«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,
ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,
Η επανεμφάνιση του Χριστού από σελίδα 21.
Υπάρχει
λοιπόν η μοναδική αυτή διαφορά μεταξύ της αναμενόμενης έλευσης του Χριστού και
της εποχής στην οποία ήρθε προηγουμένως: ο κόσμος είναι γεμάτος από ομάδες που
εργάζονται για την ανθρώπινη ευημερία. Η
προσπάθεια αυτή, στο φως της ανθρώπινης ιστορίας των περασμένων αιώνων, είναι
κάτι σχετικά νέο και γι’ αυτή πρέπει να προετοιμασθεί ο Χριστός και μ’ αυτή την
τάση πρέπει να εργασθεί. Ο “κύκλος των διασκέψεων” που οδηγείται πλέον σε πλήρη
ανάπτυξη, αποτελεί μέρος της μοναδικής κατάστασης την οποία αντιμετωπίζει ο
Χριστός.
Πριν
όμως μπορέσει να έρθει ο Χριστός με τους μαθητές Του, ο τωρινός πολιτισμός μας
πρέπει να πεθάνει. Στον
ερχόμενο αιώνα θ’ αρχίσουμε να μαθαίνουμε την έννοια της λέξης “ανάσταση” και η
νέα εποχή θ’ αρχίσει ν’ αποκαλύπτει το βαθύ σκοπό και την πρόθεσή της. Το πρώτο βήμα θα είναι η ανάδυση της
ανθρωπότητας από το θάνατο του πολιτισμού της, των παλιών της ιδεών και τρόπων
ζωής, η εγκατάλειψη των υλιστικών στόχων της και της ολέθριας ιδιοτέλειάς της
και η πρόοδός της στο καθαρό φως της ανάστασης. Δεν είναι συμβολικές ή
μυστικιστικές λέξεις, αλλά μέρος της γενικής κατάστασης που θα περιβάλλει την
περίοδο της επανεμφάνισης του Χριστού· είναι ένας κύκλος τόσο πραγματικός όσο
και ο κύκλος των συνδιασκέψεων που τόσο δραστήρια οργανώνεται τώρα. Όταν ήρθε την προηγούμενη φορά ο Χριστός
μας δίδαξε την αληθινή έννοια της Απάρνησης ή της Σταύρωσης· αυτή τη φορά το
μήνυμά Του θ’ αφορά τη ζωή της ανάστασης. Ο
τωρινός κύκλος των συνδιασκέψεων προετοιμάζει τους ανθρώπους παντού για
σχέσεις, έστω κι αν σήμερα φαίνεται να έχουν φύση διαφορετική· ο σημαντικός
παράγοντας είναι το γενικό ανθρώπινο συμφέρον και η σκέψη για τον καθορισμό της
ανάγκης, των ενεχόμενων αντικειμενικών σκοπών και των μέσων που πρέπει να
χρησιμοποιηθούν. Η περίοδος της ανάστασης που θα εγκαινιάσει ο Χριστός και θ’
αποτελέσει το μοναδικό Του έργο – στο οποίο θα περιληφθούν όλες οι άλλες
δραστηριότητές Του – θα είναι αποτέλεσμα της ζύμωσης και της γονιμοποίησης που
συμβαίνει στον κόσμο των ανθρώπων αυτή την εποχή, της οποίας εξωτερική ένδειξη
αποτελούν οι πολλές συνδιασκέψεις.
Τις
μοναδικές αυτές συνθήκες αντιμετώπισε ο Χριστός στη διάρκεια των χρόνων του
πολέμου, όταν η ανάγκη της ανθρωπότητας Τον ανάγκασε ν’ αποφασίσει να
επιταχύνει την έλευσή Του. Η οικτρή κατάσταση του κόσμου σαν αποτέλεσμα αιώνων
ιδιοτέλειας και του παγκόσμιου πολέμου, η μοναδική ευαισθησία που δείχνουν οι
άνθρωποι παντού (σαν αποτέλεσμα της εξελικτικής διαδικασίας), η μοναδική
διάδοση της γνώσης για την πνευματική Ιεραρχία και η μοναδική ανάπτυξη της
ομαδικής συνείδησης που εκδηλώνεται από κάθε πλευρά με το πλήθος των
διασκέψεων, δημιούργησαν για τον Χριστό τη μοναδική Του ευκαιρία και Του παρουσίασαν μια απόφαση την οποία
δεν μπορούσε ν’ αποφύγει.
Θα
μπορούσε ευλαβικά να ειπωθεί ότι σ’ αυτή την “ευκαιρία” του Χριστού περιλαμβάνονται δύο γεγονότα κι ότι και τα δύο είναι δύσκολο για τον
άνθρωπο να τα εννοήσει. Πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε το γεγονός του συγχρονισμού της
θέλησής Του με τη θέληση του Πατρός και το γεγονός ότι ο συγχρονισμός αυτός
οδήγησε σε μια βασική απόφαση. Δεν είναι εύκολο για το μέσο Χριστιανό ν’
αντιληφθεί ότι ο Χριστός προχωρεί σταθερά προς διαρκώς δυναμικότερες εμπειρίες
κι ότι στη θεία Του εμπειρία δεν υπάρχει τίποτε στατικό ή μόνιμο, εκτός από την
αναλλοίωτη αγάπη Του για την ανθρωπότητα.
Η
βαθιά μελέτη της ιστορίας του Ευαγγελίου, απαλλαγμένη
απ’ τις ορθόδοξες ερμηνείες, αποκαλύπτει ορισμένα πράγματα. Οι συνηθισμένες
ερμηνείες, αν μπορούσαν οι άνθρωποι ν’ αναγνωρίσουν την αληθινή τους έννοια,
είναι απλά η κατανόηση κάποιου ανθρώπου από μια σειρά Αραμαϊκών, Ελληνικών ή
Λατινικών λέξεων. Το γεγονός ότι η πλειονότητα των αναγνωρισμένων σχολιαστών
έζησε προ πολλών εκατοντάδων ετών φαίνεται ότι προσέδωσε σ’ αυτές τις λέξεις
μια εντελώς αδικαιολόγητη αξία. Τα λόγια ενός σχολιαστή ή ενός ερμηνευτή σήμερα
δεν έχουν προφανώς καμιά αξία σε σύγκριση με εκείνα των αρχαίων εποχών· όμως ο
σύγχρονος σχολιαστής είναι πιθανόν περισσότερο νοήμων και καλύτερα
εκπαιδευμένος από τον αρχαίο σχολιαστή κι επιπλέον έχει το πλεονέκτημα των
πολλών αναγνωρισμένων μεταφράσεων και της ακριβούς επιστήμης. Πάσχουμε
θεολογικά από την άγνοια του παρελθόντος· είναι περίεργο ότι ο αρχαίος
σχολιαστής υποτίθεται ότι έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από το σύγχρονο, πιο
εκπαιδευμένο και νοήμονα άνθρωπο. Αν η Καινή Διαθήκη αληθεύει στην
παρουσίαση του Χριστού, αν αληθεύει στην απόδοση των λόγων Του ότι “μείζονα
τούτων ποιήσωμεν” κι αν αληθεύει ότι μας είπε “εστέ ουν τέλειοι ώσπερ ο Πατήρ
ημών ο εν τοις Ουρανοίς τέλειος έστι”, κατά τι σφάλλουμε αν αναγνωρίσουμε ότι ο
άνθρωπος είναι ικανός να συμβαδίζει με τη διάνοια του Χριστού και να γνωρίζει
εκείνα που σκόπευε να γνωρίσουμε; Ο Χριστός είπε ότι “αν τις εκτελέσει το
θέλημα του Θεού, ούτος θέλει γνωρίσει”· μ’ αυτό τον τρόπο έμαθε ο Χριστός κι
αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο μας διαβεβαιώνει ότι ο καθένας μας θα
επιτύχει.
Η
παρουσίαση αυτής της σημασίας της θέλησης του Θεού στη συνείδηση του Χριστού,
ήταν αυτή που Τον οδήγησε σε ορισμένες μεγάλες αποφάσεις και Τον ανάγκασε να
κραυγάσει: “Πάτερ, μη το εμόν θέλημα, αλλά το σον γινέσθω”. Τα λόγια αυτά μαρτυρούν σαφώς κάποια
σύγκρουση και δε δείχνουν συγχρονισμό των δύο θελήσεων· μαρτυρούν την από
μέρους του Χριστού απόφαση να μην υπάρξει αντίθεση μεταξύ της θέλησής Του κι
εκείνης του Θεού. Αιφνίδια δέχθηκε ένα όραμα της αναδυόμενης θείας πρόθεσης για
την ανθρωπότητα και – μέσω της ανθρωπότητας – για τον πλανήτη σαν σύνολο. Στο
ιδιαίτερο στάδιο της πνευματικής ανάπτυξης στην οποία έφθασε τότε ο Χριστός και
η οποία Τον κατέστησε Αρχηγό της πνευματικής Ιεραρχίας, Εκείνον που σχεδίασε
την ανάδυση της Βασιλείας του Θεού και Τον εδραίωσε ως Διδάσκαλο όλων των
Διδασκάλων και Διδάσκαλο αγγέλων κι ανθρώπων, η συνείδησή Του ήταν απόλυτα
ενωμένη με το θείο Σχέδιο· η εφαρμογή του στη Γη και ο στόχος της εδραίωσης της
Βασιλείας του Θεού και η
εμφάνιση του πέμπτου βασιλείου της φύσης ήταν γι’ Αυτόν απλά η εκπλήρωση του νόμου και στην
εκπλήρωση αυτή συνδέθηκε ολόκληρη η ζωή Του.
Το
Σχέδιο, ο στόχος, οι τεχνικές και οι νόμοι του, η ενέργειά του (εκείνη της
αγάπης) και η στενή κι αυξανόμενη σχέση μεταξύ της πνευματικής Ιεραρχίας και
της ανθρωπότητας ήταν σ’ Αυτόν γνωστά και πλήρως κατανοητά. Στο ύψιστο σημείο
της κορυφωθείσας αυτής γνώσης και τη στιγμή της πλήρους υποταγής Του στην
αναγκαία θυσία της ζωής Του για την εκπλήρωση αυτού του Σχεδίου, συνέβη ξαφνικά
μια μεγάλη διεύρυνση της συνείδησης. Η
σημασία, η πρόθεση, ο σκοπός όλων αυτών και η περιεκτική θεία Ιδέα (όπως
υφίσταται στη διάνοια του Πατρός) ανέτειλαν στην ψυχή Του – όχι στο νου Του,
γιατί η αποκάλυψη ήταν πολύ μεγαλύτερη απ’ αυτόν. Είδε ακόμη βαθύτερα στην
έννοια της θειότητας απ’ ό,τι φαινόταν ποτέ δυνατό· ο κόσμος της έννοιας και ο
κόσμος των φαινομένων έσβησαν και – μιλώντας εσωτερικά – απώλεσε τα πάντα. Εκείνη τη στιγμή δεν Του έμεινε ούτε η
ενέργεια του δημιουργικού νου ούτε η ενέργεια της αγάπης. Αποστερήθηκε απ’ ό,τι
καθιστά τη ζωή ανεκτή και γεμάτη νόημα. Ένας νέος τύπος ενέργειας έγινε προσιτός – η ενέργεια της ίδιας της ζωής, εμποτισμένης
από σκοπό και υποκινούμενης από πρόθεση. Ήταν όμως νέα και άγνωστη και
μέχρι σήμερα ακατάληπτη. Για πρώτη φορά η σχέση της θέλησης που είχε
μέχρι τώρα εκφρασθεί στη ζωή Του με την αγάπη και το δημιουργικό έργο της
εγκαινίασης της νέας διαθήκης, έγινε σαφής σ’ Αυτόν. Στο σημείο αυτό διήλθε από τη
Γεθσημανή της αυταπάρνησης. Το μεγαλύτερο, το ευρύτερο, το περιεκτικότερο Του
αποκαλύφθηκε κι όλα όσα μέχρι τώρα φαίνονταν τόσο ζωτικά και σπουδαία χάθηκαν
απ’ τη θέα μέσα στο μεγαλύτερο όραμα. Αυτή η ζωντανή αντίληψη του Όντος και της ταύτισης με τη θεία πρόθεση του ίδιου
του Θεού, του Πατρός, του Κυρίου του Κόσμου, σε επίπεδα επίγνωσης για τα οποία
(μέχρι τώρα) δε γνωρίζουμε τίποτε, αποτέλεσε την ανελισσόμενη επίγνωση του
Χριστού στην Οδό της Ανώτερης Εξέλιξης. Αυτή
την Οδό βαδίζει σήμερα και άρχισε να τη βαδίζει στην Παλαιστίνη πριν δύο
χιλιάδες χρόνια. Γνώρισε με έννοια που Του ήταν άγνωστη ως τότε, τι
αποσκοπούσε ο Θεός και τι σήμαινε το ανθρώπινο πεπρωμένο και το ρόλο που έπρεπε
να παίξει στην πραγματοποίηση αυτού του πεπρωμένου. Λίγη προσοχή έδωσε ανά τους
αιώνες η ανθρώπινη σκέψη στην αντίδραση του Χριστού ως προς το δικό Του
πεπρωμένο καθώς επηρεάζει το ανθρώπινο. Δώσαμε λίγη προσοχή στην όψη της
αντίδρασής Του προς τη γνώση καθώς εκδιπλωνόταν. Υπήρξαμε ιδιοτελείς και
άπληστοι στην αντίδρασή μας ως προς το έργο και τη θυσία Του.
Η λέξη “γνωρίζω” (σε σχέση με τη μυημένη συνείδηση του Χριστού και κατώτερων ακόμη μυημένων) αφορά τη βεβαιότητα της γνώσης που αποκτά ο μυημένος με πειραματισμό, εμπειρία κι έκφραση. Ο πρώτος ασθενής τρόμος της αντίδρασης στο εναδικό “πεπρωμένο” και στην πλατιά, παγκόσμια επίδραση που μπορεί ν’ ασκήσει ένας Υιός του Θεού, γίνεται αισθητή στη συνείδηση του Χριστού – όπως και στη συνείδηση όλων όσων υπακούουν στην εντολή Του και φθάνουν στην τελείωση που υπέδειξε ως εφικτή. Η ύψιστη θεία ποιότητα ή όψη γίνεται πλέον αισθητή στη ζωή του προοδεύοντος Υιού του Θεού· γνωρίζει την έννοια της νοημοσύνης· αντιλαμβάνεται τη σημασία της αγάπης και της ελκτικής της ποιότητας. Τώρα – εξαιτίας των δύο αυτών αναγνωρίσεων – αποκτά επίγνωση της δυναμικότητας της θέλησης και της πραγματικότητας της θείας πρόθεσης την οποία η θέληση αυτή πρέπει (με κάθε τίμημα) να εφαρμόσει. Αυτή ήταν η μεγάλη κρίση του Χριστού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου