Δ Ι Α Λ Ο Γ Ι Σ Μ Ο Σ 

ΕΠΙΚΚΛΗΣΗ ΣΕΙΡΙΟΥ

ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, 
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΝΟΥ, ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ  

Απόψε μόνο: Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2022 στις 20.00

πραγματοποιείται –2 φορές το μήνα– βράδυ Τετάρτης 

  ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΔΥΜΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΜΑΣ;  

Υπάρχει κάποιος αστέρας, μεταξύ των ορατών αστεριών, που να βρίσκεται σε δυαδική τροχιά με τον ήλιο; Λογικά θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε με το κοντινότερο αστέρι στο δικό μας, που είναι ο Άλφα του Κενταύρου. Σε απόσταση 4,37 ετών φωτός, είναι το τρίτο λαμπρότερο αστέρι και είναι κι αυτό ένα δυαδικό σύστημα.

Ένας άλλος αστέρας που δείχνει ενδείξεις ότι είναι βαρυτικά δεσμευμένος μέσα στο ηλιακό μας σύστημα ονομάζεται Άλφα Πρόξιμα και απέχει 0,2 έτη φωτός από τον Άλφα Κενταύρου, περίπου 400 φορές την απόσταση της τροχιάς του Ποσειδώνα από τον Ήλιο. Αυτό δείχνει ότι ένα διπλό ή πολύ-αστρικό σύστημα δεν χρειάζεται απαραίτητα να βρίσκεται σε στενή τροχιακή αλληλεπίδραση. Ωστόσο, ο Άλφα Κενταύρου βρίσκεται σε απόκλιση -60°, η οποία είναι πολύ έξω από το επίπεδο του Ηλιακού μας Συστήματος.

Ένας πιο κατάλληλος ‘δίδυμος’ υποψήφιος θα ήταν ένα αστέρι πιο κοντά στο πεδίο του Ηλιακού Συστήματος, ή ένας ουράνιος ισημερινός. Ο Σείριος πληροί αυτό το κριτήριο, σε απόκλιση -17°. Είναι επίσης το φωτεινότερο αστέρι στον νυχτερινό ουρανό, τρεις φορές φωτεινότερο από τον Άλφα Κενταύρου και δύο φορές πιο φωτεινό από το επόμενο λαμπρότερο αστέρι Κάνωπις. Ο Σείριος είναι επίσης το 5ο πλησιέστερο σύστημα αστεριών στο δικό μας. Πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι η Ερευνητική Αστρονομική Ομάδα μελέτης του Σείριου καταγράφει τη θέση του Σειρίου εδώ και περίπου 20 χρόνια και δεν έχει καταγράψει καμία μετρήσιμη μεταβολή στη θέση του σε σχέση με την μετάπτωση.

Τα ουράνια σώματα στο Ηλιακό μας Σύστημα παρουσιάζουν αρμονικό συντονισμό με το σύστημα του Σειρίου. Ο Πλούτωνας και η Σέντνα βρίσκονται σε κλίση προς το επίπεδο του ηλιακού συστήματος περίπου 17°, όπως επίσης και με τον Σείριο. Και οι δύο έχουν τροχιακές περιόδους 250 ετών και 12.000 ετών, οι οποίες είναι σε συντονισμό 1:5 και 1:2 με τον Σείριο, αντίστοιχα (12.000 χρόνια είναι περίπου το ήμισυ της τροχιάς του Ήλιου γύρω από τον Σείριο, εξ ου και η αναλογία 1:2).

Ο Σείριος είναι ένα δυαδικό σύστημα. Ο Σείριος Α είναι ο ιδιαίτερα ορατός αστέρας, αλλά υπάρχει ένας σύντροφος γνωστός ως Σείριος Β, που περιγράφηκε για πρώτη φορά από τη φυλή Dogon του Μάλι (Αφρική) και στη συνέχεια επαληθεύτηκε από την παρατηρησιακή επιστήμη των αστρονόμων. Oι Dogon περιέγραψαν επίσης ένα τρίτο ουράνιο σώμα με χαρακτηριστικά ενός αστέρα νετρονίων. Ενώ ένα νετρόνιο δεν θα ήταν ορατό με τον ίδιο τρόπο όπως ο Σείριος Β, η συνδυασμένη βαρυτική έλξη ενός αστέρα νετρονίων, ενός λευκού γιγάντιου αστέρα και ενός λευκού νάνου θα παρείχε σίγουρα τη βαρυτική δύναμη που απαιτείται για να κρατήσει τον Ήλιο δεσμευμένο σε απόσταση 8,6 ετών φωτός. Στην πραγματικότητα, η παρουσία ενός αστέρα νετρονίων δεν είναι καθόλου απαραίτητη για τη βαρυτική αλληλεπίδραση του Ήλιου με τον Σείριο.

Οι ιστορικές και μυθολογικές περιγραφές του Σειρίου παρέχουν περαιτέρω πληροφορίες για τη φύση της σχέσης μεταξύ του Ήλιου και του Σειρίου. Ένας νοητός άξονας που οδηγεί από τον θάλαμο του Κουίνς της Μεγάλης Πυραμίδας της Αιγύπτου ήταν –και εξακολουθεί να είναι– σε ευθεία γραμμή με τον Σείριο. Δεδομένης της μεγάλης πιθανότητας να κατασκευάστηκε με αυτόν τον τρόπο η πυραμίδα, και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι πυραμίδες σχηματίζουν έναν αστρικό χάρτη από μόνες τους, καταδείχνεται ότι ο Σείριος ήταν σε σταθερή θέση σε σχέση με την κίνηση των άλλων αστεριών από πολύ παλιά.

Όταν οι Ευρωπαίοι φιλόσοφοι υπέθεσαν για πρώτη φορά ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, πρόβαλε μια ριζοσπαστική και επαναστατική ιδέα για εκείνη την εποχή. Ο Κοπέρνικος ανέπτυξε το μοντέλο και την επιστημονική εξήγηση με την οποία η Γη περιστρεφόταν γύρω από τον Ήλιο.

Η διαδικασία ανατροπής του γεωκεντρικού μοντέλου του Ηλιακού Συστήματος, όπου η ακίνητη Γη βρισκόταν στο κέντρο του Σύμπαντος, δεν ήταν εύκολο εγχείρημα και έγινε γνωστή ως η Κοπερνίκεια Επανάσταση. Όπως οι περισσότερες ιδέες που αμφισβητούν το υπάρχον παράδειγμα, δεν έτυχε καλής υποδοχής από τους περισσότερους φιλοσόφους της εποχής, όπως ο Τζιορντάνο Μπρούνο.

Τελικά με την ανάπτυξη της επιστήμης και την υποστήριξη εμπειρικών παρατηρήσεων, το Ηλιοκεντρικό μοντέλο υιοθετήθηκε για να εξηγήσει την ουράνια μηχανική του Ηλιακού μας Συστήματος.

Ωστόσο, ορισμένες ουράνιες κινήσεις δεν μπορούσαν να εξηγηθούν από το ηλιοκεντρικό μοντέλο, όπως η μετάπτωση των ζωδιακών αστερισμών, όπου τα αστέρια που σχετίζονται με τους αστερισμούς του ζωδιακού κύκλου κινούνται ανάδρομα στον ουρανό σε μεγάλες εποχές του χρόνου.

Στην μετάπτωση υπάρχει μια ανάδρομη κίνηση, που σημαίνει ότι τα αστέρια του Ζωδιακού Κύκλου κινούνται προς τα πίσω σε σχέση με τη συνολική πορεία της ουράνιας σφαίρας. Έτσι, ενώ ο Ήλιος παρατηρείται να ανατέλλει σε έναν δεδομένο αστερισμό του ζωδιακού κύκλου σε μια δεδομένη ημερομηνία, ας πούμε τον αστερισμό των Ιχθύων στην Εαρινή Ισημερία της 21ης Μαρτίου, με την πάροδο του χρόνου παρατηρείται ότι οι Ιχθείς ανατέλλουν όλο και νωρίτερα κάθε χρόνο. Τελικά, μετά από περίπου 2150 χρόνια, ο Ήλιος δεν ανατέλλει πλέον στους Ιχθείς στις 21 Μαρτίου, αλλά ανατέλλει σε έναν εντελώς διαφορετικό αστερισμό, όπως ο Υδροχόος.

Αυτή είναι μια ανάδρομη πορεία, επειδή είναι αντίθετη από τη φαινομενική κίνηση του Ήλιου μέσα σε ένα μόνο έτος, όπου ο Ήλιος κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση της μετάπτωσης μέσω της ζωδιακής ζώνης των άστρων, έτσι από τον Ιανουάριο έως τον Φεβρουάριο ο Ήλιος φαίνεται να ταξιδεύει από τον Υδροχόο στους Ιχθείς.

Αυτή η εξέλιξη οφείλεται στην κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο και όχι του Ήλιου γύρω από τη Γη, όπως θεωρούνταν στο γεωκεντρικό μοντέλο. Ωστόσο, και η ανάδρομη πορεία δεν μπορεί να εξηγηθεί από την κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο.

Η Γη είναι κεκλιμένη στον άξονά της και ταλαντεύεται γύρω από αυτή την αξονική κλίση με ακριβή περιοδικότητα κάθε 26.000 χρόνια. Αυτό θα εξηγούσε την μετάπτωση των ζωδιακών άστρων, καθώς χρειάζονται περίπου 2150 χρόνια για κάθε ζωδιακό αστερισμό και υπάρχουν 12 αστερισμοί (που συνηθίζουν να υπάρχουν μέχρι την εισαγωγή του 13ου αστερισμού του Οφιούχου στον Ζωδιακό Κύκλο, που είναι μια πιο αρμονική διαμόρφωση στην φυσική τάξη) που ισούται με περίπου 26.000 χρόνια.

Με ποιο μηχανισμό προκαλείται μια δευτερεύουσα οπισθόδρομη περιστροφή του ίδιου του άξονα; Η θεωρία που διατυπώθηκε έγινε γνωστή ως «Σεληνιακή Μετάπτωση». Υποτίθεται ότι η ροπή από τον Ήλιο και τη Σελήνη παρείχε μια δύναμη που διατάρασσε τον προσανατολισμό του άξονα, προκαλώντας την ταλάντευσή του.

Ποικίλες όμως σχετικές έρευνες , αναθεωρήσεις και πρόσφατες πληροφορίες από μόνες τους εγείρουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την εγκυρότητα της "Υπόθεσης ταλάντωσης". Ωστόσο, το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της υπόθεσης προέρχεται από την εξέταση της σταθερής θέσης του αστέρα Σείριου σε σχέση με την μετάπτωση και την ιστορική αξιοποίησή του ως δείκτη του χρόνου στο Σοτθικό Ημερολόγιο των Αιγυπτίων.

Κατά τους Dogons, το αστέρι Σείριος εξαφανίζεται κάτω από τον ορίζοντα και είναι εκτός οπτικού πεδίου για μερικούς μήνες (τους ανοιξιάτικους μήνες). Εμφανίζεται ξανά το πρωί της 23ης Ιουλίου (5^ης-6^ης Ιουλίου ηλιοκεντρικά), όταν ανατέλλει περίπου ένα λεπτό πριν από τον Ήλιο. Φαίνεται φωτεινό ρουμπινί-κόκκινο, ακριβώς πάνω από τον ορίζοντα, σχεδόν ακριβώς ανατολικά. Εξήντα δευτερόλεπτα αργότερα αναδύεται ο Ήλιος. Έτσι μπορείτε να δείτε τον Σείριο για μια στιγμή και μετά έχει φύγει. Αυτό ονομάζεται ελικοειδής άνοδος του Σειρίου. Ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή για το μεγαλύτερο μέρος του αρχαίου κόσμου, όχι μόνο για τους Dogons και την Αίγυπτο.

Αυτή είναι η στιγμή που ο Σείριος και ο Ήλιος και η Γη βρίσκονται σε ευθεία γραμμή (ευθυγραμμίζονται) στο διάστημα. Στην Αίγυπτο, σχεδόν όλοι οι ναοί ευθυγραμμίζονταν με αυτήν την σημαντική χρονική στιγμή, συμπεριλαμβανομένου και του βλέμματος της Σφίγγας. Πολλοί από τους ναούς είχαν έναν εσωτερικό θάλαμο. Σε αυτόν τον θάλαμο υπήρχε κάτι σαν ένας κύβος ή ένα ορθογώνιο Χρυσής Τομής από γρανίτη. Τη στιγμή της ηλιακής ανόδου του Σειρίου, ένα ρουμπινί φως, λέγεται, ότι χτυπούσε το βωμό για λίγα δευτερόλεπτα, έτσι ξεκινούσε το νέο έτος (τον Ιούλιο) και την πρώτη ημέρα του αρχαίου σοτθικού ημερολογίου της Αιγύπτου.

Η περιοδικότητα της ελικοειδούς ανόδου του Σειρίου ήταν τέτοια που οι Αιγύπτιοι βάσισαν το ημερολόγιό τους σε αυτό. Κάθε χρόνο για χιλιετίες η εμφάνιση του Σειρίου συνέπιπτε με την πλημμύρα του Νείλου, ένα γεγονός που εξακολουθεί να συμβαίνει μέχρι σήμερα.

Αυτό το γεγονός από μόνο του προδίδει το κραυγαλέο πρόβλημα του μοντέλου για την μετάπτωση του Ζωδιακού Κύκλου και την Υπόθεση ταλάντωσης. Με την "Υπόθεση ταλάντωσης", τα αστέρια του Ζωδιακού δεν κινούνται στην πραγματικότητα, είναι στερεωμένα στη θέση τους.

Η φαινόμενη οπισθόδρομη κίνηση είναι μόνο το αποτέλεσμα της παροδικής μετατόπισης των ισημεριών. Ως εκ τούτου, αποτελεί μια μετάπτωση, αλλά μόνο την «Μετάπτωση των Ισημεριών».

Σε αυτό το μοντέλο, οι ισημερίες συμβαίνουν σε διαφορετικές τοποθεσίες εντός της τροχιάς της Γης γύρω από τον Ήλιο, και δεδομένου ότι συμβαίνουν σε διαφορετικές τοποθεσίες υπάρχει ένα διαφορετικό σκηνικό αστεριών.

Οι ισημερίες και τα ηλιοστάσια είναι συνάρτηση της κλίσης 23,6° του άξονα της Γης. Όταν η κλίση είναι στραμμένη προς τον Ήλιο, το Βόρειο ημισφαίριο έχει καλοκαίρι επειδή δέχεται περισσότερο ηλιακό φως και υπάρχουν περισσότερες ώρες ημέρας – οι μέρες είναι μεγαλύτερες και οι νύχτες μικρότερες. Όταν η κλίση είναι μακριά από τον Ήλιο, το βόρειο ημισφαίριο έχει χειμώνα. Το αντίθετο συμβαίνει στο νότιο ημισφαίριο. Τα ενδιάμεσα σημεία μεταξύ αυτών των δύο άκρων είναι οι ισημερίες, όπου η διάρκεια της ημέρας και της νύχτας είναι ίσες.

Ο Σείριος, όμως παραμένει περίπου στην ίδια απόσταση από τις ισημερίες –και έτσι από τα ηλιοστάσια– κατά τη διάρκεια αυτών των πολλών αιώνων, παρά την μετάπτωση. Πώς συμβαίνει αυτό;

Η ελικοειδής ανατολή του Σειρίου το καλοκαίρι, δείχνει πώς ο Ήλιος και ο Σείριος ευθυγραμμίζονται κατά μήκος του ορίζοντα της Γης καθώς περιστρέφεται στο φως του Ήλιου. Ομοίως ο Ήλιος και ο Σείριος ευθυγραμμίζονται και το χειμώνα, ωστόσο, επειδή ο Σείριος είναι στο εξωτερικό τμήμα της τροχιάς, εμφανίζεται ακριβώς πάνω από τον Ήλιο καθώς ανατέλλει το χειμώνα. Αυτή είναι η πηγή του Άστρου της Βηθλεέμ. Είναι το αστέρι Σείριος.

Σύμφωνα με μια νέα προσέγγιση, οι εποχές δεν υποχωρούν με την μετάπτωση του Ζωδιακού Κύκλου. Παραμένουν σταθερά στη θέση τους σε σχέση με τον Ήλιο. Όχι όμως στην τροχιακή κίνηση του Ήλιου γύρω από τον Σείριο. Δηλαδή, οι εποχές εμφανίζονται σε διαφορετικές θέσεις σε σχέση με τον Σείριο.

Ωστόσο, η κίνηση του Ήλιου γύρω από τον Σείριο είναι τόσο έκκεντρη και μεγάλη που οι διαταραχές στη θέση του Σειρίου δεν γίνονται αντιληπτές μέχρι ο Ήλιος να φτάσει στο Άπαστρον. Έτσι ονομάζεται από τους αστρονόμους το σημείο τροχιάς ενός αστεριού –του μικρότερου από τους δύο– που είναι το πιο μακρινό (σημείο) από τον ‘τροχιακό’ του σύντροφο. Αυτό είναι εγγενές στη φύση των ελλειπτικών τροχιών. Καθώς ο Ήλιος περιστρέφεται γύρω από τον Σείριο, οι ζωδιακοί αστερισμοί αλλάζουν θέση και φαίνεται να έχουν μια ρετρό (οπισθοδρομη) προοδευτική κίνηση στον ουρανό κατά τη διάρκεια των εποχών του χρόνου.

Ο Ήλιος περιφέρεται γύρω από τον Σείριο, και καθώς το κάνει αυτό το σκηνικό των αστεριών που σχηματίζουν τους αστερισμούς του Ζωδιακού αλλάζει θέση. Ωστόσο, η θέση των εποχών παραμένει ίδια στην τροχιά της Γης γύρω από τον Ήλιο.

Καθώς ο Ήλιος διέρχεται από τα σημεία Άπαστρον περίπου κάθε 13.000 χρόνια, ο Σείριος φαίνεται πράγματι να έχει μια μεταστροφική πορεία στον ουρανό, μέχρι που τελικά η ηλιακή ελικοειδής άνοδος θα συμβεί κάποτε όχι το καλοκαίρι, αλλά τον χειμώνα.

Και αυτό δεν παραβιάζει καμία ιστορική καταγραφή της συμπεριφοράς του Σειρίου. Στην πραγματικότητα, μια ανασκόπηση της εξαιρετικά προηγμένης βαβυλωνιακής αστρονομίας δείχνει ότι αυτό ακριβώς περιγράφηκε από τους βαβυλώνιους αστρονόμους.

 Το νέο μοντέλο προσέγγισης του συστήματος Ήλιου-Σειρίου επιβεβαιώνει την «συμπεριφορά» του Σειρίου που παρατηρούμε με τα τηλεσκόπια και των αστερισμών του ζωδιακού κύκλου καθώς υποχωρούν κατά τη διάρκεια του μεγάλου κύκλου των 26.000 ετών.

Θα ήταν συνετό να μην τοποθετήσουμε τον Σείριο στο κέντρο του Ηλιακού Συστήματος, γιατί σε ένα φράκταλ (fractal) σύστημα δεν υπάρχει αληθινό κέντρο. Η φράκταλ φύση του Σύμπαντος δημιουργεί την αυτο-διάταξη του, καθώς το Σύμπαν φαίνεται να είναι ένα ολοφράκταλ γραφικό σύστημα.

Ως εκ τούτου, υπάρχουν πολλές ένθετες τροχιακές αλληλεπιδράσεις, που φτάνουν μέχρι το τοπικό σμήνος γαλαξιών, οι οποίες έχουν ένα εστιακό σημείο.

Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Οι προηγούμενοι πολιτισμοί κατανοούσαν την ουράνια μηχανική σε προχωρημένο επίπεδο και η μαθηματική ακρίβεια των αστρονομικών παρατηρήσεών τους είναι μια απόδειξη. Ο λόγος για τον οποίο οι Αιγύπτιοι και πολλοί άλλοι πολιτισμοί εκείνης της εποχής χρησιμοποίησαν τον Σείριο ως δείκτη τους για το πέρασμα του χρόνου είναι επειδή επέλεγαν το πιο σταθερό αντικείμενο ως σημείο αναφοράς τους.

Επιλέγουμε τον Ήλιο ως σημείο αναφοράς μας, και αυτό είναι προφανώς εξαιρετικά ανακριβές. Κάθε 4 χρόνια πρέπει να προστεθεί μια μέρα για να διατηρηθεί ο ακριβής χρόνος. Αλλά ακόμη και ο Σείριος δεν θα ήταν αρκετά ακριβής για τους «Φύλακες του Χρόνου», τους Μάγια.

Με την εξαιρετικά προηγμένη αστρονομία τους εντόπισαν γρήγορα τις ανακρίβειες στη χρήση του Σείριου ως δείκτη στο πέρασμα του χρόνου και μετατοπίστηκαν προς έναν ακόμη πιο ακριβή προσδιορισμό που σχετίζεται με τις Πλειάδες.

Υπάρχει όμως ένα ακόμη πιο σταθερό σημείο αναφοράς από τις Πλειάδες και αυτό είναι το Γαλαξιακό κέντρο, το οποίο από την οπτική γωνία του γαλαξία μας είναι το απόλυτο κέντρο περιστροφής.

Και πράγματι οι Μάγια επέλεξαν το Γαλαξιακό Κέντρο ως σημείο αναφοράς για να σηματοδοτήσουν το πέρασμα του χρόνου, κάτι που είναι εμφανές καθώς το Ημερολόγιο των Μάγια, τελειώνει με την γαλαξιακή ευθυγράμμιση του Ηλιακού Συστήματος στις 21 Δεκεμβρίου 2012.

Επομένως, η ιδέα ότι η Γη περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο, ή ότι ο Ήλιος περιφέρεται γύρω από τον Σείριο, ή ότι ο Σείριος περιφέρεται γύρω από την Αλκυόνη και ότι η Αλκυόνη περιφέρεται γύρω από τον Γαλαξιακό Κέντρο, δεν είναι επαναστατική – είναι απλώς μια εκ νέου ανακάλυψη της χαμένης γνώσης.

(http://www.viewzone.com/sirius.html, στην Αγγλική με φωτογραφίες)

  Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2022

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ στoν ΣΚΟΡΠΙΟ 

 ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ στις 8/11/2022 στις 13.01

ΔΙΠΛΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΚΤΙΝΕΣ 2, 4 6

Aυτό αληθεύει για όλους τους ανθρώπους, τους Oυράνιους Aνθρώπους και τον Hλιακό Λόγο και υπάρχει μια μυστηριώδης αναλογία αναφορικά με την εκδήλωση των τριών ανώτερων αρχών στον άνθρωπο (που μπορεί να θεωρηθεί ότι καταδεικνύονται στον τέλειο Mύστη, τον Βοδισάττβα) και των τριών ανώτερων αρχών του ηλιακού Λόγου καθώς καταδεικνύονται στις τρεις κύριες όψεις. Απαρτίζουν μία μόνο αρχή που εμφανίζεται με τρεις τρόπους.

Tο ίδιο ισχύει για την ανεκδήλωτη Eνάδα (ανεκδήλωτη απ’ τη σκοπιά του κατώτερου ανθρώπου). Η Eνάδα αυτή μπορεί – σε κάποιο πολύ προχωρημένο στάδιο εξέλιξης και πολύ πέρα εκείνου του Mύστη – να έχει την τριπλή ταυτόχρονη εκδήλωσή της και να προβάλλει σαν Διδάσκαλος στους τρεις κόσμους, σαν Βοδισάττβα στο πεδίο Tου και σαν απελευθερω-μένος Nτυάνι Bούδδας· όμως οι τρεις Aυτοί δεν είναι παρά Ένας, [1193] είναι το αποτέλεσμα ενός μεγάλου πνευματικού κραδασμού κι εκτελούν το τριπλό έργο που μπορεί (απ’ τη σκοπιά των τριών κόσμων) να εμφανίζεται σαν έργο τριών ξεχωριστών μεγάλων Yπάρξεων. Eίναι μορφές τριών εναδικών “ενδυμάτων” που τα ενδύεται η Eνάδα όπως ο άνθρωπος ενδύεται ταυτόχρονα τα τρία του σώματα και λειτουργεί σ’ αυτά χωριστά.(1)

O ένας ή ο άλλος απ’ τους τρεις αυτούς μπορεί να καταλάβει, αν το θελήσει, ένα σώμα στο φυσικό πεδίο, που δε θα είναι απλά μια δημιουργηθείσα μαγιαβιρούπα. Γίνεται με έναν από δύο τρόπους: είτε με την κατοχή ενός εκούσια κενωμένου σώματος, όπως στην περίπτωση του Xριστού που κατέλαβε το σώμα του Iησού, ή με τη θεία επισκίαση ενός μαθητή, όπως συνέβαινε και θα συμβαίνει. H ποιότητα της κατεχόμενης ή χρησιμοποιούμενης μορφής και η φύση του έργου της εξαρτάται από ποια των τριών ανώτερων όψεων της μυητικής ώθησης εκδηλώνεται.

Πολύ σπάνια συμβαίνει ένα πιο μυστηριώδες φαινόμενο και ο επισκιάζων Bούδδας, Βοδισάττβα ή Mύστης κάνει καθένας την “εμφάνισή” Tου στη γη, [1194] εκδηλώνοντας έτσι τις τρεις όψεις της γνώσης, της αγάπης και της θέλησης που όλες προσλαμβάνουν μορφή.

Μπορεί να φαίνεται ότι πρόκειται για μεγάλη περιπλοκή, αλλά τελικά δεν είναι περισσότερο περίεργο από το φαινόμενο της Eνάδας (σε χρόνο και χώρο και διαρκούσης της εξέλιξης) που εκδηλώνεται σαν Tριάδα, Eγώ και Προσωπικότητα.

Aυτός ο τύπος του τριπλού Aβατάρ κάνει την εμφάνισή του μόνο σε ιδιάζουσες σειρές κύκλων που αφορούν μια ομάδα Eνάδων που ήταν οι πιο προοδευμένες και προχωρημένες στην έναρξη της μαχαμανβαντάρα.

Προς το παρόν δεν υπάρχουν πολλές επαρκώς προοδευμένες για να κάνουν το τριπλό αυτό έργο· ο Bούδδας κι άλλοι εννέα είναι οι μόνοι που παραμένουν ακόμη σε επαφή με τον ιδιαίτερο πλανήτη μας με τον ιδιαίτερο αυτό τρόπο.

Λίγοι όπως ο Xριστός έχουν τη δύναμη να κάνουν διπλή εμφάνιση. Aυτός ο τύπος ενάδας απαντάται μόνο στις Aκτίνες δύο, τέσσερα, έξι. (ΠΚΠ-υποσημειώσεις για σελίδα)

 

---

[1] Τα Tρία Ενδύματα – “Tο ρεύμα διασχίζεται. ‘Eίναι αλήθεια ότι έχεις δικαίωμα στο ένδυμα του Nταρμακάγια· αλλά ο Σαμπογκακάγια είναι μεγαλύτερος από ένα Nιρβάνι κι ακόμη μεγαλύτερος είναι ένας Nιρμανακάγια – ο Bούδδας της Συμπόνιας.” – Φωνή της Σιγής, σελ. 97.

“Tα τρία Bουδδικά σώματα ή μορφές ονομάζονται: Nιρμανακάγια, Σαμπογκακάγια, Nταρμακάγια.

H πρώτη είναι εκείνη η αιθέρια μορφή που θα μπορούσε να προσλάβει κάποιος όταν αφήνοντας το φυσικό του εμφανίζεται στο αστρικό του σώμα – έχοντας επιπρόσθετα όλη τη γνώση ενός Mύστη. O Βοδισάττβα την αναπτύσσει μέσα του καθώς προχωρά στην ατραπό. Έχοντας φτάσει το στόχο κι αρνηθεί την καρποφορία του, παραμένει στη γη ως Mύστης· κι όταν πεθαίνει, αντί να πάει στη Nιρβάνα παραμένει στο ένδοξο αυτό σώμα που ύφανε για τον εαυτό του, αόρατο στο αμύητο ανθρώπινο γένος, για να το επιβλέπει και να το προστατεύει.

Το Σαμπογκακάγια είναι ίδιο, αλλά με την επιπρόσθετη λάμψη τριών τελειοποιήσεων, μία εκ των οποίων είναι η πλήρης εξάλειψη κάθε γήινου ενδιαφέροντος.

Tο σώμα Nταρμακάγια είναι εκείνο του τέλειου Bούδδα, δηλαδή καθόλου σώμα αλλά μια ιδεώδης πνοή· όπου η συνείδηση συγχωνεύθηκε με τη συμπαντική συνείδηση ή η ψυχή έχει απαλλαγεί από κάθε ιδιότητα. Εφόσον γίνει Nταρμακάγια, ο Mύστης ή Bούδδας αφήνει πίσω κάθε πιθανή σχέση ή σκέψη γι’ αυτή τη γη. Έτσι για να μπορέσει να βοηθήσει την ανθρωπότητα, ο Mύστης που κέρδισε το δικαίωμα για τη Nιρβάνα ‘απαρνείται το σώμα Nταρμακάγια’ κατά τη μυστικιστική φρασεολογία· απ’ το Σαμπογκακάγια κρατά μόνο τη μεγάλη και πλήρη γνώση και παραμένει στο Nιρμανακάγια του. H εσωτερική σχολή διδάσκει ότι ο Γκωτάμα Bούδδας, με διάφορους Αρχάτ του, είναι ένας τέτοιος Nιρμανακάγια, ανώτερος απ’ τον οποίο, λόγω της μεγάλης απάρνησης και θυσίας του για το ανθρώπινο γένος, δεν είναι κανένας γνωστός.” – Φωνή της Σιγής, σελ. 98.

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 6  Νοεμβρίου 2022

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από τον αδελφό Ε.Κ.

 ΑΘΛΟΣ VIII

 

Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΗΣ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΥΔΡΑΣ

(Σκορπιός, 23η Οκτωβρίου-22α Νοεμβρίου)

 

Ο Μύθος

Ο μεγάλος Προεστός, περιβλημένος με ακτινοβόλο γαλήνη, είπε μια μόνο λέξη. Ο Δάσκαλος άκουσε τη χρυσή εντολή και κάλεσε τον Ηρακλή, τον υιό του Θεού που ήταν και υιός του ανθρώπου.

“Το φως λάμπει τώρα στην όγδοη Πύλη”, είπε ο Δάσκαλος. “Στο αρχαίο Άργος έπεσε ανομβρία. Η Αμυμώνη ικέτευσε τη βοήθεια του Ποσειδώνα. Τη διέταξε να κτυπήσει ένα βράχο κι όταν το έκανε, ανάβλυσαν τρία κρυστάλλινα ρυάκια· όμως μια ύδρα έκανε εκεί τη φωλιά της.”

“Δίπλα στον ποταμό Αμυμώνη είναι το σάπιο τέλμα της Λέρνας. Μέσα στο αηδιαστικό αυτό έλος βρίσκεται η τερατώδης ύδρα, μια πληγή για την ύπαιθρο. Εννιά κεφάλια έχει αυτό το πλάσμα και το ένα είναι αθάνατο. Ετοιμάσου να πολεμήσεις μ’ αυτό το αηδιαστικό θηρίο. Μη νομίσεις ότι θα χρησιμεύσουν τα κοινά μέσα· καταστρέφεις ένα κεφάλι, δύο φυτρώνουν αμέσως.” Ο Ηρακλής περίμενε προσδοκώντας.

“Μια συμβουλή μόνο θα σου δώσω”, είπε ο Δάσκαλος. “Σηκωνόμαστε γονατίζοντας· νικάμε παραδιδόμενοι, αποκτάμε αφήνοντας. Προχώρα, υιέ του Θεού και υιέ του ανθρώπου και νίκησε.” Έπειτα ο Ηρακλής πέρασε από την όγδοη Πύλη.

Το λιμνάζον έλος της Λέρνας ήταν μια κηλίδα που τρόμαζε όσους έμπαιναν στα όρια της. Η δυσωδία της μόλυνε την ατμόσφαιρα σε απόσταση επτά μιλίων. Όταν ο Ηρακλής πλησίασε, χρειάσθηκε να σταματήσει, γιατί μόνο η οσμή σχεδόν τον κατέβαλε. Ο λασπωμένος βόρβορος ήταν επικίνδυνος και πολλές φορές ο Ηρακλής τράβηξε τα πόδια του για να μη βουλιάξει στη γη που υποχωρούσε.

Τελικά βρήκε τη φωλιά του τερατώδους θηρίου. Σε μια σπηλιά με διαρκές σκοτάδι κρυβόταν η ύδρα. Μέρα και νύχτα ο Ηρακλής παραμόνευε στον ύπουλο βάλτο, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή που θα έβγαινε το θηρίο. Μάταια παραφύλαγε. Το τέρας παρέμενε μέσα στο δύσοσμο άντρο του.

Καταφεύγοντας σ’ ένα τέχνασμα, ο Ηρακλής βύθισε τα βέλη του σε φλεγόμενη πίσσα και τα έριξε βροχηδόν στο άνοιγμα της σπηλιάς όπου κατοικούσε το αποτρόπαιο θηρίο. Ακολούθησε φασαρία και ταραχή.

Πρόβαλε η ύδρα με τα εννιά άγρια κεφάλια της να πετούν φλόγες. Η φολιδωτή ουρά της μαστίγωνε με μανία τα νερά και τη λάσπη, πιτσιλίζοντας τον Ηρακλή. Τρεις οργιές ψηλά στάθηκε το τέρας, ένα άσχημο πράγμα που φαινόταν σαν να είχε γίνει απ’ όλες τις ρυπαρές σκέψεις που υπήρξαν απ’ την αρχή του χρόνου.

Η ύδρα πήδηξε στον Ηρακλή και προσπάθησε να τυλιχθεί στα πόδια του. Έκανε ένα βήμα στο πλάι και κατάφερε ένα τόσο συντριπτικό κτύπημα ώστε ένα από τα κεφάλια της κόπηκε αμέσως. Προτού ακόμη πέσει το τρομακτικό αυτό κεφάλι στο έλος, φύτρωσαν δύο στη θέση του. Ξανά και ξανά επιτέθηκε ο Ηρακλής στο λυσσασμένο θηρίο, αλλά αυτό γινόταν δυνατότερο, χωρίς να εξασθενίζει μετά από κάθε έφοδο.

Έπειτα ο Ηρακλής θυμήθηκε ό,τι του είχε πει ο Δάσκαλός του, “σηκωνόμαστε γονατίζοντας”.

Πετώντας το ρόπαλό του, ο Ηρακλής γονάτισε, άρπαξε την ύδρα με γυμνά χέρια και τη σήκωσε ψηλά. Κρεμασμένη στον αέρα, η δύναμή της μειώθηκε. Στα γόνατά του κράτησε την ύδρα ψηλά για να μπορέσει ο καθαρός αέρας και το φως να έχει αποτέλεσμα. Το τέρας, δυνατό στο σκοτάδι και την ελώδη λάσπη, έχασε γρήγορα τη δύναμή του όταν έπεσαν πάνω του οι ακτίνες του ηλίου και το άγγιγμα του αέρα.

Πάλευε σπασμωδικά κι ένα ρίγος διαπερνούσε το αηδιαστικό κορμί του. Όλο και ασθενέστερος γινόταν ο αγώνας του ώσπου κερδήθηκε η νίκη. Τα εννιά κεφάλια έσκυψαν κι έπειτα με λαχανιασμένα στόματα και γυάλινα μάτια έπεσαν άψυχα. Μόνο όμως όταν έπεσαν χωρίς ζωή, ο Ηρακλής ξεχώρισε το μυστικό κεφάλι που ήταν αθάνατο.

Τότε ο Ηρακλής έκοψε το αθάνατο κεφάλι της ύδρας και το έθαψε κάτω από ένα βράχο, ενώ ακόμη σφύριζε άγρια.

Επιστρέφοντας ο Ηρακλής, στάθηκε μπροστά στο Δάσκαλό του. “Η νίκη κερδήθηκε”, είπε ο Δάσκαλος. “Το Φως που λάμπει στην όγδοη Πύλη έσμιξε πια με το δικό σου.”

Φράνσις Μέρτσαντ

Από το βιβλίο: ΟΙ ΑΘΛΟΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ, Μια Αστρολογική Ερμηνεία, της ΑΛΙΚΗΣ Α. ΜΠΕΪΛΗ

 

Δ Ι Α Λ Ο Γ Ι Σ Μ Ο Σ 

ΕΠΙΚΚΛΗΣΗ ΣΕΙΡΙΟΥ

ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, 
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΝΟΥ, ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ  

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2022 στις 20.00

πραγματοποιείται –2 φορές το μήνα– βράδυ Τετάρτης 

  ΣΕΙΡΙΟΣ ΚΑΙ ΣΚΟΡΠΙΟΣ  

Ο Σείριος εισρέει στην πλανητική μας ζωή, σύμφωνα με τον Θιβετανό,  μέσω έξι αστερισμών και μέσω 6 πλανητών και μέσω μιας όψης του ίδιου του Ήλιου. Οι έξι αστερισμοί και πλανήτες που μεταφέρουν την Σειριανή ενέργεια και επιρροή είναι: Δίδυμοι, Καρκίνος, Λέων, Σκορπιός, Αιγόκερως και Ιχθείς.

Οι πλανήτες είναι: Ερμής, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας. (Εσωτέρα Αστρολογία)

Ο Σκορπιός βρίσκεται κάτω από την επιρροή ή την εισρέουσα ενέργεια του Σειρίου. Αυτό είναι το μεγάλο άστρο της μύησης, επειδή η Ιεραρχία μας (μια έκφραση της δεύτερης όψης της θειότητας) βρίσκεται κάτω από την επιτήρηση ή τον πνευματικό μαγνητικό έλεγχο της Ιεραρχίας του Σειρίου. Αυτές είναι κύριες ελέγχουσες επιδράσεις με τις οποίες εργάζεται ο κοσμικός Χριστός πάνω στη Χριστική αρχή στο ηλιακό σύστημα, στον πλανήτη, στον άνθρωπο και στις κατώτερες μορφές έκφρασης της ζωής. Εσωτερικά αποκαλείται το “λαμπρό άστρο της ευαισθησίας”. (Εσωτερική Αστρολογία:197)

Ο Σκορπιός είναι ο μεγάλος αστερισμός που επηρεάζει το σημείο στροφής τόσο στη ζωή της ανθρωπότητας όσο και στη ζωή του ατομικού ανθρώπινου όντος. Για πρώτη φορά στην ιστορία τόσο του ανθρώπινου γένους όσο και των μαθητών η ενέργεια του Σειρίου που χύνεται στις επτά ομάδες οι οποίες σχηματίζουν την πλανητική μας Ιεραρχία, εφελκύει ανταπόκριση. Θα σας υπενθύμιζα ένα βασικό γεγονός στην εξελικτική διαδικασία, το οποίο τελικά η αστρολογία θα αποδείξει επιστημονικά και πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Είναι το γεγονός ότι ενέργειες και δυνάμεις διαχύνονται στο σύστημά μας και τις πλανητικές μας ζωές ακατάπαυστα, δυναμικά και κυκλικά. (ΕΑ: 198)

Συνεπώς σε σχέση με την ατραπό της μαθητείας έχετε τις ακόλουθες γραμμές «επηρεάζουσας ενέργειας»:

1. Τον Σείριο – που εργάζεται με επταπλό τρόπο δια των επτά ακτίνων και των επτά ομάδων τους όπως συνιστούν την ενεργό Ιεραρχία.

2. Τον Σταθερό Σταυρό – μια συγχώνευση τεσσάρων κύριων ενεργειών που εισρέουν στο ηλιακό μας σύστημα, στον πλανήτη μας και στην ανθρωπότητα.

3. Τον Σκορπιό – μια όψη του Σταθερού Σταυρού, που έχει ιδιάζουσα και εξειδικευμένη δυναμικότητα πάνω στην Ατραπό της Μαθητείας και προετοιμάζει με τις δοκιμασίες και τις εξετάσεις του:

α. Την διαδικασία αναπροσανατολισμού δια της οποίας ο άνθρωπος αναρριχάται στο Σταθερό Σταυρό και εγκαταλείπει το Μεταβλητό Σταυρό.

β. Τον μαθητή για την πρώτη, δεύτερη και τρίτη μύηση. Μετά την τρίτη μύηση η ιδιάζουσα δυναμικότητά του για δοκιμασία δε γίνεται πια αισθητή.

4. Την Ιεραρχία – Τον διανεμητικό πράκτορα στα διάφορα βασίλεια της φύσης.

5.  Τον Άρη και τον Κρόνο – Αμφότεροι αυτοί οι πλανήτες είναι υπερβολικά δυναμικοί σε σχέση με τη μύηση στη ζωή της Ιεραρχίας· ο Άρης είναι δυναμικός σε σχέση με το Σκορπιό και ο Κρόνος σε σχέση με τον Aιγόκερω. (ΕΑ:199)

Ένα ρεύμα ενέργειας … έρχεται από τον ήλιο Σείριο· εισέρχεται κατευθείαν στην Ιεραρχία και μεταφέρει μαζί του την αρχή του βούδδι, της κοσμικής αγάπης. Αυτή κατά μυστηριώδη τρόπο είναι η αρχή που βρίσκεται στην καρδιά κάθε ατόμου. (Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις :415)

Πρώτα απ 'όλα είναι η ενέργεια ή η δύναμη που προέρχεται από τον ήλιο Σείριο.  Αν μπορούσε να εκφραστεί έτσι, η ενέργεια της σκέψης, ή της δύναμης του νου, στο σύνολό της, φτάνει στο ηλιακό μας σύστημα από ένα μακρινό κοσμικό κέντρο μέσω του Σείριου.  Ο Σείριος ενεργεί ως πομπός, ή ως κέντρο εστίασης, από όπου προέρχονται εκείνες οι επιρροές που παράγουν αυτοσυνείδηση στον άνθρωπο... Αυτή η αύξηση της ενέργειας του νου οδηγεί σε επέκταση και ανησυχία της αλήθειας ως έχει και διαρκεί στα αποτελέσματά της.  Είναι αισθητή κυρίως στο κέντρο του λαιμού, το μεγάλο όργανο της δημιουργίας μέσω του ήχου. (Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας: 98)

Δείτε ακόμη το άρθρο του Φίλιπ Λίντσει για τον Σκορπιό:

https://esotericastrologer.org/newsletters/scorpio-2022-maya-esoteric-diwali-hilma-af-klint-rishi-sunak-king-charles-jimmy-savile-musk-twitter-crowd-crushes-kennedy-fauci-gates/?awt_a=5Rdl&awt_l=MQi09&awt_m=3XVPAolxvFl3Cdl

είναι στην αγγλική, αλλά υπάρχει και κουμπί μετάφρασης.