποκαλύπτει ότι αυτό το πρόσωπο είναι μια χίμαιρα, μια πλάνη. Συχνά μας υπενθυμίζει ότι ολόκληρη η δημιουργία του κόσμου είναι εννοιολογική και εξηγεί ποια είναι η αρχή ή ο εννοιολογικός μηχανισμός πίσω από την δημιουργία του κόσμου: Η πρωταρχική κατάσταση –το Parabrahman– είναι ακαθόριστή, χωρίς κατηγορήματα, χωρίς μορφή, χωρίς ταυτότητα. Πράγματι αυτή η κατάσταση είναι πληρότητα (όχι ένα άδειο "κενό" αλλά κάτι το πλήρες), έτσι ώστε είναι αδύνατο να του δώσει κανείς ένα ικανοποιητικό όνομα. Προς χάριν όμως της επικοινωνίας, ένας αριθμός λέξεων έχει χρησιμοποιηθεί για να δείξει αυτή την κατάσταση. Σ' αυτή την αρχική κατάσταση, που είναι προγενέστερη από κάθε έννοια, η συνείδηση –η σκέψη Εγώ Είμαι– κινείται αυθόρμητα προς την ύπαρξη. Πως; Γιατί; Για κανένα εμφανή λόγο –σαν ένα απαλό κυματάκι πάνω στην έκταση του νερού!

     Η σκέψη "Εγώ Είμαι" είναι ο σπόρος του ήχου ΟΜ, ο αρχέγονος ήχος ή Nada στην απαρχή της δημιουργίας του σύμπαντος. Απαρτίζεται από τους τρεις ήχους: α, ου, και μ. Αυτοί οι τρεις ήχοι αντιπροσωπεύουν τις τρεις ιδιότητες - Sattva, Rajas, Tamas, οι οποίες προκαλούν τις τρεις καταστάσεις του ξύπνου, του ονείρου και του βαθιού ύπνου (ονομάζονται επίσης συνείδηση ή αρμονία, δραστηριότητα και ανάπαυση). Είναι στη συνείδηση που αναδύεται ο κόσμος. Πράγματι, αυτή η ίδια η πρώτη σκέψη "Εγώ Είμαι" έχει δημιουργήσει την αίσθηση της δυαδικότητας στην αρχική κατάσταση της ενότητας. Καμιά δημιουργία δεν μπορεί να λάβει χώρα χωρίς την δυαδικότητα της γονεϊκής αρχής -αρσενικό και θηλυκό, Purusha και Prakriti. Η δημιουργία του κόσμου ως εμφάνιση στη συνείδηση, έχει μια δεκάπτυχη όψη –την γονική αρχή της δυαδικότητας, τα φυσικά και χημικά υλικά που είναι η ουσία των πέντε στοιχείων (αιθέρα, αέρα, φωτιά, νερού και γης)κάτω από αμοιβαία τριβή, και τις τρεις ιδιότητες, Sattva, Rajas, και Tamas. Ένας άνθρωπος μπορεί να νομίζει ότι είναι αυτός που δρα, αλλά στην πραγματικότητα είναι η ουσία των πέντε στοιχείων, ο Prana, η ζωτική δύναμη που δρα δια μέσου του ιδιαίτερου συνδυασμού των τριών ιδιοτήτων σε μια ιδιαίτερη φυσική μορφή. Είναι αναγκαίο σ'αυτό το στάδιο να μη ξεχνούμε την ουσιαστική ενότητα του Απολύτου και του σχετικού, ανάμεσα στο ανεκδήλωτο και το εκδηλωμένο. Η εκδήλωση αρχίζει να υπάρχει μόνο αφού υπάρξει η βασική έννοια "Εγώ είμαι". Το υπόστρωμα είναι το νοούμενο, το οποίο είναι η ολική δυνατότητα. Με την εμφάνιση του "Εγώ είμαι", το νοούμενο καθρεφτίζεται στο φαινομενικό σύμπαν, που μόνο φαίνεται ότι βρίσκεται έξω από αυτό. Το νοούμενο για να δει τον εαυτό του αντικειμενοποιείται σε φαινόμενο και, για να λάβει χώρα αυτή η αντικειμενοποίηση, ο χώρος και ο χρόνος είναι απαραίτητες έννοιες (κατά τις οποίες τα φαινόμενα εκτείνονται σε όγκο και διάρκεια). Τα φαινόμενα συνεπώς, δεν είναι κάτι διαφορετικό από το νοούμενο, αλλά το ίδιο το νοούμενο όταν αντικειμενοποείται. Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε -και να μη ξεχνούμε ποτέ- αυτή τη βασική ταυτότητα. Από τη στιγμή που εμφανίζεται η έννοια "Εγώ είμαι", η θεμελειώδης ενότητα διαχωρίζεται νοητικά σε δυαδικότητα, ως υποκείμενο και αντικείμενο.

     Όταν η απρόσωπη συνείδηση εκδηλώνεται και ταυτίζεται με την κάθε φυσική μορφή, εμφανίζεται η ιδέα Εγώ και αυτή η ιδέα, ξεχνώντας ότι δεν έχει καμία ανεξάρτητη οντότητα, μετατρέπει την αρχική της υποκειμενικότητα σ'ένα αντικείμενο με προθέσεις, θελήσεις και επιθυμίες και είναι γι'αυτό το λόγο, ευπρόσβλητη στον πόνο. Αυτή η εσφαλμένη ταυτότητα είναι ακριβώς η "δουλεία", από την οποία πρέπει να επιδιωχθεί η απελευθέρωση. Και τι είναι απελευθέρωση; Απελευθέρωση, φώτιση ή αφύπνιση δεν είναι παρά η βαθιά κατανόηση, η ενόραση:

    α) ότι ο σπόρος κάθε εκδήλωσης είναι η απρόσωπη συνείδηση

    β) ότι αυτό που αναζητείται είναι η ανεκδήλωτη άποψη της εκδήλωσης

    γ) ότι, επομένως, ο αναζητητής ο ίδιος είναι το αναζητούμενο!

    Στην αρχική κατάσταση κυριαρχεί το Είμαι χωρίς καμιά γνώση ή εξάρτηση, χωρίς κατηγορήματα, χωρίς μορφή ή ταυτότητα. Τότε χωρίς κανένα φανερό λόγο (εκτός ότι είναι η φύση του να κάνει έτσι) εγείρεται η σκέψη, η έννοια του Εγώ είμαι, η Απρόσωπη Συνείδηση, στην οποία ο κόσμος εμφανίζεται σαν ένα ζων όνειρο. Η συνείδηση για να εκδηλωθεί, χρειάζεται μια μορφή, ένα φυσικό σώμα με το οποίο ταυτίζεται, και έτσι αρχίζει η έννοια της "δουλείας" με μια φανταστική αντικειμενοποίηση του "Εγώ". Κάθε φορά που κάποιος σκέπτεται και δρα στα πλαίσια αυτής της αυτο-ταύτισης, μπορούμε να πούμε ότι διαπράττει το "προπατορικό αμάρτημα" της μεταβολής της ανόθευτης υποκειμενικότητας (της απεριόριστης δυνατότητας) σε ένα αντικείμενο, μια περιορισμένη δηλαδή πραγματικότητα. Εάν αυτό είναι ξεκάθαρο, πρέπει κανείς να αλλάξει πορεία και να γυρίσει προς τα πίσω, για να ανακαλύψει τι αρχικά ήταν (και πάντα είναι) πριν εμφανιστεί η συνείδηση. Κατανόησε βαθιά ότι ως Εγώ, ο καθένας δεν είναι ούτε το σώμα, ούτε ακόμη η συνείδηση, αλλά ο καθείς είναι το νοούμενο στην αγνή του ενότητα.  

     Ένας μαθητής ρώτησε τον Μαχαράτζ αν υπάρχει κάτι στο οποίο θα μπορούσε να προσηλωθεί κανείς για να έχει διαρκώς συνείδηση της αληθινής του ταυτότητας. Ο Μαχαράτζ γέλασε και είπε ότι εδώ έγκειται η δυσκολία. "Κάποιος" θέλει "κάτι" στο οποίο θα μπορούσε να "προσηλωθεί" για να πετύχει κάτι! Δεν καταλαβαίνεις ότι όλη αυτή η ιδέα έχει παρανοηθεί; Στην πραγματικότητα το όλο πράγμα είναι πολύ απλό, αρκεί να μπορείς να το δεις. Αλλά με λύπη μου σου λέω ότι ο κοινός τρόπος όρασης δεν κάνει. Ο συνηθισμένος τρόπος όρασης –ο βλέπων να βλέπει κάτι– είναι εντελώς ανεπαρκής. Χρειάζεται ένας πολύ ειδικός τρόπος όρασης, διαισθητική όραση, "εν-όραση", στην οποία φαίνεται ότι δεν υπάρχει κανείς να δει και τίποτε να ιδωθεί. Να θυμάσαι πάντα την τέλεια ταυτότητα αυτού-που-Εγώ -είμαι και εκείνου- που-φαίνομαι-να-είμαι. Ποτέ μη ξεχάσεις ούτε για μια στιγμή, ότι μη-εκδήλωση και η εκδήλωση, το νοούμενο και το φαινόμενο, το Απόλυτο και το Σχετικό δεν είναι διαφορετικά. Η εκδήλωση δεν είναι μια δημιουργία του ανεκδήλωτου, αλλά απλώς ένα καθρέφτισμα, ή μια έκφραση του. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει εγγενής διχασμός ανάμεσα στο υποκείμενο και το αντικείμενο, πράγματι, κανένα αντικείμενο δεν θα μπορούσε να υπάρχει ακόμη και για μια στιγμή ξέχωρα από το υποκείμενο του και αντιστρόφως. Αυτό-που-είμαι (το νοούμενο) σαφώς υπερβαίνει εκείνο-που-φαίνομαι-να -είμαι (τα φαινόμενα), αλλά ενυπάρχει επίσης εκεί μέσα. Υπάρχει μια αδιάσπαστη ταυτότητα ανάμεσα στο νοούμενο και τα φαινόμενά του.

    Τί συμβαίνει στην εκδήλωση; Ως νοούμενο, Εγώ είμαι(αν και δεν έχω επίγνωση αυτού του πράγματος) και ποτέ ούτε για μια στιγμή , δεν παύω να είμαι αυτό-που-Εγώ- είμαι. Ενώ ως φαινόμενο, ούτε είμαι ούτε δεν είμαι, γιατί όλα τα αντικείμενα είναι απλώς εμφανίσεις στη συνείδηση, είδωλό σ'ένα καθρέπτη. Μάλιστα κάθε ξεχωριστό πράγμα, που μπορεί κανείς να γνωρίσει, δεν μπορεί να είναι παρά μόνο μια εμφάνιση στην συνείδηση και δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε άλλη ύπαρξη αφ’ εαυτού. Και τι είναι συνείδηση; "Εγώ" είμαι συνείδηση. Μόλις η σκέψη -Εγώ είμαι- παρουσιάζεται, ο "νους" (που δεν είναι τίποτε άλλο από το περιεχόμενο της συνείδησης) αρχίζει την διαδικασία της αντικειμενοποίησης. Αυτό μπορεί να το κάνει δια μέσου της δυαδικότητας, ενός ιδεατού διαχωρισμού σε υποκείμενο και αντικείμενο, σε αλληλένδετα αντίστοιχα, όπως χαρά και πόνος. Κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας, από την άποψη του νοούμενου, του άχρονου, το καθαρά υποκειμενικό "Εγώ" παραμένει αδιάσπαστο, ολόκληρο, άγιο και αιώνιο.

    Εάν μπορείς να παραμένεις προσορμισμένος στην άσπιλη ταυτότητα ανάμεσα στο νοούμενο και τα φαινόμενα η οποία είναι η ολική σου δυνατότητα, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά βάση για την φανταστική δουλεία από την οποία θέλεις να απαλλαγείς. Κατανόησε το αυτό καλά. Η ιδέα της δουλείας που έχεις, είναι απλώς η ψευδαίσθηση ότι είσαι μια αυτόνομη ύπαρξη που υπόκειται στην χρονικότητα και στη λειτουργία του αιτίου -αιτιατού του Κάρμα. Εάν όμως έχεις αντιληφθεί διαισθητικά τη βασική και ουσιαστική σου ταυτότητα που είναι άχρονη, θα κατανοήσεις ότι το στοιχείο του χωρόχρονου είναι ουσιαστικά μόνο μια επινόηση, για να γίνει η αισθητηριακή αντίληψη των φαινομένων δυνατή, και δεν μπορεί, επομένως, να είναι κατιτί ανεξάρτητο ως μέσο δουλείας.

     Ακόμη μια φορά λοιπόν, η σχετική εκδήλωση-ο κόσμος- δεν είναι "απατηλή" αφού είναι έκφραση του Ανεκδήλωτου Απολύτου το οποίο ενυπάρχει εκεί. Αυτό που είναι πράγματι απατηλό είναι η λανθασμένη σου ταυτότητα με ένα ιδιαίτερο φαινόμενο. Να θυμάσαι: Η σκιά δεν μπορεί να είναι εκεί χωρίς την ουσία-αλλά η σκιά δεν είναι η ουσία.

     Θα τελειώσω με τα λόγια του Mahavatar Babaji, που μας έδωσε ως κληρονομιά λίγο πριν φύγει:

Να αγαπάτε και να υπηρετείτε όλη την ανθρωπότητα.

Βοηθάτε τους πάντες.

Να είστε χαρούμενοι. Να είστε ευγενικοί.

Να είστε μια γεννήτρια ακάθεκτης χαράς.

Να αναγνωρίζετε τον Θεό και την καλοσύνη σε κάθε πρόσωπο.

Δεν υπάρχει άγιος χωρίς παρελθόν αλλά ούτε και αμαρτωλός χωρίς μέλλον.

Να υμνείτε τους πάντες.

Εάν δεν μπορείτε να υμνήσετε κάποιον. . . αφήστε τον να φύγει έξω από την ζωή σας.

Να είστε αυθεντικοί, να είστε εφευρετικοί.

Να είστε θαρραλέοι. Πάρτε κουράγιο ξανά και ξανά.

Μη μιμείστε. Να είστε δυνατοί. Να είστε ακέραιοι.

Μη ακουμπάτε σε στηρίγματα των άλλων.

Σκεφτείτε με τον δικό σας τρόπο σκέψης. Να είστε ο εαυτός σας.

Όλες οι τελειότητες και κάθε θεϊκή αρετή είναι κρυμμένα μέσα σας-

αποκαλύψτε τα στον κόσμο.

Η σοφία, επίσης, είναι ήδη μέσα σας, αφήστε την να ακτινοβολήσει.

Αφήστε την Χάρη του Κυρίου να σας ελευθερώσει.

Ας γίνει η ζωή σας σαν εκείνη του τριαντάφυλλου - που στην σιωπή μιλάει με το άρωμά του.

 Βιβλ. "Είμαι Εκείνο" Νισαργκαντάττα Μαχαράτζ. εκδ. OIKO-STROM.

"ΕΝΑΣ ΙΝΔΟΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ" (Νύξεις από τον Νισαργκαντάττα Μαχαράτζ)

εκδ. ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ.