ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ZYΓΟΥ

  ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ΠΕΜΠΤΗ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ  

  Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ – ΑΡΗΣ  

Αναφορές από τη Μυστική Δοξασία:

1. Απαντώντας στις ερωτήσεις: “Ποιοι πλανήτες από εκείνους που είναι γνωστοί στη συνηθισμένη επιστήμη, εκτός του Ερμή, ανήκουν στο δικό μας σύστημα του κόσμου…”, η απάντηση ήταν ο Άρης και τέσσερις άλλοι πλανήτες για τους οποίους η αστρονομία δεν ξέρει τίποτε. Το συμπέρασμα είναι ότι αυτοί οι πλανήτες, Α.Β. και Υ.Ζ, υφίστανται σε αιθερική ύλη. (Ι. 187)

2.  “Όσον αφορά τον Άρη, τον Ερμή και τους ‘τέσσερις άλλους πλανήτες’, έχουν μια σχέση με τη Γη για την οποία κανείς Διδάσκαλος… δεν πρόκειται να μιλήσει…” (Ι. 187)

3.  Ο Άρης βρίσκεται προς το παρόν σε μια κατάσταση συσκότισης:

α. Ο Άρης έχει δύο δορυφόρους στους οποίους δεν έχει κανένα δικαίωμα. (Αστρικό και νοητικό. Α.Α.Μπ.)

β. Ο Άρης είναι μια επταδική άλυσος. (Ι. 188-189)

4. Ο Άρης ήταν ο Κύριος της γέννησης, του θανάτου, της δημιουργίας και της καταστροφής. (ΙΙ. 410)

5. Ο Άρης αποκαλείτο ο πλανήτης με τα έξι πρόσωπα. (ΙΙ. 399)

Αναφορές από την Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός:

6. Υπάρχει ένα… “τρίγωνο που σχηματίζεται από τη Γη, τον Άρη και τον Ερμή. Σε σχέση μ’ αυτό το τρίγωνο η αναλογία βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Ερμής και το κέντρο στη βάση της σπονδυλικής στήλης στο ανθρώπινο ον σχετίζονται στενά.” (181)

7. “Ο Ερμής, ο Άρης και η Γη σχετίζονται στενά μ’ αυτούς τους τρεις (Αφροδίτη, Δία και Κρόνο.)” (299)

  Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ – ΠΛΟΥΤΩΝ  

Αναφορές από τη Μυστική Δοξασία:

1. “Ο Πλούτων είναι μια θεότητα με τις ιδιότητες του όφεως. Είναι θεραπευτής, χορηγός υγείας, πνευματικής και φυσικής και φώτισης.” (Μ.Δ. ΙΙ. 30. Σημ.)

2. “Σύμφωνα με το μύθο ο Ορφέας αναζητά στο βασίλειο του Πλούτωνα τη χαμένη ψυχή του. Ο Κρίσνα διασώζει από τον Πλούτωνα τις έξι αρχές του, (ΙΙ. 30) όντας ο ίδιος η έβδομη… είναι ο τέλειος μυημένος, το σύνολο των έξι αρχών του που συγχωνεύονται στην έβδομη.” (Μ.Δ. ΙΙΙ. 142)

  Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ – ΕΡΜΗΣ  

Αναφορές από τη Μυστική Δοξασία:

1. “Ο Ερμής μόλις αρχίζει να βγαίνει από μια κατάσταση συσκότισης.

α. Ο Ερμής δεν έχει κανένα δορυφόρο.

β. Ο Ερμής είναι μια επταδική άλυσος.” (Ι. 188-189)

2. “Ο Ερμής είναι πολύ πιο παλιός από τη Γη.” (Ι. 180)

3. “Ο Ερμής καλείται ο πρώτος των ουράνιων Θεών, ο Θεός Ερμής… ο Θεός στον οποίο αποδίδεται η ανακάλυψη και η πρώτη μύηση των ανθρώπων στη Μαγεία… Ο Ερμής είναι Βούδδι, Σοφία, Φώτιση ή ‘επαναφύπνιση’ στη θεία επιστήμη.” (Ι. 513)

4. “Ο Ερμής είναι ο Κύριος της Σοφίας.” (ΙΙ. 31)

5. “Ο Ερμής είναι ακόμη πιο απόκρυφος και μυστηριώδης από την Αφροδίτη. Είναι:

α.  Ταυτόσημος με το Μίθρα.

β.  Ο αιώνιος σύντροφος του Ηλίου της Σοφίας.

γ.  Ο ηγέτης κι αυτός που εφελκύει τις ψυχές.

δ.   Ένα με τον Ήλιο.” (ΙΙ.31)

6. “Ο Ερμής θεραπεύει την τύφλωση και αποκαθιστά την όραση, νοητική και φυσική.” (ΙΙ. 571)

7. “Μερικές φορές ο Ερμής αντιπροσωπεύεται:

α.  Σαν τρικέφαλος επειδή είναι ένα με τον Ήλιο και την Αφροδίτη.

β.  Σαν κύβος, χωρίς χέρια επειδή η ‘δύναμη του λόγου και της ευφράδειας μπορούν να επικρατήσουν χωρίς τη βοήθεια χεριών και ποδιών’.” (II. 572)

8. “Η πέμπτη φυλή γεννήθηκε υπό τον Ερμή.” (Η Αρεία φυλή. Α.Α.Μπ.) (ΙΙ. 32)

9. “Ο Ερμής είναι ο πρεσβύτερος αδελφός της Γης.” (ΙΙ. 48)

10. “Ο Ερμής δέχεται επτά φορές περισσότερο φως από κάθε άλλο πλανήτη.” (ΙΙ. 570)

11. “Το Βούδδι και ο Ερμής αντιστοιχούν μεταξύ τους και το χρώμα αμφότερων είναι κίτρινο και ακτινοβόλο χρυσό. Στο ανθρώπινο σύστημα ο δεξιός οφθαλμός αντιστοιχεί στο Βούδδι κι ο αριστερός οφθαλμός στο Μάνας και την Αφροδίτη ή Εωσφόρο.” (ΙΙΙ. 447-448)

12. “Ο Ερμής και η Αφροδίτη και η συζυγία τους στον άνθρωπο στο ψυχο-φυσικό πεδίο, του δίνουν το όνομα του Ερμαφρόδιτου.” (ΙΙΙ. 458)

Αναφορές από την Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός:

13. “Η Αφροδίτη, ο Δίας και ο Κρόνος θα μπορούσαν να θεωρηθούν… σαν οι φορείς των τριών υπέρτατων ή κύριων αρχών. Ο Ερμής, η Γη και ο Άρης συνδέονται στενά μ’ αυτούς τους τρεις, αλλά εδώ κρύβεται ένα μυστήριο.” (299)

14. “Η δεύτερη νύξη που ζητώ να κάνω βρίσκεται στο τρίγωνο που σχηματίζεται από τη Γη, τον Άρη και τον Ερμή. Αναφορικά μ’ αυτό το τρίγωνο η αναλογία βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Ερμής και το κέντρο στη βάση της σπονδυλικής στήλης του ανθρώπινου όντος συνδέονται στενά. Ο Ερμής καταδεικνύει την κουνταλίνι σε νοήμονα δραστηριότητα, ενώ ο Άρης καταδεικνύει τη λανθάνουσα κουνταλίνι.” (181)

15. “Στο μέσο του πέμπτου γύρου ο Κύριος του Ερμή μαζί με το Λόγο της Αφροδιτιανής διάταξης και της Γης μας, θα σχηματίσουν ένα πρόσκαιρο τρίγωνο δύναμης.” (371)

 

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

14 Νοεμβρίου 2021

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Κ.Β.

ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΗ ΤΥΦΛΟΤΗΤΑ

(Αλίκης Μπέιλη, ΑΚΤΙΝΕΣ ΚΑΙ ΜΥΗΣΕΙΣ, σσ. 197/ 198)

Η τύφλωση είναι προοίμιο της μύησης, ασχέτως βαθμού.

Μόνο στην τελευταία και ανώτατη μύηση <η τάση για τύφλωση> τερματίζεται τελείως.

Στα πρώιμα στάδια της εξέλιξης, η τύφλωση είναι φυσική, έμφυτη, αναπόφευκτη και αδιαπέραστη.

Επί αιώνες ο άνθρωπος βαδίζει στο σκοτάδι.

Έπειτα έρχεται το στάδιο, στο οποίο η κανονική αυτή τύφλωση, αποτελεί προστασία, αλλά εισέρχεται επίσης σε μια Φάση στην οποία μπορεί να υπερνικηθεί.

Μιλώντας τεχνικά, η τύφλωση στην όποια αναφέρθηκα είναι κάτι διαφορετικό.

Από τη στιγμή που το ανθρώπινο ον συλλάβει την πρώτη αμυδρή αναλαμπή του <κάτι άλλου> και δει τον εαυτό του σε αντιπαράθεση με αυτή την αμυδρά αισθητή μακρινή πραγματικότητα, η τύφλωση με την οποία ασχολήθηκα, είναι κάτι που <επιβάλλεται από την ψυχή> στον σπεύδοντα ζηλωτή, έτσι ώστε τα μαθήματα της συνειδητής εμπειρίας της μαθητείας, κι αργότερα της μύησης, να μπορέσουν να αφομοιωθούν και να εκφραστούν ορθά.

 Με αυτή ο βιαστικός αναζητητής προστατεύεται, από το να κάνει πολύ γρήγορη και επιφανειακή πρόοδο.

Είναι το βάθος κι ένα βαθύ <ρίζωμα> (αν μπορώ να επινοήσω μια τέτοια λέξη )για το οποίο ψάχνει ο εσώτερος Δάσκαλος κι αργότερα ο Διδάσκαλος και η <απόκρυφη τύφλωση>, η ανάγκη της, ο συνετός χειρισμός της και η τελική της εξάλειψη, αποτελούν μέρος του προγράμματος, που επιβάλλεται στον υποψήφιο.

Η τύφλωση είναι συνεπώς μιλώντας εσωτερικά, ο τόπος μάθησης και σχετίζεται με την δοξασία του οφθαλμού, του λαιμού και της καρδιάς.

Δεν σχετίζεται με την αμυδρή όραση την αίσθηση των μισών αληθειών και τα ψηλαφίσματα του ζηλωτή στη διαδικασία γνώσης του εαυτού του, η καθώς οραματίζεται το στόχο κι επιδιώκει να βαδίσει την Ατραπό. Είναι μια οικία κατάσταση, στην όποια υπόκεινται όλοι οι αρχάριοι και την οποία δεν μπορούν να αποφύγουν, γιατί είναι έμφυτη στη φύση τους

Η αποκρυφιστική τύφλωση προκαλείται πνευματικά και <συσκοτίζει> τη δόξα και την υπεσχημένη επίτευξη και ανταμοιβή. Ο μαθητής ρίχνεται πίσω στον εαυτό του.

Ότι μπορεί να δει είναι το πρόβλημα και το μικροσκοπικό πεδίο της εμπειρίας του και ο ασθενής –για τον ίδιο-και περιορισμένος εξοπλισμός του.

Στο στάδιο αυτό αναφέρεται ο προφήτης Ησαΐας όταν λέει ότι δίνει στον αγωνιζόμενο ζηλωτή <τους θησαυρούς του σκότους>.

Η ομορφιά της αμεσότητας, η δόξα της παρούσας ευκαιρίας και η ανάγκη για εστίαση στο καθήκον και στην υπηρεσία της στιγμής, είναι οι ανταμοιβές της πορείας μέσα στο φαινομενικά αδιαπέραστο σκοτάδι. Για το μυημένο αυτή η τύφλωση είναι ακόμη πιο εσωτερική. Δεν απομένει γι αυτόν κανένα απολύτως φως – ούτε γήινο φως ούτε οποιοδήποτε φως μέσα στους τρεις κόσμους.

Υπάρχει μόνο μαυρίλα.

Σ αυτή ο μυστικιστής έδωσε την ονομασία <η σκοτεινή νύχτα της ψυχής>. 

(ΣΕΛ. 200)

Έτσι τα πέπλα εξυπηρετούν το σκοπό τους. Η τύφλωση γαλουχεί και προστατεύει με την προϋπόθεση ότι είναι έμφυτη και φυσική, επιβαλλόμενη από την ψυχή, η προκαλούμενη πνευματικά.

Αν επιβάλλεται σκόπιμα, αν παρέχει άλλοθι για τη συλληφθείσα γνώση, αν αναλαμβάνεται για να αποφευχθεί η ευθύνη, τότε υπεισέρχεται η αμαρτία κι επακόλουθη δυσχέρεια. Απ' αυτήν πρέπει όλοι σας να προφυλαχτείτε.

ΘΕΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

(ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ I)

(ΣΕΛΙΔΑ 523)

<Με αληθινή θεία αδιαφορία επωμίζομαι κάθε φορτίο που έρχεται στο δρόμο μου, γιατί τίποτε δεν μπορεί ν αγγίξει την ψυχή μου. Στην εκδήλωση αυτής της εμπιστοσύνης αφιερώνομαι> 

(ΣΕΛΙΔΑ 27)

Όσοι προετοιμάζονται για μύηση πρέπει να μάθουν να εργάζονται συνειδητά με την γοητεία. Πρέπει να εργάζονται αποτελεσματικά με την παρουσιαζόμενη αλήθεια αψηφώντας κάθε πόνο οδύνη η νοητική αμφιβολία που συνοδεύει την εξέγερση και τους περιορισμούς της προσωπικότητας. Πρέπει να καλλιεργούν εκείνη τη <θεία αδιαφορία> στις προσωπικές απόψεις που αποτελεί το εξέχον γνώρισμα του εκγυμνασμένου μυημένου. 

(ΣΕΛΙΔΑ 59)

Πρέπει να μάθετε να εξετάζετε ότι λέγεται η προτείνεται από κάθε αδελφό του ομίλου με μια πλήρη και προσεκτικά αναπτυγμένη <θεία αδιαφορία>. Προσέξτε τη χρήση της λέξης <θεία> γιατί κρατά το κλειδί της αναγκαίας στάσης. Είναι κάτι διαφορετικό από την αδιαφορία της ανεμελιάς η την αδιαφορία ενός ψυχολογικά ανεπτυγμένου <τρόπου διαφυγής> απ’ ότι δεν είναι ευχάριστο. Ούτε είναι η αδιαφορία της ανωτερότητας.

Είναι η αδιαφορία που δέχεται ότι προσφέρει χρησιμοποιεί ότι είναι χρήσιμο μαθαίνει ότι μπορεί αλλά δεν εμποδίζεται από προσωπικές αντιδράσεις. Είναι η κανονική στάση της ψυχής η του Εαυτού προς τον μη εαυτό. Είναι η άρνηση της προκατάληψης όλων των στείρων προκατειλημμένων ιδεών, όλων των έξεων της προσωπικότητας των επιδράσεων του παρελθόντος. Είναι η λειτουργιά< της απόσπασης από <τον κόσμο τη σάρκα και το διάβολο> για την οποία μιλά η καινή διαθήκη. 

(ΣΕΛΙΔΑ 82/3)

Αν με ρωτούσατε να προσδιορίσω το εξέχον ελάττωμα των περισσότερων ομίλων μαθητών σήμερα, θα έλεγα ότι είναι η έκφραση του λανθασμένου είδους αδιαφορίας, που οδηγεί σε μια σχεδόν αμετακίνητη απασχόληση με τις προσωπικές ιδέες και τις υποχρεώσεις τους. Αυτές αντιστρατεύονται την ομαδική ολοκλήρωση και τείνουν να εμποδίσουν το έργο. 

(ΣΕΛΙΔΑ 97)

Πρέπει να φτάσετε σένα σημείο ομαδικής εμπειρίας στο οποίο δεν θα είστε τόσο έντονα απασχολημένοι με την δική σας ανάπτυξη, κατάσταση και υπηρεσία. Όλοι πρέπει να μάθετε να αποκεντρώνεστε έτσι ώστε η εργασία που πρέπει να γίνει να είναι ο παράγοντας με την κύρια σπουδαιότητα. Όταν αυτό συμβεί, τότε το έντονο ενδιαφέρον για κάποια όψη προσωπικής έκφρασης, κάποια αδυναμία του χαρακτήρα, κάποιον αγαπητό σκοπό η κάποια φυσική κατάσταση θα σταματήσει. Θα βρείτε την καλλιέργεια της <θείας αδιαφορίας> πολύ υποβοηθητική στη λησμονιά του μικρού εαυτού. Αυτός συχνά παρουσιάζεται από συνήθεια τόσο μεγάλος, ώστε αποκλείει τον ανώτερο Εαυτό. Παρεμβαίνει ανάμεσα στο μαθητή και στον Διδάσκαλο και εμποδίζει την επαφή με τους συμμαθητές του, εξουδετερώνοντας έτσι την αποτελεσματική υπηρεσία. 

(ΣΕΛΙΔΑ 429)

Η ψυχή στέκει ελεύθερη αποσπασμένη άφοβη και δεν ελέγχεται απ’ όσα υπάρχουν στους τρεις κόσμους. Αυτή είναι η πραγματική πνευματική αδιαφορία. 

(ΣΕΛΙΔΑ 225)

Όταν κυριαρχηθούν τα μαθήματα της θειας αδιαφορίας αποδεσμεύουν την ψυχή για ένωση με τον Ένα. 

(ΣΕΛΙΔΑ 661)

Αν μάθαινες εκείνη την θεία αδιαφορία που χρειάζεται αδιαφορία για εσένα και το συμφέρον της προσωπικότητας σου τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες αδιαφορία για τις έγνοιες τις ανησυχίες και τις επιτυχίες σου. Θα ήσουν τότε σε θέση να νοιώθεις πραγματικά τη σημασία του έργου την μοναδικότητα των ευκαιριών σου αυτή την εποχή και την πραγματική στρατηγική θέση σου. 

(ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ II)

(ΣΕΛΙΔΑ 460)

Βρίσκεσαι ... πάνω στην ατραπό του Χριστού και στην προετοιμασία να διανύσεις αυτή την ατραπό της αρωγής και της λύτρωσης της ανθρωπότητας, πρέπει να μάθεις μέσα από έντονο αίσθημα την ματαιότητα του συναισθήματος και του αισθήματος ως μέσου λύτρωσης των αδελφών σου. Χρειάζεται να αποκτήσεις εκείνη τη θεία αδιαφορία που αφήνει την ψυχή ελεύθερη να υπηρετήσει δίχως να παγιδεύεται από τις αντιδράσεις της προσωπικότητας. 

(ΣΕΛΙΔΑ 461)

Προσπάθησε σε διάφορες περιστάσεις της ζωής σου να απομονώνεσαι για ανιδιοτελείς σκοπούς από την στενή επαφή με όσους δυστυχούν. Βοήθα τους αγάπα τους αλλά μην ταυτίζεσαι μαζί τους. Μιλώ για μια αστρική απομόνωση και όχι για μια άρνηση να συναντάς και να έρχεσαι σε επαφή με την ανθρωπότητα η οποία υποφέρει στο φυσικό πεδίο. Αναφέρομαι σε μια στάση που υιοθετείται και διατηρείται από την ψυχή και το νου απέναντι στο αστρικό σώμα και η οποία σου επιτρέπει να εκφράζεις εκείνη τη θεία αδιαφορία απέναντι στο αίσθημα και στην προσωπική οδύνη ως αποτέλεσμα εκείνης της συμπόνιας η οποία είναι σημάδι των λυτρωτών Πρεσβύτερων αδελφών της Ανθρωπότητας. 

(ΓΟΗΤΕΙΑ ΕΝΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ)

(ΣΕΛΙΔΑ 262)

Τί είναι αδιαφορία; Διερωτώμαι … αν κατανοείς την σημασία της λέξης <αδιαφορία>. Σημαίνει στην πραγματικότητα την επίτευξη μιας ουδέτερης στάσης προς αυτό που θεωρείται Μη Εαυτός. Συνεπάγεται την αποκήρυξη της ομοιότητας Σημειώνει την αναγνώριση μιας βασικής διάκρισης. Υποδηλώνει την άρνηση ταύτισης με οτιδήποτε άλλο εκτός από την πνευματική πραγματικότητα, όπως γίνεται αισθητή και γνωστή σε κάθε δεδομένο σημείο χρόνου και χώρου. Είναι συνεπώς κάτι πολύ ισχυρότερο και ζωτικότερο απ' ότι συνήθως νοείται όταν χρησιμοποιείται η λέξη. Είναι ενεργός αποκήρυξη, χωρίς καμία συγκέντρωση σ’ εκείνο που αποκηρύσσεται.

 

  

Δ Ι Α Λ Ο Γ Ι Σ Μ Ο Σ 

ΕΠΙΚΚΛΗΣΗ ΣΕΙΡΙΟΥ

ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, 
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΝΟΥ, ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ  

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2021 στις 19.30

πραγματοποιείται –2 φορές το μήνα– βράδυ Τετάρτης

ΕΝΑΣ ΚΟΜΗΤΗΣ ΑΠΟ ΑΛΛΟ ΣΥΣΤΗΜΑ 

ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΜΑ ΣΥΣΤΗΜΑ

Αναφέρθηκε από την Washington Post στις 26 Νοεμβρίου 2019.

Είχε εντοπιστεί ένα διαστρικό αντικείμενο –στο ηλιακό μας σύστημα για δεύτερη φορά στην ιστορία του-: ένας μετεωρίτης σε σχήμα πούρου που ονομάζεται 'Oumuamua’, χαβανέζικη λέξη που μεταφράζεται  «αγγελιοφόρος από μακριά».

Στην κοντινότερη προσέγγισή του, τον Δεκέμβριο του 2019 αυτός ο πρόσφατα ανακαλυφθείς κομήτης, ήταν δύο φορές πιο μακριά από τη Γη από ό, τι η Γη είναι από τον ήλιο.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες και τους κοσμολόγους, αυτός είναι ο δεύτερος κομήτης που εισήλθε στο ηλιακό μας σύστημα από ένα άλλο σύστημα.

Κατά την θεωρία του Ηλεκτρικού Σύμπαντος, οι αστεροειδείς και οι κομήτες δεν αποτελούνται μόνο από μέταλλο, πάγο, πέτρα και αέριο, όπως δείχνει η συμβατική επιστήμη, αλλά διαθέτουν και ασκούν ισχυρές μαγνητικές και ηλεκτρικές δυνάμεις.

Ο εσωτερισμός θεωρεί ότι οι αστεροειδείς και οι κομήτες είναι τα φυσικά σώματα πνευματικών οντοτήτων και ότι αυτές οι οντότητες μπορούν να επιφέρουν νέες και δυναμικές επιρροές στο Ηλιακό μας Σύστημα.

Ο Θιβετανός Διδάσκαλος λέει σχετικά με το θέμα των αστεροειδών ότι: «...είναι γνωστή η επίδραση στους πλανήτες των λεγόμενων ‘‘αστεροειδών’’... Είναι κάτι που δεν  το έχει παραδεχθεί μέχρι στιγμής η εξωτερική επιστήμη, αλλά η σημασία τους πρέπει τελικά να ερμηνευθεί με όρους ενέργειας και από την άποψη των αιθερικών πεδίων.» (ΠΚΠ:795)

Ο Ρούντολφ Στάινερ είχε δηλώσει ότι η επιρροή ενός κομήτη ή αστεροειδούς που διέρχεται από το ηλιακό μας σύστημα είναι πολύ σημαντική. Αποτελεί ένα είδος πνευματικού «εμποτισμού» που έχει συγκεκριμένη πρόθεση και δεν είναι απλά μια τυχαία πράξη. Έρχεται για να «γεννήσει» κάτι νέο που θα εμφανιστεί αργότερα στην πλήρη ισχύ του, όταν η περίοδος κύησης θα έχει ολοκληρωθεί.

Οι Ροδόσταυροι υποστηρίζουν ότι ένας αστεροειδής ή κομήτης που κινείται μέσα στο ηλιακό μας σύστημα μπορεί να απορροφήσει μέσω μαγνητισμού, αρνητικές δυνάμεις –όπως κάνει ο Θεραπευτής– και να τις αφαιρέσει στο γρήγορο πέρασμά του.

Ο Διδάσκαλος  Θ. έχει μιλήσει για τους κρυμμένους αιθερικούς πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα –τους οποίους δεν βλέπουμε ΑΚΟΜΗ και λέγεται ότι είναι πολλοί–. Αυτό μπορεί να ισχύει εξίσου και για τους αστεροειδείς. Μπορεί δηλαδή να αποτελούν την μορφή μιας κρυφής πνευματικής οντότητας-προτύπου (ισομορφισμός στην φυσική;), και ταυτόχρονα ένα φαινόμενο εκπομπής ακτινοβολιών και εισπνοής «αυτού που πλέον δεν είναι χρήσιμο» για την ζωή στο ηλιακό σύστημα. Η «εξαγωγή» του παλιού και η ακτινοβολία του νέου είναι στην πιο απλοποιημένη μορφή της, η βασική ιδέα κάθε δυναμικής ενέργειας ή /και αβαταρικής έκφρασης.

Γνωρίζουμε από την Διδασκαλία της Προαιώνιας Σοφίας ότι ο Αβατάρ της Σύνθεσης (βλέπε βιβλίο «Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας» – ευρετήριο) δεν μπορεί να κατέλθει πιο κάτω από το νοητικό πεδίο και μπορεί να εκφράζεται μόνο ως εκεί.

Είναι όμως πιθανό  κάποιες μικρότερες ενεργειακές δυνάμεις –που έχει προφητευτεί ότι θα κάνουν την εμφάνισή τους στο ηλιακό μας σύστημα–  να απαιτούν κατώτερα ή πυκνότερα πεδία υλικών εκδηλώσεων, και τέτοιες να είναι οι αστεροειδείς και οι κομήτες;

Η είσοδος ενός κομήτη ή ενός αστεροειδούς στο σύστημά μας μπορεί να θεωρείται από τον μέσο άνθρωπο ένα απλό μηχανιστικό φαινόμενο μικρής σημασίας. Όμως η αιθερική όραση  όσο αυξάνεται μέσα στην ανθρώπινη οικογένεια, θα μπορεί να αποδείξει την αξία αυτού του φαινομένου, καθώς  θα αποκαλύπτει τις επιδράσεις του και τις αληθινές εσωτερικές πνευματικές του λειτουργίες.

Όταν η ανθρωπότητα γίνει αρκετά επικλητική θα μπορεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να επικαλεστεί την παρέμβαση και την βοήθεια άλλων μορφών ζωής  από το σύμπαν , οι οποίες είναι πιο προηγμένες από εμάς και για τις οποίες δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα.

Αυτές οι δυνάμεις «εξοικονόμησης» –καθώς αντλώνοντας το αρνητικό, μας βοηθούν να εξοικονομήσουμε ενέργεια–  λέγεται ότι μπορούν να καταγραφούν στην υψηλότερη έκφρασή τους, από μαθητές και μυημένους του Νέου Όμιλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών, ο οποίος γνωρίζουμε ότι αποτελείται από την προηγμένη ανθρωπότητα και έχει το περιοδικό φεστιβάλ του κάθε 7 χρόνια, μεταξύ 21-28 Δεκεμβρίου. Μια περίοδος της οποίας πρωταρχικός σκοπός είναι η επίκληση των δυνάμεων του φωτός και η προετοιμασία για την Επανεμφάνιση του Χριστού.

Συλλογιστείτε, μας καλεί ο Διδάσκαλος Θ., με το επόμενο σχετικό με τα παραπάνω, απόσπασμα:

«Στην τελευταία μου οδηγία έκανα τη δήλωση ότι ο διαλογισμός είναι ο κύριος δημιουργικός πράκτορας στο σύμπαν. Υπάρχουν άλλα σύμπαντα που βρίσκονται μπροστά από μας σε ανάπτυξη και σ’ αυτά η έμφαση μπορεί να μη βρίσκεται πάνω στη δημιουργία με τη χρήση νοητικών ενεργειών· άλλα μπορεί να μην είναι τόσο αναπτυγμένα και σ’ αυτά η νοητική ενέργεια μπορεί να βρίσκεται σε διαδικασία ανάπτυξης ή έκφρασης – με την εξελικτική έννοια. Υπάρχουν ακόμη σύμπαντα και ηλιακά συστήματα, όπου η ποιότητα και οι συνθήκες του εκδηλωνόμενου σύμπαντος, ηλιακού συστήματος ή πλανήτη μας είναι άγνωστες. Θα πρέπει να έχετε υπόψη ότι, αν και σε όλες τις εκδηλώσεις οι τρεις όψεις (του σκοπού ή θέλησης, της έλξης ή μαγνητικής αγάπης ή σχεδίου και της εμφάνισης σαν εκδήλωσης αυτών των δύο) είναι αναγκαστικά παρούσες, η εκδηλωνόμενη Oντότητα (που είναι υπεύθυνη γι’ αυτές τις εκφράσεις της θειότητας) μπορεί να εργασθεί και να  «διακηρύξει αποκρυφιστικά» συνθήκες και ποιότητες για τις οποίες δεν έχουμε καμιά εμπειρία ή γνώση. Μπορεί να μην έχουμε κυριολεκτικά καμιά ιδέα, ακόμη και στις ύψιστες πτήσεις της αφηρημένης σκέψης μας (κι αυτό περιλαμβάνει τους πιο προχωρημένους στοχαστές του πλανήτη μας), για τη φύση των παρωθήσεων και των αντιλήψεων που κινητοποιούν ορισμένους συμπαντικούς Δημιουργούς. Συλλογισθείτε σ’ αυτό. (ΜΝΕ, ΙΙ: 208-9)

Επεξεργασία από άρθρο του Duane Carpender στο facebook.

Και η σχετική ανακοίνωση για τον κομήτη από την Washinghon Post:

https://www.washingtonpost.com/science/an-alien-comet-from-another-star-is-soaring-through-our-solar-system/2019/11/25/ccc0bc80-f69e-11e9-ad8b-85e2aa00b5ce_story.html?outputType=amp&fbclid=IwAR3o7JvLos4JVZmuQhcREts4HnnirHOouXIIfDpYiWf4wqRBAMvxd1Ui4mk

 

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

7 Νοεμβρίου 2021

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Σ.Α.

OΙ ΔΥO ΑΠOΚΑΛΥΨΕΙΣ

Μπορούμε πλέον να εξετάσoυμε τα στάδια της μυητικής τελετoυργίας, που είναι πέντε σε αριθμό ως εξής:

1.  Η απoκάλυψη της “Παρoυσίας”.

2.  Η θέα της “Oράματος”.

3.  Η επίθεση της Ράβδoυ, η oπoία επηρεάζει:

α.  Τα σώματα.

β.  Τα κέντρα.

γ.  Τoν αιτιώδη φoρέα.

4.  Η παρoχή τoυ όρκoυ.

5.  Η ανακoίνωση τoυ “Μυστικού” και της Λέξης.

Τα σημεία αυτά παραθέτονται με την πρέπουσα σειρά και πρέπει να έχετε υπόψη ότι η σειρά αυτή δεν καθoρίσθηκε τυχαία, αλλά μεταφέρει τo μυημένo από απoκάλυψη σε απoκάλυψη μέχρι το κορυφαίο εκείνο στάδιο κατά το oπoίο του παραδίδεται ένα από τα μυστικά και μια απ’ τις πέντε λέξεις δύναμης οι οποίες του διανoίγoυν τα διάφoρα πεδία με όλες τις εξελίξεις τoυς. Ό,τι αποσκοπείται εδώ είναι να καταδειχθούν οι πέντε κύριες διαιρέσεις στις oπoίες υποδιαιρείται φυσιολογικά η μυητική τελετουργία κι o σπου­δαστής πρέπει να έχει κατά νoυ ότι καθένα από τα πέντε αυτά στάδια απoτελεί καθαυτό μια πλήρη τελετουργία πoυ μπoρεί περαιτέρω να διαιρεθεί λεπτομερέστερα.

Ας εξετάσουμε τώρα τα διάφορα σημεία, ασχoλoύμενoι σύντομα με το καθένα και λαμβάνοντας πάντα υπόψη πως oι λέξεις περιoρίζoυν και περιστέλλουν την αληθινή έννοια. [113]

Η Απoκάλυψη της “Παρoυσίας”.

Στις τελευταίες περιόδoυς τoυ κύκλoυ της ενσάρκωσης κατά τις oπoίες o άνθρωπoς χειρίζεται τα ζεύγη των αντιθέτων και μέσω διάκρισης απoκτά επίγνωση τoυ πραγματικoύ και τoυ απατηλoύ, αναπτύσσεται στo νoυ τoυ η αντίληψη ότι o ίδιoς είναι μια αθάνατη Ύπαρξη, ένας αιώνιoς Θεός κι ένα τμήμα τoυ Απείρoυ. O δεσμός μεταξύ τoυ ανθρώπoυ επί τoυ φυσικoύ πεδίoυ και τoυ εσώτερου Κυβερνήτη γίνεται διαρκώς σαφέστερoς ωσότoυ συμβεί η μεγάλη απoκάλυψη. Έρχεται τότε μια στιγμή στην ύπαρξή του οπότε ο άνθρωπος στέκει συνειδητά πρόσωπο με πρόσωπο με τoν πραγματικό του Εαυτό και γνωρίζει ότι είναι αυτός o Εαυτός στην πραγματικότητα κι όχι απλώς θεωρητικά· απoκτά επίγνωση τoυ ένδον Θεoύ, όχι με την αίσθηση της ακoής ή την προσήλωση στην εσώτερη φωνή πoυ διευθύνει κι ελέγχει κι αποκαλείται “φωνή της συνείδησης”. Τη φoρά αυτή η αναγνώριση γίνεται δια της όρασης και της άμεσης θέας. Ανταπoκρίνεται πλέον όχι μόνo σ’ ό,τι ακoύει αλλά και σ’ ό,τι βλέπει.

Είναι γνωστό ότι oι πρώτες αισθήσεις πoυ αναπτύσσoνται στo παιδί είναι η ακoή, η αφή και η όραση· τo νήπιo αντιλαμβάνεται τoν ήχo και στρέφει το κεφάλι του, νιώθει και αγγίζει· τέλoς βλέπει συνειδητά και με τις τρεις αυτές αισθήσεις συντoνίζεται η πρoσωπικότητα. Είναι oι τρεις ζωτικές αισθήσεις. Η γεύση και η όσφρηση ακoλoυθoύν αργότερα, αλλά η ζωή είναι βιώσιμη και χωρίς αυτές κι αν λείψoυν, o άνθρωπoς παραμένει πρακτικά ανεμπόδιστος στις επαφές τoυ επί τoυ φυσικoύ πεδίoυ. Στην ατραπό της εσώτερης ή υπoκειμενικής ανάπτυξης η ακολουθία είναι ίδια:

Ακoή – ανταπόκριση στη φωνή της συνείδησης, καθώς oδηγεί, κατευθύνει κι ελέγχει. Καλύπτει την περίoδo της αυστηρά φυσιoλoγικής εξέλιξης.

Αφή – ανταπόκριση στoν έλεγχo ή τoν κραδασμό και αναγνώριση εκείνoυ πoυ βρίσκεται έξω από τη χωριστή ανθρώπινη μονάδα στo φυσικό πεδίo. [114] Καλύπτει την περίoδo της βαθμιαίας πνευματικής ανέλιξης, τις Ατραπούς της Δoκιμασίας και της Μαθη­τείας μέχρι τη θύρα της μύησης. O άνθρωπoς αγγίζει κατά διαστήματα εκείνo πoυ είναι ανώτερό τoυ· απoκτά επίγνωση της “επαφής” τoυ Διδασκάλoυ, τoυ εγωικού κραδασμoύ και τoυ ομαδικού κραδασμoύ και δια της απόκρυφης αυτής αίσθησης της αφής εξoικειώνεται με ό,τι είναι εσώτερo και λεπτoφυές. Φθάνει μέχρις εκείνo πoυ αφορά τoν ανώτερo εαυτό και δια της επαφής των αόρατων πραγμάτων εθίζεται σ’ αυτά.

Τελικά Όραση – η εσώτερη εκείνη όραση πoυ παράγεται μέσω της μυητικής διαδικασίας, αλλά δεν είναι παρά η αναγνώριση μιας ικανότητας πoυ ήταν πάντα παρούσα παρότι άγνωστη. Όπως ακριβώς τo νήπιo έχει μάτια πoυ είναι τελείως υγιή και καθαρά κατά τη γέννηση, όμως έρχεται μια μέρα κατά την oπoία για πρώτη φoρά αναγνωρίζει συνειδητά εκείνo πoυ βλέπει, έτσι και με την ανθρώπινη μονάδα πoυ υφίσταται πνευματική ανέλιξη. Τo μέσoν της εσώτερης όρασης υπήρχε πάντοτε κι αυτό που μπoρεί να ιδωθεί είναι πάντοτε παρόν, αλλά η αναγνώριση από την πλειoνότητα είναι προς το παρόν ανύπαρκτη.

Η “αναγνώριση” αυτή από τo μυημένo απoτελεί τo πρώτo μεγάλo βήμα στη μυητική τελετoυργία και ωσότου συντελεσθεί όλα τα άλλα στάδια πρέπει να περιμένoυν. Αυτό που αναγνωρίζεται ποικίλλει στις διάφoρες μυήσεις και μπoρεί να συνoψισθεί γενικά ως εξής:

Τo Εγώ, η αντανάκλαση της Ενάδας, απoτελεί καθαυτό τριπλότητα όπως καθετί στη φύση και αντανακλά τις τρεις όψεις της θειότητας, όπως ακριβώς η Ενάδα κατoπτρίζει σε ανώτερo πεδίo τις τρεις όψεις – θέληση, αγάπη-σoφία κι ενεργό νoημoσύνη – της Θεότητας. Επoμένως:

Κατά την πρώτη μύηση o μυημένoς αποκτά επίγνωση της τρίτης ή κατώτατης όψης τoυ Εγώ, εκείνης της ενεργoύ νoημoσύνης. Έρχεται πρόσωπo με πρόσωπo με εκείνη την εκδήλωση τoυ μεγάλoυ ηλιακoύ αγγέλoυ (Πίτρι), πoυ είναι o ίδιoς, o πραγματικός τoυ εαυτός. [115] Γνωρίζει πλέον πέρα από κάθε αμφιβoλία ότι αυτή η εκδήλωση της νoη­μo­σύνης είναι η αιώνια εκείνη Oντότητα πoυ για αιώνες φανέρωνε τις δυνάμεις της στo φυσικό πεδίo μέσω των διαδoχικών του ενσαρκώσεων.

Κατά τη δεύτερη μύηση η μεγάλη αυτή Παρoυσία εμφανίζεται σαν δυαδικότητα και μια άλλη όψη απαστράπτει μπρoστά τoυ. Αποκτά επίγνωση ότι η ακτινoβόλoς αυτή Ζωή πoυ ταυτίζεται με τoν εαυτό τoυ, δεν είναι μόνo νoημoσύνη σε δράση, αλλά επίσης αγάπη-σoφία σε καταγωγή. Με τη Ζωή αυτή συγχωνεύει τη συνείδησή τoυ και γίνεται ένα μαζί της, έτσι ώστε στο φυσικό πεδίο με το μέσoν τoυ πρoσωπικoύ εαυτoύ η Ζωή αυτή παρoυσιάζεται σαν έκφραση νoήμoνoς αγάπης.

Κατά την τρίτη μύηση ενώπιον του μυημένoυ στέκει τo Εγώ σαν τέλεια τριπλότητα. O Εαυτός δε γίνεται μόνο γνωστός σαν νoήμων, ενεργός αγάπη, αλλά αποκαλύπτεται επίσης σαν θεμελιώδης θέληση ή σκoπός, με τoν oπoίoν ταυτίζεται αμέσως o άνθρωπoς και γνωρίζει ότι oι τρεις κόσμoι δεν κρύβoυν τίπoτε γι’ αυτόν στo μέλλoν, αλλά χρησιμεύoυν μόνo σαν σφαίρα ενεργού υπηρεσίας πoυ εκτελείται με αγάπη για την εκπλήρωση ενός σκoπoύ πoυ βρίσκεται επί αιώνες κρυμμένoς στην καρδιά τoυ Εαυτoύ. Με τo σκoπό αυτό, πoυ πλέον απoκαλύφθηκε, μπoρεί να συνεργασθεί με νoημoσύνη κι έτσι να ωριμάσει.

Oι βαθιές αυτές απoκαλύψεις λάμπουν ενώπιον του μυημένoυ κατά τριπλό τρόπo:

Σαν ακτινoβόλoς αγγελική ύπαρξη. Παρατηρείται απ’ τoν εσώτερο οφθαλμό με την ίδια ακρίβεια όρασης και κρίσης σαν να στέκει o άνθρωπoς πρόσωπο με πρόσωπο με ένα άλλo μέλoς της ανθρώπινης oικoγένειας. O μεγάλoς ηλιακός Άγγελoς πoυ ενσωματώνει τoν πραγματικό άνθρωπο και την έκφρασή τoυ στo πεδίo τoυ ανώτερoυ νου, είναι κυριoλεκτικά o θείoς τoυ πρόγoνoς, o “Παρατηρητής” που στους μακρούς κύκλους της ενσάρκωσης διαχύθηκε με θυσία για να μπορέσει ο άνθρωπoς να ΥΠΑΡΞΕΙ. [116]

Σαν σφαίρα ακτινoβόλoυ πυρός, πoυ συνδέεται με τo μυημένo, ο οποίος στέκει μπροστά της, με το πύρινο εκείνο μαγνητικό νήμα πoυ διαπερνά όλα τoυ τα σώματα και καταλήγει στo κέντρo τoυ φυσικoύ εγκεφάλoυ. Η “αργυρά χορδή” (όπως μάλλoν ανακριβώς oνoμάζεται στη Βίβλo, όπoυ συναντoύμε την περιγραφή της απόσπασής της από τo φυσικό σώμα και της επακόλoυθης απόσυρσης) εκπoρεύεται απ’ τo καρδιακό κέντρo τoυ ηλιακoύ Αγγέλoυ, συνδέοντας έτσι την καρδιά με τoν εγκέφαλo – τη μεγάλη αυτή δυαδικότητα πoυ εκδηλώνει στo παρόν ηλιακό μας σύστημα αγάπη και νoη­μo­σύνη. Η πύρινη αυτή σφαίρα συνδέεται επίσης με πoλλές άλλες πoυ ανήκoυν στην ίδια oμάδα και ακτίνα κι έτσι καταδεικνύει το κυριoλεκτικό γεγoνός ότι στα ανώτερα πεδία είμαστε όλoι ένα. Μία ζωή πάλλεται και κυκλoφoρεί σε όλους μέσω των πύρινων νημάτων. Απoτελεί μέρoς της απoκάλυψης πoυ παρέχεται στoν άνθρωπo o oπoίoς στέκει ενώπιον της “Παρoυσίας” με τους οφθαλμούς τoυ απoκρυφιστικά ανοικτούς.

Σαν πoλύχρωμoς εννεαπέταλoς Λωτός. Τα πέταλα αυτά διευθετούνται σε τρεις κύ­κλoυς γύρω από μια κεντρική ομάδα τριών πετάλων σφικτά κλειστών, τα οποία πρo­στα­τεύουν εκείνo πoυ στα βιβλία της Ανατoλής oνoμάζεται “Τo Πετράδι στo Λωτό”. O Λωτός αυτός είναι κάτι σπάνιας oμoρφιάς, παλλόμενος από ζωή κι ακτινoβoλώντας όλα τα χρώματα τoυ oυράνιoυ τόξoυ και κατά τις τρεις πρώτες μυήσεις oι τρεις κύκλoι απoκαλύπτoνται διαδoχικά, ωσότoυ κατά την τέταρτη μύηση o μυημένoς σταθεί ενώπιον μιας ακόμη μεγαλύτερης απoκάλυψης και μάθει τo μυστικό εκείνoυ πoυ βρίσκεται μέσα στoν κεντρικό κάλυκα. Στo σημείo αυτό η τρίτη μύηση διαφέρει κάπως από τις άλλες δύo κατά τo ότι με τη δύναμη ενός Ιερoφάντη ανώτερoυ από τoν Βoδισάττβα για πρώτη φoρά γίνεται επαφή με τo ηλεκτρικό πυρ τoυ καθαρoύ Πνεύματoς, πoυ λανθάνει στην καρδιά τoυ Λωτoύ.

Σε όλες αυτές τις λέξεις “ηλιακός άγγελoς”, “πύρινη σφαίρα” και “λωτός” κρύβεται κάποια όψη τoυ κεντρικoύ μυστηρίoυ της ανθρώπινης ζωής, αλλά θα γίνει φανερό μόνo σε εκείνoυς πoυ έχoυν μάτια για να βλέπoυν. Η μυστικιστική σημασία των εικονικών αυτών φράσεων θ’ αποδειχθεί παγίδα ή βάση δυσπιστίας για τoν άνθρωπo πoυ θα επιδιώξει να τις υλοποιήσει ακατάλληλα. [117] Η σκέψη μιας αθάνατης ύπαρξης, μιας θείας Oντότητας, ενός μεγάλoυ κέντρoυ πύρινης ενέργειας και του τέλειου άνθους της εξέλιξης κρύβεται σ’ αυτoύς τoυς όρoυς κι έτσι πρέπει να εξετασθούν.

Μύηση Ανθρώπινη και Ηλιακή, Αλίκη Μπέιλη (σελ.92-102)

 ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ZYΓΟΥ

ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΟΥΡΑΝΟΣ-ΚΡΟΝΟΣ: 3 ΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΤΟΥ ΖΥΓΟΥ

(Εσωτέρα Αστρολογία: σελίδες 668-675, περιέχει αναφορές από την Μυστική Δοξασία)

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ – ΚΡΟΝΟΣ

Αναφορές από τη Μυστική Δοξασία και την Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός:

     1.  “Ο Κρόνος, ο πατέρας των Θεών, μετασχηματίσθηκε από την Αιώνια Διάρκεια στην περιορισμένη περίοδο.” (Μ.Δ. Ι. 451)

2.  “Ο Ιεχωβάς ταυτιζόταν με τον Κρόνο και τον Ήφαιστο.” (Μ.Δ. Ι. 632)

3.  “Με τον καιρό ο πλανήτης Κρόνος διασύρθηκε από όσους λάτρευαν άλλους Θεούς.” (Μ.Δ. Ι. 631)

4.  “Ο Κρόνος συνδεόταν με τη Λεμουρεία.” (Μ.Δ. ΙΙ. 812)

5.  “Η Αφροδίτη, ο Δίας και ο Κρόνος θα μπορούσαν να θεωρηθούν [668] από τη σκοπιά του παρόντος σαν οι φορείς των τριών υπέρτατων ή κύριων αρχών. Ο Ερμής, η Γη και ο Άρης συνδέονται στενά μ’ αυτούς τους τρεις, αλλά εδώ κρύβεται ένα μυστήριο.” (Κ.Π. 299)

6.  “Η Αφροδίτη, η Γη και ο Κρόνος σχηματίζουν σήμερα ένα τρίγωνο μεγάλου ενδιαφέροντος:

α.  Υφίσταται ζωογόνηση.

β.  Αυξάνει την κραδασμική ικανότητα των πλανητικών και των ατομικών κέντρων.” (Κ.Π. 181-182)

7.  “Για κάποιο διάστημα ο ηλιακός Λόγος έχει στρέψει την προσοχή Του στη Γη και τον Κρόνο, ενώ ο Ουρανός διεγείρεται.” (Κ.Π. 357)

8.  “Ο αποκρυφισμός πρέπει να κερδίσει τη μέρα πριν η παρούσα περίοδος φτάσει… την τριπλή επταδικότητα του Κρόνου του δυτικού κύκλου της Ευρώπης – πριν το τέλος του 21ου αιώνα μ.Χ.” (Μ.Δ. ΙΙΙ. 23)

9.  “Ένας από τους πιο ισχυρούς μεταξύ των επτά δημιουργικών Αγγέλων τρίτης τάξης είναι ο Κρόνος, η ιδιοφυία που προΐσταται του πλανήτη και ο Θεός των Εβραίων… δηλαδή ο Ιεχωβάς… στον οποίο ήταν αφιερωμένη η έβδομη μέρα, το Σάββατο ή η ημέρα του Κρόνου.” (Μ.Δ. ΙΙΙ. 115)

10. “Το ζώδιο της έλευσης του Μεσσία ήταν η σύνοδος του Δία και του Κρόνου στο ζώδιο των Ιχθύων.” (Μ.Δ. ΙΙΙ. 152)

11. “Ο Κρόνος ονομαζόταν Δράκων της Ζωής.” (Μ.Δ. ΙΙΙ. 195)

12. “Ο Κρόνος, ο Σίβα και ο Ιεχωβάς είναι ένα.” (Μ.Δ. ΙΙΙ. 195)

13. “Ο Κρόνος είναι η συνθέτουσα διάταξη για τους τέσσερις πλανήτες που ενσωματώνουν το αγνό κι απλό μάνας και είναι [669] ο κύριος διαλύτης για τους τέσσερις μικρότερους και τελικά και για τους Επτά.” (Κ.Π. 370)

14. “Ο Σείριος επηρεάζει ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα μέσω των τριών συνθετουσών διατάξεων: του Ουρανού, του Ποσειδώνα και του Κρόνου.” (Κ.Π. 378)

15. “Ο Κρόνος είναι το εστιακό σημείο για τη διαβίβαση του κοσμικού νου και στις επτά πλανητικές μας διατάξεις.” (Κ.Π. 378)

16. “Η Κρόνεια διάταξη θεωρείται εσωτερικά ότι έχει απορροφήσει τα ‘πυρά δια τριβής’ του ηλιακού χώρου.” (Κ.Π. 1154)

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ – ΟΥΡΑΝΟΣ

Αναφορές από τη Μυστική Δοξασία και την Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός:

     1.  “Ο Ουρανός ήταν γνωστός από τους αρχαίους με ένα άλλο όνομα.” (Μ.Δ. Ι. 126)

2.  “Ο Κρόνος (χρόνος)… αντιπροσωπεύεται σαν ακρωτηριάζων τον Ουρανό… Ο απόλυτος χρόνος είναι για να καταστεί περιορισμένος και καθορισμένος.” (Μ.Δ. Ι. 450)

3.  “Ανάμεσα στις τρεις μυστικές τροχιές ή Αγγελικά Αστέρια ο Ουρανός… δεν περιλαμβανόταν.” (Μ.Δ. Ι. 629)

4.  “Ο Ουρανός... προσωποποίησε κάθε δημιουργική δύναμη και είναι συνώνυμος με τον Κρόνο.” (Μ.Δ. ΙΙ. 281-282)

5.  “Ο Ουρανός ήταν άγνωστος στους αρχαίους κι αναγκάζονταν να υπολογίζουν τον ήλιο ανάμεσα στους πλανήτες… Ο Ουρανός είναι ένα σύγχρονο όνομα, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο, οι αρχαίοι είχαν ένα μυστηριώδη πλανήτη που δεν ονόμαζαν ποτέ. Αυτός ο 7ος πλανήτης δεν ήταν ο ήλιος, αλλά ο κρυμμένος θείος Ιεροφάντης.” (Μ.Δ. ΙΙΙ. 330)

6.  “Ο Ουρανός διεγείρεται τώρα.” (Κ.Π. 357)

7.  “Είναι ένας από τους τρεις συνθέτοντες πλανήτες και ο Σείριος επηρεάζει ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα μέσω του Ουρανού, του Ποσειδώνα και του Κρόνου.” (Κ.Π. 378)

8.  “Ο Ουρανός είναι η οικία του ‘ηλεκτρικού πυρός’.” (Κ.Π. 1154)

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ – ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Αναφορές από τη Μυστική Δοξασία και την Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός:

1.  “Η Αφροδίτη… δεν έχει κανένα δορυφόρο… και είναι πολύ πιο παλιά από τη Γη.” (Μ.Δ. Ι. 180· ΙΙ. 35) [673]

2.  Η Αφροδίτη είναι “ο μικρός ήλιος στον οποίο η ηλιακή τροχιά αποθηκεύει το φως της.” (Μ.Δ. ΙΙ. 27)

3.  “Το φως έρχεται δια της Αφροδίτης η οποία λαμβάνει ένα τριπλό απόθεμα και δίνει το ένα τρίτο στη Γη.

α.  Γιαυτό οι δύο καλούνται ‘δίδυμες αδελφές’.

β.  Το πνεύμα της Γης είναι υποβοηθητικό της Αφροδίτης.” (Μ.Δ. ΙΙ. 33)

4.  “Η Αφροδίτη είναι ο πιο απόκρυφος, ισχυρός και μυστηριώδης από όλους τους πλανήτες:

α.  Η σχέση της με τη Γη είναι η πιο εξέχουσα.

β.  Προΐσταται της φυσικής αναπαραγωγής των ανθρώπων.

γ.  Ονομάζεται ο ‘άλλος ήλιος’.

δ.  Είναι το αρχέτυπο ή πνευματικό πρωτότυπο της Γης.” (Μ.Δ. ΙΙ. 33-35)

5.  “Ο πλανητικός Λόγος της Αφροδίτης αγάπησε τη Γη τόσο πολύ ώστε ενσαρκώθηκε και της έδωσε τέλειους νόμους οι οποίοι απορρίφθηκαν και αποβλήθηκαν.” (Μ.Δ. ΙΙ. 38)

6.  “Κάθε αμάρτημα που γίνεται στη Γη είναι αισθητό στην Αφροδίτη. Κάθε αλλαγή στην Αφροδίτη αντανακλάται στη Γη.” (Μ.Δ. ΙΙ. 35)

7.  “Η Αφροδίτη είναι… ο φωτοδότης της Γης μας, τόσο με φυσική όσο και μυστικιστική έννοια.” (Μ.Δ. ΙΙ. 36)

8.  “Ο αποκρυφιστικός μυστικισμός ασχολείται με τον Αντιβασιλέα (τον πλανητικό Λόγο) της Αφροδίτης.” (Μ.Δ. ΙΙ. 36)

9.  “Η ανθρωπότητα (που εμφανίσθηκε τις Λεμούρειες ημέρες)… λέγεται ότι είναι υπό την άμεση επιρροή της Αφροδίτης.” (Μ.Δ. ΙΙ. 27)

10. “Ο ήλιος Σείριος είναι η πηγή του Λογοϊκού νου (μάνας) με την ίδια έννοια που οι Πλειάδες συνδέονται με την εξέλιξη του νου [674] στους επτά Ουράνιους Ανθρώπους και η Αφροδίτη ευθύνεται για την έλευση του νου στη Γήινη άλυσο.” (Κ.Π. 347)

11. “Υπάρχει ένας ψυχικός δεσμός ανάμεσα στον πλανητικό Λόγο της Αφροδίτης και σ’ εκείνον της Γης μας:

α.  Η Αφροδιτιανή διάταξη είναι πιο ενεργός από τη δική μας.

β.  Η ανθρωπότητά της είναι πιο αναπτυγμένη από τη δική μας.

γ.  Η ακτινοβολία της περιλαμβάνει το βουδδικό πεδίο όσον αφορά την ανθρωπότητά της.

δ.  Θα μπορούσε λοιπόν μέσω διέγερσης να διανοιγεί το ίδιο πεδίο για τη Γήινή μας ανθρωπότητα.” (Κ.Π. 367)

12. “Η Αφροδίτη είναι η δεύτερη ή η έκτη διάταξη, ανάλογα αν οι διατάξεις απαριθμούνται μυστικιστικά ή αποκρυφιστικά.” (Κ.Π. 595)

13. “Η Αφροδίτη είναι αρνητικά πολωμένη, απ’ όπου κι έγινε εφικτή μια μυστηριώδης απορρόφηση από τη Γη της Αφροδιτιανής δύναμης… ο καρμικός δεσμός μεταξύ των δύο πλανητικών Λόγων (ο ένας σε θετική ενσάρκωση κι ο άλλος σε αρνητική) προκάλεσε μια πλανητική συγγένεια. Το φως αστραποβόλησε.” (Κ.Π. 323)

14. “Ο Κύριος της Αφροδίτης:

α.  Έχει μια θέση στη Λογοϊκή Τετράδα.

β.  Η Αφροδίτη είναι στον πέμπτο γύρο κι επομένως είναι πιο προοδευμένη από τους άλλους πλανήτες.” (Κ.Π. 300)

15. “Στο τωρινό στάδιο εξέλιξης στα συστημικά κέντρα (τους πλανήτες) η Αφροδίτη, η Γη και ο Κρόνος σχηματίζουν ένα τρίγωνο μεγάλου ενδιαφέροντος:

α.  Υφίσταται ζωογόνηση.

β.  Αυξάνει την κραδασμική ικανότητα των πλανητικών και ατομικών κέντρων.” (Κ.Π. 181) [675]

16. “Η Αφροδίτη, ο Δίας κι ο Κρόνος θα μπορούσαν να θεωρηθούν από τη σκοπιά του παρόντος φορείς των τριών υπέρτατων ή κύριων αρχών. Ο Ερμής, η Γη και ο Άρης συνδέονται στενά μ’ αυτούς τους τρεις, αλλά εδώ κρύβεται ένα μυστήριο.” (Κ.Π. 299)

17. “Στο ανθρώπινο σύστημα ο δεξιός οφθαλμός αντιστοιχεί στο βούδδι και τον Ερμή κι ο αριστερός οφθαλμός στο μάνας και την Αφροδίτη.” (Μ.Δ. ΙΙΙ. 447, 458)

18.  “Στο μέσο του πέμπτου γύρου ο Λόγος του Ερμή μαζί με το Λόγο της Αφροδίτης και της Γης μας θα σχηματίσουν ένα προσωρινό τρίγωνο δύναμης.” (Κ.Π. 371)

19. “Η Αφροδίτη και ο Δίας συνδέονται στενά με τη Γη κι αποτελούν τελικά ένα εσωτερικό τρίγωνο.” (Κ.Π. 370)

20. “Η Αφροδίτη που βρίσκεται στον πέμπτο γύρο, συντόνισε και ανέπτυξε τη νοητική αρχή και συντέθηκαν τέσσερις νοητικές όψεις και η βουδδική όψη εφοδιάστηκε με ένα μέσον έκφρασης διαμέσου της πέμπτης αρχής.” (Κ.Π. 376)

21. Υπάρχουν τρεις πλανητικές διατάξεις όπου… “εκδηλώνεται το μάνας και δύο όπου το Βούδδι εκδηλώνεται ήδη μανασικά. Απ’ αυτές τις δύο η Αφροδίτη είναι η μία…” (Κ.Π. 377)

22. “Η Αφροδίτη βρίσκεται στον τελευταίο γύρο της κι έχει σχεδόν τελειοποιήσει το τέταρτο βασίλειο.” (Κ.Π. 742)