«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

23 Μαΐου 2021

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από τον αδελφό Β.Κ.:

Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΩΝ ΧΡΥΣΩΝ ΜΗΛΩΝ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΔΩΝ

(Δίδυμοι, 21η Μαΐου-20ή Ιουνίου)

Ο Μύθος

Ο μεγάλος Προεστός μέσα στην Αίθουσα Συμβουλίου του Κυρίου παρακολούθησε τους άθλους του υιού του ανθρώπου που είναι υιός του Θεού. Αυτός κι ο Δάσκαλος είδαν την τρίτη μεγάλη Πύλη ν’ ανοίγει μπροστά στον υιό του ανθρώπου και ν’ αποκαλύπτει μια νέα ευκαιρία να βαδίσει το Δρόμο. Σημείωσαν πώς σηκώθηκε ο εργάτης κι ετοιμάσθηκε ν’ αρχίσει το έργο του.

“Πες να φρουρήσει το ιερό δένδρο. Ας αναπτύξει ο Ηρακλής τη δύναμη να ερευνά χωρίς αποθάρρυνση, παραπλάνηση και μεγάλη ταχύτητα. Ας δείξει καρτερικότητα. Μέχρι τώρα τα κατάφερε καλά.” Έτσι δόθηκε τα μήνυμα.

Πέρα σε μια μακρινή χώρα μεγάλωνε το ιερό δένδρο, το δένδρο της σοφίας και πάνω του φύτρωναν τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων. Η φήμη των γλυκών αυτών καρπών είχε φτάσει σε μακρινές χώρες κι όλοι οι υιοί των ανθρώπων που ήξεραν πως είναι υιοί του Θεού, τους επιθυμούσαν. Κι ο Ηρακλής ήξερε γι’ αυτούς τους καρπούς κι όταν δόθηκε το μήνυμα να τους ψάξει, ζήτησε το Δάσκαλο, ρωτώντας Τον για το δρόμο που έπρεπε να πάρει για να βρει το ιερό δένδρο και να μαζέψει τα μήλα.

“Πες μου το Δρόμο, Δάσκαλε της ψυχής μου. Ζητώ τα μήλα και τα χρειάζομαι γρήγορα για μένα. Δείξε μου τον πιο σύντομο δρόμο και θα πάω!”

“Δεν είναι έτσι, γιε μου”, απάντησε ο Δάσκαλος, “ο δρόμος είναι μακρύς. Δύο μόνο πράγματα θα σου εμπιστευθώ κι έπειτα από σένα εξαρτάται ν’ αποδείξεις την αλήθεια όσων πω. Να θυμάσαι ότι το ιερό δένδρο φρουρείται καλά. [55] Τρεις ωραίες παρθένες φροντίζουν το δένδρο και προστατεύουν τον καρπό του. Ένας δράκοντας με εκατό κεφάλια προστατεύει τις παρθένες και το δένδρο. Φυλάξου καλά από τη δύναμη που είναι πολύ μεγάλη για σένα, από τεχνάσματα που είναι πολύ δόλια για την αντίληψή σου. Πρόσεξε πολύ. Το δεύτερο πράγμα που θέλω να σου πω είναι ότι η έρευνά σου θα σε φέρει εκεί όπου θα συναντήσεις πέντε μεγάλες δοκιμασίες στο Δρόμο. Καθεμιά θα σου προσφέρει προοπτική για σοφία, κατανόηση, επιδεξιότητα κι ευκαιρία. Πρόσεξε καλά. Φοβάμαι, γιε μου, ότι δε θα πετύχεις ν’ αναγνωρίσεις αυτά τα σημεία στο Δρόμο. Όμως μόνο ο χρόνος θα δείξει· ο Θεός ας ευοδώσει την έρευνά σου.”

* * *

Με εμπιστοσύνη, γιατί διεκδικούσε την επιτυχία κι όχι την αποτυχία, ο Ηρακλής προχώρησε στο Δρόμο βέβαιος για τον εαυτό του, τη σοφία του και τη δύναμή του. Πέρασε την τρίτη Πύλη, πηγαίνοντας βόρεια. Διέσχισε τη χώρα ζητώντας το ιερό δένδρο, αλλά δεν το βρήκε. Ρωτούσε όλους τους ανθρώπους που συναντούσε, αλλά κανένας δεν μπορούσε να τον οδηγήσει στο δρόμο του· κανένας δε γνώριζε τον τόπο. Πέρασε καιρός κι ακόμη έψαχνε, περιπλανώμενος από τόπο σε τόπο και γυρίζοντας συχνά στην τρίτη Πύλη. Λυπημένος κι αποθαρρημένος έψαχνε παντού.

Ο Δάσκαλος που παρατηρούσε από μακριά, έστειλε το Νηρέα να δει αν μπορούσε να βοηθήσει. Πήγε πολλές φορές με διαφορετική μορφή και με διάφορα λόγια αλήθειας, αλλά ο Ηρακλής δεν ανταποκρινόταν ούτε ήξερε ότι ήταν αγγελιαφόρος. Αν και ήταν επιδέξιος στο λόγο και σοφός με τη βαθιά σοφία ενός υιού του Θεού, ο Νηρέας απέτυχε, γιατί ο Ηρακλής ήταν τυφλός. Δεν αναγνώρισε τη βοήθεια που με τόσο λεπτό τρόπο προσφέρθηκε. Με λύπη επέστρεψε ο Νηρέας στο Δάσκαλο για ν’ αναφέρει την αποτυχία.

“Η πρώτη από τις πέντε μικρότερες δοκιμασίες πέρασε”, απάντησε ο Δάσκαλος “και στο στάδιο αυτό σημειώθηκε αποτυχία. Ας προχωρήσει ο Ηρακλής”.

Μη βρίσκοντας ο Ηρακλής το ιερό δέντρο στο βόρειο δρόμο, στράφηκε στο νότο και στον τόπο του σκότους συνέχισε την έρευνά του. Στην αρχή ονειρεύθηκε μια σύντομη επιτυχία, αλλά ο Ανταίος, ο όφις, τον συνάντησε σ’ αυτό το δρόμο και πάλεψε μαζί του, νικώντας τον σε κάθε σημείο. [56]

“Αυτός φρουρεί το δένδρο”, είπε ο Ηρακλής, “έτσι μου είπαν, το δένδρο πρέπει να είναι κοντά. Πρέπει να συντρίψω το φρουρό κι αφού τον εξοντώσω, να ρίξω τους καρπούς και να τους μαζέψω”. Όμως αν και πάλεψε με μεγάλη δύναμη, δεν τον νίκησε.

“Πού είναι το λάθος μου;” είπε ο Ηρακλής. “Γιατί ο Ανταίος μπορεί να με νικά; Μήπως δεν ήμουν παιδί όταν σκότωσα ένα φίδι στην κούνια μου; Με τα χέρια μου δεν το στραγγάλισα; Γιατί τώρα αποτυγχάνω;”

Παλεύοντας ξανά με όλη του τη δύναμη άρπαξε το φίδι με τα δύο του χέρια, το σήκωσε ψηλά στον αέρα, μακριά απ’ το έδαφος. Και να! Το έργο έγινε. Ο Ανταίος νικημένος, είπε: “Θα έλθω ξανά με άλλο παρουσιαστικό στην όγδοη Πύλη. Ετοιμάσου να παλέψουμε πάλι”.

Ο Δάσκαλος κοιτάζοντας από μακριά, είδε ό,τι συνέβη κι ανέφερε το γεγονός στο μεγάλο Προεστό που κάθεται στην Αίθουσα Συμβουλίου του Κυρίου. “Η δεύτερη δοκιμασία πέρασε. Ο κίνδυνος ξεπεράστηκε. Σ’ αυτό το σημείο η επιτυχία σημαδεύει το δρόμο του.” Κι ο μεγάλος Προεστός απάντησε: “Ας προχωρήσει”.

* * *

Ευτυχισμένος και σίγουρος ο Ηρακλής προχώρησε βέβαιος για τον εαυτό του και με νέο θάρρος για έρευνα. Τώρα στράφηκε στη δύση και γυρίζοντας εκεί συνάντησε τον όλεθρο. Μπήκε απερίσκεπτα στην τρίτη μεγάλη δοκιμασία κι αντιμετώπισε αποτυχία που καθυστέρησε πολύ τα βήματά του.

Γιατί εκεί συνάντησε τον Βούσιρι, το μεγάλο αρχιαπατεώνα, γιο των υδάτων και στενό συγγενή του Ποσειδώνα. Το έργο του είναι να παραπλανά τους υιούς των ανθρώπων με λόγια που φαίνονται σοφά. Ισχυρίζεται ότι κατέχει την αλήθεια και με ευκολία τον πιστεύουν. Μιλάει με ωραία λόγια λέγοντας: “Είμαι ο δάσκαλος. Σε μένα δόθηκε η γνώση της αλήθειας και θυσιασθείτε για μένα. Δεχθείτε το δρόμο της ζωής μέσα από μένα. Ξέρω όσα κανείς άλλος. Η αλήθεια μου είναι σωστή. Όλες οι άλλες αλήθειες είναι λάθος και ψέμμα. Ακούστε τα λόγια μου· ελάτε μαζί μου και θα σωθείτε”. Κι ο Ηρακλής υπάκουσε και καθημερινά εξασθένιζε στον αρχικό δρόμο (τρίτη δοκιμασία) [57] μην ψάχνοντας πια το ιερό δένδρο. Η δύναμή του εξασθενούσε. Αγαπούσε, λάτρευε τον Βούσιρι και δεχόταν όσα έλεγε. Αδυνάτιζε μέρα με τη μέρα, ώσπου ήρθε η μέρα που ο αγαπημένος του δάσκαλος τον έδεσε σ’ ένα βωμό και τον κράτησε εκεί δεμένο για έναν ολόκληρο χρόνο.

Ξαφνικά μια μέρα, καθώς αγωνιζόταν να ελευθερωθεί κι έβλεπε σιγά-σιγά τι ήταν ο Βούσιρις, ήλθαν στο νου του τα λόγια που είχε πει κάποτε ο Νηρέας: “Η Αλήθεια βρίσκεται μέσα σου. Μέσα σου υπάρχει μια ανώτερη δύναμη και ισχύς και σοφία. Στρέψου προς τα μέσα κι επικαλέσου την ισχύ που είναι η δύναμη η οποία είναι η κληρονομιά όλων των υιών των ανθρώπων που είναι υιοί του Θεού”. Αμίλητος καθόταν φυλακισμένος στο βωμό, δεμένος στις τέσσερις γωνίες του για έναν ολόκληρο χρόνο. Έπειτα με την ισχύ που είναι η ισχύς όλων των υιών του Θεού, έσπασε τα δεσμά του, άρπαξε τον ψευτοδάσκαλο (που είχε φανεί τόσο σοφός) και τον έδεσε στο βωμό στη θέση του. Δεν είπε τίποτε, αλλά τον άφησε εκεί να μάθει.

Ο Δάσκαλος που παρακολουθούσε από μακριά, σημείωσε τη στιγμή της αποδέσμευσης και γυρίζοντας στο Νηρέα είπε: “Η τρίτη μεγάλη δοκιμασία πέρασε. Τον δίδαξες πώς να την αντιμετωπίσει κι επωφελήθηκε την κατάλληλη στιγμή. Ας προχωρήσει στο Δρόμο κι ας μάθει το μυστικό της επιτυχίας”.

* * *

Τιμωρημένος αλλά με αμφίβολη ανακούφιση, ο Ηρακλής συνέχισε την έρευνά του και περιπλανήθηκε μακριά. Ο χρόνος που πέρασε δεμένος στο βωμό, του είχε διδάξει πολλά. Προχώρησε με μεγαλύτερη σοφία στο δρόμο του.

Ξαφνικά σταμάτησε. Μια κραυγή βαθιάς απόγνωσης αντήχησε στα αυτιά του. Μερικοί γύπες που φτερούγιζαν πάνω από ένα μακρινό βράχο τράβηξαν την προσοχή του· τότε αντήχησε πάλι η κραυγή. Έπρεπε να συνεχίσει το δρόμο του ή ν’ αναζητήσει εκείνον που είχε ανάγκη κι έτσι να καθυστερήσει; Σκέφθηκε το πρόβλημα της καθυστέρησης· είχε χάσει ένα χρόνο κι ένιωθε ότι έπρεπε να βιαστεί. Και πάλι ακούσθηκε η κραυγή κι ο Ηρακλής με γοργά βήματα έτρεξε να βοηθήσει τον αδελφό του. [58] Βρήκε τον Προμηθέα αλυσοδεμένο σ’ ένα βράχο, να υποφέρει από φρικτούς πόνους που του προξενούσαν οι γύπες οι οποίοι έτρωγαν το συκώτι του και τον σκότωναν σιγά-σιγά. Έσπασε τις αλυσίδες κι ελευθέρωσε τον Προμηθέα, κυνήγησε τους γύπες στις μακρινές φωλιές τους και περιποιήθηκε τον άρρωστο μέχρι ν’ αναρρώσει απ’ τις πληγές του. Κατόπιν, με μεγάλη απώλεια χρόνου, συνέχισε το δρόμο του.

Ο Δάσκαλος, παρακολουθώντας από μακριά, είπε στο μαθητή του που έψαχνε, αυτά τα σαφή λόγια, τα πρώτα λόγια που του είπε από τότε που άρχισε την έρευνά του: “Το τέταρτο στάδιο του δρόμου για το ιερό δένδρο τέλειωσε. Δεν υπήρξε καθυστέρηση. Ο κανόνας στην Ατραπό που διάλεξες, ο οποίος επισπεύδει την επιτυχία είναι: “Μάθε να υπηρετείς”.

Ο Προεστός στην Αίθουσα Συμβουλίου του Κυρίου παρατήρησε: “Έπραξε καλά. Συνέχισε τις δοκιμασίες”.

* * *

Η έρευνα προχώρησε σ’ όλες τις κατευθύνσεις κι έψαχνε το ιερό δένδρο στο βορρά και το νότο, στην ανατολή και τη δύση, αλλά δεν το έβρισκε. Ήρθε μια μέρα όπου κουρασμένος απ’ το φόβο και το ταξίδι άκουσε μια φήμη από έναν περαστικό προσκυνητή στο δρόμο ότι το δένδρο βρισκόταν κοντά σ’ ένα μακρινό βουνό, η πρώτη αληθινή πληροφορία που του δόθηκε ως τώρα. Έτσι στράφηκε στα ψηλά βουνά της ανατολής και μια λαμπρή και ηλιόλουστη μέρα αντίκρισε το αντικείμενο της έρευνάς του κι επιτάχυνε τα βήματά του. “Τώρα θα αγγίξω το ιερό δένδρο”, φώναξε μέσα στη χαρά του, “θα νικήσω το δράκο που το φρουρεί· θα δω τις φημισμένες ωραίες παρθένες· και θα κόψω τα μήλα”.

Πάλι όμως σταμάτησε από μια αίσθηση βαθιάς δυστυχίας. Ο Άτλας τον αντίκριζε κλονισμένος από το φορτίο των κόσμων πάνω στη ράχη του. Το πρόσωπό του ήταν χαραγμένο απ’ την οδύνη· τα πόδια του λύγιζαν απ’ τον πόνο· τα μάτια του έκλειναν απ’ την αγωνία· δε ζητούσε βοήθεια· δεν είδε τον Ηρακλή, αλλά στεκόταν λυγισμένος απ’ τον πόνο, το βάρος των κόσμων. Ο Ηρακλής παρατηρούσε τρέμοντας και λογάριαζε το βάρος του φορτίου και του πόνου. [59] Ξέχασε την έρευνά του. Το ιερό δένδρο και τα μήλα έσβησαν απ’ το νου του· το μόνο που ήθελε ήταν να βοηθήσει το γίγαντα κι αυτό χωρίς καθυστέρηση· όρμησε μπροστά κι ανυπόμονα μετακίνησε το φορτίο, σηκώνοντάς το απ’ τους ώμους του αδελφού του στη δική του ράχη, παίρνοντας στους ώμους του το φορτίο των κόσμων. Έκλεισε τα μάτια του και στηρίχθηκε με προσπάθεια και να! το φορτίο κύλησε και στάθηκε ελεύθερος κι επίσης ο Άτλας.

Μπροστά του στεκόταν ο γίγαντας και στο χέρι του κρατούσε τα χρυσά μήλα, προσφέροντάς τα με αγάπη στον Ηρακλή. Η έρευνα είχε τελειώσει.

Οι τρεις αδελφές κρατούσαν κι άλλα χρυσά μήλα και τα έβαλαν στα χέρια του και η Αίγλη, η ωραία αυτή παρθένα που είναι η δόξα του δύοντος ηλίου, δίνοντάς του ένα μήλο είπε: “Ο Δρόμος σε μας σημαδεύεται πάντα από την υπηρεσία. Πράξεις αγάπης είναι τα ορόσημα του Δρόμου”. Τότε η Ερύθεια που φυλά την πύλη από την οποία πρέπει όλοι να περάσουν προτού σταθούν μόνοι ενώπιον του μεγάλου Προεστού, του έδωσε ένα μήλο πάνω στο οποίο ήταν χαραγμένη με φως η χρυσή λέξη Υπηρεσία. “Να το θυμάσαι αυτό”, είπε, “μην το ξεχνάς”.

Και τέλος ήρθε η Εσπερίς, το θαύμα του εσπερινού άστρου και του είπε καθαρά και με αγάπη: “Προχώρησε και υπηρέτησε και βάδισε τώρα και πάντα το δρόμο όλων των υπηρετών του κόσμου”.

“Τότε δίνω πίσω αυτά τα μήλα για εκείνους που ακολουθούν”, είπε ο Ηρακλής κι επέστρεψε εκεί απ’ όπου ήρθε.

* * *

Έπειτα στάθηκε μπροστά στο Δάσκαλο κι ανέφερε όλα όσα έγιναν. Τότε ο Δάσκαλος του έδωσε τη λέξη της χαράς και με το δάκτυλο του έδειξε την τέταρτη Πύλη και είπε: “Πέρνα απ’ αυτή την Πύλη. Πιάσε την ελαφίνα κι έλα πάλι στον Άγιο Τόπο”.

Ο ΘΙΒΕΤΑΝΟΣ

(Αλίκη Μπέιλη, Οι Άθλοι του Ηρακλή, σελ. 30)) 

 

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

16 Μαΐου 2021

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Ε.Σ.:

ΚΑΝΟΝΑΣ ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ

 Θα επιθυμούσα να μιλήσω σ’ αυτό το σημείο της συζήτησής μας των δεκατεσσάρων κανόνων για μυημένους για το θέμα της ομαδικής μύησης· οι κανόνες αυτοί είναι εκείνοι με τους οποίους πρέπει να μάθουν να συμμορφώνονται οι ομάδες που επιδιώκουν με ομοφωνία μια ομαδική διεύρυνση συνείδησης. Γι’ αυτό το λόγο παρέλειψα ως τώρα να εισέλθω σε λεπτομέρειες, συνδέοντας τους κανόνες αυτούς με τα επτά κέντρα ή ειδικά με τις επτά μεγάλες ηλιακές μυήσεις. Από τις επτά αυτές μυήσεις μόνο πέντε αφορούν τη μέση ανθρωπότητα. Οι υπόλοιπες δύο μυήσεις αφορούν μόνο εκείνους που είναι πρόθυμοι να ικανοποιήσουν ορισμένες ασυνήθιστες απαιτήσεις και να καταβάλλουν την ειδική εκείνη προσπάθεια η οποία τους δίνει δικαίωμα στην προσωνυμία “Νικητές δια της καθαρής αγνής θέλησης”.

Η ομαδική μύηση δεν είναι εύκολη επίτευξη, ιδιαίτερα γιατί είναι πρακτικά ένα αδοκίμαστο πείραμα κι αποτελεί ουσιαστικά μια πρωτοποριακή προσπάθεια. Πολύ νωρίς έγινε αντιληπτό από την Ιεραρχία ότι μια τέτοια ανάπτυξη ήταν αναπόφευκτη, αν η εξελικτική αύξηση της ανθρωπότητας αποδεικνυόταν κάπως ικανοποιητική. Ωστόσο χρειάσθηκαν χιλιετίες για να φανεί – σαν υποθετική προσπάθεια – κατά κάποιο τρόπο εφικτή και μόνο δοκιμαστικά πειράματα έχουν ως τώρα επιχειρηθεί. Ο πρώτος αντικειμενικός σκοπός αυτών των πειραμάτων (που συνεχίζονται ήσυχα σε διάφορα μέρη του κόσμου) είναι να διαπιστωθεί αν μια ομάδα μαθητών μπορεί να εργασθεί από κοινού κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να ιδωθεί – απ’ τους Διδασκάλους – ότι λαμβάνει χώρα μια εσώτερη συγχώνευση. Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα δεν υπήρξαν ενθαρρυντικά. Ήταν κατ’ αρχή δύσκολο να βρεθούν μαθητές που να είναι κατά προσέγγιση στο ίδιο σημείο εξέλιξης, των οποίων οι ακτίνες να “διαλάμπουν” επαρκώς και να μπορούν να εκδηλώσουν κάποια ενιαία ποιότητα ή κάποιο κυρίαρχο θέμα (αν μπορώ να χρησιμοποιήσω μια τέτοια φράση) το οποίο να μοιράζονται από κοινού και το οποίο θα επαρκούσε για να τους κρατήσει μαζί και θα αποδεικνυόταν αρκετά ισχυρό για να αντισταθμίσει τις διαφορές της προσωπικότητας, τις προτιμήσεις και τα εμπόδια. Έως τώρα αυτό δεν έγινε δυνατό. Η μια ομάδα μετά την άλλη δοκιμάσθηκε κι ελέγχθηκε από διάφορους Διδασκάλους σε διάφορα μέρη του κόσμου, αλλά μέχρι τώρα όλες αυτές οι απόπειρες αποδείχθηκαν αποτυχημένες. Όταν χρησιμοποιώ τη λέξη “αποτυχία” εννοώ αποτυχία απ’ τη σκοπιά του σχεδιασμένου αντικειμενικού σκοπού. Απ’ τη σκοπιά της ατομικής ανάπτυξης του κάθε ιδιαίτερου μαθητή δεν υπήρξε αναγκαστικά αποτυχία· απ’ τη σκοπιά του αδαούς γενικού κοινού η δημοσίευση της Μαθητείας στη Νέα Εποχή θ’ αποδειχθεί στα χρόνια που θα έρθουν μια εποχιακή επιτυχία.

Θα ήταν πολύτιμο να εξετάσουμε σε συντομία τι συνεπάγεται η ομαδική μύηση και να το επιχειρήσουμε πραγματικά κι όχι συναισθηματικά και εφεσιακά.

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ιεραρχία επί του προκειμένου είναι η απάλειψη του αισθήματος – της περίεργης αυτής συναισθηματικής αντίδρασης και σχέσης η οποία συνδέει όλα τα μέλη μιας ομάδας με τα δεσμά της συμπάθειας ή της αντιπάθειας. Όπου υπάρχει συμπάθεια, εδραιώνεται τότε μια πολύ ισχυρή σχέση προσωπικότητας όσον αφορά το καλό του ομίλου. Η ομαδική ισορροπία διαταράσσεται. Όπου υπάρχει αντιπάθεια, η εσώτερη ικανότητα της απόκρουσης λειτουργεί συνεχώς και τότε προκύπτει σχίσμα. Μήπως δεν αληθεύει, αδελφοί μου, ότι οι αμοιβαίες σχέσεις σας υπόκεινται συχνά στην κρούση της επιδοκιμασίας ή της αποδοκιμασίας; Όταν υπάρχει αυτή η στάση, τα πρώτα βήματα για την ομαδική συγχώνευση απουσιάζουν. Αυτό εννοούμε ως αίσθημα και η συναισθηματική αυτή αντίδραση πρέπει να εξαφανισθεί σαν προκαταρκτικό στάδιο. Δε μιλώ αυτή τη στιγμή για την απροσωπία. Για μερικούς ανθρώπους η απροσωπία είναι απλώς ένας μηχανισμός διαφυγής από την ευθύνη· για άλλους υποδηλώνει καταπίεση και συνεπάγεται τέτοια σκληρή εργασία, ώστε ολόκληρος ο χρόνος του μαθητή διατίθεται στην επίτευξη απροσωπίας, εξασφαλίζοντας ως εκ τούτου τη μη επιτυχία. Αυτό για το οποίο μοχθείτε έντονα και το οποίο παίρνει αδόκιμη θέση στη σκέψη σας, με τη πάροδο του χρόνου αποβαίνει φυλακή και πρέπει αργότερα να καταστραφεί. Τέτοιος είναι ο απόκρυφος νόμος. Η απροσωπία είναι εφικτή μόνο για το μαθητή που γνωρίζει αληθινά πώς να αγαπά και για εκείνον που βλέπει τη ζωή και τη φαντασμαγορία της (περιλαμβανομένων όλων των συντροφικών προσώπων) στο φως της Πνευματικής Τριάδας.

Σ’ αυτό αναφέρεται πρωτίστως ο Κανόνας ΧΙ και δε θα σας είναι δυνατό να κατανοήσετε τη σημασία αυτού του κανόνα αν δεν υπάρχει ένας βαθμός διαύγειας στο νου σας για τις αληθινές ομαδικές σχέσεις. Τέτοιες σχέσεις δε βασίζονται στην προσωπικότητα ή την απροσωπία, ή στη συμπάθεια ή την αντιπάθεια, ή στην επίκριση ή τη μη επίκριση, αλλά σε μια αληθινή κατανόηση της “θείας αδιαφορίας”, της πνευματικής απόσπασης και της βαθιάς, επίμονης, αναλλοίωτης αγάπης. Σε πολλούς σοβαρούς ζηλωτές η παράθεση αυτών των φράσεων θα φανεί παράδοξη· όμως η κατανόηση των αποκρυφιστικών παραδόξων τείνει στην απελευθέρωση. Στην κατανόηση των βασικών αυτών στάσεων βρίσκεται το πρώτο μάθημα του ζηλωτή για συμμετοχή στην ομαδική μύηση.

Το δεύτερο σημείο που πρέπει να συλλάβει ο όμιλος που αγωνίζεται έτσι, είναι η αναγκαιότητα για τη χρησιμοποίηση της δύναμης της καταστροφής.

Ο όμιλος συγκεντρώνεται κάτω από καρμικό νόμο· ασραμική αναγκαιότητα και ψυχική διεύθυνση. Παρουσιάζεται τότε στους παρατηρούντες Διδασκάλους μια ευκαιρία για πολύ συγκεκριμένη εκγύμναση κάποιων πρόθυμων ζηλωτών, αλλά κι ένα εξίσου συγκεκριμένο σημείο έντασης που υποδεικνύει πραγματική δυσκολία. Λίγα στην πραγματικότητα συνδέουν αυτούς τους ανθρώπους εκτός από την κλίση, την κοινή έφεση κι ένα στόχο που αντικρίζεται και διατηρείται από κοινού. Το εξέχον χαρακτηριστικό ενός τέτοιου ομίλου είναι η πνευματική ιδιοτέλεια. Η δήλωση αυτή μπορεί να σας ξαφνιάσει μέχρι να εξετάσετε επισταμένως την καρδιά σας και τότε τολμώ να προβλέψω ότι θ’ ανακαλύψετε ότι δεν είναι η θεία αγάπη για την ανθρωπότητα που σας επέτρεψε να βρείτε το δρόμο σας προς τον εξωτερικό όμιλο κάποιου Άσραμ αλλά η επιθυμία για ανάπτυξη, για επίτευξη και για απελευθέρωση. Το πρώτο βήμα συνεπώς είναι να το αναγνωρίσετε αυτό, απ’ όπου και η εντολή που τόσο συχνά παρανοείται: Σκοτώστε την επιθυμία. Αυτή πρέπει να είναι η πρώτη καταστρεπτική δραστηριότητα του μαθητή. Αυτό που επιδιώκει ή θέλει ή επιθυμεί δεν πρέπει να ρυθμίζει το μαθητή και να τον οδηγεί σ’ ό,τι μπορούμε να ονομάσουμε “ασραμική συναίνεση”, αλλά μόνο το εξωθητικό κίνητρο της παγκόσμιας ανάγκης. Έτσι ο μαθητής αρχίζει να απαλλάσσεται από την επιθυμία με μια διαδικασία φθοράς. Δεν καταπολεμά θετικά την επιθυμία με πρόθεση την εξάλειψή της· δεν επιδιώκει να τη μετουσιώσει (όπως θα έκανε ο δόκιμος μαθητής), αλλά παύει να της δίνει οποιαδήποτε αναγνώριση· αρνείται να της παρέχει την αναγκαία διέγερση της προσοχής, γιατί όπως πάντα η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη· τον απασχολεί η παγκόσμια ανάγκη και η υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει και – σχεδόν παραμελημένη – η επιθυμία πεθαίνει από φθορά.

Θα σας είναι λοιπόν φανερό ότι θα χρειασθεί χρόνος για να επιτύχουν όλα τα μέλη μιας ομάδας την καταστροφή της ατομικής επιθυμίας και μέχρι να επιτευχθεί κάποιος βαθμός της ενωμένης αυτής απελευθερωτικής διαδικασίας, η ομάδα δεν μπορεί να προχωρήσει μαζί σαν μονάδα στην Οδό της Μύησης.

Το επόμενο βήμα είναι η καταστροφή των δεσμών που συνδέουν τις προσωπικότητες των μελών της ομάδας. Πρέπει να αποκοπούν και οι σχέσεις μεταξύ των μελών της ομάδας πρέπει να τεθούν στη βάση της ψυχικής δραστηριότητας, της κοινής δέσμευσης στο Διδάσκαλο του Άσραμ και της ενωμένης υπηρεσίας που παρέχεται στην ανθρωπότητα. Επέρχεται ένα σημείο ελευθερίας στην ομαδική σχέση, το οποίο καταδεικνύεται σε κάποια οριστικά σχεδιασμένη και ενωμένη δραστηριότητα που προωθείται στον εξωτερικό κόσμο, αλλά εμπλουτίζει τη ζωή του Άσραμ. Ωσότου επιτευχθεί αυτό το στάδιο, η δραστηριότητα του ομίλου αντιστοιχεί σ’ εκείνη του δόκιμου μαθητή κι όχι του δεσμευμένου μαθητή. Το αυθόρμητα αναδυόμενο ομαδικό έργο που γεννιέται απ’ την ομαδική συνείδηση και συγχωνεύει ολόκληρο τον όμιλο των μαθητών σε ένα σημείο έντασης στην υπηρεσία, είναι η πρώτη ένδειξη ότι ο όμιλος είναι έτοιμος για περαιτέρω διδασκαλία, για τόνωση της ομαδικής του δυναμικότητας και για στενότερη σχέση με το Διδάσκαλο. Όλα αυτά προέκυψαν από τον ίδιο τον όμιλο, ανεξάρτητα από κάθε εντολή του Διδασκάλου και σαν αποτέλεσμα της ενωμένης ψυχικής ζωής του ομίλου, η οποία κάνει αποτελεσματικά αισθητή την παρουσία της. Αυτές οι δύο πνευματικά καταστρεπτικές διαδικασίες – η καταστροφή της επιθυμίας και η αποκοπή όλων των δεσμών της προσωπικότητας – είναι τα δύο πρώτα και ουσιαστικά αποτελέσματα του αληθινού ομαδικού έργου.

Η τρίτη ποιότητα η οποία πρέπει ολοσχερώς να εκριζωθεί και να καταστραφεί είναι εκείνη της οποιασδήποτε αντίδρασης στην αναγνώριση, είτε αναγνώριση που παρέχεται από τον κόσμο των ανθρώπων είτε από άλλους μαθητές ή απ’ το Διδάσκαλο. Η ικανότητα να εργαζόμαστε χωρίς καμιά ένδειξη αναγνώρισης, να βλέπουμε άλλους να απαιτούν ανταμοιβή για τη δράση που έγινε κι ακόμη ν’ αγνοούμε ότι τα αποτελέσματα του καλού που εγκαινιάσθηκε από το μαθητή ατομικά ή την ομάδα του, διεκδικούνται από άλλους, είναι το σημάδι του ιεραρχικού εργάτη. Οι Διδάσκαλοι δε δέχονται αναγνώριση για το έργο που έγινε απ’ τους μαθητές Τους παρότι εγκαινίασαν την αρχική ώθηση κι έδωσαν καθοδήγηση και κατεύθυνση· ο μαθητής εκτελεί το Σχέδιο· επωμίζεται την ευθύνη· πληρώνει το τίμημα, καλό ή κακό, ή τα καρμικά αποτελέσματα της αναληφθείσας δραστηριότητας και είναι εκείνος που αποκτά την αναγνώριση του πλήθους. Αλλά – μέχρι ο μαθητής να μην επιδιώκει αναγνώριση, μέχρι να πάψει να σκέπτεται με βάση τα αποτελέσματα και να αγνοεί την αντίδραση του κόσμου για το έργο του σαν μαθητή ατομικά – έχει ακόμη πολύ δρόμο για να κερδίσει τις ανώτερες μυήσεις. Το όλο πρόβλημα γίνεται περισσότερο δύσκολο όσον αφορά έναν ολόκληρο ασραμικό όμιλο, γιατί η αναγνώριση της ομαδικής υπηρεσίας φαίνεται να είναι μικρό αίτημα απ’ τον κόσμο που υπηρετείται· ωστόσο μια τέτοια απαίτηση και μια τέτοια προσδοκία καθυστερεί την πλήρη απορρόφηση του ομίλου στο εσώτερο Άσραμ.

Όμως αυτοί δεν είναι ανέφικτοι αντικειμενικοί σκοποί, αλλιώς δε θα σπαταλούσα το χρόνο σας ή το δικό μου για την περιγραφή τους. Ο όμιλος μπορεί να σταθεί στο ύψος της αποκρυφιστικής ανάγκης αν αναγνωρίσει ενωμένα την προοπτική της προσπάθειας και αγωνισθεί ενωμένα για πλήρη απορρόφηση στην υπηρεσία – μια απορρόφηση τόσο βαθιά ώστε ν’ αποκλείει κάθε άλλη αναγνώριση, ιδιαίτερα εκείνες με προσωπική φύση. Επιστρέφουμε συνεπώς (όπως γίνεται συνεχώς) στο γεγονός ότι όταν ένας όμιλος μπορέσει να φθάσει σε ένα κατάλληλο σημείο ενωμένης έντασης, οι επουσιώδεις αντιδράσεις εξαφανίζονται και οι ανεπιθύμητες ποιότητες αυτόματα απομακρύνονται.

Οι τρεις αυτοί τύποι εργασίας πάνω στις γραμμές της καταστροφής αξίζουν την προσεκτική σας εξέταση και – επειδή είναι πάνω στη γραμμή της καταστροφικής όψης – θα σας είναι φανερό ότι η χρησιμοποιούμενη μέθοδος είναι εκείνη της χρήσης της ομαδικής Θέλησης. Θα είναι εξίσου φανερό ότι η ομαδική Θέληση μπορεί να κάνει την εμφάνισή της μόνο υπό το Νόμο της Αποκρυφιστικής Συνέχειας όταν κι αν ο όμιλος λειτουργεί με νοημοσύνη κι εκδηλώνει επαρκώς αγάπη.

Φθάνουμε τώρα στον τρίτο παράγοντα που συνεπάγεται η ομαδική μύηση. Αυτός είναι η ποικιλία στην ενότητα, που αναγνωρίζεται και χρησιμοποιείται συνειδητά. Ένας όμιλος δεν αποτελείται από μαθητές που όλοι ετοιμάζονται για την ίδια μύηση. Αυτή είναι συχνά μια σκληρή ρήση για να τη δεχθούν τα μέλη του ομίλου. Η σημασία της προηγούμενης δήλωσής μου ότι ένας όμιλος αποτελείται από άνδρες και γυναίκες που όλοι βρίσκονται στο ίδιο σημείο εξέλιξης, είναι μια γενίκευση και σημαίνει απλώς ότι όλοι έφθασαν στο σημείο όπου δεσμεύθηκαν και τάχθηκαν αμετακίνητα στο έργο του Άσραμ κάτω από κάποιο Διδάσκαλο.

Το έργο ωστόσο απαιτεί μια ποικιλία ποιότητας και δυναμικότητας για να είναι αποτελεσματικό στην εκδήλωση στο εξωτερικό πεδίο. Χρειάζεται εκείνους που βρίσκονται σε στενή επαφή με το Διδάσκαλο και είναι συνεπώς μυημένοι μιας ορισμένης περιωπής· χρειάζεται επίσης εκείνους που έχουν ευχέρεια στη σχέση με το εσώτερο Άσραμ και είναι συνεπώς πρεσβύτεροι μαθητές, παρότι όχι κατ’ ανάγκη ανώτεροι μυημένοι· χρειάζεται ακόμη εκείνους που δεν είναι τόσο προχωρημένοι στην Ατραπό της Μαθητείας, επειδή έχουν ή μπορούν να εδραιώσουν μια στενή συνάφεια με τη συνήθη ανθρωπότητα στην καθημερινή ζωή. Ένας όμιλος μαθητών σαν αυτόν αποτελεί κατά συνέπεια μια μικρογραφία ιεραρχίας και μια ιεραρχία υφίσταται στους ποικίλους βαθμούς της για να επιτρέπει ένα ευρύ πεδίο αποτελεσματικών σχέσεων. Συλλογισθείτε σ’ αυτή τη δήλωση. Μπορείτε τώρα να δείτε γιατί είναι αναγκαία η εξάλειψη των αντιδράσεων της προσωπικότητας, επειδή μόνο έτσι μπορούν να λειτουργούν οι όμιλοι σαν μια συντονισμένη μονάδα με τα διάφορα μέλη ν’ αναγνωρίζουν τις αμοιβαίες τους θέσεις χωρίς όμως να νιώθουν ζηλοτυπία ή υποτιμητικά· τότε το έργο προωθείται με βάση την έμπνευση, το συντονισμό και την πρακτική εφαρμογή. Τα πρεσβύτερα μέλη του ομίλου κι εκείνα με την πιο προχωρημένη θέση (όποια κι αν είναι) παρέχουν το κίνητρο του Σχεδίου όπως το δέχονται από το Διδάσκαλο· οι πιο έμπειροι μεταξύ των μαθητών συντονίζουν τότε το Σχέδιο μέσα στον όμιλο, συνδέοντάς το με το Άσραμ και υποδεικνύοντας την προσέγγισή του στον κόσμο των ανθρώπων· οι νεόφυτοι – δεσμευμένοι κι αφιερωμένοι, παρότι ακόμη άπειροι – εκτελούν το Σχέδιο στο φυσικό πεδίο. Αυτό προϋποθέτει, όπως μπορείτε να δείτε, ομαλό και αποτελεσματικό συντονισμό, την πρέπουσα προσοχή στη γενική εικόνα και μια εφαρμογή των λεπτομερειών της εργασίας στην άμεση ανάγκη. Είναι δύσκολο χρέος για μια ομάδα έντονα ατομικιστών μαθητών (κι όλοι οι μαθητές είναι άτομα) να αρχίσουν να κάνουν τα πρώτα βήματα γι’ αυτές τις στάσεις και τις σχέσεις που χαρακτηρίζουν την Ιεραρχία σαν σύνολο.

Ένας άλλος σπουδαίος παράγοντας για την ομαδική προετοιμασία για μύηση είναι η καλλιέργεια της σιωπής. Συχνά διερωτώμαστε όταν συζητείται η λειτουργία του Άσραμ, πώς μπορούμε να εκγυμνάσουμε τους μαθητές μας να αντιληφθούν ότι ουσιαστικά η σιωπή δεν είναι αποφυγή της ομιλίας. Πολλοί μαθητές φαίνεται να νομίζουν ότι είναι κι ότι πρέπει να μάθουν να μη μιλούν αν ελπίζουν να λάβουν μύηση. Μερικοί θα έκαναν πολύ καλύτερα αν μιλούσαν περισσότερο απ’ ό,τι μιλούν – πάνω σε ορθές γραμμές. Η επιβαλλόμενη σιωπή σ’ ένα Άσραμ είναι η αποφυγή ορισμένων γραμμών σκέψης, η εξάλειψη της ονειροπόλησης και η επιβλαβής χρήση της δημιουργικής φαντασίας. Η ομιλία κατά συνέπεια ελέγχεται στην πηγή της, γιατί η ομιλία είναι αποτέλεσμα ορισμένων εσώτερων πηγών ιδεών, σκέψεων και φαντασίας· είναι η καταστάλαξη (σ’ ένα ορισμένο σημείο κορεσμού, αν μπορώ να το εκφράσω έτσι) εσώτερων αποθεμάτων που υπερχειλίζουν στο φυσικό πεδίο. Η συγκράτηση της ομιλίας και η καταστολή των λόγων, αν είναι αποτέλεσμα αντίληψης ότι αυτό που πρόκειται να ειπωθεί είναι λανθασμένο ή ανεπιθύμητο ή ασύνετο ή σπατάλη ενέργειας, θα αυξήσει απλά την εσώτερη αποταμίευση και θα οδηγήσει τελικά αργότερα σε μια βιαιότερη έκφραση λόγων· μπορεί επίσης να επιφέρει σοβαρές και καταστροφικές συνθήκες στο αστρικό σώμα του μαθητή. Η σιωπή της σκέψης πρέπει να καλλιεργηθεί και δεν εννοώ, αδελφοί μου, σιωπηλή σκέψη. Εννοώ ότι πρέπει να αρνούμαστε είσοδο σε ορισμένες γραμμές σκέψης· ορισμένες συνήθειες σκέψης εκριζώνονται και ορισμένες προσεγγίσεις σε ιδέες δεν αναπτύσσονται. Αυτό γίνεται με μια διαδικασία υποκατάστασης κι όχι με μια βίαιη διαδικασία καταστολής. Ο μυημένος μαθαίνει να διατηρεί το όργανο της σκέψης του σε ορισμένη αποτελεσματική κατάσταση. Οι σκέψεις του δεν αναμιγνύονται η μια με την άλλη, αλλά περιέχονται (αν μπορώ να το εκφράσω παραστατικά) σε ξεχωριστά διαμερίσματα, ή αρχειοθετούνται προσεκτικά για αναφορά και μεταγενέστερη χρήση. Υπάρχουν ορισμένα στρώματα σκέψης (μιλώντας πάλι συμβολικά) που διατηρούνται στο ίδιο το Άσραμ και δεν επιτρέπεται ποτέ να εισέλθουν στο νου του μαθητή ή του μυημένου όταν δεν εργάζονται συνειδητά στο Άσραμ· άλλα συνδέονται με τον όμιλο και το έργο του και τους δίνεται ελεύθερη δράση μέσα στον ομαδικό αξεπέραστο δακτύλιο· άλλα ακόμη έχουν μια πιο γήινη φύση και διέπουν την καθημερινή ζωή και τις σχέσεις του μαθητή με προσωπικότητες και με τις υποθέσεις της πολιτισμένης ζωής και τα γεγονότα του φυσικού πεδίου. Αυτά είναι μόνο ενδείξεις εκείνου που εννοώ, αλλά αρκούν για να δείξουν κάπως (αν διαλογισθείτε κατάλληλα) τι νοείται ως σιωπή του μυημένου. Μέσα στα επιτρεπόμενα επίπεδα επαφής η ομιλία είναι ελεύθερη κι ανεμπόδιστη· έξω απ’ τα επίπεδα αυτά δε δίνεται καμιά ένδειξη ότι υπάρχουν κι άλλες σφαίρες δραστηριότητας σκέψης, με τη ρυθμιστική ομιλία τους. Τέτοια είναι η σιωπή του μυημένου μαθητή.

Εξετάσαμε λοιπόν συνοπτικά αλλά υποδηλωτικά τέσσερις ποιότητες που χρειάζεται να αναπτύξει, να μελετήσει και να επιτύχει από κοινού ο όμιλος που προετοιμάζεται για μύηση. Αυτές είναι:

1. Η επίτευξη μιας μη-συναισθηματικής ομαδικής αλληλοσχέτισης.

         2. Η γνώση να χρησιμοποιεί εποικοδομητικά τις δυνάμεις της καταστροφής.

         3. Η επίτευξη της δύναμης να εργάζεται σαν μικρογραφία της Ιεραρχίας και σαν ομάδα που επιδεικνύει ενότητα στην ποικιλία.

        4. Η καλλιέργεια της δύναμης της αποκρυφιστικής σιωπής.

(Αλίκη Μπέιλη, Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σσ. 208-215)

 

 

ΒΙΝΤΕΟ

ΤΟ ΑΙΤΙΩΔΕΣ ΣΩΜΑ (ΙΙ)

Ομιλητές: William Meader, Michael Robbins & Robert Gilbert

To αρχικό βίντεο προέρχεται από το Monadic Media

Η Μετάφραση και ο υποτιτλισμός αποτελούν ομαδική εργασία

 

ΜΟΝΟ Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ

 41. Αφήστε μερικές φορές την καρδιά σας να συνομιλήσει με τον Ανώτερο Κόσμο. Η συνομιλία μπορεί να γίνει σε πολλές γλώσσες. Μπορεί η καρδιά να συγκεντρώσει πολλές μνήμες περασμένων ζωών. Ίσως η συνομιλία να γίνει στη σιωπή, χωρίς συμβουλές ή οδηγίες, μόνο με ανάταση και ενδυνάμωση της διαδικασίας της ανόδου. Μπορεί να είναι η σιωπή της ευγνωμοσύνης ή σιωπή της δύναμης της ετοιμότητας. 
Η φλόγα της καρδιάς πυροδοτείται με τον αγώνα ενοποίησης με τον Ανώτερο Κόσμο.

 
ΜΟΝΟ Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ.
Μόνο η καρδιά θα είναι το οχυρό στη μάχη.

(Καρδιά:41)

 

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 20.30 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

9 Μαΐου 2021

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Α.Δ.:

Ο ΤΑΥΡΟΣ, Η ΑΤΡΑΠΟΣ, ΟΙ ΟΔΟΙ ΚΑΙ Η 2η ΜΥΗΣΗ: 

ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟΥ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Η ιδέα της Ατραπού σχετίζεται με τον Ταύρο, που ακτινοβολεί το «Διεισδυτικό Φως της Ατραπού. Mια δέσμη φωτός που διαχέεται προς τα εμπρός, από το σημείο του φωτός του Κριού, και αποκαλύπτει ολόκληρη την Ατραπό.»

Στην Ατραπό αναφέρονται οι Eσωτερικές Διδασκαλίες και την προσεγγίζουν με όρους πνευματική πρακτικής.

Ουσιαστικά, περιλαμβάνει την ενεργό  άσκηση στη ζωή εκείνη που οδηγεί στην απελευθέρωση από την καρμική ανάγκη για μετενσάρκωση και  μετά στην πλήρη Φώτιση.

Κάθε θρησκεία  μιλάει  για την «Ατραπό» της προς την «καρδιά του Θεού».

Ο βουδισμός για παράδειγμα, περιγράφει κάποια στάδια αυτής της Οδού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Βουδισμός δεν είναι θρησκεία. Μπορεί να ασκηθεί ως συμπλήρωμα ή στο πλαίσιο οποιασδήποτε άλλης θρησκείας. Ο βουδισμός είναι, στην ουσία, η εκπαίδευση του νου. Οδηγεί στην απελευθέρωση και στην πλήρη Φώτιση στις ανώτερες μορφές της παράδοσής του (την Mahayana και την Vajrayana). Αλλά δεν υπάρχει κεντρική θεότητα στον Βουδισμό.

Υπάρχει αντίθετα η φύση του Βούδα-η βουδότητα-, η οποία είναι ο  στόχος και η οποία επιτυγχάνεται με την πλήρη Φώτιση.

Κάθε  "Οδός" συνιστά κατ` ουσίαν και μία από τις μεθόδους εκείνες που μας οδηγούν στην φώτιση και την απελευθέρωση.

Στα βιβλία της Αλίκης Μπέιλυ, η «Ατραπός» περιγράφεται ως η διαβαθμισμένη διαδικασία των πέντε ανθρώπινων μυήσεων (που είναι επεκτάσεις της συνείδησης) και που αποτελούν βήματα στο δρόμο προς την πλήρη φώτιση.

Η διαδικασία της μύησης είναι ιδιόμορφη για τον πλανήτη μας -σχετίζεται με τον Σείριο και την Αφροδίτη_και επιτυγχάνεται μέσω δυναμικής εντατικοποίησης της συνείδησης και της ζωής.

Η A.Μπέιλυ εξισώνει κάθε ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια της ζωής του Διδασκάλου Ιησού με τις πέντε ανθρώπινες μυήσεις, γέννηση, βάπτιση, μεταμόρφωση, σταύρωση  και ανάσταση (αν και είναι γνωστό ότι ο Ιησούς σ` εκείνη την ενσάρκωση έλαβε την τέταρτη μύση, ενώ οι υπόλοιπες αφορούσαν τον Χριστό).

Μπορούμε να ανιχνεύσουμε τις αντιστοιχίες των μυήσεων αυτών και στις Πέντε Οδούς του Βουδισμού –που είναι: Εξαγνισμός, Επέκταση ή Συσσώρευση _όπως την ονομάζει ο Διδάσκαλος Μορύα, Όραση,  Διαλογισμός  και το Τέλος της μάθησης ή της εμπειρίας.

Στο Θιβετανικό Βουδισμό η απελευθέρωση πραγματοποιείται στο 4ο  Μονοπάτι ή Οδό, κατά την 4η  μύηση ή σταύρωση, ενώ η πλήρης φώτιση επιτυγχάνεται στο τέλος του 5ου  Μονοπατιού, της 5ης  μύησης.

Στο αποκορύφωμα του 4ου  Μονοπατιού, λέγεται ότι επιτυγχάνει κανείς τη Μεγάλη Απάρνηση, όπου ο μυημένος ενώ θα μπορούσε να φύγει αν το ήθελε, να μην επιστρέψει ποτέ στη γήινη ζωή, αντ' αυτού παραιτείται από το επίτευγμά του και επιστρέφει, ως πράξη υπηρεσίας. Είναι μια επιλογή, που δεν είναι καρμικά υποχρεωτική.

Ο ίδιος Βούδας περιέγραψε τις πέντε αυτές βουδιστικές οδούς ή μονοπάτια, τα οποία καταγράφηκαν για τους Θιβετιανούς από τον Ατίσα  τον 11ο αιώνα.

Ξεκινάμε το προσκύνημα μας, την βάδιση της Οδού προς την καρδιά του Θεού, όταν μπορούμε να «καθόμαστε σε γιόγκα», όπως λέγεται στο βιβλίο Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός. Από εκεί, αντικρύζουμε το φως της Ατραπού, πρώτα πάνω  από το κεφάλι και στη συνέχεια εντός της κεφαλής, μέσα από τα στάδια επέκτασης της συνείδησης καθώς βαδίζουμε στην Ατραπό.

Μεταξύ της 2ης  και της 3^ης μύησης  δομούμε μιαν άλλη φωτισμένη οδό, εκείνη της ανταχκάρανα, της «γέφυρας του ουράνιου τόξου», ένα «δυναμικό μονοπάτι προς τον Θεό μέσω της Πνευματικής Τριάδας» που ξεκινά από τη συνείδηση του εγκεφάλου μας.

Από εκεί κι ύστερα είναι μια συνεχής διαδικασία επιστροφής και βάδισης από το σκοτάδι στο φως, από το απατηλό στο πραγματικό κι από τον θάνατο στην αθανασία.

Διασχίζοντας την κοιλάδα και όλες τις πεδιάδες, τη μία μετά την άλλη, συναντούμε συνταξιδιώτες και δασκάλους στο δρόμο, ανταλλάσσουμε τις εμπειρίες μας και συνεχίζουμε να προχωρούμε.

Το πρώτο «βήμα» για την Ατραπό, έγινε στον Κριό, όπως ελέχθη ήδη, γιατί από εκεί προβάλλει το «Διεισδυτικό Φως της Ατραπού» , η δέσμη φωτός που διαχέεται προς τα εμπρός και αποκαλύπτει ολόκληρη την Ατραπό».

Αυτή η δέσμη φωτός οδηγεί στο όραμα της πορείας προς τα εμπρός που απεικονίζεται στον Ταύρο.

Στην εσωτερική αστρολογία, υπάρχουν δύο  δρόμοι επιλογής για τους σπουδαστές, τους μαθητές, ο ένας είναι ο κοινός, δεξιόστροφος τροχός γύρω από τον ζωδιακό και τελικά, κάποτε επιτυγχάνεται η φώτιση.

Ο άλλος δρόμος, ο αριστερόστροφός τροχός είναι εκείνος που οδηγεί στην επιστροφή μας «πίσω στο σπίτι του Πατέρα» εδώ και τώρα.

Ο Ταύρος είναι στενά συνδεδεμένος με το 2ο  μονοπάτι/οδό του θιβετανικού βουδισμού ή την 2^η μύηση, του βαπτίσματος. Περιλαμβάνει τον σκοπό, σηματοδοτεί την προετοιμασία για ένα μεγαλύτερο όραμα, το οποίο επιτυγχάνουμε στην 3^η μύηση, η οποία μας βάζει πια σταθερά στην Ατραπό της απελευθέρωσης και της φώτισης.

Από εκείνο το σημείο και μετά, δεν υπάρχει ‘γυρισμός’ , όπως λέγεται. Σχεδόν τίποτα  δεν μπορεί να σταματήσει την πρόοδο του «προσκυνητή  επάνω στο δρόμο».

Πριν από αυτό το σημείο πάνω στην Ατραπό, απαιτείται επέκταση και συσσώρευση του Δισκοπότηρου της Καρδιάς – η 2^η βουδιστική Οδός από τις πέντε ή η 2^η μύηση.

Λέει η Έλενα Ρέριχ:

«….γεμίστε τα Δισκοπότηρά σας με την πραγματοποίηση της ομορφιάς, με την αληθινή γνώση της σοφίας της Διδασκαλίας της Ζωής, και με την αφομοίωσή της στην καρδιά σας, και θυμηθείτε ότι η καρδιά είναι ένας μεγάλος μαγνήτης που προσελκύει όλες τις γνώσεις, όλες τις δυνατότητες και όλα τα επιτεύγματα.» (Επιστολές Ι,11 Σεπτεμβρίου 1929)

Και

Η συσσώρευση της καθίζησης των ενεργειών δεν πραγματοποιείται σε μια μόνο ζωή. Χιλιάδες χρόνια είναι απαραίτητα για την πλήρωση του Δισκοπότηρου. Τόσο ουσιαστικοί είναι οι συνεχείς, χωρίς διακοπή,  ευεργετικοί αγώνες, που καταθέτουν τους ανεκτίμητους θησαυρούς στο ‘ταμείο’ μας. Οι άνθρωποι που έχουν μεγάλες συσσωρεύσεις του Δισκοπότηρου είναι θησαυροί των εθνών. Μερικές φορές χρειάζεται ελάχιστο ακόμη για να ολοκληρωθεί η πλήρωση του Δισκοπότηρου, και αυτό το ελάχιστο μπορεί να ολοκληρωθεί σε μια ζωή αυταπάρνησης. Όμως, από αμεριμνησία, οι άνθρωποι αναβάλλουν αυτή την επίτευξη, και έτσι μένουν πίσω. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την αιώνια κίνηση και τη μετουσίωση των ενεργειών. Υπάρχουν μόνο δύο δυνατότητες: είτε να αγωνιστούμε, είτε να οπισθοχωρήσουμε. Αλλά ποιος θα ορκίζονταν στην οπισθοδρόμηση -, να ενωθεί με άλλα λόγια με τα κοσμικά απόβλητα; Ο αγώνας είναι η μεγάλη κινητήρια δύναμη για όλα τα όντα! (3-12-1930)

Γιατί

«Πράγματι, μέσω της αθανασίας του πνεύματος διατηρούνται όλες οι εκδηλώσεις ζωτικής ενέργειας. Ανάλογα με τα ιζήματα, θα είναι και οι μελλοντικοί κρύσταλλοι. Και η σκέψη, και η καρδιά, και η δημιουργικότητα, και όλες οι άλλες εκδηλώσεις συλλέγουν αυτήν την ενέργεια. Το σύνολο των πύρινων δυνατοτήτων του πνεύματος συνίσταται από ακτινοβολίες ζωτικών ενεργειών. Επομένως, μιλώντας για το πνεύμα και τη συνείδηση, πρέπει να  θεωρήσουμε το πνεύμα ως κρύσταλλο όλων των ανώτερων εκδηλώσεων. Οι αρχαίοι γνώριζαν για την κρυσταλλική ποιότητα του πνεύματος, και ότι το πνεύμα αποκαλύφθηκε ως πυρ ή φλόγα σε όλες τις  ανώτερες εκδηλώσεις. Επομένως, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε την πραγματική σημασία της πύρινης μετουσίωσης.  Πράγματι, το πνεύμα και η ύλη ωθούνται προς την επίτευξη της ανώτερης πύρινης συνείδησης.» (8-8-1934)

Και τότε

Στην καθορισμένη ώρα θα καλέσουμε τις φλεγόμενες καρδιές και τα χέρια που είναι έτοιμα να σηκώσουν το Δισκοπότηρο της Σωτηρίας του Κόσμου. (17-8-1934)

 

Βιβλιογραφία-Κείμενα

-Αλίκη Μπέιλυ

-Έλενα Ρέριχ

-Μάλβιν Άρτλευ

-14^ος Δαλάϊ Λάμα

 

ΒΙΝΤΕΟ

Ο ΕΝΟΙΚΟΣ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ

 

Ομιλητής: Michael Robbins.

To αρχικό βίντεο προέρχεται από το Monadic Media

Μετάφραση και υποτιτλισμός για την ελληνική γλώσσα οι Ε.Σ, Α.Π. και Α.Μ.

 

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

6 Μαΐου 2021

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Σ.Κ.:

Είναι κάτι που συνέβαινε συχνά εκείνον τον καιρό στην Ουκρανία. Πολλοί Εβραίοι που δεν είχαν σπίτι και πλήρωναν ενοίκιο μερικές φορές δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν τα λεφτά και κατέληγαν στα υγρά μπουντρούμια του τοπικού γαιοκτήμονα, μέχρις ότου αποπληρώσουν τα χρέη τους. Αλλά πώς οι ταλαίπωροι να συγκεντρώσουν τα χρήματα αφού ήταν κλεισμένοι στην φυλακή;

Ο ραβίνος Βάαλ Σημ Τοβ – που αγαπούσε πολύ τους συμπατριώτες του – ταξίδευε από χωριό σε χωριό και από πόλη σε πόλη για να μαζέψει λεφτά και να απλευθερώσει τους φυλακισμένους.

Σε μια περίπτωση ο Βάαλ Σημ Τοβ συνάντησε μια τέτοια άτυχη οικογένεια και κατάφερε να απελευθερώσει τον δυστυχισμένο πατέρα και τους γιούς του λίγο πριν από την εορτή του Σαββάτου.

«Σας προσκαλώ», τους είπε, «να περάσετε το Σαββάτο μαζί μου ως φιλοξενούμενοί μου. Είναι πολύ αργά για να επιστρέψετε στο χωριό σας, πριν ο ήλιος δύσει, και σίγουρα δεν έχετε τίποτε ετοιμάσει γι’ αυτήν την άγια ημέρα».

Η οικογένεια δέχθηκε με ευγνωμοσύνη την προσφορά του, και κάθισε με χαρά στο τραπέζι του του Βάαλ Σημ Τοβ μαζί με τους μαθητές του που ανήκαν στην άγια αδελφότητα.

Καθώς η νύχτα της Παρασκευής προχωρούσε, ο Βάαλ Σημ Τοβ στράφηκε προς τον φτωχό πατέρα που μόλις είχε σώσει και του είπε: «Παρακαλώ πες μας τι νέα έχετε να μοιραστείτε μαζί μας;»

«Σεβάσμιε ραβίνε», απάντησε εκείνος, «σίγουρα ξέρεις ότι ήμουν φυλακισμένος για πολλές εβδομάδες τώρα. Τι είδους ειδήσεις θα μπορούσα να έχω ακούσει;»

«Σε αυτή την περίπτωση, σε παρακαλώ να μας πες κάτι ενδιαφέρον που μπορεί να σας συνέβη», είπε ο Βάαλ Σημ Τοβ

«Δεν θυμάμαι κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον», απάντησε ο άνδρας, «αλλά ζήσαμε κάτι πολύ παράξενο, όσο ήμαστε στην φυλακή. Υπήρχε μια ομάδα από άθλιους άνδρες οι οποίοι ήταν φυλακισμένοι στο ίδιο κελί με εμάς. Κάθε μέρα, έκλαιγαν και θρηνούσαν. Έκαναν τέτοια φασαρία ώστε πραγματικά φοβόμασταν. Όμως κάθε Παρασκευή απόγευμα, λίγο πριν από το Σαββάτο, γελούσαν χαρούμενοι και χόρευαν. Κι αυτό μας φόβιζε εξίσου, αλλά δεν είχαμε πουθενά να κρυφτούμε ούτε μπορούσαμε να απομακρυνθούμε από αυτούς. Σήμερα, μάλιστα, φώναζαν πιο δυνατά από κάθε άλλη φορά. Στην συνέχεια, καθώς το απόγευμα προχωρούσε, άρχισαν να γελούν και να χορεύουν όπως συνήθως. Αλλά αυτήν την φορά ήταν πολύ πιο φρικτά από ό,τι τις προηγούμενες εβδομάδες. Πάντα φοβόμουν να τους πλησιάσω μήπως και μου κάνουν κακό, αλλά γνωρίζοντας ότι θα ερχόσουν να μας σώσεις, βρήκα το θάρρος να τους ρωτήσω ποιο ήταν το νόημα αυτής της αλλόκοτης συμπεριφοράς τους.

Και τότε μου είπαν τα εξής: "Υπάρχει ένας άγιος άνθρωπος, που περνάει όλες τις ώρες και τις ημέρες της εβδομάδας βυθισμένος στην μελέτη των γραφών, σε διαλογισμό και σε πνευματικές αναζητήσεις. Εμείς δεν είμαστε άνθρωποι, αλλά πνεύματα που ζούμε από τις αμαρτίες εκείνου του ανθρώπου. Ζει μια τόσο αγία ζωή, ώστε εμείς μετά δυσκολίας καταφέρνουμε και επιβιώνουμε, και αυτός είναι ο λόγος που κλαίμε συνέχεια. Μόνο την Παρασκευή τελικά αποφασίζει να σπάσει την εβδομαδιαία νηστεία του με μια κούπα γάλα, το οποίο το προετοιμάζει προσεκτικά, έτσι ώστε να είναι έτοιμο όταν αυτός σταματήσει τις προσευχές του. Κάθε εβδομάδα, αφού προετοιμάσει το γάλα του, ένας από μας πηγαίνει στο σπίτι του και φροντίζει να σπρώξει το σκεύος με το γάλα, το οποίο πέφτει και το γάλα χύνεται. Τότε ο άγιος άνθρωπος εξοργίζεται εξαιτίας αυτού και αυτή η οργή του μας χαρίζει αρκετή ζωτικότητα για να επιβιώσουμε έως την επόμενη εβδομάδα. Πρόσφατα, αυτός ο άγιος άνθρωπος με τον οποίον παίζουμε αποφάσισε να αλλάξει τα πράγματα. Έχοντας προετοιμάσει προσεκτικά το γάλα του το κλείδωσε στο ντουλάπι, βέβαιος ότι κανείς δεν θα το πειράξει εκεί. Έπειτα συνέχισε τις προσευχές. Όταν το είδαμε αυτό, αρχίσαμε να θρηνούμε πιο θλιβερά από κάθε άλλη φορά, γιατί φοβηθήκαμε ότι δεν θα καταφέρναμε να επιβιώσουμε. Αλλά ύστερα μιας ήρθε μια ιδέα. Ένας από μας πήγε στο σπίτι του, μεταμφιεσμένος σε αγρότη με ένα καλάθι γεμάτο καυσόξυλα. Στάθηκε έξω από το σπίτι του και πρόσφερε τα καυσόξυλα σε τέτοια φθηνή τιμή ώστε η σύζυγός του ρώτησε τον άνδρα της αν θα μπορούσε να πάει στο ντουλάπι και να πάρει λίγα χρήματα για να αγοράσει τα ξύλα. Πάνω στον ενθουσιασμό της έσπρωξε την κούπα και έχυσε το γάλα και έτσι ο άγιος άνθρωπος έχασε πάλι την ψυχραιμία του. Γι 'αυτό και γελάσαμε με τόση αγαλλίαση σήμερα!"»

Καθώς ο άνδρας τελείωσε την παράξενη ιστορία του, ένας από τους μαθητές του Βάαλ Σημ Τοβ έπεσε λιπόθυμος. Ήταν εκείνος ο άγιος άνθρωπος στον οποίον αναφερόταν ο φυλακισμένος!

Δείτε, λοιπόν πώς ο ο Θεός ενορχηστρώνει τα πράγματα. Κανόνισε να φυλακιστεί εκείνος ο άνδρας και να βγει ακριβώς λίγο πριν από το Σάββατο, έτσι ώστε εκείνος ο άγιος άνθρωπος να ξεπεράσει την οργή του η οποία τον εμπόδιζε στο πνευματικό μονοπάτι του.

Initail source is from Chabad.org in english