«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

29 Μαΐου και 5 Ιουνίου 2022

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Α.Κ.

ΑΓΑΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΑΙΩΝΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ

 Προσφώνηση του Michael D. Robbins, Ph.D., κατά την έναρξη της Ολομέλειας του Πέμπτου Ετήσιου Συνεδρίου του Πανεπιστημίου των Επτά Ακτίνων

  Ο Δάσκαλος Μόρυα θέτει την Ομορφιά ως θεμέλιο της Διδασκαλίας. Γιατί η ομορφιά; Τι είναι η ομορφιά; Ουσιαστικά, η Ομορφιά αποστέργει κάθε περιγραφής. Η Ομορφιά είναι απερίγραπτη. Μας λέγεται ότι κατοικεί στον «οφθαλμό του θεατή» όπως και στον οφθαλμό του «ιδανικού παρατηρητή». Η ποιότητα της ομορφιάς είναι τόσο συνθετική, τόσο σιβυλλική, που είναι σχεδόν αδύνατον να αποτυπωθεί με λέξεις. Πάρα ταύτα, πολλοί μεγάλοι στοχαστές προσπάθησαν να την περιγράψουν ή μίλησαν για την αδιαμφισβήτητη αξία της. Ας ακούσουμε τον λόγο του Διδασκάλου, που σε κάποιες από τις πιο σημαντικές ενσαρκώσεις του συνδέθηκε βαθιά με την Ομορφιά και το Ωραίο. Τότε, ίσως, αυξήσουμε την κατανόησή μας.

Άγκνι Γιόγκα (546): Η έκσταση μπροστά στην ομορφιά συγκεντρώνει τα σπέρματα του φωτός. Κάθε θαυμασμός της φύσης δημιουργεί ακτίνες νίκης. Πριν από καιρό είπα: «Μέσω της ομορφιάς έχεις το φως». Είναι δυνατόν να το λέμε μόνο για ευχαρίστηση; Κάθε υπόδειξη έχει αναντίρρητη σημασία.

Άγκνι Γιόγκα (28): Η ομορφιά γεννιέται με την αστραπή της σκέψης.

Άγκνι Γιόγκα (67): Πώς να αφυπνίσουμε την αφοσίωση; Με την καταλληλότητα του σκοπού. Πώς να βελτιώσουμε την ποιότητα; Με τον σεβασμό προς την υπεροχή.  Πώς να αφυπνίσουμε την δημιουργικότητα;  Με την επιθυμία για ομορφιά.

Άγκνι Γιόγκα (98): Γνωρίστε πώς να ενδοβάλλετε την Διδασκαλία σε κάθε σας σκέψη. Γνωρίστε πώς να παρατάσσετε τις δυνάμεις σας, όπως σε πεδίο μάχης. Μάθετε να θεωρείτε την ευγνωμοσύνη σαν την ένωση της χαράς και της ομορφιάς.

Άγκνι Γιόγκα (68): Από το συνηθισμένο μπορεί να προκληθούν οι σπινθήρες της ομορφιάς.

Άγκνι Γιόγκα (337): Η ομορφιά δεν ανέχεται την ασχήμια

Άγκνι Γιόγκα (26): Αληθινά, κάθε Διδάσκαλος χαίρεται για την απεριόριστη ομορφιά των μακρινών κόσμων και λυπάται για την εντυπωσιακή ανοησία των ενσαρκωμένων δίποδων.

Ιεραρχία (177): Πρέπει να μάθετε να αισθάνεστε πέρα από το ασήμαντο συνηθισμένο και να προσηλώνεστε με το πνεύμα στον εκδηλωμένο κόσμο της Ομορφιάς.

Άγκνι Γιόγκα (72): Μπορούμε να πιστέψουμε ότι για χάρη της ομορφιάς της δημιουργίας καίγατε τα παλιά σας φορέματα;

Άγκνι Γιόγκα (568): Ποιος μπορεί να συναισθανθεί την ομορφιά του Κόσμου; Όποιος έχει ακούσει την μουσική των σφαιρών, έστω και μια φορά, θα κατανοήσει την γήινη ατέλεια στο παρόν στάδιο της ανθρωπότητας.

Άγκνι Γιόγκα (385): Είναι δύσκολο να βρούμε την κατάλληλη λέξη, μα πιο δύσκολη είναι η ομορφιά της σιγής.

Άγκνι Γιόγκα (621): Η εγγύηση της Διδασκαλίας είναι η χαρά του πνεύματος. Η δημιουργία είναι σύμφωνη προς το σκοπό, όταν το αγωνιζόμενο πνεύμα στην επιδίωξη προς την εκδήλωση της Ομορφιάς συλλαμβάνει την Απειροσύνη.

Ιεραρχία (108): Αληθινά, ορθά έχει λεχθεί για τη σημασία της βασικής αρχής στην εργασία Μας. Η ομορφιά διακηρύχθηκε, σας διαφυλάξουμε λοιπόν το θεμέλιό της. Τα μαργαριτάρια πρέπει να φυλάσσονται!

Ιεραρχία (108): ….η απεριόριστη αγωνιστικότητα ανοίγει τις θύρες της Ομορφιάς

Ιεραρχία (89): ….στον δρόμο για Μας, πρέπει να κατανοήσετε την συνολική ομορφιά του πνεύματος.

Ιεραρχία (359): ….Η εγγύηση για την ευτυχία της ανθρωπότητας βρίσκεται στην ομορφιά. Γι αυτό Εμείς επιβεβαιώνουμε ότι η τέχνη είναι η υψηλότερη διέγερση για την ανανέωση του πνεύματος. Θεωρούμε την τέχνη αθάνατη και απεριόριστη. Χαράσσουμε μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ της γνώσης και της επιστήμης, γιατί η γνώση είναι τέχνη, η επιστήμη είναι μέθοδος. Συνεπώς, το στοιχείο του Πυρός εντείνει την τέχνη και την πνευματική δημιουργικότητα. Έτσι τα θαυμαστά μαργαριτάρια της τέχνης μπορούν στην πράξη να ανυψώσουν και να μεταλλάξουν ακαριαία το πνεύμα. Όλα είναι εφικτά με την πνευματική ωρίμανση, γιατί μόνο τα εσωτερικά πυρά μπορούν να δώσουν την αναγκαία δύναμη της δεκτικότητας. Έτσι, ο Άγκνι Γιόγκι μπορεί να αισθανθεί όλη την κοσμική ομορφιά, χωρίς στενή επιστημονική μεθοδολογία. Αληθινά, τα μαργαριτάρια της τέχνης υψώνουν την ανθρωπότητα και τα πυρά της πνευματικής δημιουργικότητας προσφέρουν στην ανθρωπότητα μια νέα κατανόηση της ομορφιάς.

Ιεραρχία (366): Γι αυτό η ζωτικότητα της τέχνης που διαφυλάσσει το ιερό πυρ προσφέρει στην ανθρωπότητα το πύρινο εμποτισμό που αφυπνίζει το πνεύμα και διαποτίζει όλους τους κόσμους. Είδαμε πως οι δημιουργίες της τέχνης μεταμόρφωσαν τους ανθρώπους –κάτι που δεν μπορεί να κάνει η ανάγνωση όλων των βιβλίων του κόσμου. Έτσι το Λάβαρο της Ομορφιάς και της Ειρήνης ενώνει τον κόσμο.

Ιεραρχία (1): Θα σας ρωτήσουν: «Πάνω σε τι δομήθηκε το Οχυρό της Αδελφότητας;». Απαντήστε, «Πάνω στην δοξασία της καρδιάς, την δοξασία του μόχθου, την δοξασία της ομορφιάς, την δοξασία της εξελίξεως, την δοξασία της εντάσεως –πάνω στην πιο ζωτική δοξασία».

Άγκνι Γιόκα (623): Θα πω, μεταφέροντας στη ζωή τους ύμνους της Μητέρας του Κόσμου, ότι πρέπει να μάθετε να επιβεβαιώνεται την καταγωγή στην ομορφιά του Κόσμου.

Ιεραρχία (108): Κάθε εκδήλωση ομορφιάς που Εμείς τοποθετήσαμε στο θεμέλιο των Έργων Μας πρέπει να αναγνωριστεί σαν ζωτική δράση. Η δύναμη του θεμελίου Μας είναι η ομορφιά και η προσπάθεια για την εκπλήρωσή της Ανώτερης Θελήσεως θα οδηγήσει στην προκαθορισμένη νίκη. Έτσι πρέπει να κτίζονται οι Πύργοι Μας, αληθινά με ομορφιά!

 Με αυτόν τον τρόπο κατανόηση την Ομορφιά ο Μεγάλος Τσόχαν την πρώτης Ακτίνος της Θέλησης και Δύναμης. Παρατηρήστε τώρα την αντίθεση με τον λόγο του Δασκάλου που βρίσκεται στην δεύτερη Ακτίνα της Αγάπης-Σοφίας, την Ακτίνα της Λεπτομέρειας στο Όλο/ της Σχολαστικής Ολότητας .

(Πραγματεία του Κοσμικού Πυρός, σ. 597-598): «Δε μας είναι εύκολο να κάνουμε κάτι περισσότερο από το να συλλάβουμε σαν νοητική έννοια το γεγονός ότι οι ακτίνες, οι διατάξεις, οι πλανήτες, οι άλυσοι, οι γύροι, οι φυλές και οι νόμοι απαρτίζουν μια μονάδα· όταν ιδωθεί απ’ τη σκοπιά της ανθρώπινης όρασης, η σύγχυση μοιάζει αφάνταστη και το κλειδί για τη λύση της τόσο κρυμμένο ώστε να είναι άχρηστο· όταν όμως ιδωθεί από τη σκοπιά της λογοϊκής όρασης, το όλο κινείται σε ομοφωνία και είναι γεωμετρικά ακριβές. Προκειμένου να δώσω κάποια ιδέα της περιπλοκής του σχήματος, θα ήθελα εδώ να επισημάνω ότι οι Aκτίνες περιστρέφονται καθαυτές, με το Nόμο του Kάρμα να ελέγχει την αλληλοΰφανση. Η Ακτίνα Ι, για παράδειγμα, μπορεί να διαπεράσει μια διάταξη (αν είναι η προεξάρχουσα Aκτίνα της διάταξης) με την πρώτη υποακτίνα της να εκδηλώνεται σε μια άλυσο, τη δεύτερη σ’ ένα γύρο, την τρίτη σε μια παγκόσμια περίοδο, την τέταρτη σε μια φυλετική ρίζα, την πέμπτη σε μια υποφυλή και την έκτη σ’ ένα φυλετικό κλάδο. Tο δίνω αυτό σαν παράδειγμα κι όχι σαν δήλωση γεγονότος της τωρινής εκδήλωσης. Aυτό μας δίνει κάποια ιδέα του αχανούς της διαδικασίας και του θαυμαστού της κάλλους. Mας είναι αδύνατο, καθώς παρασυρόμαστε από κάποια Aκτίνα, να οραματισθούμε ή να κατανοήσουμε κατά κάποιο τρόπο αυτό το κάλλος· όμως για εκείνους των ανώτερων επιπέδων και με τη μεγαλύτερη εμβέλεια όρασης η μεγαλοπρέπεια του σχήματος είναι έκδηλη.

 Το παραπάνω κείμενο δείχνει τον τρόπο με τον οποίο ο Δάσκαλος Djwhal Khul αξιολογεί και αποτιμά την Ομορφιά του Σύμπαντος. Όσο και αν προσπαθήσουμε, η πεμπτουσία της Ομορφιάς δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε ενδεείς λέξεις. Σε μια στιγμή ακραιφνούς Ομορφιάς, μένουμε άφωνοι. Δεν έχουμε όλοι ένα αντίστοιχο βίωμα; Μπορούν όμως κάποιοι λόγοι να οδοδεικτήσουν προς την κατεύθυνση όπου βρίσκεται η ουσία της Ομορφιάς.

Ας συλλογιστούμε μαζί πάνω στην Ομορφιά. Η Ομορφιά αφορά στην  συνθήκη μιας σχέσης που είναι ενδογενώς ελκυστική και συγκλονιστική. Συνεπαίρνει και αιχμαλωτίζει το βλέμμα. Όταν κανείς αντιμετωπίζει το αληθινά Ωραίο, δεν μπορεί να αποστρέψει τους οφθαλμούς του. Η ομορφιά αιχμαλωτίζει όλες τις αισθήσεις, το νου, την συνείδηση. Είναι μια ισχυρή μαγνητική και διεγερτική δύναμη που οδηγεί άπαντα προς την πληρότητα και την απόλυτη ολοκλήρωση. Η λέξη ολοκλήρωση σχετίζεται ιδιαίτερα με το βίωμα της Ομορφιάς. Το τέταρτο μεγάλο πεδίο της Φύσης, το Βουδικό πεδίο, το πεδίο του Καθαρού Λόγου και της Καθαρής Ενορατικής Αγάπης είναι ταυτόχρονα για την ανθρωπότητα, το πεδίο της Ομορφιάς και το Πεδίο της Ολοκλήρωσης. Στην Ομορφιά υπάρχει το μεγάλο φινάλε. Υπάρχει ένα απροσπέλαστο πέρας. Πέρα από την επίτευξη της Ομορφιάς κανείς δεν μπορεί να προχωρήσει, χωρίς η Ομορφιά να χαθεί. Επίσης είναι σημαντικό, ότι το πεδίο της Ομορφιάς, της Αφροδίτης, είναι ο κυβερνήτης του ζωδίου της ισορροπίας, του Ζυγού, καθώς δεν υπάρχει Ομορφιά χωρίς κάποια μορφή (οσοδήποτε λεπτοφυής ή ασυνήθιστη) ισορροπίας και αταραξίας. Όντως, όταν η αισθητική ισορροπία παραβιάζεται, η Ομορφιά αυτοστιγμεί εξανεμίζεται. Είναι επίσης σημαντικό, ότι ο πλανήτης της Ομορφιάς βρίσκεται σε έξαρση στους Ιχθείς, το ζώδιο της ολοκλήρωσης και της τελείωσης, πέρα από το οποίο είναι αδύνατον να προχωρήσουμε χωρίς την νέα δημιουργική ορμή του Κριού. Εν τέλει, η Ομορφιά έχει τον τελευταίο λόγο. Όταν η Ομορφιά και  η τελειότητα επιτευχθεί, τίποτα πλέον δεν χρειάζεται να ειπωθεί. Στην πραγματικότητα, η μόνη λέξη που έλλογα και εύλογα ακολουθεί την επίτευξη της αληθινής Ομορφιάς είναι η Λέξη της Καταστροφής. Δεν είναι τυχαίο που η τέταρτη Ακτίνα της Ομορφιάς συνεργάζεται στενά με την Πρώτη Ακτίνα της Καταστροφής, καθώς ο Ψυχικός Νόμος που διέπει την Τέταρτη Ακτίνα είναι ο Νόμος της Θυσίας (Ο Νόμος «αυτών που επέλεξαν να πεθάνουν»), συνδέοντας την αμετάκλητα με την Πρώτη Ακτίνα.

Κατά συνέπεια, στην Ομορφιά υπάρχει τελειότητα. Θεωρώντας την τελειότητα ως την ολοκλήρωση της Ομορφιάς, ας συλλογιστούμε πάνω στην διαδοχή των συνειδησιακών βημάτων που μας οδηγούν στην τελειότητα. Στην διαδοχή αυτή αναπόφευκτα εμπλέκεται ο Αριθμός 4 (η τέταρτη ακτίνα είναι η Ακτίνα της Αρμονίας, της Ομορφιάς και των Τεχνών). Κάθε σωματική αίσθηση έχει τα ανώτερα σημεία αντιστοιχίας της στα ανώτερα πεδία και υποπεδία του κοσμικού φυσικού πεδίου. Η αίσθηση της σωματικής γεύσης είναι η τέταρτη αίσθηση του φυσικού πεδίου, και οδηγεί στην άσκηση της γεύσης στο αστρικό πεδίο, που την αποκαλούμε φαντασία (που είναι, αντίστοιχα, η τέταρτη αστρική αίσθηση). Η γεύση στο νοητικό πεδίο, είναι γνωστή ως διάκριση, μια δύναμη που βρίσκεται στο τέταρτο υποπεδίο του νοητικού πεδίου. Κατ΄αύξουσα σειρά, η διάκριση ακολουθείται από την καθαρή ενόραση στο τέταρτο υποπεδίο του βουδικού πεδίου (που είναι το τέταρτο συστημικό πεδίο), και τελικά, και πολύ αποκαλυπτικά, η ενόραση δίνει την θέση της στην μεγάλη ψυχική δύναμη που αποκαλείται τελείωση πάνω στο τέταρτο υποπεδίο του ατμικού πεδίου – το Νιρβανικό πεδίο.

Στην επίτευξη της Ομορφιάς υπάρχει μια μεγάλη σύνθεση – μια αίσθηση τέλειας ισορροπίας και ολοκληρωμένης τελείωσης. Τα λόγια του Άμλετ (ενός από τους μεγαλύτερους τετάρτης ακτίνος χαρακτήρες της δραματικής φιλολογίας)  έχουν άμεση εφαρμογή στην κατανόηση της Ομορφιάς, γιατί όντως η ομορφιά είναι: «μια κατάληξη που την εύχεται κανείς με ζήλο». Ο αριθμός 4, όπως γνωρίζουμε, είναι ο αριθμός της διαμάχης και του «πόνου». Και η ανθρωπότητα, έχοντας κυβερνήτη το επώδυνο ζώδιο του Σκορπιού, είναι η ΤΕΤΑΡΤΗ Δημιουργική Ιεραρχία στην οποία ο πόνος βιώνεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι ο τέταρτος μεγάλος προορισμός του Σανάτ Κουμάρα αποκαλείται: «ο μυστηριώδης σκοπός που κατέστησε αναγκαία την επίκληση της Αρχής του Πόνου». Μαθαίνουμε ότι η οδύνη και ο πόνος είναι ουσιαστικές προϋποθέσεις προκειμένου να εκπληρώσουμε τον σκοπό της ολοκλήρωσης, και ότι «η ικανότητα να υποφέρουμε, που είναι διακριτή της ανθρωπότητας, είναι η εξέχουσα συνειδητή αντίδραση του τέταρτου βασιλείου της φύσης, του ανθρώπινου, προς το περιβάλλον». Με ένα ακόμη πιο διευκρινιστικό χωρίο, μαθαίνουμε ότι «η ίδια η ικανότητα της ανταπόκρισης μέσω του πόνου…διατηρεί το μυστικό της ομορφιάς στην εκδήλωση, και μπορούμε να δούμε την πρώτη της έκφραση στην δημιουργική τελειότητα συγκεκριμένων φάσεων της τέχνης στην οποία ο άνθρωπος και μόνο είναι υπεύθυνος». Ομοίως, όπως η Ομορφιά συνδέεται με τον πόνο και την διαίρεση, συνδέεται επίσης με την χαρά, την επανένωση και τον ενοποίηση. Με πολυποίκιλους τρόπους η Ομορφιά είναι ο Κοσμικός Μαγνήτης. Οι λέξεις του Γκαίτε, του σπουδαίου Γερμανού ποιητή, δραματουργού, που πιθανόν βρισκόταν στην τέταρτη ακτίνα, συλλαμβάνει τον σαγηνευτικό μαγνητισμό της Ομορφιάς όταν λέει ότι «Das Ewig-Weiblich zieht uns hinan» (Το αιώνιο θήλυ που μας ανυψώνει). Ένιωσε άραγε ο ποιητής την επενέργεια της Μητέρας του Κόσμου; Στην αληθινή Ομορφιά, ο αριθμός 4 μεταμορφώνεται στον αριθμό 2 (γιατί το 4 είναι η κατώτερη όψη του 2). Τόσο το 4 όσο και το 2 μεταφέρουν τον τόνο της Ομορφιάς –το 4 στο επταπλό σύστημα και το 2 στο τριπλό σύστημα. Προσπαθώντας να κατανοήσουμε την σχέση του 4 και του 2, της Ομορφιάς με την Αγάπη-Σοφία, ας προβούμε σε μια ανασκόπηση των σημαντικών ονομάτων της Μεγάλης Δεύτερης Ακτίνος: αποκαλείται η Ακτίνα του Θείου Σχεδίου ή της «Ομορφιάς των Σχέσεων». Στην δεύτερη ακτίνα, η Αγάπη και η Σοφία συναντιούνται. Η Ομορφιά είναι φορέας της ανώτερης αξίας, το «ανεκτίμητο μαργαριτάρι». Εξού και η σχέση της Ομορφιάς με την μεγάλη Αφροδίτη, την κυβερνήτη του αστερισμού του Ταύρου, που με την σειρά του συνδέεται με όλα αυτά που είναι όντως επιθυμητά. Και το πιο επιθυμητό από είναι το σημαντικό Φως της Σοφίας που εκπέμπεται από τον «Οφθαλμό του Ταύρου». Η ομορφιά είναι η ενέργεια που οδηγεί στην συμφιλίωση των πολικοτήτων. Η μεγάλη πηγή του πόνου στο σύμπαν είναι η χωριστικότητα. Το Μεγάλο Ον, βιώνοντας τον πόνο, ανέλαβε την αποστολή της διαίρεσης, προκειμένου να εξέλθει στον Κόσμο του Γίγνεσθαι, και να εξωτερικευθεί. Πράγματι, είναι η Ομορφιά που κυβερνά την επανένωση όλων των διαμελισμένων μελών. Αυτό εξηγεί γιατί η Ομορφιά και ο Νόμος της Έλξης (ο δεύτερος Μεγάλος Νόμος) συνδέονται τόσο στενά, καθώς ο Νόμος της Έλξης είναι ο κυβερνήτης των πάντων. Η Ομορφιά βασιλεύει στο πεδίο της ένωσης (το βουδικό πεδίο), [και ο Νόμος που κυβερνά την Ομορφιά είναι ο Νόμος του Μαγνητικού Ελέγχου (που είναι μια όψη του Νόμου της Έλξης).]

 Όλες οι διαδικασίες όταν προσεγγίζουν την Ομορφιά, φτάνουν στο φυσικό τους πέρας και για να χρησιμοποιήσω έναν ορχηστικό όρο, στο μεγάλο φινάλε τους.  Κατ΄ουσίαν είναι ένα αισθητικό ατόπημα να προχωρήσεις πέρα από το σημείο αυτό. Σε όλες τις συνθήκες ζωής (υποκειμενικές ή αντικειμενικές) είναι μεγάλη τέχνη να γνωρίζεις πότε φτάνεις στην τελειότητα, πώς να μην προχωρήσεις πέρα από το σημείο της τελείωσης, πώς να μην καταστρέψεις την στιγμή της ολοκλήρωσης, την στιγμή αυτή που τίποτα δεν χρειάζεται να προστεθεί ή να αφαιρεθεί. Προς αυτήν την υπέρτατη ομορφιά αγωνιζόμαστε. Αγωνιζόμαστε, προς αυτήν την κατάσταση της τέλειας σχέσης, προς αυτήν την συνθήκη της υπέρτατης αρμονικής προσαρμογής. Και η στιγμή αυτή, όπου όλες οι σημαντικές όψεις ενώνονται και όλες οι ακτινικές ποιότητες σχεδόν ισοδυναμούν, είναι η στιγμή της βουδικής σύνθεσης: «Το Όρος όπου όλες οι Μορφές Πεθαίνουν». Στο σημείο αυτό της ενοποίησης η Δύναμη της Αγάπης είναι Διάνοια, είναι Ομορφιά, είναι Γνώση, είναι Αφοσίωση, είναι Τελειοποιημένη Εκδήλωση.

Ο Μεγάλος ποιητής της τέταρτης Ακτίνος John Keats συνέβαλε με τα αιώνια λόγια του στην κατανόηση της Ομορφιάς.

«Η ομορφιά 'ναι αλήθεια,

η αλήθεια 'ναι ομορφιά,

 το μόνο Που ξέρομε στη γη

και όλοι να μάθουνε χρωστάνε»[1] και

«Τ' όμορφο πράγμα είναι χαρά παντοτινή:

ποτέ μηδαμινή δεν τ' απομένει μοίρα·

 μα για μας θα παρέχει ήσυχο δώμα πάντοτε

 και ύπνο που θα

 έχει πλήθος γαλήνια όνειρα, ανάσα, και υγεία[2]».

 Υπάρχει λοιπόν μια σύνδεση Ομορφιάς και Χαράς. Η Ομορφιά μας συνεπαίρνει, μας πληρώνει, και μας φέρει σε μια κατάσταση προσωρινής ολοκλήρωσης όπου εκεί διανοίγεται ένα μονοπάτι για το αιώνιο. Και για μια στιγμή, όλα αυτά τα εμπόδια που ματαιώνουν και περιορίζουν την διευρυνόμενη ώση του πνεύματος, που λαχταρά να βρει «την αιωνιότητα σε μία στιγμή» -αυτά τα εμπόδια παραμερίζονται και στην Ομορφιά, το πνεύμα κοινωνεί με την αιωνιότητα. Αυτές οι στιγμές της πραγμάτωσης του αιώνιου είναι η ίδια η ουσία της χαράς, ακόμη και της ευδαιμονίας. Στην Ομορφιά το πνεύμα διευρύνεται, το μικρό εγώ λησμονείται: αυτό ακριβώς είναι η χαρά. Γι αυτό και ο ποιητής λέει ότι «το όμορφο πράγμα είναι χαρά παντοτινή». Παρατηρείστε πως η έννοια της αιωνιότητας αντανακλάται στην λέξη παντοτινός. Στην Ομορφιά υπερβαίνουμε τον χρόνο. Γνωρίζουμε ότι το βασίλειο της Ψυχής, είναι μια κατάσταση άχρονου. Γνωρίζουμε καλά την διαφορά μεταξύ της επιτυχίας της προσωπικότητας και της χαράς της ψυχής. Η προσωπικότητα είναι δεσμευμένη στον χρόνο. Αρχετυπικά, κυβερνάται από τον Κρόνο, τον Κύριο του Χρόνου και της αποκρυστάλλωσης. Η Ομορφιά όμως είναι η υπερβατική, Ουράνια και Ποσειδώνια, άχρονη, Χαρά, η άρνηση του στενού εαυτού. Στην Ομορφιά υπάρχει Χαρά και Σοφία. Και για να θυμηθούμε την Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα, «η χαρά είναι μια ιδιαίτερη σοφία». Είτε η περιορισμένη προσωπικότητα το καταλαβαίνει είτε όχι, το πνεύμα αναζητά την ομορφιά, και το πέρας της αναζήτησης αυτής (της δικής μας αναζήτησης καθώς είμαστε πνεύματα) είναι η βύθιση στην απρόσκοπτη Ομορφιά.

Ακούσαμε, από το στόμα του Διδασκάλου, το εγκώμιο της Ομορφιάς.  Ας σταθούμε τώρα μπροστά στην Ομορφιά ενός συγκεκριμένου είδους, που ήταν για πολλούς από εμάς μια αστείρευτη πηγή Ομορφιάς στην ζωή μας. Ας σταθούμε μπροστά στην ομορφιά της Προαιώνιας Σοφίας. Μα ας την δούμε και την κατανοήσουμε με μια νέα ματιά. Γνωρίσουμε ότι η Προαιώνια Σοφία που μας δόθηκε είναι ένα μεγάλο δώρο χωρίς το οποίο οι ζωές μας θα είναι απείρως υποδεέστερες και πνευματικά στερημένες. Πρέπει να είναι μεγάλη η ευγνωμοσύνη μας στους συγκεκριμένους Ιεράρχες που μας χορήγησαν αυτό το δώρο, μεταγγίζοντας το σε μας μέσα από χρόνιους αγώνες και αγωνίες.  Μπορούμε να αναρωτηθούμε «Με ποιον τρόπο αποτιμούμε το δώρο αυτό της υπερβατικής σοφίας;». Είναι για εμάς μια πηγή εκπληκτικής γνώσης που δεν θα μπορούσαμε να έχουμε πρόσβαση με κανέναν τρόπο και από καμιά άλλη πηγή; Σίγουρα είναι αυτό. Είναι για μας ένας πνευματικός κανόνας ζωής; Σίγουρα είναι οδηγός μας. Είναι πηγή έμπνευσης; Αναμφίβολα έχει την δύναμη να μας ανυψώνει και να επιταχύνει το βήμα μας στην Ατραπό της Σωτηρίας. Είναι ένας αλάθητος οδηγός στην σύγχυση; Σίγουρα περιλαμβάνει την αληθινή λύση σε πολλά ειδάλλως ανεξιχνίαστα μυστήρια.  Μα επιπροσθέτως από τις παραπάνω αιτιάσεις μπορούμε να διακρίνουμε την ακραιφνή Ομορφιά της Προαιώνιας Σοφίας; Να διακρίνουμε την ομορφιά των κόσμων που μας παρουσιάζει; Συνειδητοποιούμε πως η εκτίμηση αυτή εξευγενίζει τις ζωές μας και τις ζωές αυτών που έχουμε το προνόμιο να επιδρούμε; Υπάρχουν πολλά πράγματα που μας κάνουν να χαιρόμαστε στη ζωή μας: η συσσώρευση του πλούτου, η ικανοποίηση της ανθρώπινης αγάπης, η εκπλήρωση των επιθυμιών και φιλοδοξιών μας. Εσάς τι σας χαροποιεί;  Σας χαροποιεί η ίδια η Προαιώνια Διδασκαλία; Σας χαροποιεί το όραμα που μας μεταφέρει η Σοφία –ένα όραμα που είναι έμφυτα και αγλαώς όμορφο και στέκει ως ένας λαμπρός φάρος αληθείας μπροστά στα μάτια μας. Ας απαντήσουμε με ειλικρίνεια. Πόσο συχνά η ομορφιά του θεϊκού σχεδίου είναι μια πνευματική παραμυθία, μια έμπνευση για μας; Στον κόσμο αυτό, που είναι τόσο αναγκαίες η εγκαρδίωση και η έμπνευση, πόσο συχνά στεκόμαστε μπροστά στο Μεγάλο Έργο του Θείου, έκπληκτοι, μεταρσιωμένοι, εμπνευσμένοι, με γνώση της Αγαθότητας του Όλου, της Αλήθειας του Όλου, της Ομορφιάς του Όλου και της ασφαλούς, προνοητικής Χείρας των κραταιών Δημιουργικών Δυνάμεων; Ας αναρωτηθούμε: Πως θα ήταν για την ανθρωπότητα να αγαλλιάζει στην Ομορφιά της Προαιώνιας Σοφίας; Τι θα γινόταν εάν η αναγνώριση της θεϊκής Ομορφιάς ήταν μια μεγάλη πηγή κινητοποίησης, λαχτάρας και έμπνευσης για εκατομμύρια ανθρώπων της ανθρώπινης οικογένειας; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπαμε ότι «Το Σύμπαν είναι όμορφο, και εξαιρετικά έλλογο, και νιώθω τέρψη που είμαι ένα αναπόσπαστο μέλος αυτού του μεγαλείου;». Πως θα ήταν για την ανθρωπότητα να έχει βίωμα της Πραγματικότητας, όπως ακριβώς είναι; Είμαστε, εδώ και τώρα, συνεπαρμένοι από την Ομορφιά του Σύμπαντος; Τι νιώθουμε όταν παρατηρούμε τον Σείριο, την Μεγάλη Άρκτο, τις όμορφες Πλειάδες; Τι σκεφτόμαστε; Τι αισθανόμαστε όταν στοχαζόμαστε το μεγάλο και αδιάψευστο Νόμο της Αναλογίας που ερμηνεύει για μας την ακατάλυτη ενότητα όλων των πραγμάτων στο Σύμπαν; Δεν είναι μια κατάσταση ευδαιμονικής ενατένισης; Δεν είναι μια πηγή βαθιάς κατανόησης της υπέρτατης τελειότητας του όλου; Πότε ήταν η τελευταία που φορά που συνεπαρθήκαμε, και νιώσαμε κατάπληξη μπροστά από ένα αντικείμενο που μας φάνηκε απίστευτα τέλειο και κατά συνέπεια ωραίο; Με ποια στάση προσεγγίζουμε την Προαιώνια Σοφία και το Όραμα του Σύμπαντος που τα θωρεί όλα με τον Παντεπόπτη Οφθαλμό του; Με περιέργεια; Με ειλικρινή νοητικό ενδιαφέρον; Με σεβασμό; Με ικανοποίηση; Με ανακούφιση; Με ευλάβεια; Ή μας πλημμυρίζει ο ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ και το ΔΕΟΣ; Η Σοφία διανοίγει μεγάλους ορίζοντες για μας; Μας συνεπαίρνει;  Μένουμε έκπληκτοι από την αριστοτεχνική δημιουργική ικανότητα της φαινομενικά ατελεύτητης ιεραρχίας των ανώτερων Δημιουργών; Νιώθουμε την Ομορφιά τους και έτσι την Αγαθότητα και την Αλήθεια; Πράγματι, αισθανόμαστε την Ομορφιά του Μεγάλου Σχεδίου; Εγώ προσωπικά, αντλώ μεγάλη ευχαρίστηση από το Μεγάλο Σχέδιο. Η σκέψη του με ανυψώνει. Η εκπληκτική νοημοσύνη των κοσμικών δομών όπως παρουσιάζεται από τους Μεγάλους Δασκάλους, η εκπληκτική ικανότητα των πραγμάτων, ο αριθμητικός συντονισμός όλων των όψεων του σύμπαντος. Η επανάληψη αριθμητικών θεμάτων: μονάδες, δυάδες, τριάδες, τετράδες, πεντάδες, εξάδες, επτάδες. Η επανάληψη των στοιχείων της αριθμητικής δομής από το σπειρύλλιο  του απειροελάχιστου ατόμου, που μετά βίας γνωρίζουμε κάτι, έως την δομή των γαλαξιών (για τους οποίους δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα). Τον τρόπο με τον οποίο όλες οι ανώτερες Οντότητες αντανακλώνται πιστά στις κατώτερες. Την συνύφανση των ακτινικών αστερισμών, των πλανητικών λόγων, των πλανητικών λόγων, των πεδίων, των βασιλείων της φύσης, και της δομής του ανθρώπινου όντος. Την ουσία αυτού που ονομάζουμε Κοσμική Συγγένεια, μέσω του οποίου οντότητες παρόμοιας ποιότητας αλληλοσχετίζονται. Τον Καθαρό Λόγο του παντός!

Που μέσα σας, μέσα στην απειρία του σύμπαντος,  βρίσκεται η Ομορφιά της Ζωής, η ομορφιά του Κόσμου; Στοχαστείτε για λίγο. Και προσδιορίστε που μέσα σας βρίσκεται η μεγάλη ομορφιά. Ας δώσουμε ένα λεπτό βαθιάς εκτίμησης και ευγνωμοσύνης στον Δημιουργό για το Έργο του. Όσο στοχάζεστε αυτό το θέμα αισθάνεστε μια αλλαγή στην συνείδησή σας; Πως νιώθετε; Είναι αυτό αρκετό για να αναζωπυρώσει την πυρά της ζωής μέσα σας; Νιώθετε την αίσθηση του άχρονου; Νιώθετε ότι είστε μέρος μιας πλήρης και τέλειας Ουσίας; Τώρα, αυτή η αίσθηση της Ομορφιάς μπορεί να σας εμπνεύσει; Μπορείτε να αγαλλιάσετε; Μπορείτε να μεταφέρετε μέσα σας κάτι μεγαλύτερο από τον μικρό εαυτό σας; Μπορείτε να φέρετε το μεγαλείο εντός σας; Νιώθετε αγαλλίαση; Μέσα στις καρδιές μας πρέπει να φέρουμε όχι μόνο την ευγένεια της Προαιώνιας Σοφίας, την βαθύτητα, το άχρονο, το ακτινοβόλο και την καταπληκτική συνθετική της πολλαπλότητα, αλλά την Ομορφιά του οράματος που μας παρουσιάζει και να χαρούμε με αυτήν!

Κατανοείται την χαρά; Βιώνεται την χαρά; Πάνω σε τι στηρίζεται η χαρά σας; Τι γνωρίζετε για την χαρά;

•       Η Χαρά δεν στηρίζεται σε συνθήκες
•       Η Χαρά δεν στηρίζεται σε απλές συνέπειες
•       Η Χαρά εδράζεται σε αυτό που είναι μόνιμο, σε αυτό που δεν φθείρεται, σε αυτό  που δεν απογοητεύει.
•       Η Χαρά εδράζεται στην αίσθηση της Ακτινοβόλου εσωτερικής ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ.
•       Η Χαρά είναι η επιτάχυνση του πνεύματος που συνοδεύει την αισθητή αύξηση της έντασης του φωτός. 
•       Η Χαρά αυξάνεται με την διεισδυτική εντατικοποίηση της πραγματικότητας στις καθημερινές μας υποθέσεις.
•       Η χαρά απορρέει μαζί με την πεποίθηση μιας εσωτερικής λύσης, μια ενδιάθετης ενοποίησης πίσω από την φαινομενική ύπαρξη.
•       Η χαρά θεμελιώνεται στην βεβαιότητα ότι η Ομορφιά βρίσκεται στην καρδιά ΌΛΩΝ των όντων που κατέκτησαν την ευδαιμονία.  

Τι σημαίνει να ΑΓΑΛΛΙΟΥΜΕ;

•    Να πάλλεσαι ελεύθερα χωρίς φόβο
•    Να αφήνεις την ενέργεια να ρέει ανεμπόδιστα
•    Να εκφράζεσαι χωρίς αναστολές ή εμπόδια
•    Να εκπέμπεις ταυτόχρονα σε όλα τα αυρικά επίπεδα
•    Να άδεις και να άδεσαι από τον Ανώτερο Εαυτό
•    να αγαλλιείς σημαίνει ότι είσαι ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ή ότι βρίσκεσαι ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ή ότι είσαι ΕΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

Πότε ένιωσες αγαλλίαση; Πως ήταν; Συνοδευόταν με μια ελεύθερη ροή ενέργειας; Υπήρχε ανάταση; Ήταν το αντικείμενο ή το γεγονός ανώτερο ή κατώτερο; Ποιο ήταν το ερέθισμα που πυροδότησε την ασυγκράτητη ακτινοβολία της αγαλλίασης; Και το πιο σημαντικό, υπάρχει κάτι στην ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ, την Προαιώνια Σοφία, που σε ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΑΓΑΛΛΙΑΣ; Όταν θέτω στον εαυτό μου την ερώτηση αυτή, δίνω ως απάντηση ένα ηχηρό «Ναι». Εδώ αναφέρω κάποιους λόγους που αγαλλιώ με την Προαιώνια Σοφία:

•  Θεμελιώνεται σε Αιώνιες Αλήθειες
•  Υπόσχεται αιώνια εξέλιξη
•  Οδηγεί από το Σκοτάδι στο Φως, από το μη πραγματικό στο Πραγματικό, από τον Θάνατο στην Αθανασία, και από το Χάος στην Ομορφιά.
•  Μας παρέχει ένα ανεξάντλητο κίνητρο που μας ωθεί προς τα εμπρός
•  Αποκαλύπτει το θαύμα της Θεϊκής Νοημοσύνης, της Αγάπης και της Δύναμης.

*         Παρέχει την υπόσχεση μιας εξωτερικής διεύρυνσης (γιατί δεν υπάρχει κάτι που το πνεύμα απεχθάνεται περισσότερο από τον περιορισμό, καθώς το πνεύμα θέλει να γίνει αυτό που είναι –Τα πάντα!!!!). Το πνεύμα πρέπει να μας οδηγήσει τελικά να γίνουμε αυτό που έχει ονομαστεί «ένα σπάνιο άνθος μιας γενιάς ερευνητών» - ένας Δάσκαλος Σοφίας. Μας προσφέρει την πιο εσωτερική ΟΜΟΡΦΙΑ όλων των ενατενίσεων, την Ομορφιά του άμεμπτου, αλληλοσυνδεόμενου Σύμπαντος, σε όλη του την μεγαλοπρέπεια. Για μένα η Προαιώνια Σοφία είναι η πνευματική μέθη που οδηγεί στην πιο αυστηρή νηφαλιότητα της υπηρεσίας. Όταν η Ομορφιά του Σύμπαντος ενοικεί στο νου και στις καρδιές μας, οι ζωές μας αναπόφευκτα εξυψώνονται. Γιατί όταν προσκολλόμαστε σε κάτι ασήμαντο είναι γιατί προσωρινά λησμονήσαμε την Ομορφιά του Σύμπαντος. Εάν καθημερινά πληρωνόμασταν με την αγαλλίαση της Ομορφιάς του Σύμπαντος, θα υπήρχε τότε περιθώριο για εγωκεντρισμούς, για αυτοοικτιρμό, για εγωισμούς, για δογματικές προκαταλήψεις και για μύριες άλλες θυμαπάτες και πλάνες, οι οποίες στηρίζονται σε μια στάσιμη αντίληψη του εαυτού; Όχι, γιατί μέσα από την πραγματοποίηση της Ομορφιάς του Κόσμου (η οποία διαρκώς τροφοδοτείται από την Διδασκαλία της Προαιώνιας Σοφίας) δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για τον εαυτό. Γιατί στην εμπειρία της Ομορφιάς, ο περιορισμένος εαυτός ολοσχερώς εξαφανίζεται, και αν υπάρχει κάτι που δημιουργεί χαρά, είναι το ξερίζωμα των δεσμών και των εμποδίων του μικρού εαυτού. Η Προαιώνια Σοφία μας δίνει μια μοναδική και συνεκτική προοπτική της παγκόσμιας πραγματικότητας και αυτό το ξερίζωμα πραγματοποιείται εντελώς αβίαστα. Μια πραγματική κατανόηση της Σοφίας, και μια εκτίμηση της Ομορφιάς του Σύμπαντος είναι ασύμβατες με την διατήρηση και την ταύτιση με τον μικρό εαυτό και τις επιθυμίες του. Η μελέτη και η χαρούμενη εκτίμηση της Προαιώνιας Σοφίας αλλάζει καθ΄ολοκληρία το επίπεδο της ταύτισης. Έτσι φίλοι μου, μπορούμε να αξιολογούμε τα πάντα χρησιμοποιώντας ως μόνο μέτρο την ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. 

 

---

[1] Ωδή σε μια Υδρία, μετάφραση Γιάννης Ζερβός

[2] Ενδυμίων, βιβλίο πρώτο σελ. 251, μτφ. Μάριος-Βύρων Ραΐζης. 
     Πανόραμα Αγγλικής Ποίησης, επ. Πάνος Καραγιώργος, εκδόσεις Τυπωθήτω-Γιώργος Δάρδανος, Αθήνα, 2005.

 NEA ΣΕΛΗΝΗ - ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ Κυριακή 29 ΜΑΪΟΥ στις 21.00

  ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ "ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ" ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 2025  

Κάθε εκατό χρόνια, κατά το 25ο έτος εκάστου αιώνα, γίνεται μια Μεγάλη Συνάθροιση-Συμβούλιο της Ιεραρχίας. Αυτά τα κονκλάβια των Διδασκάλων – που σίγουρα επιβλέπονται από τον Χριστό – καθορίζουν την ατζέντα της Ιεραρχικής εντύπωσης στην Ανθρωπότητα για τον επόμενο αιώνα. Μόνο μερικά από τα Μέλη της Ιεραρχίας έχουν φτάσει στο στάδιο ανάπτυξης που τους επιτρέπει να είναι μέρος αυτών των Συμβουλίων. Η συμπερίληψη ενός Δασκάλου καθορίζεται, τουλάχιστον εν μέρει, από την ικανότητά του να ανταποκρίνεται στον τόνο του Σανάτ Κουμάρα, αυτού που ο Θιβετανός Διδάσκαλος Θ./Ντ.Κ. περιγράφει ως "O".

Αυτός είναι ο ήχος, που εκπέμπεται κάθε εκατό χρόνια και συγκεντρώνει τους προσήκοντες αποκρινόμενους Διδασκάλους στο Συμβούλιο. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η ικανότητα να ανταποκρίνονται σε αυτόν τον Σαμπαλικό ήχο τους ευθυγραμμίζει με την Πλανητική Θέληση, η οποία στην συνέχεια ‘μορφοποιείται’ στα σχέδια εκείνα που αποφασίζονται ως τα καταλληλότερα για την επόμενη εκατονταετία.

Υπάρχει επίσης ένα συμβούλιο, το οποίο αν και δεν ανταποκρίνεται στον ήχο της εκατονταετίας, που εκπέμπει ο ΣΚ, πραγματοποιείται κατά το 75ο έτος κάθε αιώνα. Αυτό εμφυτεύει τον σπόρο για το επόμενο Κονκλάβιο.

Σκοπός όλων αυτών των ιεραρχικών συνάξεων ήταν και είναι η διέγερση της Ανθρωπότητας μέσω κάποιας μορφής λυτρωτικής ενέργειας, προκειμένου να ενεργοποιηθούν συγκεκριμένα επίπεδα συνείδησης.

Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στις Μεγάλες Συναθροίσεις που συνέβησαν στο παρελθόν πριν την επικείμενη, προκειμένου να αντιληφθούμε την σημασία του 2025.

Έχουμε την τάση να υποθέτουμε ότι η Ιεραρχία ήταν πάντα μαζί μας, αλλά αυτό δεν ισχύει. Ο Θ. μας αναφέρει ότι «Όταν η Ιεραρχία αποσύρθηκε πίσω από το διαχωριστικό πέπλο στους Ατλάντειους καιρούς, σηματοδοτήθηκε η έναρξη ενός διαλείμματος σκότους, ανυδρίας και ενός κύκλου ‘απόσυρσης’ που διατηρήθηκε στην δεινότερη μορφή του μέχρι το 1425 μ.Χ. και από τότε φωτίστηκε αισθητά μέχρι που φτάσαμε στο έτος 1925.»

Πριν από το 1425, μόνο η 6η ακτίνα ήταν σε εκδήλωση. Τί συνέβη λοιπόν στο πρώτο μεγάλο συμβούλιο, που έγινε το 1425, που επέτρεψε την επανεμφάνιση της Ιεραρχικής επιρροής; Σύμφωνα με τον Θ., είχε καταγραφεί μια σημαντική μετατόπιση στην ανθρώπινη συνείδηση, η οποία επέτρεψε μια ομάδα Διδασκάλων να διακηρύξουν: «Ας βγούμε έξω στον κόσμο», και οδήγησε σε αναδιαμόρφωση της μυητικής διαδικασίας. Βασικός παράγοντας σε αυτή την μετατόπιση ήταν η επαν-εισροή της επιρροής της 3ης ακτίνας, της ακτίνας της ενεργού νοημοσύνης.

Ένα άλλο σημαντικό γεγονός ήταν η εκ νέου εισαγωγή και χρήση της Μεγάλης Επίκλησης από την Ιεραρχία, που όμως δεν χρησιμοποιήθηκε από την Ανθρωπότητα παρά πέντε αιώνες μετά. Ο Θ. περιγράφει την Ιεραρχική χρήση της Μεγάλης Επίκλησης ως «ένα πολύ ισχυρό εργαλείο για την παγκόσμια πρόοδο». Η Μεγάλη Επίκληση είναι στην πραγματικότητα πανάρχαια, χιλιάδων ετών, αλλά εψάλη για πρώτη φορά σε συγκεκριμένο τόνο κατά την διάρκεια της Άριας φυλής από την Ιεραρχία στο Κονκλάβιο του 1425, και έκτοτε χρησιμοποιείται. Όπως γνωρίζουμε, η εσωτερική ώθηση για σύνθεση πηγάζει από την Σαμπάλλα. Η άδεια για την εισροή αυτής της δύναμης δόθηκε στο Κονκλάβιο του 1425, αν και δεν εκδηλώθηκε εξωτερικά μέχρι τον 18ο αιώνα, όπως καταδεικνύεται στην συνένωση πολλών πόλεων-κρατών που συγκρότησαν χώρες όπως η Γερμανία και η Ιταλία.

Δεν υπάρχουν αναφορές για την ενδιάμεση σύσκεψη του 1475, αν και προφανώς υπήρξε μια περαιτέρω διέγερση της δημιουργικής δραστηριότητας, όπως καταδείχνεται από την ενσάρκωση μιας ομάδας εξαιρετικών καλλιτεχνών με επικεφαλής τον Διδάσκαλο της 4ης ακτίνας, Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Υπάρχει μόνο μια μάλλον αινιγματική αναφορά στο Κονκλάβιο του 1525. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνάθροισης, οι συγκεντρωμένοι Διδάσκαλοι αναγνώρισαν την ανάγκη να επισπεύσουν την ενσάρκωση μιας συγκεκριμένης ομάδας ψυχών προκειμένου να αντιμετωπιστούν «ορισμένες δυσκολίες». Πολύ αινιγματικό – αλλά δείχνει την δύναμη της Ιεραρχίας να κινητοποιεί με καθορισμένο τρόπο την ενσάρκωση.

Κατά τη διάρκεια της σύσκεψης του 1575 αποφασίστηκε – πιθανώς ως αποτέλεσμα της έναρξης ενός νέου κύκλου της 2ης ακτίνας – να επιτηρείται ενδελεχέστερα η όψη ποιότητα της Ανθρωπότητας. Πιο συγκεκριμένα, συντομεύθηκε – από κάθε χίλια σε κάθε τριακόσια χρόνια – το μεσοδιάστημα κατά το οποίο οι Δάσκαλοι εφαρμόζουν αυτό που ο Θ. αποκαλεί διαδικασία ‘αξιολόγησης’.

Αυτό συνέβη επειδή η Ανθρωπότητα γινόταν ολοένα και πιο ευαίσθητη στην πνευματική διέγερση υπό τη νέα επιρροή της 2ης ακτίνας, με αποτέλεσμα την μεγαλύτερη ικανότητα αποτίμησης των χασμάτων της προσωπικότητας. Ο Θ. αναφέρει: «Αυτό βέβαια δεν σας είναι φανερό, επειδή εξετάζετε ο ένας τον άλλο μέρα με τη μέρα· είναι όμως φανερό σ’ Εκείνους που βλέπουν την Ανθρωπότητα από μεγαλύτερη απόσταση, βαθύτερη κατανόηση και σε πιο εκτεταμένους χρονικούς κύκλους. Το αποτέλεσμα της συχνότερης αυτής επιτήρησης από μέρους της Ιεραρχίας φάνηκε στην εμπιστοσύνη με την οποία οι Διδάσκαλοι ανέλαβαν να προετοιμάσουν τους ανθρώπους για μύηση».

Ο νέος κύκλος της ενέργειας της 2ης ακτίνας που ξεκίνησε το 1575 εκδηλώθηκε το 1625 ως μια μεγάλης έκτασης πνευματική αφύπνιση, επιτρέποντας έτσι στο Κονκλάβιο του 1625 να επικεντρωθεί στην διέγερση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και στην διάρρηξη της μακραίωνης κατοχής της εκκλησιαστικής εξουσίας. Αυτό έγινε μέσω μιας άνευ προηγουμένου αποδέσμευσης ακτινοβολίας από το βασίλειο της ψυχής, η οποία διείσδυσε στην αύρα της Ανθρωπότητας και έτσι επηρέασε αμετάκλητα τον εξωτερικό κόσμο της ανθρώπινης έκφρασης.

Το 1625 σηματοδότησε επίσης την αρχή της εξασθένησης της επίδρασης της 6ης ακτίνας. Αυτή η φθίνουσα φάση, όπως η φάση της χάσης του σεληνιακού κύκλου, αναδεικνύει τις οπισθοδρομικές ιδιότητες της 6ης ακτίνας. Ο Θ. αναφέρει: «Είναι αρκετό να πούμε ότι οι άνθρωποι της έκτης ακτίνας είναι οι αντιδραστικοί, οι συντηρητικοί, οι ανυποχώρητοι και οι φανατικοί που εμμένουν σ’ ό,τι ανήκει στο παρελθόν και των οποίων η επιρροή έχει την δύναμη να παρεμποδίζει την πρόοδο της Ανθρωπότητας στη νέα εποχή. Το όνομά τους είναι λεγεών. Παρέχουν όμως μια αναγκαία ισορροπία και είναι υπεύθυνοι για μια σταθερή διαδικασία που χρειάζεται πολύ στον κόσμο αυτή την εποχή.»

Το μόνο γεγονός που αναφέρεται για το 1675 είναι ότι σηματοδότησε την έναρξη του κύκλου της 7ης ακτίνας, που ο Θ. μας λέει ότι τόνωσε και ενίσχυσε την δραστηριότητα όλων των εθνών της πέμπτης ακτίνας. Η Γαλλία, η οποία έχει Εγώ 5ης ακτίνας, βρισκόταν στο ζενίθ της μέσω της διοίκησης του Λουδοβίκου 14ου, του Βασιλιά Ήλιου, ένα όνομα σε τέλεια συνήχηση με την εσωτερική φόρμουλα της Γαλλίας: «Απελευθερώνω το φως».

Η ενέργεια που στάλθηκε κατά τη διάρκεια του Κονκλάβιου του 1725 εγκαινίασε την αρχή του σύγχρονου πολιτισμού, οδηγώντας την Ανθρωπότητα σε μια νέα εποχή πολιτισμού καθώς και σε μια αναγνώριση της ουσιαστικής ελευθερίας της. Στην πραγματικότητα, ένας από τους Δασκάλους που μίλησε κατά τη διάρκεια αυτού του Κονκλάβιου, προειδοποίησε ότι η εισαγωγή οποιασδήποτε διέγερσης θα μπορούσε να επηρεάσει την ελεύθερη βούληση της Ανθρωπότητας, λέγοντας: «[Χρειάζεται] να αρνηθούμε να «στοχαστούμε παρατεταμένα τις ενέργειες που αποδεσμεύονται πάνω στο πεδίο της επίγειας ζωής, λαμβάνοντας υπόψιν ότι οι αντίθετες ενέργειες που απορρέουν από το Κέντρο όπου τα Μεγάλα Όντα ενοικούν, μπορεί ν’ ακυρώσουν την αλήθεια της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου».

Τότε επίσης ενσαρκώθηκε εκείνη η ομάδα των ψυχών που διεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του Κονκλάβιου του 1525, με αποτέλεσμα, όπως μας λένε, την εισαγωγή της σύγχρονης επιστήμης καθώς και την επανάσταση του σεξ και την επανάσταση του προλεταριάτου.

Ο Θ. αναφέρει: «Oι εισερχόμενες αυτές ψυχές δια της εξαιρετικά αναπτυγμένης τους κατανόησης και μέσω της ‘αυτόβουλης δύναμής’ τους, σκόρπισαν συχνά τον όλεθρο σε διάφορες κατευθύνσεις. Αν όμως μπορούσαμε να παρατηρήσουμε όπως Eκείνοι που βρίσκονται στην εσώτερη πλευρά κι αν είμασταν σε θέση να αντιπαραβάλουμε το ‘φως’ της Ανθρωπότητας, όπως είναι σήμερα, μ’ αυτό που ήταν δύο ή τρεις αιώνες πριν, θα αναγνωρίζαμε πως έγιναν τεράστια άλματα.»

Το 1775 σηματοδότησε την αρχή του κύκλου της 5ης ακτίνας, κομίζοντας την επιστήμη της ψυχής και μιαν περαιτέρω έμφαση στα σύγχρονα εκπαιδευτικά συστήματα. Το μόνο γεγονός που περιγράφεται ότι επέφερε αυτή η ενδιάμεση σύσκεψη είναι η εμφύτευση ενός σπόρου μέσα στην Ανθρωπότητα που σταδιακά θα την επαναπροσανατόλιζε προς την καταστροφή όλων όσων στέκονται εμπόδιο σε μιαν ενωμένη Ανθρωπότητα. Αυτός ο σπόρος, μας λένε, εξακολουθεί να μεγαλώνει και δεν θα ανθίσει πλήρως για πολλούς ακόμη αιώνες. Ένα αποτέλεσμα αυτού του νέου ρεύματος, το οποίο σχεδόν με βεβαιότητα ενεργοποιήθηκε από τη νέα ενέργεια της 5ης ακτίνας, ανάγκασε την Ιεραρχία να αναπροσαρμοστεί σε μια στενότερη συνεργασία με «το ανθρώπινο κέντρο της ζωής και του σκοπού». Τόσο η 5ης ακτίνας Γαλλία όσο και οι 2ης ακτίνας Ηνωμένες Πολιτείες ανταποκρίθηκαν σε αυτήν την ενέργεια μέσω της επανάστασης.

Ο καρπός του Κονκλάβιου του 1825 ήταν μια μεγάλη διάχυση της εν Χριστώ συνείδησης στον κόσμο. Αυτό το πνεύμα αγάπης διοχετεύτηκε κατά το αποκορύφωμα του κύκλου της 2ης ακτίνας, ενώ η επακόλουθη σταδιακή εξασθένησή του, ήταν εν μέρει υπεύθυνη για τους παγκόσμιους πολέμους.

Αυτή η παλίρροια του κύκλου της 2ης ακτίνας παρείχε την δυνατότητα να οργανωθούν ομάδες που θεμελιώθηκαν σε ορθά κίνητρα, όπως το εργατικό κίνημα, και μια σειρά από φιλανθρωπικές οργανώσεις. Υλοποιήθηκαν εμπνευσμένες εκπαιδευτικές δραστηριότητες, όπως και η εμφύτευση σπόρων για μελλοντικές διεθνείς συνεργασίες.

Αλλά η πιο σημαντική απόφαση που ελήφθη στο Κονκλάβιο του 1825 ήταν η ευθυγράμμιση της Σαμπάλλα με την Ανθρωπότητα με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να έχουν μια άμεση αλληλεπίδραση. Αυτό είχε και συνεχίζει να έχει ως αποτέλεσμα την επιτάχυνση εκπλήρωσης του ατομικού, ομαδικού και πλανητικού κάρμα και την περαιτέρω πόλωση του φάσματος του καλού - κακού της Ανθρωπότητας, όπως έκτοτε έχει καταγραφεί σε κάθε πόλεμο, μετά το συγκεκριμένο Κονκλάβιο.

Το 1875 εγκαινιάστηκαν μια σειρά από ιεραρχικά γεγονότα. Τα σπέρματα για το πολύ σημαντικό Κονκλάβιο του 1925 φυτεύτηκαν το 1875. Ξεκίνησε η ομαδική υπηρεσία στο αστρικό πεδίο, αν και η ομαδική προσπάθεια διάλυσης της παγκόσμιας θυμαπάτης θα αρχίσει να παράγει αποτελέσματα πολύ αργότερα.

Η Θεοσοφική Εταιρεία δημιουργήθηκε το 1875 και μέσω αυτής, η Ε. Π. Μ. γνωστοποίησε την ύπαρξη των Διδασκάλων της Σοφίας. Προς τιμήν αυτής της νέας μορφής των αρχαίων Διδασκαλιών της Σοφίας, ο Θ. έκανε την ακόλουθη αφιέρωση στην αρχική σελίδα της Πραγματείας επί του Κοσμικού Πυρός: «Αφιερώνεται με ευγνωμοσύνη στην Ε. Π. Μ., αυτήν την μεγάλη μαθήτρια που άναψε τον πυρσό της στην Ανατολή και έφερε το φως στην Ευρώπη και την Αμερική το 1875.»

 Η εισαγωγή της θεοσοφίας –σύντομα ακολούθησε η δημοσίευση της Ίσιδας Αποκαλυμμένης – είχε επίσης ιεραρχικές επιπτώσεις. Μέχρι το 1875, η μύηση ήταν τόσο ατομική όσο και διαδοχική διαδικασία. Ο ίδιος ο Θ. έλαβε την πέμπτη μύησή Του εκείνη τη χρονιά. Αλλά μέσω της ενέργειας που αποδεσμεύτηκε το 1875, η παλιά σχέση μαθητή-Διδασκάλου άρχισε σιγά-σιγά να παραχωρεί την θέση της στην ομαδική μύηση.

Ίσως έχετε παρατηρήσει ότι οι ιεραρχικές συναντήσεις το 75ο έτος κάθε αιώνα χαρακτηρίζονταν – για τρεις συνεχόμενους αιώνες – από την εισαγωγή μιας ακτίνας: η 2η ακτίνα το 1575, η 7η ακτίνα το 1675 και η 5η ακτίνα το 1775, η οποία θα είναι και η τελευταία ακτίνα που ενεργοποιήθηκε μέχρι το 2025, όταν πια η 4η ακτίνα θα ξεκινήσει τον νέο της κύκλο.

Επίσης το 1875 σηματοδότησε ένα άλλο ακτινικό γεγονός– το μεσουράνημα του κύκλου της 3ης ακτίνας, της οποίας ο κύκλος ξεκίνησε το 1425. Για αυτό το γεγονός, επισημαίνεται στην Εσωτερική Ψυχολογία: «Η τρίτη ακτίνα περάτωσε την εκδήλωσή της και άρχισε να αναδιπλώνεται στον εαυτό της και έτσι να επιστρέφει». Η εξασθένιση αυτής της ακτίνας αποκρυσταλλώνει παρωχημένες σκεπτομορφές, συμβάλλοντας έτσι στην προετοιμασία για την εξάλειψη αυτού που η χρησιμότητα του έχει ξεπεραστεί.

Το 1925 ήταν ένα καθοριστικό Κονκλάβιο. Ο Θ. λέει: «Mόνο καθώς γράφεται η ιστορία, και θα μάθουμε αργότερα για την εκπληκτική φύση της εποχής μέσα απ’ την οποία περνά η φυλή, η Ανθρωπότητα θα εκτιμήσει την σημασία του έργου της τωρινής Iεραρχίας και το μέγεθος και την επιτυχία της προσπάθειάς της από το 1925, ως αποτέλεσμα της αρχικής ώθησης που εγκαινιάσθηκε το 1875». Αυτή η τελευταία φράση επαληθεύει την ιδέα ότι οι ιεραρχικές συσκέψεις που πραγματοποιούνται το 75ο έτος κάθε αιώνα φυτεύουν έναν σπόρο, αυτό που ο Θ. ονομάζει εναρκτήρια εσωτερική παρώθηση, για το Κονκλάβιο που ακολουθεί.

Τρεις μεγάλες δυνατότητες αποδεσμεύτηκαν κατά τη διάρκεια του Κονκλάβιου του 1925: Η πρώτη ήταν μια ζωτική έκχυση της αρχής της εν Χριστώ πνευματικής αγάπης, με αποτέλεσμα την άμεση και ταχεία ανάπτυξη όλων των κινημάτων που προάγουν την ειρήνη, την παγκόσμια κατανόηση, την καλή θέληση, την ανθρωπιστική προσπάθεια και την αφύπνιση της Ανθρωπότητας σε θέματα αδελφότητας.

Η δεύτερη ήταν η διέγερση της αρχής του σχετίζεσθαι, που οδήγησε σε μια γοργή εξέλιξη όλων των μεθόδων ενδοεπικοινωνίας, όπως ο τύπος, το ραδιόφωνο και οι διαρκώς εξελισσόμενοι τρόποι ταξιδιού. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτή η ίδια εκροή ήταν αργότερα υπεύθυνη για την τηλεόραση, τον υπολογιστή και το διαδίκτυο. Ο στόχος αυτής της δεύτερης διέγερσης ήταν να φέρει τα ανθρώπινα όντα πιο κοντά μεταξύ τους, και έτσι η εξωτερική εγγύτητα να δράσει παράλληλα με την αναπτυσσόμενη εσωτερική πνευματική ενότητα.

Η τρίτη ήταν η εισροή δύναμης από την Σαμπάλα, βάσει μιας απόφασης που ελήφθη κατά την διάρκεια του Κονκλάβιου του 1825 που επέτρεψε στην Σαμπάλα να έχει άμεση σχέση με την Ανθρωπότητα. Αυτή η άμεση σύνδεση έχει συμβεί μόνο δύο φορές στο παρελθόν – μία κατά τη διάρκεια της 3ης ή Λεμούριας ρίζας φυλής και μια δεύτερη φορά κατά την διάρκεια της Ατλαντίδας για να βοηθήσει τους Κυρίους του Φωτός στην πάλη τους ενάντια στη Σκοτεινή Αδελφότητα.

Αυτή η μεγάλη τριπλή ενεργειακή έκχυση κατέστη δυνατή από το γεγονός ότι το 1925, όπως μας λένε, η θέση ολόκληρης της Ιεραρχίας μετατοπίστηκε από το ανώτερο νοητικό πεδίο στο βουδικό πεδίο, επιτρέποντας έτσι στην Ιεραρχία να λαμβάνει αιθερικά, άμεσα και ανεμπόδιστα, ενέργεια από την Σαμπάλα. Σχετικά με αυτήν την μετατόπιση, ο Θ. λέει: «Αυτή είναι μια από τις σημασίες των λέξεων που διαβάζουμε στην Καινή Διαθήκη ότι «το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη εις δύο από άνωθεν έως κάτω»— ένας συμβολικός τρόπος έκφρασης της παρουσίασης ενός απρόσκοπτου αγωγού.

Υπήρχαν πολλές επιδράσεις και εξαπλώσεις αυτής της τριπλής εκροής. Για παράδειγμα, το 1925 ο Θ. και άλλοι ανώτεροι μαθητές στα μεγάλα Άσραμ άρχισαν να σχηματίζουν επικουρικά Άσραμ, ενδεχομένως με την μορφή των Άρσαμ των υποακτίνων.

Η δημοσίευση της Πραγματείας επί του Κοσμικού Πυρός το 1925 είναι καθαυτή ένας από τους πιο σημαντικούς καρπούς του Κονκλάβιου του 1925. Ο Θ. λέει, «Η Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός θα είναι το σημαντικότερο και το μεγαλύτερης εμβέλειας μέρος της Διδασκαλίας που σας έχει δοθεί σ’ αυτά τα τριάντα χρόνια.» Ήταν επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που η A.A.B. εγκαινίασε την Σχολή Αρκέην.

Ένα άλλο αποτέλεσμα ήταν αυτό που ο Θ. αποκαλεί «ανάδυση μιας δομής αλήθειας και μιας παράλληλης ανταποκριτικότητας του ανθρώπινου μηχανισμού που θα επιτρέψει τελικά την μετάδοση του επόμενου σταδίου της Διδασκαλίας της Προαιώνιας Σοφίας». Το επόμενο στάδιο δεν θα αφορά τόσο στην παρουσίαση περισσότερων πληροφοριών, αλλά μάλλον θα εισάγει μια μετατόπιση προς τα άνω της κατανόησης μας, η οποία θα μας επιτρέψει να: «συμμετέχουμε στο μεγάλο ιεραρχικό έργο της φώτισης, της καταστάλαξης και της ανύψωσης».

Ένας από τους μεγάλους θριάμβους του κονκλαβίου του 1925 ήταν η εμφάνιση μιας ομάδας προχωρημένων ψυχών, που ονομάστηκε Νέος Όμιλος Εξυπηρετητών του Κόσμου, σκοπός του οποίου, ήταν και είναι, η διέγερση της ανθρώπινης συνείδησης με τέτοιο τρόπο ώστε να εφελκύει μια συγκεκριμένη ανταπόκριση προς το Σχέδιο – ένας στόχος που πλέον είναι εφικτός λόγω του παρόντος επιπέδου πνευματικής συνείδησης της Ανθρωπότητας.

Το 1975, όπως και το έτος 2000, υπήρξε μια άμεση κρούση της Σαμπαλικής ενέργειας που διαχύθηκε στην Ανθρωπότητα. Μας λένε πως κάθε φορά που αποστέλλεται αυτή η ενέργεια πραγματώνεται πληρέστερα κάποια όψη του Θείου Σχεδίου. Ο Θ. μας λέει ότι η Σαμπαλική ενέργεια καταλήγει πάντα σε σύνθεση και, αναφέρει: «συγκρατεί το παν μέσα στον κύκλο της θείας αγάπης».

Υπάρχουν κάποιες προβλέψεις γύρω από το 1975 που όμως δεν έχουν ακόμη πραγματοποιηθεί. Μία από αυτές αφορά στην συνειδητοποίηση από την επιστημονική κοινότητα της ύπαρξης της ψυχής. Πάνω σε αυτό ο Θ. αναφέρει: «Η παρούσα επιστημονική αναστολή στην αναγνώριση του γεγονότος της ψυχής ως δημιουργικού παράγοντα θα εξαφανισθεί. Αυτή η ανακάλυψη θα είναι τμήμα των αναγνωρισμένων ‘δεδομένων της επιστήμης’ μετά το 1975».

Η άλλη πρόβλεψη αφορά στο τρίτο στάδιο της διαδοχικής προσέγγισης της Διδασκαλίας της Προαιώνιας Σοφίας για την οποία ο Θ. δηλώνει: «Η διδασκαλία που σχεδιάσθηκε απ’ την Ιεραρχία για να προηγηθεί και να ρυθμίσει τη Νέα Εποχή, την Υδροχοϊκή Εποχή, διαιρείται σε τρεις κατηγορίες:

1. Προπαρασκευαστική, η οποία δόθηκε το 1875-1890…εγράφη απ’ την Ε.Π.Μπ.

2. Ενδιάμεση, η οποία δόθηκε το 1919-1949…εγράφη από την Α.Α.Μπ.

3. Αποκαλυπτική, η οποία θα αναδυθεί μετά το 1975…θα δοθεί σε παγκόσμια κλίμακα μέσω του ραδιοφώνου».

Ακόμα κι αν παραδεχτούμε ότι το ραδιόφωνο είναι πλέον το Διαδίκτυο, φαίνεται ότι η τρίτη αποκαλυπτική φάση των διδασκαλιών δεν έχει ακόμη εμφανιστεί. Φυσικά ο Θ. αναφέρει ότι αυτό θα γίνει μετά το 1975.

Ερχόμαστε έτσι στο κύριο θέμα αυτής της ομιλίας: το επικείμενο Κονκλάβιο του 2025. Οι περιγραφές του Θ. γι’ αυτό το μεγάλο επερχόμενο γεγονός καθιστούν σαφές το γεγονός ότι η τριπλή ροή ενέργειας που διανεμήθηκε το 1925, ήταν σίγουρα προετοιμασία γι’ αυτό το επερχόμενο γεγονός, εξ ου και το όνομα που δόθηκε για τα έτη μεταξύ 1925 και 2025, "Το Στάδιο του Προδρόμου".

Μετά την αποκατάσταση της επιρροής της Ιεραρχίας το 1425, έτος κατά το οποίο πραγματοποιήθηκε το τότε Κονκλάβιο, είχαμε επίσης την είσοδο ενός ακτινικού κύκλου. Όλες οι άλλες ακτίνες ξεκίνησαν τους κύκλους τους το 75ο έτος εκάστου αιώνα, και έτσι έδρασαν τουλάχιστον ως μέρος της σπερματικής ενέργειας για το Κονκλάβιο που ακολουθούσε. Αυτό θα επαναληφθεί το 2025, οπότε θα σηματοδοτηθεί η αρχή του κύκλου της 4ης ακτίνας, που είναι η ακτίνα της ίδιας της Ανθρωπότητας, αν και, όπως μας λένε, θα εκδηλωθεί βραδέως. Αυτό θα φέρει σε δραστηριότητα τις έξι από τις επτά ακτίνες, αφήνοντας μόνο την 1η ακτίνα εκτός εκδήλωσης.

Η ιδέα ενός εκδηλωμένου ‘έξι’, που ενεργοποιείται από ένα κρυμμένο ‘έβδομο’, ανευρίσκεται σε όλη την προαιώνια σοφία και μυθολογία, και μπορεί να απεικονιστεί στην ιερή γεωμετρία τόσο μέσω του εξάκτινου αστέρα όσο και του κύβου, με τον κύβο έξι εδρών να αντιπροσωπεύει έναν φορέα εκδήλωσης για το κρυμμένο Ένα στο κέντρο– έξι εκδηλωμένες ακτίνες, μία, η 1η, ανεκδήλωτη. Βρίσκουμε την γραμμική εκδοχή αυτού του μοτίβου στον τρόπο που ο Θ. απεικονίζει τα υποπεδία του κοσμικού φυσικού πεδίου – με το ανώτατο υποπεδίο να αντιπροσωπεύει την μη εκδηλωμένη πηγή των έξι υποπεδίων εκδήλωσης κάτω από αυτό.

Η μελέτη των κονκλάβιων και των ενδιάμεσων χρονικών περιόδων, υποδεικνύει ότι η επιρροή των ακτινικών κύκλων όχι μόνο προσδιορίζει την φύση και την ποιότητα της ατζέντας του Κονκλάβιου και της επακόλουθης εκροής, αλλά επίσης ότι τα εμπλεκόμενα ακτινικά δυναμικά είναι αλγοριθμικά αθροιστικά, γεγονός που υποδηλώνει ότι το Κονκλάβιο του 2025 θα είναι η πιο ισχυρή ενιαία διανομή [ακτινικών δυναμικών] απ’ ότι μέχρι τώρα σημειώθηκε στα προηγούμενα κονκλάβια. Προς υποστήριξη αυτού του ισχυρισμού, θα ήθελα να επισημάνω ότι όταν μια ακτίνα είναι σε εκδήλωση, τα Άσραμ που σχετίζονται με αυτήν την ακτίνα μπορούν να επηρεάσουν αποτελεσματικότερα την Ανθρωπότητα. Έτσι, το 2025 θα υπάρξουν περισσότερα Άσραμ ακτίνων και υποακτίνων που θα επηρεάζουν την Ανθρωπότητα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ανθρώπινη ιστορία.

Όλα τα παραπάνω προετοιμάζουν το έδαφος για την εξωτερίκευση της Ιεραρχίας, η οποία, στο ομώνυμο βιβλίο του, ο Θ. προβλέπει ότι θα αρχίσει να συμβαίνει το 2025.

Η 4η ακτίνα θα ξεκινήσει τον κύκλο της, επιφέροντας ορισμένες αναπόφευκτες αλλαγές, και το Κονκλάβιο του 2025 θα πραγματοποιηθεί. Όμως το τί θα αποφασιστεί εκεί θα καθοριστεί, τουλάχιστον εν μέρει, από την ικανότητα της Ανθρωπότητας να αποκτήσει επίγνωση μιας σειράς από αυτές που ο Διδάσκαλος Θιβετανός αποκαλεί ‘απαιτούμενες αναγνωρίσεις’ κατά την διάρκεια Του Σταδίου του Προδρόμου.

Επειδή πηγαίνει κατευθείαν στην καρδιά του θέματός μας, ας διαβάσουμε για αυτές τις τρεις αναγνωρίσεις απευθείας από τον Θ.: «Πάνω από καθετί άλλο που χρειάζεται αυτήν την εποχή είναι η αναγνώριση του κόσμου του νοήματος, η αναγνώριση Εκείνων που πραγματοποιούν τις παγκόσμιες υποθέσεις και μεθοδεύουν εκείνα τα βήματα που θα οδηγήσουν το ανθρώπινο γένος προς τον προκαθορισμένο του στόχο μαζί με μια σταθερά αυξανόμενη αναγνώριση του Σχεδίου εκ μέρους των μαζών. Oι τρεις αυτές αναγνωρίσεις πρέπει να καταδειχθούν από την Ανθρωπότητα και να επηρεάσουν την ανθρώπινη σκέψη και δράση, αν πρόκειται ν’ αποτραπεί η ολική καταστροφή του ανθρώπινου γένους. Πρέπει να αποτελέσουν το θέμα όλου του προπαγανδιστικού έργου που θα πρέπει να γίνει στη διάρκεια των επόμενων λίγων δεκαετιών – μέχρι το έτος 2025 – ένα πραγματικά σύντομο χρονικό διάστημα για την πρόκληση θεμελιακών αλλαγών στην ανθρώπινη σκέψη, επίγνωση και κατεύθυνση, αλλά – ταυτόχρονα – μια τελείως εφικτή επίτευξη υπό την προϋπόθεση ότι ο Νέος Όμιλος Εξυπηρετητών του Κόσμου και οι άνδρες και οι γυναίκες καλής θέλησης θα επιτελέσουν ένα ευσυνείδητο έργο. Το κακό δε σφραγίσθηκε ακόμη».

Αν κριθεί ότι η Ανθρωπότητα έχει εσωτερικεύσει τις τρεις προαπαιτούμενες αναγνωρίσεις, η Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας θα αρχίσει να εκτυλίσσεται σε τρία προοδευτικά στάδια. Ας τα εξετάσουμε πιο προσεκτικά. «Το τωρινό στάδιο στο οποίο λίγοι απομονωμένοι μαθητές και μυημένοι, διασκορπισμένοι σε ολόκληρο τον κόσμο, εκτελούν το σημαντικό έργο της καταστροφής, συν τη διακήρυξη αρχών. Προετοιμάζουν τον δρόμο για το πρώτο οργανωμένο σώμα μαθητών και μυημένων οι οποίοι – ερχόμενοι από ορισμένα Άσραμ – θα προχωρήσουν στην επόμενη φάση του έργου..» Ο σκοπός του Σταδίου του Προδρόμου είναι να εφελκύσει τις τρεις αναγνωρίσεις στην Ανθρωπότητα.

Το δεύτερο Στάδιο, του οποίου η υλοποίηση εξαρτάται πλήρως από το πρώτο στάδιο θα είναι η πρώτη πραγματική εξωτερίκευση. Οι μαθητές και οι μυημένοι που θα ενσαρκώνονται ως αποτέλεσμα της ενέργειας που θα αποδεσμευτεί στο Κονκλάβιο του 2025 θα είναι οι πραγματικοί Οικοδόμοι της νέας παγκόσμιας τάξης του Υδροχόου. Ο Θ. μας λέει ότι θα αναλάβουν την ηγεσία στις περισσότερες χώρες και θα αναλάβουν υψηλά αξιώματα σε όλους της τομείς της ανθρώπινης ζωής, και ότι αυτό θα το επιτύχουν με την αξία τους, μέσω της ελεύθερης επιλογής των ανθρώπων και όχι λόγω οποιασδήποτε πνευματικής κατάταξης.

Αυτή η δεύτερη ομάδα θα εγκαταστήσει επίσης τη νέα παγκόσμια θρησκεία, και μέσω αυτής της νέας μορφής, θα προετοιμάσει την Ανθρωπότητα για την επιστροφή του Χριστού. Ο Θ. αναφέρει: «Ο Διδάσκαλος Ιησούς θα κάνει κάποια αρχικά βήματα να αναλάβει και πάλι τον έλεγχο της εκκλησίας Του· ο Bούδδας θα στείλει δύο εκπαιδευμένους μαθητές να αναμορφώσουν το Βουδδισμό· θα γίνουν επίσης κι άλλα βήματα σ’ αυτό το τμήμα της θρησκείας και της εκπαίδευσης, στο οποίο προΐσταται ο Χριστός κι Αυτός θα κινηθεί ν’ αποκαταστήσει τα αρχαία πνευματικά ορόσημα, να εξαλείψει ό,τι δεν είναι ουσιαστικό και ν’ αναδιοργανώσει ολόκληρο το θρησκευτικό πεδίο – πάλι σε προετοιμασία για την αποκατάσταση των Μυστηρίων. Αυτά τα Μυστήρια, όταν αποκατασταθούν, θα ενοποιήσουν όλες τις πίστεις.»

Φυσικά αυτή η μεγάλη εξωτερίκευση θα είναι εφικτή μόνο εάν ο πρώτος όμιλος (του Προδρόμου) έχει ενσταλάξει με επιτυχία τις τρεις αναγνωρίσεις στην Ανθρωπότητα. Είμαστε μέρος αυτού του πρώτου ομίλου.

(επιλογή τμημάτων της παρουσίασης του Φράνσις Ντόναλντ στην 36η Συνδιάσκεψη Πανεπιστημίου των Επτά Ακτίνων & Μορύα Φεντερέσιον, αρχική μετάφραση Ευφροσύνη Σπανέα)