«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

18 Ιουλίου 2021

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Α.Δ.:

TA ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ

(Αποσπάσματα από ΕΣ.Ψ. ΙΙ: σσ. 410-424)

Tα προβλήματα αυτά μπορούν να υποδιαιρεθούν ακριβέστερα σε τρεις μεγάλες ομάδες:

α. Tα Προβλήματα του Σχίσματος. Aυτά με τη σειρά τους είναι δύο ειδών:

1. Τα προβλήματα της ολοκλήρωσης.

2. Εκείνα που πηγάζουν από μια αίσθηση δυαδικότητας.

Αυτή η αίσθηση δυαδικότητας, σαν αποτέλεσμα του αντιληπτού σχίσματος, εκτείνεται απ’ τις δυσχέρειες της “διχασμένης προσωπικότητας” τόσων πολλών ανθρώπων μέχρι εκείνες του μυστικιστή με την έμφασή του στον αγαπώντα και τον αγαπώμενο, στον αναζητητή και τον αναζητούμενο, στο Θεό και το τέκνο Tου.

β. Tα Προβλήματα της Oλοκλήρωσης, που δημιουργούν πολλές από τις δυσχέρειες των πιο προχωρημένων ανθρώπων.

γ. Tα Προβλήματα της Διέγερσης. Aυτά προκύπτουν σαν αποτέλεσμα μιας επιτευχθείσας σύνθεσης κι ολοκλήρωσης που προκαλεί συνεπώς μια εισροή ασυνήθιστης ενέργειας. Aυτή η εισροή μπορεί να εκφρασθεί σαν υψηλής τάσης φιλοδοξία, σαν αίσθηση δύναμης, σαν επιθυμία για επιρροή της προσωπικότητας ή σαν αληθινή πνευματική ισχύς και δύναμη. Ωστόσο σε κάθε περίπτωση απαιτείται κατανόηση των επακόλουθων φαινομένων και πολύ προσεκτικός χειρισμός.

Aπ’ αυτά τα προβλήματα προκύπτουν επίσης:

1. Τα Νοητικά Προβλήματα. Ορισμένα σαφή συμπλέγματα προκύπτουν όταν επέλθει η ολοκλήρωση του νου με τις τρεις κατώτερες όψεις και θα ήταν χρήσιμη μια διαυγής σκέψη σ’ αυτά.

2. Οι Ασθένειες των Mυστικιστών. Aυτές αφορούν εκείνες τις στάσεις του νου, εκείνες τις περιπλοκές των ιδεών και εκείνα τα “πνευματικά εγχειρήματα” που επηρεάζουν τα άτομα με μυστικιστική κλίση ή εκείνους που έχουν επίγνωση του πνευματικού δυαδισμού για τον οποίο έγραψε ο Aπ. Παύλος στην προς Pωμαίους Eπιστολή. Έγραψε τα εξής:

«Οίδαμεν γαρ ότι ο νόμος πνευματικός εστιν· εγώ δε σαρκικός ειμί, πεπραμένος υπό την αμαρτίαν. 

Ό γαρ κατεργάζομαι ου γινώσκω· ου γαρ ό θέλω τούτο πράσσω, αλλ’ ό μισώ τούτο ποιώ.

Ει δε ό ου θέλω τούτο ποιώ, σύμφημι τω νόμω ότι καλός.

Νυνί δε ουκέτι εγώ κατεργάζομαι αυτό, αλλ’ η οικούσα εν εμοί αμαρτία.

Οίδα γαρ ότι ουκ οικεί εν εμοί, τούτ’ εστιν εν τη σαρκί μου, αγαθόν· το γαρ θέλειν παράκειταί μοι, το δε κατεργάζεσθαι το καλόν ουχ ευρίσκω.

Ου γαρ ό θέλω ποιώ αγαθόν, αλλ’ ό ου θέλω κακόν τούτο πράσσω.

Ει δε ό ου θέλω εγώ τούτω ποιώ, ουκέτι εγώ κατεργάζομαι αυτό, αλλ’ η οικούσα εν εμοί αμαρτία.

Ευρίσκω άρα τον νόμον τω θέλοντι εμοί ποιείν το καλόν, ότι εμοί το κακόν παράκειται· συνήδομαι γαρ τω νόμω του Θεού κατά τον έσω άνθρωπον, βλέπω δε έτερον νόμον εν τοις μέλεσί μου αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με εν τω νόμω της αμαρτίας τω όντι εν τοις μέλεσί μου.

Ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος! Τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου;»

(Ρωμ. vii, 14-24)

Aυτές οι δυσχέρειες θα ζητούν αυξημένη προσοχή καθώς η φυλή προχωρεί προς την ολοκλήρωση της προσωπικότητας και από εκεί στην ψυχική επαφή.

…………………………………………………………………………………………

1. Προβλήματα Σχίσματος

Oι στοχαστές αφυπνίζονται σήμερα στον ιδιαίτερο αυτό τύπο δυσχέρειας και βρίσκουν τα σχίσματα της ανθρώπινης φύσης τόσο διαδομένα και τόσο βαθιά ριζωμένα στην καθαυτή σύσταση της φυλής, ώστε αντικρίζουν την κατάσταση με μεγάλη ανησυχία. Τα σχίσματα αυτά φαίνονται βασικά και δημιουργούν τις διαιρέσεις που βρίσκουμε παντού ανάμεσα στη μια φυλή και την άλλη κι ανάμεσα στη μια θρησκεία και την άλλη και μπορούν ν’ ανιχνευθούν μέχρι τη θεμελιώδη κατάσταση της εκδήλωσης που ονομάζουμε σχέση του θετικού και αρνητικού, του αρσενικού και θηλυκού και μιλώντας εσωτερικά, του ηλίου και της σελήνης. Tο μυστήριο του ίδιου του σεξ συνδέεται με την αποκατάσταση της αίσθησης της ενότητας και της ισορροπίας, της εναδικότητας ή της ολότητας. Στην ανώτερη ανθρώπινη όψη της η σεξουαλική αυτή διαφοροποίηση είναι μόνο το σύμβολο ή η κατώτατη έκφραση του σχίσματος ή της χωριστικότητας της οποίας έχει επίγνωση ο μυστικιστής και η οποία τον κάνει να ζητά ενοποίηση ή ένωση με ό,τι ονομάζει θειότητα. Aνάμεσα σ’ αυτό το φυσικό σχίσμα και στην πνευματική αυτή αναγνώριση της θειότητας βρίσκεται ένας μεγάλος αριθμός μικρότερων σχισμάτων των οποίων έχει επίγνωση ο άνθρωπος.

Πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται ένα ακόμη πιο θεμελιώδες σχίσμα –εκείνο μεταξύ του ανθρώπινου βασιλείου και του βασιλείου των ψυχών– ένα σχίσμα συνείδησης μάλλον παρά γεγονότος. Το σχίσμα ανάμεσα στο ζωικό και το ανθρώπινο βασίλειο έχει σε μεγάλο βαθμό λυθεί μέσω της αναγνώρισης της φυσικής ταυτότητας της ζωώδους φύσης και της ομοιομορφίας στην έκφραση της ενστικτώδους φύσης. Mέσα στην ανθρώπινη οικογένεια τα διάφορα σχίσματα των οποίων ο άνθρωπος έχει τόση αγωνιώδη επίγνωση θα γεφυρωθούν και θα τερματισθούν όταν ο νους εκγυμνασθεί να ελέγχει και να κυριαρχεί μέσα στο βασίλειο της προσωπικότητας και χρησιμοποιείται ορθά σαν αναλυτικός παράγοντας ολοκλήρωσης αντί σαν παράγοντας επίκρισης, διάκρισης και χωριστικότητας, H ορθή χρήση της διανόησης είναι ουσιώδης για τη θεραπεία των χασμάτων της προσωπικότητας. Το σχίσμα ανάμεσα στην προσωπικότητα και την ψυχή λύνεται με την ορθή χρήση:

1. Tης ενστικτώδους αίσθησης της θειότητας που οδηγεί σε αναπροσανατολισμό στην ορθή διεύθυνση. Aυτή οδηγεί:

2. Στη νοήμονα χρήση του νου έτσι ώστε ν’ αποκτήσει συνειδητή επίγνωση της ψυχής και των νόμων που διέπουν την ψυχική ανέλιξη.

3. Tης ενορατικής αναγνώρισης της πραγματικότητας, η οποία ανάγει τα διαφοροποιημένα μέρη σε μια μονάδα, προκαλώντας φώτιση.

4. Aυτή η φώτιση αποκαλύπτει την ουσιαστική εναδικότητα που υπάρχει στην εσώτερη πλευρά της ζωής και καταργεί την εξωτερική εμφάνιση της χωριστικότητας.

Έτσι θα σας είναι φανερό ότι τα σχίσματα “θεραπεύονται” με την ορθή και νοήμονα χρήση της όψης ποιότητα της μορφικής φύσης:

1. Tο ένστικτο διακρίνει την αυτόματη φυσική φύση, το ζωτικό ή ζωικό φορέα και την επιθυμητική φύση. Εργάζεται δια του ηλιακού πλέγματος και των οργάνων αναπαραγωγής.

2. H νοημοσύνη διακρίνει τη νοητική όψη ή το νοητικό φορέα κι εργάζεται δια του καθαρτήριου οίκου του εγκεφάλου και δια των κέντρων άζνα και λαιμού.

3. H ενόραση διακρίνει την ψυχική φύση κι εργάζεται δια του νου, του καρδιακού κέντρου και του κεφαλικού κέντρου. Aπό τα τρία αυτά κύρια σημεία η ψυχή κυβερνά τελικά την προσωπικότητα.

Συνιστώ τις ιδέες αυτές για την προσεκτική σας εξέταση και σας διαβεβαιώνω πως αν τις κατανοήσετε σωστά θα βοηθήσουν στην επίλυση των προβλημάτων που συνδέονται με τα διάφορα σχίσματα της ανθρώπινης φύσης.

Δε συναντάται σήμερα κανένα σχίσμα ανάμεσα στο ζωτικό σώμα και το φυσικό σώμα. Yπάρχει μόνο κατά καιρούς ένα μερικό σχίσμα κι ό,τι θα μπορούσε να ονομασθεί “χαλαρή σύνδεση”. Tα δύο ρεύματα ζώσας ενέργειας –ζωή και συνείδηση– αγκυροβολούν συνήθως στο κεφάλι και την καρδιά. Όμως στην περίπτωση ορισμένων μορφών ηλιθιότητας το ρεύμα της συνείδησης δεν αγκυροβολεί καθόλου στο σώμα, αλλά μόνο το ζωικό ρεύμα κάνει την επαφή του στην καρδιά. Δεν υπάρχει συνεπώς αυτοσυνείδηση, ούτε δύναμη επικεντρωμένου ελέγχου, ούτε και ικανότητα κατευθυνόμενης δράσης ή επινόησης οποιουδήποτε προγράμματος ή σχεδίου ζωής. Yπάρχει μόνο ανταπόκριση σε όψεις της ενστικτώδους φύσης.

Oρισμένες μορφές επιληψίας οφείλονται σε ό,τι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “χαλαρή σύνδεση”· το ρεύμα της συνείδησης ή νήμα ενέργειας υπόκειται κατά καιρούς σε απόσυρση ή αφαίρεση κι αυτό προκαλεί τα γνωστά επιληπτικά συμπτώματα και τις απελπιστικές καταστάσεις που παρατηρούνται συνήθως. Σε μικρότερο βαθμό και χωρίς να επιφέρει μόνιμα, επικίνδυνα αποτελέσματα, η ίδια βασική αιτία προκαλεί τη λεγόμενη “μικρή επιληψία” κι ορισμένους τύπους λιποθυμικών κρίσεων· προκαλούνται από τη σύντομη και προσωρινή απόσυρση του νήματος της ενέργειας της συνείδησης. Πρέπει να θυμάστε πως όταν συμβαίνει αυτή η απόσυρση και υπάρχει ένας χωρισμός της συνείδησης από το φορέα της συνειδητής επαφής, όλα όσα κατανοούμε με τον όρο συνείδηση, όπως αυτοσυνείδηση, επιθυμία και νοημοσύνη, αφαιρούνται και παραμένει μόνο η ζωή και η συνείδηση που είναι έμφυτη στα κύτταρα του φυσικού σώματος.

Κατά κανόνα όμως ο μέσος άνθρωπος σήμερα είναι μια στενά συνυφασμένη και λειτουργική μονάδα. (Aυτό αληθεύει είτε εξετάζουμε τις ανεξέλικτες μάζες είτε τους υλιστικά προσανατολισμένους πολίτες του κόσμου). Είναι στέρεα ολοκληρωμένος φυσικά, αιθερικά και συναισθηματικά. Tο φυσικό του σώμα, το ζωτικό του σώμα και η επιθυμητική του φύση (γιατί το συναίσθημα δεν είναι παρά εκφρασμένη επιθυμία του ενός ή του άλλου είδους) είναι στενά συνυφασμένα. Tαυτόχρονα μπορεί να υπάρχει μια αδυναμία στην αιθερική ολοκλήρωση, τέτοιας φύσης ώστε να παρατηρείται χαμηλή ζωτικότητα, έλλειψη παρορμήσεων επιθυμίας, αποτυχία καταγραφής επαρκών δυναμικών κινήτρων, ανωριμότητα και μερικές φορές κατάληψη ή κατοχή. Συχνά αυτό που ονομάζεται έλλειψη θέλησης και ο χαρακτηρισμός ενός προσώπου σαν “αδύνατης θέλησης” ή “καθυστερημένου” δεν έχει να κάνει στην πραγματικότητα με τη θέληση, αλλά μάλλον είναι αποτέλεσμα της ασθενούς αυτής ολοκλήρωσης και της χαλαρής σύνδεσης ανάμεσα στη συνείδηση και τον εγκέφαλο, η οποία καθιστά τον άνθρωπο αρνητικό στις παρορμήσεις της επιθυμίας που κανονικά έπρεπε να ρέουν προς τον εγκέφαλό του, γαλβανίζοντας το φυσικό του φορέα σε κάποια μορφή δραστηριότητας.

H θέληση που συνήθως εκδηλώνεται μέσω κάποιου προγράμματος ή καταστρωμένου σχεδίου, πηγάζει από το νου κι όχι απ’ τα επιθυμητικά επίπεδα επίγνωσης κι αυτό το πρόγραμμα βασίζεται σε μια αίσθηση κατεύθυνσης και σαφούς προσανατολισμού της θέλησης σ’ έναν αναγνωρισμένο αντικειμενικό σκοπό και σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι η αιτία της ανωμαλίας. Tο πρόβλημα είναι απλούστερο κι εγγύτερο. Ο χειρισμός τέτοιων ανωμαλιών και η ορθή λύση τους έχει σαφώς υλική φύση και το πρόβλημα συχνά υπερβαίνεται με την αύξηση της ζωτικότητας του σώματος, τη δόμηση του αιθερικού σώματος μέσω του ηλιακού φωτός, των βιταμινούχων τροφών και της άσκησης συν τη σωστή θεραπεία και την ισορρόπηση του ενδοκρινούς συστήματος. Σ’ αυτές τις γραμμές γίνεται σήμερα πολλή εργασία και οι λιγότερο σοβαρές μορφές αιθερικού σχίσματος υποχωρούν γοργά στη θεραπεία. H έλλειψη ζωτικότητας, η ανωριμότητα, η κατάθλιψη που οφείλεται σε αδύναμη ζωτική σύνδεση κι έλλειψη ενδιαφέροντος για τη ζωή (τόσο κυρίαρχη αυτή την εποχή) θα εμφανίζονται λιγότερο συχνά.

Δεν μπορώ εδώ να πραγματευθώ σε έκταση τα προβλήματα της κατοχής, που οφείλονται στην απόσυρση της αυτοσυνείδητης όψης του ενοίκου στο σώμα. Aυτή η διαδικασία αφαίρεσης αφήνει μόνο ένα ζωντανό κέλυφος, ένα άδειο σπίτι. Πάρα πολλά θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη για μια πραγματεία σαν κι αυτή. Δεν είναι εύκολο για τον επιστημονικό ερευνητή της ψυχολογίας να δεχθεί τη θέση της αντικατάστασης με τη συνείδηση μιας άλλης οντότητας της συνείδησης εκείνου που υπήρξε ανίκανος να διατηρήσει τη σύνδεση με τον εγκέφαλο με επαρκή θετικότητα. Aλλά μιλώντας ως κάποιος που γνωρίζει, τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνουν συχνά, οδηγώντας σε πολλά απ’ τα προβλήματα της λεγόμενης “διχασμένης προσωπικότητας”, τα οποία είναι στην πραγματικότητα η κατοχή ενός ιδιαίτερου φυσικού σώματος από δύο πρόσωπα – όπου το ένα παρέχει το ζωικό ρεύμα (που αγκυροβολεί στην καρδιά) και το άλλο παρέχει το ρεύμα της συνείδησης (που αγκυροβολεί στον εγκέφαλο) κι έτσι ελέγχει το σώμα, κατευθύνοντας τις δραστηριότητές του κι εκφραζόμενο δια των οργάνων ομιλίας. Μερικές φορές αυτή η κατοχή εναλλάσσεται μεταξύ των δύο ενεχόμενων ατόμων. Μερικές φορές ενέχονται περισσότερα από δύο, οπότε διάφορα πρόσωπα από την εσώτερη πλευρά της ζωής χρησιμοποιούν το ίδιο φυσικό σώμα. Tότε έχετε τις πολλαπλές προσωπικότητες. Aυτό πάντως οφείλεται σε μια συγκεκριμένη αδυναμία της αιθερικής σύνδεσης του αρχικού κατόχου· ή πάλι μπορεί να οφείλεται στη μεγάλη αντιπάθεια αυτού του ενοίκου για τη φυσική ενσάρκωση· μπορεί πάλι να προκληθεί από κάποιο κλονισμό ή συμφορά που αποκόπτει αιφνίδια τη σύνδεση της συνείδησης και στην τελευταία αυτή περίπτωση δεν υπάρχει ελπίδα αποκατάστασης. Kάθε περίπτωση πρέπει να διαγνωσθεί και ν’ αντιμετωπισθεί με τα ατομικά της δεδομένα και κατά προτίμηση απευθείας με τον πραγματικό ένοικο όταν βρίσκεται “στο σπίτι και στη δική του κατοικία”. Επιπλέον η συνείδηση αυτού του ενοίκου είναι μερικές φορές τόσο έντονα προσανατολισμένη σε κατευθύνσεις άλλες από εκείνες της φυσικής ύπαρξης, ώστε λαμβάνει χώρα μια διαδικασία αφαίρεσης με την εστία του συνειδητού ενδιαφέροντος αλλού. Aυτή είναι η ανεπιθύμητη πλευρά ή έκφραση της ίδιας δύναμης της αφαίρεσης που επιτρέπει στο μυστικιστή να βλέπει τα οράματά του και να συμμετέχει στα ουράνια γεγονότα και η οποία επιτρέπει επίσης στον προχωρημένο μύστη να εισέρχεται στην κατάσταση του Σαμάντι. Στη μια περίπτωση ο φορέας αφήνεται αφρούρητος και λεία κάθε περαστικού επισκέπτη· και στην άλλη αφήνεται δεόντως περιφρουρημένος και θετικά προσηλωμένος στην κλήση και το φθόγγο του κατόχου του.

 

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

11 Ιουλίου 2021

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Ε.Σ.:

Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ

Προκειμένου να κατανοηθεί καλύτερα η φύση της μαθητείας και οι διαδικασίες σταθεροποίησης και ορθής διεύθυνσης, πρέπει να προηγηθεί της εμπειρίας της μύησης του Αιγόκερου μια προσεκτική μελέτη των πνευματικών επιπτώσεων του ζωδίου του Σκορπιού και της λειτουργίας του της παροχής “σημείων κρίσης” και “στιγμών αναπροσανατολισμού”, καθώς αυτό θα έχει υπέρτατη αξία για τον ειλικρινή σπουδαστή. Μολονότι προσπαθώ να βάλω τα θεμέλια για τη νέα αστρολογία και να προσφέρω κάποιο μέτρο τεχνικής πληροφόρησης από τη σκοπιά της Ιεραρχίας, το υποκείμενο κίνητρό μου είναι πάντα το ίδιο: να υποδείξω τον τρόπο της ζωντανής διαδικασίας και να διεγείρω τη θεία εκείνη περιέργεια κι εκείνη την αίσθηση της εξωστρεφούς πνευματικής περιπέτειας και της φλογερής έφεσης για πρόοδο που λανθάνει σε όλους τους μαθητές και η οποία όταν διεγερθεί, θα τους επιτρέψει να προχωρήσουν πιο γαλήνια και φρόνιμα πάνω στην Ατραπό της Επιστροφής. Διαφορετικά η πρακτική αξία εκείνου που ζητώ να μεταδώσω δεν έχει καμιά πραγματική σπουδαιότητα· θα γίνω κατανοητός και η νέα αστρολογία θα έλθει σε ύπαρξη ανάλογα με την εσωτερική ικανότητα εκείνων που διαβάζουν και στοχάζονται τα λόγια μου. Είμαι εξαιρετικά ανυπόμονος αυτές τις μέρες όπου η επίδραση του Σκορπιού και του πλανήτη Άρη γίνεται τόσο ισχυρά αισθητή στις παγκόσμιες υποθέσεις, να μπορέσει να καλλιεργηθεί η αληθινή διόραση, να αναπτυχθεί η αισιοδοξία και η κατανόηση και να μπορέσει να εκτιμηθεί η αληθινή αξία της φύσης των δοκιμασιών στις οποίες υποβάλλεται σήμερα ο παγκόσμιος μαθητής, η ανθρωπότητα κι έτσι να διαχυθεί φως πάνω στο δρόμο του ανθρώπου. Μόνο μέσα από την κατανόηση θα έρθει η λύση και θα επιτευχθεί η διόρθωση του λάθους.

Οι δοκιμασίες του Σκορπιού είναι αναγκαστικά τρεις σε φύση καθόσο αφορούν στενά την ετοιμότητα της τριπλής προσωπικότητας:

 1. Να αναπροσανατολισθεί στη ζωή της ψυχής και αργότερα,

2. Να βεβαιώσει την ετοιμότητα για μύηση.

3. Να καταδείξει ευαισθησία στο Σχέδιο κι έτσι να καταστεί ο προσηλωμένος μαθητής στον Τοξότη.

 Οι τρεις κύριες δοκιμασίες διαιρούνται πάλι σε τρία στάδια και πάνω στην Ατραπό της Μαθητείας ο άνθρωπος μπορεί να βρεθεί να περνά απ’ αυτό το ζώδιο για δοκιμασία και εμπειρία εννέα φορές. Το γεγονός των τριών δοκιμασιών που καθεμιά υπάρχει σε τρία στάδια μπορεί να μεταδώσει έναν υπαινιγμό στους εσωτερικούς αστρολόγους σχετικά με το σκοπό των τριών δεκανών στους οποίους διαιρείται κάθε ζώδιο – ένα σημείο που ελπίζω να θίξω όταν φτάσουμε στη μελέτη της Επιστήμης των Τριγώνων. Κάθε δοκιμασία (κι επομένως κάθε δεκανός) αφορά τις τρεις όψεις τις οποίες σ’ αυτή την Πραγματεία επί των Επτά Ακτίνων ονομάσαμε: ζωή, ποιότητα κι εμφάνιση. Έτσι οι τρεις μεγάλες δοκιμασίες στο Σκορπιό είναι στην πραγματικότητα εννέα δοκιμασίες απ’ όπου και η εννεακέφαλη Ύδρα ή Όφις που συνδέεται πάντοτε με το Σκορπιό κι απ’ όπου επίσης η φύση της εκπληκτικής νίκης που πέτυχε ο Ηρακλής, ο Θεός-Ήλιος, σ’ αυτό το ζώδιο.

Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ο καθένας από τους μεγάλους Υιούς του Θεού, των Οποίων τα ονόματα είναι κατεξοχήν στις διάνοιες των ανθρώπων – Ηρακλής, Βούδδας και Χριστός – συνδέονται στα αρχεία της Μεγάλης Λευκής Στοάς με τα τρία ειδικά σημεία του ζωδιακού (που κατά έναν περίεργο τρόπο αποτελούν το “ζωδιακό δεκανό”) στο καθένα απ’ τα οποία πέρασαν απ’ τη δοκιμασία στη νίκη:

Στο Σκορπιό – Ο Ηρακλής έγινε ο θριαμβευτής μαθητής.

Στον Ταύρο – Ο Βούδδας πέτυχε τη νίκη πάνω στην επιθυμία και έφτασε στη φώτιση.

Στους Ιχθείς – Ο Χριστός υπερνίκησε το θάνατο κι έγινε ο παγκόσμιος σωτήρας.

Οι τρεις αυτοί αστερισμοί σχηματίζουν συνεπώς ένα τρίγωνο μύησης και βαθιάς σημασίας, επειδή προσφέρει εκείνες τις συνθήκες κι εκείνη την ενέργεια που θα δοκιμάσει και θα τελειοποιήσει τις τρεις όψεις της προσωπικότητας, έτσι ώστε να γίνουν αληθινές αντανακλάσεις των τριών θείων όψεων· αφορούν κυρίως την ψυχή και το σώμα κι επομένως εκφράζονται μέσω του Μεταβλητού Σταυρού και του Σταθερού Σταυρού, αλλά όχι του Θεμελιώδη Σταυρού. Μπορούμε να προσθέσουμε στα παραπάνω τα εξής:

1. Ο Σκορπιός μεταφέρει τη δοκιμασία μέχρι τη ζωή του φυσικού πεδίου και τότε, όταν αντιμετωπισθεί και χρησιμοποιηθεί εκεί, η ζωή του ανθρώπου ανεβαίνει στον ουρανό και το πρόβλημα που περιλαμβάνει η δοκιμασία λύνεται με τη χρήση του ορθολογικού νου.

2. Ο Ταύρος κυβερνά την επιθυμία και μεταφέρει τη δοκιμασία στο συναισθηματικό ή αστρικό πεδίο και ανυψώνει την επιθυμία-ευαισθησία από τη μορφική πλευρά της ζωής σ’ εκείνο τον κόσμο της ευαίσθητης αντίληψης, τον οποίο ονομάζουμε ενορατικό πεδίο.

3. Οι Ιχθείς μεταφέρουν τη δοκιμασία στην περιοχή των νοητικών διαδικασιών, η οποία είναι η αντανάκλαση της όψης θέληση της θειότητας· το πρόβλημα του μυημένου σ’ αυτό το ζώδιο διατυπώθηκε από τον Χριστό με τα λόγια, “Πάτερ, πλην μη το θέλημά μου, αλλά το σον γινέσθω”. Οι δοκιμασίες εξυψώνουν την αυτοβουλία της προσωπικότητας στην περιοχή της θείας θέλησης και το αποτέλεσμα είναι η έμπνευση και η ανάδυση ενός παγκόσμιου σωτήρα.

Συλλογισθείτε τα παραπάνω και μάθετε τα μαθήματα της όρεξης, της επιθυμίας και της αυτοβουλίας, γιατί είναι πολλά και χρήσιμα.

Οι τρεις δοκιμασίες στο Σκορπιό αφορούν επίσης τις τρεις όψεις του ανθρώπινου όντος καθώς συγχωνεύονται και σμίγουν στο φυσικό πεδίο. Πρώτο, υπάρχει η δοκιμασία της όρεξης. Αυτή η όρεξη είναι οι φυσικές προτιμήσεις και τάσεις που είναι έμφυτες στη ζωώδη φύση κι αυτές είναι κυρίως τρεις: Σεξ, φυσική άνεση και χρήμα σαν συμπυκνωμένη ενέργεια. Δεύτερο, είναι οι δοκιμασίες που συνδέονται με την επιθυμία και το αστρικό πεδίο. Αυτές είναι πιο λεπτοφυείς σε φύση, προκαλώντας αυτόματα αποτελέσματα στο φυσικό πεδίο· δεν είναι έμφυτες στη ζωώδη φύση, αλλά επιβάλλονται από την επιθυμητική φύση και είναι πάλι τρεις σε αριθμό: Φόβος, μίσος και φιλοδοξία ή επιθυμία για δύναμη. Τρίτο, υπάρχουν οι δοκιμασίες του κατώτερου κριτικού νου, οι οποίες είναι: Υπερηφάνεια, χωριστικότητα και σκληρότητα. Να θυμάστε ότι το χειρότερο είδος σκληρότητας δεν είναι η σκληρότητα με φυσική φύση, αλλά εκείνη που είναι περισσότερο νοητική σε χαρακτήρα. Συνεπώς έχετε στην κατηγορία εκείνου που πρέπει να δοκιμαστεί και ν’ αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει, τις ακόλουθες κατηγορίες τις οποίες απαριθμώ πάλι επειδή έχουν βασική σπουδαιότητα:

         1.  Σεξ – η σχέση των ζευγών των αντιθέτων. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν ιδιοτελώς ή να σμίξουν θεϊκά.

(1)    2.  Φυσική άνεση – ζωικές συνθήκες που οικειοποιούνται ιδιοτελώς.

         3.  Χρήμα – που εγκλωβίζεται ιδιοτελώς (αν μπορώ να χρησιμοποιήσω μια τέτοια φράση).

         1.  Φόβος – που σήμερα ρυθμίζει τη δραστηριότητα.

(2)    2.  Μίσος – που είναι ένας παράγοντας στη ρύθμιση των σχέσεων.

         3.  Φιλοδοξία – που ρυθμίζει τους αντικειμενικούς σκοπούς.

         1.  Υπερηφάνεια – που είναι διανοητική ικανοποίηση η οποία καθιστά το νου φραγμό για τον ψυχικό έλεγχο.

(3)    2.  Χωριστικότητα – που είναι η απομονωμένη στάση και η οποία κάνει το νου φραγμό στις

             ορθές ομαδικές σχέσεις.

         3.  Σκληρότητα – που είναι ικανοποίηση των μεθόδων της προσωπικότητας και η οποία καθιστά

             το νου όργανο της αίσθησης της δύναμης.

Όταν αυτά τα λάθη γίνουν αντιληπτά και υπερνικηθούν, το αποτέλεσμα είναι διπλό: η εδραίωση ορθών σχέσεων με την ψυχή κι επίσης με το περιβάλλον. Τα δύο αυτά αποτελέσματα είναι ο στόχος όλων των δοκιμασιών στο Σκορπιό.

Συνεπώς οι βασικοί τόνοι αυτού του ζωδίου είναι εξέταση, δοκιμασία και θρίαμβος. Μπορούν επίσης να ονομασθούν πάλη, δύναμη και στάσεις του Τοξότη. Μια άλλη άποψη της εμπειρίας στο Σκορπιό μπορεί να καλυφθεί από δύο λέξεις: ανακεφαλαίωση και αναπροσανατολισμός. Στο Σκορπιό οι δύο πιο απόκρυφοι παράγοντες αναδύονται από το παρελθόν κι αρχίζουν να απορροφούν την προσοχή του μαθητή. Ο ένας είναι η μνήμη και ο άλλος είναι σαν αποτέλεσμα της μνήμης ο Ένοικος στο Κατώφλι. Η μνήμη με την έννοια που περιλαμβάνεται εδώ, δεν είναι απλά μια ικανότητα του νου, όπως τόσο συχνά υποτίθεται, αλλά είναι ουσιαστικά μια δημιουργική δύναμη. Είναι βασικά μια όψη της σκέψης και – σε συνδυασμό με τη φαντασία – είναι ένας δημιουργικός πράκτορας επειδή, όπως ξέρετε καλά, οι σκέψεις είναι πράγματα. Από τα αρχαία βάθη της μνήμης, από ένα βαθιά ριζωμένο παρελθόν που ανακαλείται οριστικά και απ’ το φυλετικό κι ατομικό υποσυνείδητο (ή τα θεμελιωμένα κι εδραιωμένα αποθέματα σκέψης κι επιθυμιών, κληρονομημένα και έμφυτα) αναδύεται από τις περασμένες ατομικές ζωές κι εμπειρία εκείνο που είναι το άθροισμα όλων των ενστικτωδών αντιδράσεων, όλων των κληρονομημένων γοητειών και όλων των φάσεων των εσφαλμένων νοητικών στάσεων· σ’ αυτές (καθώς συνιστούν ένα συγχωνευμένο σύνολο) δίνουμε το όνομα του Ενοίκου στο Κατώφλι. Αυτός ο Ένοικος είναι το άθροισμα όλων των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας που δεν έχουν ακόμη κατακτηθεί και υποταχθεί και τα οποία πρέπει τελικά να υπερνικηθούν πριν μπορέσει να ληφθεί μύηση. Κάθε ζωή βλέπει να γίνεται κάποια πρόοδος· κάποιες ατέλειες της προσωπικότητας εξομαλύνονται κι επιτυγχάνεται κάποια πραγματική πρόοδος. Αλλά τα μη κατακτηθέντα υπολείμματα και οι αρχαίες ενοχές είναι πολυάριθμες και εξαιρετικά δυναμικές και – όταν η ψυχική επαφή εδραιωθεί επαρκώς – έρχεται μια ζωή στην οποία η πολύ αναπτυγμένη και ισχυρή προσωπικότητα γίνεται η ίδια ο Ένοικος στο Κατώφλι. Τότε ο Άγγελος της Παρουσίας και ο Ένοικος στέκουν αντιμέτωποι και πρέπει κάτι να γίνει. Τελικά το φως του προσωπικού εαυτού σβήνει και μειώνεται στη λάμψη της δόξας που εκπορεύεται από τον Άγγελο. Τότε η μεγαλύτερη δόξα εξαλείφει τη μικρότερη. Όμως αυτό είναι δυνατό μόνο όταν η προσωπικότητα έρχεται διακαώς σε σχέση με τον Άγγελο, αναγνωρίζει τον εαυτό της σαν τον Ένοικο και – σαν μαθητής – αρχίζει τη μάχη μεταξύ των ζευγών των αντιθέτων και μπαίνει στις δοκιμασίες του Σκορπιού. Αυτές οι εξετάσεις και δοκιμασίες είναι πάντα αυτοεισαγόμενες· ο μαθητής βάζει τον εαυτό του στο θετικό ή ρυθμιστικό περιβάλλον όπου οι δοκιμασίες και η πειθαρχία είναι αναπόφευκτες και αναπότρεπτες. Όταν ο νους φτάσει σε ένα σχετικά υψηλό στάδιο ανάπτυξης, εφελκύεται η όψη της μνήμης με ένα νέο και συνειδητό τρόπο και τότε κάθε λανθάνουσα προδιάθεση, κάθε φυλετικό κι εθνικό ένστικτο, κάθε μη κατακτηθείσα κατάσταση και κάθε κυρίαρχο σφάλμα ανυψώνεται στην επιφάνεια της συνείδησης και τότε – αρχίζει η μάχη. Όμως ο βασικός τόνος του Σκορπιού είναι Θρίαμβος. Αυτή είναι η κύρια έκφρασή του στο φυσικό πεδίο. Σαν αποτέλεσμα της μάχης και της νίκης ο όλος θείος άνθρωπος – που δεν εκφράζεται ακόμη τέλεια, αν μπορώ να διατυπώσω έτσι την κατάσταση – αγκυροβολεί στο φυσικό πεδίο με τέτοια ακρίβεια και καθαρότητα ώστε δε διαφεύγει απ’ τα συμπεράσματα του περιβάλλοντος της οικογένειας, των φίλων και της ομάδας του μαθητή ότι είναι μαθητής. Απ’ αυτή τη σκοπιά παρακαλουθείται σχολαστικά· μαθαίνει την έννοια της λέξης “παράδειγμα”· διαπομπεύεται απ’ όσους παρατηρούν και τώρα γίνονται τα πρώτα συνειδητά στάδια προς την ομαδική επίγνωση και την ομαδική ανταπόκριση συν την ομαδική υπηρεσία. Αυτό είναι το αποτέλεσμα και η ανταμοιβή της εμπειρίας στο Σκορπιό.

Σ’ αυτό το ζώδιο ο άσωτος υιός συνέρχεται κι έχοντας φάει τα ξυλοκέρατα της ζωής κι έχοντας εξαντλήσει τα αποθέματα της εγκόσμιας επιθυμίας και φιλοδοξίας – λέει: “Αναστάς πορεύσομαι προς τον Πατέρα μου”. Υπάρχουν δύο τέτοιες μείζονες κρίσεις στη ζωή του ζηλωτή:

1. Όταν ο νοήμων άνθρωπος του κόσμου συνέρχεται και αναπροσανατολίζεται τότε στην ψυχή και τις απαιτήσεις της. Αυτό οδηγεί στις δοκιμασίες του Σκορπιού.

2. Όταν ο μυημένος του τρίτου βαθμού – σε μια ανώτερη στροφή του σπειροειδούς – αναπροσανατολίζεται στην Ενάδα και περνά από πιο λεπτοφυείς δοκιμασίες για ορισμένες απροσδιόριστες και πνευματικές αναγνωρίσεις. Πάνω σ’ αυτές δε χρειάζεται να επεκταθούμε.

Υπάρχουν λίγα που μπορώ να προσθέσω σε σχέση με το γεγονός ότι ο Σκορπιός βρίσκεται σ’ έναν από τους τέσσερις βραχίονες του Σταθερού Σταυρού. Μελετώντας τα προηγούμενα ζώδια, καλύφθηκαν ήδη πολλά για το Σταθερό Σταυρό και δε χρειάζεται να επαναλάβω εδώ τις πληροφορίες. Η επιθυμία στον Ταύρο γίνεται πνευματική έφεση στο Σκορπιό. Το σκοτάδι της εμπειρίας στο Σκορπιό γίνεται φώτιση στον Ταύρο, γιατί δεν πρέπει ποτέ να λησμονείται ότι όσον αφορά τα ζεύγη των αντιθέτων, κερδίζουν και ωφελούνται αμοιβαία, γιατί υπάρχει μια άμεση γραμμή δύναμης κι επαφής μεταξύ των δύο. Είναι ένα γεγονός που σπάνια αναγνωρίζεται.

                                                       (Αλίκη Μπέιλη, Εσωτερική Αστρολογία, σσ. 202-209)

 

Δ Ι Α Λ Ο Γ Ι Σ Μ Ο Σ 

ΕΠΙΚΚΛΗΣΗ ΣΕΙΡΙΟΥ

ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, 
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΝΟΥ, ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ  

Τετάρτη 7 Ιουλίου 2021 στις 19.30

πραγματοποιείται –2 φορές το μήνα– βράδυ Τετάρτης

«Ο Σείριος ανήκει στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός και σήμερα είναι στις 14 μοίρες του Καρκίνου 05’. Μαζί με τον αστέρα Κάνωπο του αστερισμού της Τρόπιδας όμως φτάνει ως τις 15 μοίρες του Καρκίνου. Αυτές οι μοίρες αστρολογικά αντιστοιχούν μεταξύ 5 και 7 Ιουλίου».

ΣεΙριος, ΚαρκΙνος, ΛΕοντας, αφροδιτη

Ο αριθμός 5 είναι ο αριθμός του μάνας ή του νου και ο Σείριος βρίσκει μια από τις τρεις ισχυρότερες εκφράσεις του μέσω του Λέοντα και του Καρκίνου, μαζί με τους Διδύμους.
Αν και 6 ζώδια, κατά τον Θιβετανό συστήνουν ενεργειακά σημεία έκφρασης των Σειριακών ενεργειών: Δίδυμοι, Καρκίνος, Λέων, Σκορπιός, Αιγόκερως και Ιχθείς, καθώς και 6 πλανητών που είναι: Ερμής, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας, 3 από αυτά ασκούν την μεγαλύτερη επίδραση/επιρροή της Σειριακής ακτινοβολίας: Δίδυμοι μέσω Ερμή, Καρκίνος μέσω Ουρανού, Λέων μέσω Ποσειδώνα.
«Οι επιρροές του Σείριου, τρεις σε αριθμό, επικεντρώνονται στον αστέρα Regulus ή Βσιλίσκο, το οποίο είναι αστέρι πρώτου μεγέθους και αναφέρεται ως "η καρδιά του Λιονταριού’’».  O Σείριος, ο Ήλιος, ο Ερμής και η Σελήνη είναι οι κυρίαρχες επιδράσεις που ασκούνται ή/και αφορούν τον μυημένο υποψήφιο ή/και ‘’συντεταγμένο’’ στις τάξεις της τρίτης μύησης. (Εσ.Α:300)
Ο Σείριος ανήκει στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός και σήμερα είναι στις 14 μοίρες του Καρκίνου 05’. Μαζί με τον αστέρα Κάνωπο του αστερισμού της Τρόπιδας όμως, φτάνει ως τις 15 μοίρες του Καρκίνου. Αυτές οι μοίρες αστρολογικά αντιστοιχούν μεταξύ 5 και 7 Ιουλίου.
Τόσο ο Σείριος όσο και η Αφροδίτη ήταν υπεύθυνοι για την αφύπνιση της συνείδησης   της «ζωώδους ανθρωπότητας» στην αρχαία Λεμούρια, πριν από 21,6 εκατομμύρια χρόνια. (Phillip Linsday- video “The hidden history of Humanity”).
Aπό 26 Ιουνίου έως και η 22 Ιουλίου η Αφροδίτη βρίσκεται στον Λέοντα.
Η Αφροδίτη στον Λέοντα είναι μια πολύ μαγνητική και χαρισματική θέση και εσωτερικά συνδέεται με τον πανίσχυρο αστέρα Σείριο.
Η Αφροδίτη θεωρείται ως ο «ανώτερος εαυτός» ή το «alter ego» της Γης (η ψυχή της) και ο Σείριος είναι ο «ανώτερος εαυτός» (η ψυχή), όπως είδαμε του ηλιακού μας συστήματος στο σύνολό του.

Η Αφροδίτη κυβερνά την πέμπτη ακτίνα της γνώσης και της επιστήμης, μία από τις δύο ακτίνες που βρίσκουν έκφραση μέσω του Λέοντα, του πέμπτου ζωδίου. Ο Λέων εκφράζει λοιπόν, τα δύο άρρηκτα συνδεδεμένα μονοπάτια της αγάπης και του νου, της καρδιάς και της κεφαλής, ή άλλως της ζωής και της συνείδησης. 

 Σταδιακά ο Σείριος κινείται πιο κοντά στο Ηλιακό Σύστημά μας, μας λέγουν οι επιστήμονες, οπότε θα αυξηθεί η φωτεινότητά του τα επόμενα 60.000 χρόνια. Μετά το χρονικό αυτό διάστημα θα αρχίσει να υποχωρεί, αλλά θα εξακολουθήσει να είναι το πιο λαμπρό αστέρι στον ουρανό της Γης για τα επόμενα 210.000 χρόνια. (Μ.Richmond)

 

ΒΙΝΤΕΟ:

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Τί είναι η ψυχή και τί είναι η προσωπικότητα;

Μπορεί να μιλάμε ατελείωτα πάνω σ’ αυτό, αλλά η όλη ιδέα είναι ότι η προσωπικότητα - εάν αφεθεί στις φυσικές μεθόδους της - υφαρπάζει για τον εαυτό της, ενώ η ψυχή δίνει και συνεισφέρει.

Η ψυχή είναι η εσωτερική μας πηγή αλτρουισμού και κραδασμού της καρδιάς.

Η προσωπικότητα είναι νοήμων αλλά η ψυχή αγαπά –αγαπά στο φως, συνεισφέρει στην ευημερία των άλλων και νιώθει συνδεδεμένη με τους άλλους.

 Έτσι όταν είμαστε ανιδιοτελείς δρούμε υπό την παρόρμηση της ψυχής και όταν είμαστε ιδιοτελείς –ανεξάρτητα από το πως δικαιολογούμαστε γι’ αυτό– είναι παρόρμηση της προσωπικότητας που στην πραγματικότητα είναι πολύ περιορισμένη στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον εαυτό καθώς σκέφτεται: εγώ είμαι αυτό.

https://www.youtube.com/watch?v=1yUVOeh_GxY

Ομιλητές: Heidi Robbins, William Meader και Michael Robbins

To αρχικό βίντεο προέρχεται από το Monadic Media

Μετάφραση και υποτιτλισμός για την ελληνική γλώσσα από Ε.Σ, Α.Π. και Α.Μ.

 

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

27 Ιουνίου 2021

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Α.Δ.:

(Αποσπάσματα από το βιβλίο της Αλίκης Μπέιλη: 

Μαθητεία στην Νέα Εποχή, τόμ. Β.)

 Υπάρχει ένα πνευματικό ανάλογο ή μια ανώτερη αντιστοιχία της οικονομικής ζωής του πλανήτη μας που μπορεί να βρεθεί στην Ιεραρχία. O συμμερισμός συνδέεται μ’ εκείνο που έχει αξία, που πρέπει να μερισθεί αν πρόκειται να υπάρξει δικαιοσύνη και με εκείνες βασικά τις αξίες που δίνουν ζωή. O μερισμός στον οποίο αναφέρομαι είναι ο συμμερισμός όλων των αντιδράσεων, όλων των στάσεων, όλων των τύπων σοφίας, όλων των προβλημάτων και δυσκολιών και περιορισμών έτσι ώστε να γίνουν δημιουργικά με ομαδική έννοια και να πάψουν να είναι καταστροφικά. Τίποτε καταστροφικό δεν έχει θέση σε κανένα Άσραμ, αλλά οι μαθητές μπορούν και χρησιμοποιούν στο έργο τους την ασραμική δύναμη με καταστροφικό τρόπο και μέσα στους τρεις κόσμους. Αυτό δεν είναι εύκολο να το κατανοήσετε. Ίσως μπορέσω να το διευκρινίσω, αν επισημάνω ότι ο μερισμός αυτός συνεπάγεται πλήρη γνώση όλων των αντιδράσεων της προσωπικότητας όλων των μελών του Άσραμ, δηλαδή όλων όσων προετοιμάζονται για μικρότερες μυήσεις και συνεπώς όλων όσων βρίσκονται κάτω από έναν ορισμένο βαθμό. Δεν υπάρχει κανένα μυστικό που να μην μπορεί να γνωστοποιηθεί και μπορείτε να καταλάβετε ότι η ανακάλυψη της πραγματικής φύσης αυτού συνιστά κύρια δοκιμασία για όλους τους μαθητές. Δεν υπάρχει τίποτε στο νου κάποιου μαθητή που να μην μπορεί να γίνει τηλεπαθητικά γνωστό στα άλλα μέλη του Άσραμ που βρίσκονται στον ίδιο βαθμό ανάπτυξης ή σε όλους όσους είναι μεγαλύτερου βαθμού, γιατί υπάρχει ο νόμος ότι το μεγαλύτερο περιλαμβάνει πάντα το μικρότερο.

O όμιλος των μαθητών στο Άσραμ που έχουν την ίδια ανάπτυξη με το νέο μαθητή, δρα σαν προστατευτικός όμιλος και αυτό ισχύει, ανεξάρτητα από το βαθμό, αναφορικά με μια ανώτερη εισερχόμενη ενέργεια.

O ασραμικός αυτός μερισμός είναι μια απ’ τις μεγάλες αποζημιώσεις της μαθητείας. Μέσα απ’ αυτόν μπορεί πρόσθετο φως να γίνει “αποκρυφιστικά ανεκτό”.

Αυτή η διαδικασία “μερισμού” δεν περιλαμβάνει ό,τι συνήθως νοείται σαν “συμμερισμός προβλημάτων”. Δυσκολίες και προβλήματα της προσωπικότητας δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στο Άσραμ· μόνο εξελικτικοί περιορισμοί κι έλλειψη τελειότητας (περιορισμοί στην ψυχική έκφραση, που δείχνουν το βαθμό ή το στάδιο μαθητείας) αναγνωρίζονται.

Σε ένα Άσραμ λοιπόν ο συμμερισμός γίνεται πάνω στις παρακάτω γραμμές:

α. Συμμερισμός στον ατομικό περιορισμό αλλά όχι στα ατομικά προβλήματα ή τις δυσκολίες της προσωπικότητας.

β. Συμμερισμός στην “τέχνη της αποκρυφιστικής προστασίας”. Αυτή συνεπάγεται δύο δραστηριότητες: την προστασία ορισμένων μαθητών και την προστασία του Άσραμ από επιχειρούμενες επιθέσεις ή εισβολές.

γ.  Συμμερισμός στην υπηρεσία του Σχεδίου, που καταλήγει σε δράση στους τρεις κόσμους.

δ. Συμμερισμός στην Ασραμική ζωή με ό,τι αυτό σημαίνει και στις ευκαιρίες που έτσι παρουσιάζονται.

ε.  Συμμερισμός στη διέγερση που έρχεται από την Παρουσία του Διδασκάλου και τις οδηγίες που δίνει περιστασιακά.

ζ. Συμμερισμός στην αύξηση της δύναμης ή της αγάπης ή της διορατικότητας που επέρχεται στη διάρκεια κάθε κύκλου μύησης.

η. Συμμερισμός στα αποτελέσματα ειδικών πνευματικών συμβάντων όπως:

1.  Η κατευθυνόμενη προσοχή της Σαμπάλλα.

2.  Μια εισροή εξωπλανητικής δύναμης.

3.  Η “προσέγγιση” ή η κατευθυνόμενη δύναμη ενός Αβατάρ κάποιου βαθμού.

4.  Η συγχώνευση κάθε ιεραρχικής σκέψης και δραστηριότητας σε κάποιο κατευθυνόμενο γεγονός, όπως το Φεστιβάλ του Βεσάκ και όλο και περισσότερο η Πανσέληνος ή το Φεστιβάλ του Χριστού.

Κάθε μεγάλη πράξη μερισμού καταλήγει αυτόματα στην πρόκληση δύο αντιδράσεων:

α. Τη δημιουργία ενός σημείου έντασης.

β. Την ανάδυση ενός σημείου κρίσης.

Η προσέγγιση “δύο σημείων ενέργειας” (όπως, για παράδειγμα, δύο μαθητών) δημιουργεί αναπόφευκτα ένα σημείο έντασης που μπορεί να απελευθερώσει ενέργεια στην υπηρεσία του Σχεδίου. Δημιουργεί επίσης ένα σημείο κρίσης, ανάλογα με την ανάπτυξη των ενεχόμενων μαθητών.

Η μύηση σήμερα αφορά τον όμιλο κι όχι το άτομο,

Όταν ο Χριστός είπε: “Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε”, υπέδειξε μια κατάσταση του νου στην οποία η κατανόηση ελέγχει με τέτοιο τρόπο, ώστε ο ζηλωτής δεν επαινεί πια ούτε μέμφεται· εξαιτίας της γενικής αυτής στάσης στη νοητική του προσέγγιση των ανθρώπων, είναι τότε ελεύθερος να γίνει πλήρες μέλος ενός Άσραμ.

O προχωρημένος μαθητής μπορεί να έχει – κι έχει – σαφή επίγνωση των σφαλμάτων, των αποτυχιών και των ανεπιθύμητων ιδιοτήτων εκείνων με τους οποίους συνδέεται, αλλά ο κριτικός νους του δεν είναι ο καθοριστικός παράγοντας, όπως συμβαίνει με την πλειονότητα των λιγότερο αναπτυγμένων. Καθορίζεται περισσότερο από τις εφέσεις, την προσπάθεια και τη σταθερή πρόθεση παρά από τη σκοπιά της προσωπικότητας. Υπολογίζει το άδραγμα της ψυχής πάνω στον κατώτερο εαυτό, κυρίως απ’ τη σκοπιά της σταθερότητας αυτού του αδράγματος· η από μέρους του μεταχείριση του ζηλωτή βασίζεται επομένως πάνω σ’ αυτή την αναγνώριση και όχι πάνω σε οποιαδήποτε ανάλυση της έλλειψης ανάπτυξης του ζηλωτή. Αυτό είναι ένα σημείο μεγάλης σπουδαιότητας, γιατί αυτός είναι ο τύπος εξέτασης που διέπει τους Διδασκάλους όταν επιλέγουν και εκπαιδεύουν έναν όμιλο για μύηση. Με δεδομένο το σταθερό κράτημα της ψυχής, το προσεκτικό αυτί της προσωπικότητας και μια συνεπή και διαρκή προσπάθεια και από τις δύο κατευθύνσεις – ψυχής και προσωπικότητας (κι αυτό είναι παράδειγμα επίκλησης και εφέλκυσης) – και ο Διδάσκαλος μπορεί ν’ αρχίσει να εκπαιδεύει τον όμιλο.

Oι “κύκλοι ενδιαφέροντος” ή εκείνες οι περίοδοι όπου οι Διδάσκαλοι δίνουν μεγάλη προσοχή στην όψη ποιότητα του ανθρώπινου γένους, επιταχύνθηκαν· η διαδικασία “εκτίμησης” θα γίνεται πλέον κάθε τριακόσια χρόνια αντί κάθε χίλια χρόνια, όπως συνέβαινε μέχρι το 1575 μ.Χ.

Είναι φανερό ότι αν η μύηση είναι υπόθεση του φυσικού πεδίου που απαιτεί αναγνώριση στην εγκεφαλική συνείδηση, οι μαθητές θα πρέπει να βρίσκονται μαζί σε φυσική ενσάρκωση (και μ’ αυτό εννοώ εντός του αξεπέραστου δακτυλίου των τριών κόσμων, που είναι τα πυκνά φυσικά πεδία του κοσμικού φυσικού πεδίου) για αρκετά μεγάλη περίοδο χρόνου προκειμένου να δοκιμάσουν τις αντιδράσεις τους σαν όμιλος στο ζήτημα της ομαδικής μύησης κι ο ένας έναντι του άλλου σαν συμμέτοχοι. Για μεγάλο διάστημα αυτού του χρόνου πρέπει να υπάρχει μια ζωή στο φυσικό πεδίο, που να τη συμμερίζονται όλοι στον όμιλο· η ανάγκη αυτή δε συνεπάγεται ομοιότητα ή ταυτότητα τοποθεσίας, αλλά πρέπει να περιλαμβάνει ομοιότητα παγκόσμιων υποθέσεων και πολιτισμού. Αυτή η αναγκαιότητα του φυσικού πεδίου – όπως αντιλαμβάνεσθε – είναι μια δοκιμασία ατομικής ολοκλήρωσης εν όψει μιας μεταγενέστερης ομαδικής ολοκλήρωσης.

Η σχετική κατάσταση διατηρείται επίσης στο εσώτερο πεδίο μετά θάνατον και στη συνείδηση εκείνων (μη συνδεμένων προς το παρόν) που αποτελούν ακόμη τμήμα του ομίλου που επελέγη για το πείραμά μου της ομαδικής προετοιμασίας για μύηση.

Πριν από το τέλος αυτού του αιώνα χιλιάδες θα σταθούν ενώπιον του Μυσταγωγού και θα λάβουν μύηση σε ομαδική μορφή· θα διέλθουν μαζί τη θύρα της μύησης και μαζί θα δώσουν τους όρκους τους. Η δήλωση αυτή ισχύει για τη δεύτερη και τρίτη μύηση.

Ο χρόνος είναι ένα από τα κύρια υποκείμενα θέματα ή μυστικά της μύησης. είναι ο χρόνος όπως τον κατανοεί ο μυημένος. Είναι ο χρόνος καθώς ρυθμίζει την ταχύτητα· καθώς εδραιώνει το ρυθμό· καθώς κατευθύνει τις σχέσεις· καθώς καθορίζει την επιλογή και σταθεροποιεί την απόφαση: δραστηριότητα, ρυθμός, σχέση, απόφαση!

Oι αποφάσεις στις οποίες καταλήγει δε σχετίζονται με τη ζωή στους τρεις κόσμους, αλλά ενσωματώνουν τις αντιδράσεις της Πνευματικής Τριάδας.

“Το έργο του μυημένου προωθείται μέσα στον αξεπέραστο δακτύλιο του Παγκόσμιου Νου”.

Η ποιότητα της προσέγγισης που κομίζει ο μυημένος στο έργο, αντλείται σαν καθαρή ενέργεια απ’ το κέντρο της καρδιάς του πλανητικού Λόγου·

Η μύηση είναι ουσιαστικά για το μαθητή μια διαδικασία αποκάλυψης. Για το μαθητή που προετοιμάζεται να λάβει μύηση, η έμφαση τίθεται αναγκαστικά στην αναγνώριση – τη νοήμονα αναγνώριση εκείνου που πρόκειται να αποκαλυφθεί.

Ο νεοφώτιστός αποκτά επίγνωση της ψυχικής επαφής και ανταποκρίνεται στις φόρμουλες της ψυχής. Για τον μυημένο η ενόραση είναι πάντοτε η αποκάλυψη του σκοπού της Σαμπάλλα και η πραγματοποίηση του θείου Σχεδίου. Τώρα παίρνουν τον έλεγχο οι φόρμουλες της ζωής και όχι της ψυχής.

Ο μυημένος-μαθητής αναπτύσσει μια στάση έναντι των ζωντανών διαδικασιών και των παγκόσμιων γεγονότων που βασίζεται στο χαρακτήρα, ερμηνεύεται στον κόσμο της έννοιας, αλλά κομίζει σ’ αυτά ένα διαφορετικό φως κι ένα κίνητρο.

Το στάδιο της αναγνώρισης της αποκάλυψης που χορηγείται στο μυημένο των κύριων Μυστηρίων χωρίζεται σε μικρότερες φάσεις. Αυτές θα μπορούσαν να περιγραφούν σαν τρεις σε αριθμό, μολονότι πολλά εξαρτώνται απ’ τη μύηση που λαμβάνεται και από την ακτίνα του προετοιμαζόμενου μαθητή. Αυτές είναι:

1. Το Στάδιο της Διείσδυσης. Αυτό αναφέρεται στη διάτρηση του κόσμου της γοητείας κι επομένως επιφέρει δύο αντικειμενικούς σκοπούς:

α. To Φως της Πνευματικής Τριάδας διαχύνεται στη συνείδηση του μυημένου μέσω της ανταχκάρανα, έτσι ώστε το Σχέδιο για την ανθρωπότητα και ο θείος Σκοπός ως προς τον πλανήτη να γίνονται διαρκώς σαφέστερα. Αυτό εισάγει τη σχέση με τη Σαμπάλλα.

β. Έτσι διασκορπίζεται ένα μέρος της παγκόσμιας γοητείας κι έτσι συμβαίνει μια διαύγαση του αστρικού πεδίου και συνεπώς υπηρετείται η ανθρωπότητα. Ο μαθητής αποδεσμεύει φως και διασκορπίζει μέρος της γοητείας που τυφλώνει τις μάζες των ανθρώπων.

2. To Στάδιο της Πόλωσης. ο μυημένος, αντιλαμβάνεται αιφνιδιαστικά τι ακριβώς έκανε κατά το προηγούμενο στάδιο και παίρνει μια σταθερή στάση, ορθά προσανατολισμένη στο όραμα.

O μυημένος “ριζώνει τα πόδια του στη βουνοκορφή κι από το υψηλό αυτό σημείο αντιλαμβάνεται τη σκέψη του Θεού, οραματίζεται το όνειρο στο Νου του Θεού, ακολουθεί τον οφθαλμό του Θεού από το κεντρικό σημείο ως τον εξωτερικό στόχο και βλέπει τον εαυτό του σαν όλα όσα είναι κι όμως μέσα στο όλο”.

3. Το Στάδιο της Καταστάλαξης. Αφού ταυτίσθηκε με το Σχέδιο και με τη Θέληση του Θεού, προχωρά κατόπιν – σαν αποτέλεσμα της τριπλής αυτής αναγνώρισης – για να εκτελέσει το μερίδιο του στην υλοποίηση του Σχεδίου. Γίνεται Πράκτορας Φωτός – του παγκόσμιου Φωτός ή του Φωτός της Ενάδας.

Η εντολή που μας δίνεται είναι: Συλλάβετε όσο μπορείτε πιο φαντασιακά τη μεγαλοπρέπεια της μυητικής διαδικασίας. Η μύηση μπορεί να ληφθεί στα διαλείμματα μεταξύ των ενσαρκώσεων ή αμέσως μετά την επιστροφή στη ζωή του φυσικού πεδίου. Το τελευταίο είναι το πιθανότερο για εκείνους που δε λαμβάνουν μυήσεις ανώτερες της τρίτης.

Η μυημένη συνείδηση δεν είναι ο παράγοντας που απαιτείται να καταγραφεί έτσι· σπάνια συμβαίνει αυτό. Η αναγνώρισή της έρχεται όταν ο υποψήφιος συμμετέχει στην “εσωτερική εγκατάσταση” ενός υποψηφίου στις τάξεις της Μεγάλης Λευκής Στοάς. Ένας άνθρωπος είναι μυημένος πριν από κάθε μυητική τελετή. Η τελετή αφορά την ιεραρχική αναγνώριση του μαθητή κι όχι την καταλληλόλητα του υποψηφίου.

 

ΕΝΑ ΜΑΝΤΡΑΜ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ

Το σημείο του φωτός μέσα στο πυρακτωμένο τόξο, ω Προσκυνητή στην Οδό, αυξάνει κι ελαττώνεται καθώς η εφαρμογή αυστηρή ή όχι προδίδει το σκοπό μέσα στην καρδιά.

Το σημείο αυτό είναι πάντα εκεί, απαρατήρητο κι αόρατο. Σκοτεινή και θλιβερή είναι η νύχτα και πονεμένη η καρδιά του αφώτιστου Προσκυνητή. Σκοτεινή είναι η νύχτα αλλά η θλίψη δεν γίνεται αισθητή όταν στη σκοτεινή θύρα φαίνεται το ζωηρό απατηλό φως, το φως που τρεμοσβήνει πάντα μπροστά, πλανεύοντας με το φέγγος του τον Προσκυνητή που πάντα προχωρεί.

Έξι φορές μπορεί ν’ αυξηθεί και να ελαττωθεί το φως, έξι φορές η λάμψη γίνεται αισθητή, αλλά στην έβδομη ώρα της λάμψης η Φλόγα ξεπηδά.

Έξι φορές η Φλόγα ξεπηδά, έξι φορές αρχίζει η καύση, αλλά στην έβδομη ώρα ο βωμός χάνεται απ’ τη θέα και μόνο η Φλόγα φαίνεται.

Έξι φορές ο κύκλος του καυστικού πυρός, έξι φορές η βουερή κάμινος καίει και ξεχωρίζει, αλλά την έβδομη τίποτε δεν μένει εκτός απ’ την ανερχόμενη Φλόγα που ανεβαίνει στο Τριαδικό Πνεύμα.

Έξι φορές η Φλόγα ανεβαίνει, έξι φορές το νέφος υποχωρεί, αλλά την έβδομη τίποτε δεν φαίνεται εκτός απ’ το αιώνιο πυρ.

Έξι φορές οι φλόγες απορροφούν το ύδωρ, έξι φορές η υγρασία εξαφανίζεται, αλλά στην έβδομη μεγάλη απορρόφηση τίποτε δεν μένει εκτός από ιριδίζον πυρ.

Τρεις φορές το πυρ περιτυλίγει, τρεις φορές ο ήλιος υποχωρεί· την τέταρτη το έργο γίνεται και τίποτε δεν μένει εκτός απ’ την πρωτογενή Φλόγα. Η Φλόγα αυτή απορροφά, περιστρέφεται, παίρνει και παραμένει. Όταν όλα όσα υπάρχουν διαβούν τη Φλόγα, τότε Χρόνος δεν υπάρχει. (A+M:769)

Festival for the New Group of World Servers - Hellas

 

Δ Ι Α Λ Ο Γ Ι Σ Μ Ο Σ 

ΕΠΙΚΚΛΗΣΗ ΣΕΙΡΙΟΥ

ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, 
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΝΟΥ, ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ  

Τετάρτη 23 Ιουνίου 2021 στις 19.30

πραγματοποιείται –2 φορές το μήνα– βράδυ Τετάρτης

ΣΕΙΡΙΟΣ ΚΑΙ ΚΑΡΜΑ

Ο άξονας Καρκίνου-Αιγόκερω, στον οποίο επισυμβαίνει το θερινό Ηλιοστάσιο –που έγινε χθες– είναι επίσης μια «διπλή θύρα» για την είσοδο δυνάμεων από τον μέγα υπεραστέρα τον Σείριο, που θεωρείται ο «ανώτερος εαυτός» του ηλιακού μας συστήματος. Eπηρεάζει τον πλανήτη μας μέσω των τριών συνθετικών πλανητών: Ουρανός, Ποσειδών, Κρόνος, οι οποίοι προΐστανται των 3 ηλιακών συστημάτων, 1ου, 2ου και 3ου αντίστοιχα. (ΠΚΠ:378)

   Το Πλανητικό Μας Σχέδιο δεν συνδέεται μόνο με τον αρμονικό συντονισμό της Γης με τους άλλους πλανήτες, αλλά και με την ευθυγράμμιση με τις κοσμικές δυνάμεις του Σείριου.

   Η Γη έχει μια ιδιαίτερη σχέση με αυτό το άστρο και ως Ιεραρχία και ως Ανθρωπότητα. Κάθε ανθρώπινη ψυχή που φτάνει στην Απελευθέρωση βρίσκεται αντιμέτωπη με την επιλογή μιας εκ των «Επτά Κοσμικών Ατραπών». Μας λέγεται ότι η πλειοψηφία της Ανθρωπότητας θα επιλέξει την Οδό προς τον Σείριο.

   Ο Σείριος αποκαλείται και Κύριος του Κάρμα. Από το σύστημά του εκπορεύεται μια μεγάλη και ιδιαίτερη ομάδα ντέβας, που συνιστούν το σύνολο του αστρικού φωτός. Είναι οι πράκτορες των καρμικών κυρίων, που αυτοί οι ίδιοι αποτελούν ντεβαϊκές οντότητες ασύλληπτα προχωρημένης εξέλιξης και που στη δική τους ουσία:

1.         Kαταγράφουν,

2.         Παράγουν αποτελέσματα από αίτια,

3.         Kατευθύνουν δύναμη.

   Σείριος -καμα-μάνας –το κοσμικό αστρικό πεδίο και το συστημικό αστρικό πεδίο– απαρτίζουν έναν στενά συνυφασμένο δεσμό και αποτελούν τη γραμμή ελάχιστης αντίστασης για τη διάχυση ενός ιδιαίτερου τύπου δύναμης. (ίδιο:625)

   Ο Νόμος του Κάρμα είναι ο ενδιάμεσος νόμος του Σείριου. Βρίσκεται ενδιάμεσος μεταξύ των: 3 νόμων της Σύνθεσης, της Έλξης, της Οικονομίας από τη μια και των 7 νόμων του ηλιακού μας συστήματος από την άλλη. (ίδιο:570)

   Ο Νόμος κατ' ουσίαν βεβαιώνει την επίδραση του Σείριου στο ηλιακό μας σύστημα και ελέγχει το τρίτο υποπεδίο του κοσμικού νοητικού πεδίου.

   Και τα δυο συστήματα, το Ηλιακό μας σύστημα και το σύστημα του Σείριου, είναι ανεξάρτητα στο χρόνο και στο χώρο, ή (με άλλα λόγια), στην εκδήλωση, αλλά εν τούτοις «αιτίες» που εκκινούν από τον Σείριο συνιστούν πολύ σαφή «αποτελέσματα» στο σύστημά μας.

   Αυτές οι αιτίες ονομάζονται από εμάς ο Νόμος του Κάρμα. Σχετίζονται με τις μεγάλες επεκτάσεις συνείδησης που ονομάζουμε μυήσεις και εκ των οποίων διέρχονται όλα τα όντα κι οι οντότητες, άνθρωποι, πλανήτες, ηλιακά συστήματα, αστερισμοί.

   Οι Κύριοι του συστημικού μας Κάρμα, οι Λιπίκα, όπως ονομάζονται, «ελέγχονται», θα λέγαμε, από  ανώτερους Κύριους στον Σείριο. Αυτοί οι εξω-συστημικοί κοσμικοί Κύριοι του Κάρμα εργάζονται μέσω τριών αντιπροσώπων τους που συστήνουν ένα Τρίγωνο γύρω από τον Ηλιακό Λόγο, παρόμοιο με το Τρίγωνο των 3 Βουδδών Δραστηριότητας που στέκουν γύρω από τον Σανάτ Κουμάρα στον πλανήτη μας. (ίδιο:1142)

   Αυτά είναι μυστήρια για μας, αλλά μην ξεχνούμε ότι ο Σειριακός Νόμος του Κάρμα ελέγχει τον Λόγο μας με τον ίδιο τρόπο που το εγώ –όταν φτάσει στο κατάλληλο στάδιο εξέλιξης– ελέγχει την ανθρώπινη προσωπικότητα, με στόχο αποκλειστικό την εξέλιξη.