ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΝΟΕΚ

ΝΟΕΚ: ΟΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η αναγνώριση του επιτυχούς έργου του Νέου Ομίλου Yπηρετών του Κόσμου θα χορηγηθεί απ’ την Ιεραρχία και η απόδειξη της αναγνώρισης θα είναι η εμφάνιση ενός συμβόλου στην αύρα του ομίλου – ολόκληρου του ομίλου. Θα είναι ένα σύμβολο που θα προβληθεί απ’ την Ιεραρχία, ειδικά απ’ τον Χριστό. Δεν ανήκει σε μένα να πω τι θα είναι αυτό το σύμβολο. Δεν έχει ακόμη κερδηθεί πλήρως και μόνο το αμυδρό κι αβέβαιο περίγραμμά του μπορεί να ιδωθεί απ’ το επίπεδο στο οποίο εργάζονται οι Διδάσκαλοι και καθόλου απ’ το επίπεδο στο οποίο εργάζεται ο ίδιος ο όμιλος. Είναι το «σημάδι του Σωτήρα» και θα ενσωματώνει το σημάδι ή την ένδειξη (την υπογραφή όπως συνήθιζαν να την αποκαλούν οι αποκρυφιστές του Μεσαίωνα) ενός νέου τύπου σωτηρίας ή λύτρωσης. Μέχρι τώρα το σημάδι του Σωτήρα ήταν ο Σταυρός και η ποιότητα της προσφερόμενης σωτηρίας ήταν η ελευθερία απ’ την ουσία ή το δέλεαρ της ύλης και απ’ το άδραγμά της – μια ελευθερία που αποκτάται μόνο με μεγάλο τίμημα. Το μέλλον επιφυλάσσει μέσα στη σιωπή του άλλους τρόπους σωτηρίας της ανθρωπότητας. Το κύπελλο της θλίψης και της αγωνίας του Σταυρού σχεδόν τελειώνει. Χαρά και δύναμη θα πάρουν τη θέση τους. Αντί της θλίψης θα έχουμε μια χαρά που θα πραγματώνεται σε ευτυχία και θα οδηγεί τελικά σε μακαριότητα. Θα έχουμε μια δύναμη που δε θα γνωρίζει τίποτε άλλο απ’ τη νίκη και δε θ’ αναγνωρίζει τη συμφορά. Ακόμη και η Μαύρη Στοά γνώρισε αυτή την αλλαγή του τρόπου σωτηρίας και ίδρυσε βιαστικά τις ομάδες των νέων της που συνενώθηκαν με το ρητό «χαρά δια της δύναμης και δύναμη δια της χαράς». Φαίνεται ότι είναι ένας νόμος για ομαδική ανάπτυξη που είναι δεκτικός αναγνώρισης απ’ την πλευρά του κακού, πριν την αναγνώριση που έρχεται απ’ το καλό. Αλλά “μετά την θλίψιν έσεται χαρά και ες την πρωίαν έσεται η χαρά”. Μόνο η αυγή είναι προς το παρόν μαζί μας – η αυγή της Υδροχοϊκής Εποχής. Η πλήρης πλημμύρα του φωτός κινείται αναπόφευκτα στο δρόμο της προς εμάς.

(Αλίκη Μπέιλη, Ακτίνες και Μυήσεις, σελ. 233)

Το γενικό επιτελείο του Χριστού είναι ήδη ενεργό με τη μορφή του Νέου Oμίλου Υπηρετών του Κόσμου· είναι ένα δυναμικό σώμα προδρόμων, που ποτέ δεν προηγήθηκε σε μια μεγάλη παγκόσμια Μορφή στο στίβο της ζωής του ανθρώπινου γένους. Το έργο και η επιρροή τους είναι ήδη ορατά κι αισθητά σε κάθε χώρα και τίποτε δεν μπορεί να καταστρέψει αυτό που έχουν εκπληρώσει. Το πνευματικό και οργανωτικό αποτέλεσμα του ήχου με τη μορφή της εκφρασμένης κι εκφωνημένης επίκλησης έχει επίσης επιχειρηθεί απ’ το 1935 και η ενέργεια της επικλητικής κραυγής της ανθρωπότητας έχει κατευθυνθεί σ’ εκείνους τους αγωγούς που φτάνουν από τη Γη σ’ εκείνο τον Υψηλό Τόπο όπου κατοικεί ο Χριστός. Από εκεί διαβιβάσθηκε σε ακόμη υψηλότερες σφαίρες όπου η προσοχή του Κυρίου του Κόσμου, του Αρχαίου των Ημερών, του Πατέρα όλων, συν των Δημιουργικών Ενεργειών και των Ζωντανών Όντων που κατοικούν εκεί μαζί Του, μπορεί να εστιασθεί πάνω στην ανθρωπότητα και μπορούν να γίνουν εκείνα τα βήματα που θα ενσωματώσουν ταχύτερα τους Σκοπούς του Θεού.

Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία το αίτημα των κατοίκων της Γης είναι τόσο δυναμικό και τόσο ευθυγραμμισμένο με τη θεία κατεύθυνση σε χρόνο και χώρο, ώστε το τέλος είναι αναπόφευκτα βέβαιο· ο αναμενόμενος πνευματικός Αντιπρόσωπος πρέπει να έρθει κι αυτή τη φορά δε θα έρθει μόνος, αλλά θα συνοδεύεται από Εκείνους των Οποίων οι ζωές και τα λόγια θα εφελκύσουν αναγνώριση από κάθε τμήμα της ανθρώπινης σκέψης. Oι συμβολικές προφητείες που βρίσκονται σ’ όλες τις παγκόσμιες Γραφές σχετικά με το επικείμενο αυτό γεγονός θ’ αποδείξουν την αλήθειά τους· ωστόσο ο συμβολισμός τους θ’ απαιτήσει επανερμηνεία και οι συνθήκες και τα γεγονότα δε θα είναι αναγκαστικά [599] όπως ακριβώς φαίνεται να υποδεικνύουν οι Γραφές. Για παράδειγμα, θα έρθει πράγματι «επί των νεφελών του ουρανού», όπως λένε οι Χριστιανικές Γραφές (Ματθ. xxiv, 30), αλλά πού είναι το μεγάλο ενδιαφέρον όταν εκατομμύρια πηγαινοέρχονται πάνω στα σύννεφα κάθε ώρα της ημέρας και της νύχτας; Το αναφέρω αυτό σαν μια από τις εξέχουσες προφητείες και μια από τις πιο οικείες· είναι όμως μια προφητεία που στο σύγχρονο πολιτισμό σημαίνει ελάχιστα. Το γεγονός που έχει σημασία είναι πως θα έρθει.

 (Αλίκη Μπέιλη, Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας, σελ. 598)

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Συνεπώς ο όμιλος που «υπηρετεί όπως υποδεικνύει ο Υδροχόος» είναι η Ιεραρχία· ο όμιλος ο οποίος «σπεύδει πάνω στον ανοδικό Δρόμο» είναι ο Νέος Όμιλος Yπηρετών του Κόσμου. Ο όμιλος αυτός κυβερνάται από τον Ταύρο και σ’ αυτόν η θεία αυτή Ταυρική ενέργεια «φέρνει φώτιση και την επίτευξη του οράματος». Ο όμιλος αυτός, μιλώντας σχηματικά, είναι ο «ταύρος που ορμά μπροστά σε ευθεία γραμμή με το ένα του μάτι προσηλωμένο στο στόχο και ακτινοβολώντας φως». Αλλά ποιος είναι αυτός ο στόχος; Δεν είναι ο στόχος της Αυτοφώτισης, γιατί αυτός βρίσκεται πολύ πίσω· είναι ο στόχος της παροχής ενός κέντρου φωτός μέσα στον κόσμο των ανθρώπων και της διατήρησης του οράματος μπροστά στους υιούς των ανθρώπων. Ας μην το ξεχνάτε ποτέ κι ο Νέος Όμιλος Yπηρετών του Κόσμου ας αντιληφθεί την αποστολή του κι ας αναγνωρίσει τις απαιτήσεις της ανθρωπότητας απ’ αυτόν. Ποιες είναι αυτές οι απαιτήσεις; Θα τις απαριθμήσω κι έπειτα θα σας ζητήσω να τις δεχθείτε με κάθε απλότητα και να δράσετε σύμφωνα μ’ αυτές:

1. Να δέχεται και να διαβιβάζει φώτιση από το βασίλειο των ψυχών.
2. Να δέχεται έμπνευση απ’ την Ιεραρχία κι επομένως να προχωρεί για να εμπνεύσει.
3. Να διατηρεί το όραμα του Σχεδίου μπροστά στα μάτια των ανθρώπων, γιατί «όπου δεν υπάρχει όραμα, ο λαός αφανίζεται».
4. Να δρα σαν ενδιάμεσος όμιλος μεταξύ της Ιεραρχίας και της ανθρωπότητας, λαμβάνοντας φως και δύναμη κι έπειτα χρησιμοποιώντας τα αμφότερα υπό την έμπνευση της αγάπης για να οικοδομήσει τον αυριανό καινούργιο κόσμο.
5. Να μοχθεί στους Ιχθείς, φωτιζόμενος απ’ τον Ταύρο κι ανταποκρινόμενος βαθμηδόν στην Υδροχοϊκή ώθηση που έρχεται από την Ιεραρχία.

(Aλίκη Μπέιλη, Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 233)

(Φωτογραφία: Francis Donald)

Η ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΓΙΑ «ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ». 

Η ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΗΣ ΘΕΛΗΣΗ: ΝΟΕΚ.

(Α.Μπέιλυ, Ακτίνες & Μυήσεις, 238-240)

Η ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Είδαμε με πολλούς τρόπους ότι –αυτή την εποχή– η Ιεραρχία, επειδή είναι το Άσραμ του ίδιου του Σανάτ Κουμάρα, περιέρχεται ιδιόμορφα και με μια νέα έννοια υπό την επίδραση της βουλητικής Του φύσης. Αυτό σημαίνει ότι τα Μέλη της Ιεραρχίας, καθώς είναι εξοικειωμένα με το Σχέδιο για τον άμεσο κύκλο που αντιμετωπίζουν μαζί με την ανθρωπότητα, οδηγούνται σε μια νέα και πιο “πρόσφορη” αντίληψη του θείου Σκοπού ο οποίος βρίσκεται πίσω από το Σχέδιο και το υποκινεί. Η θέληση του Θεού γίνεται σαφέστερη σ’ Αυτούς. Προσλαμβάνει πιο συγκεκριμένες γραμμές. Καθώς ο πλανητικός μας Λόγος πλησιάζει το κορυφαίο σημείο της μύησης που υφίσταται τώρα, το Άσραμ Του, η Ιεραρχία, πρέπει και πράγματι (σαν μέρος μιας κανονικής ανάπτυξης) νιώθει το αποτέλεσμα. Από τον Χριστό μέχρι το νεότερο και πιο πρόσφατα αποδεγμένο μαθητή, ο καθένας στη θέση του, όλοι ανταποκρίνονται αυξητικά στη «θέληση του Θεού».

ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΓΙΑ «ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ»
Ολόκληρη η τεχνική της εκγύμνασης μαθητών για μύηση και για απορρόφησή τους στα διάφορα Άσραμ που αποτελούν το μεγάλο Άσραμ του Κυρίου του Κόσμου, έχει μεταβληθεί.
Είναι έκδηλο στην Ιεραρχία ότι με την έλευση της Υδροχοϊκής Εποχής η ομαδική προετοιμασία, η ομαδική μύηση και η ομαδική αποδοχή πρέπει και θα αντικαταστήσουν τις παλιότερες μεθόδους. Επί δύο χιλιάδες χρόνια περίπου οι μέθοδοι αυτές αποδείχθηκαν τόσο επιτυχείς, ώστε η ένταση της ανταπόκρισης της ανθρωπότητας είναι τέτοια ώστε εκατοντάδες είναι τώρα έτοιμοι “για απορρόφηση”

Η ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΗΣ ΘΕΛΗΣΗ: ΝΟΕΚ

Όχι μόνο η ατομική προσέγγιση στην Ιεραρχία αντικαταστάθηκε από μια ομαδική προσέγγιση, αλλά διαπιστώθηκε πλέον ότι είναι δυνατό να γίνει ένα ορισμένο τμήμα της εκγύμνασης αντικειμενικό κι εξωτερικό. Απ’ όπου και η ίδρυση του Νέου Ομίλου Yπηρετών του Κόσμου.
Η τρίτη μεγάλη αλλαγή έγινε στη σχέση της Ιεραρχίας με τη Σαμπάλλα και γι’ αυτή αναγκαστικά γνωρίζετε και κατανοείτε λίγα. Θα μπορούσα ίσως να σας εκφράσω την υποκείμενη σημασία με συμβολική γλώσσα. Η ενέργεια που εκπορεύεται από τη Σαμπάλλα έχει διαιρεθεί σε δύο άμεσα και ξεχωριστά ρεύματα. Το ένα ρεύμα που ενσωματώνει τη δυναμική του σκοπού, διαχύνεται τώρα στην Ιεραρχία και στα επτά κύρια Άσραμ της· το άλλο ρεύμα που ενσωματώνει τη δυναμική της απόφασης ή της φωτισμένης ενθουσιώδους θέλησης, προσεγγίζει άμεσα την ανθρωπότητα δια του Νέου Ομίλου Yπηρετών του Κόσμου.

(Α.Μπέιλυ, Ακτίνες & Μυήσεις, 238-240)

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

1.    Το έργο της Ιεραρχίας ανά τους αιώνες είχε θεμελιωδώς τριπλή φύση:

α. Μια σταθερή προσπάθεια να εδραιώσει μια στενότερη και πιο κατανοητή σχέση με τη Σαμπάλλα.

β.  Ν’ ανελίξει – μέσα στην περιφέρεια του ιεραρχικού κέντρου – μια ζωή, ένα σχέδιο και μια τεχνική που θα εκγυμνάσει όσους βρίσκουν το δρόμο τους σε ένα Άσραμ που είναι από μόνο του μια όψη της ζωής της Ιεραρχίας.

γ.  Να παρουσιάσει τελικά μέσα στην Ιεραρχία τις ποιότητες και των επτά Ακτίνων με το μέσον των επτά κύριων Άσραμ και των συνδεόμενων κι επικουρικών τους Άσραμ.

2.    Σήμερα η σχέση της Σαμπάλλα με την Ιεραρχία είναι στενότερη από κάθε άλλη εποχή.

3.   Η αναγνώριση από ένα πολύ πιο ευρύ κοινό του γεγονότος της Ιεραρχίας· αυτή εδραίωσε ένα νέο τύπο σχέσης ανάμεσα στην Ιεραρχία και την ανθρωπότητα.

4.    Η χρήση από την Ιεραρχία της καταστροφικής όψης της θειότητας, την πρώτη Ακτίνα, με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι στην πραγματικότητα ένας δημιουργικός παράγοντας κι ένας παράγοντας ο οποίος σε τελική ανάλυση όχι μόνο αποδεσμεύει τη ζωή από τους προηγούμενους περιορισμούς της, αλλά απαιτεί επίσης – υπό το Νόμο της Ισορροπίας – τη δομητική δραστηριότητα της δεύτερης Ακτίνας.

5.   O νέος όμιλος υπηρετών του κόσμου δημιουργήθηκε σαν ένα ενδιάμεσο σώμα ανάμεσα στην Ιεραρχία και το ευρύ κοινό. Αυτός ο όμιλος διαιρείται σε δύο μικρότερους ομίλους:

α.  Εκείνους τους μαθητές και εργάτες που έχουν ήδη ολοκληρωθεί σε κάποιο Άσραμ.

β.  Τους νοήμονες κι ανθρωπιστές ζηλωτές κι εργάτες στις παγκόσμιες υποθέσεις και σε όλα τα τμήματα.

        Οι δύο αυτοί όμιλοι σχηματίζουν ενωμένα έναν πράκτορα διαβίβασης δια του οποίου μπορεί η Ιεραρχία να προσεγγίσει τις μάζες των ανθρώπων με τις νέες έννοιες, τις τεχνικές του νέου πολιτισμού και τις βασικές υποθέσεις κάτω απ’ τις οποίες η ανθρωπότητα θα προχωρήσει σε μεγαλύτερο φως.

6.    Η αναγνώριση από την ανθρωπότητα των κυριότερων προβλημάτων της και η αυξανόμενη ικανότητα του γενικού κοινού να δει αυτά τα προβλήματα με όρους της Μίας Ανθρωπότητας, του συνόλου.

7.    O νέος προσανατολισμός της ανθρώπινης οικογένειας μέσα της στην έννοια της Μίας Ανθρωπότητας και η έντονα αφυπνισμένη πνευματική απαίτηση που σήμερα διακρίνει το ανθρώπινο γένος παντού.

(Aλίκη Μπέιλη, H Eξωτερίκευση της Ιεραρχίας, σσ. 564-566 )

«Η αναγνώριση του κόσμου της έννοιας, η αναγνώριση Εκείνων που πραγματοποιούν τις παγκόσμιες υποθέσεις και μεθοδεύουν εκείνα τα βήματα που θα οδηγήσουν το ανθρώπινο γένος προς τον προκαθορισμένο του στόχο μαζί με τη σταθερά αυξανόμενη αναγνώριση του Σχεδίου εκ μέρους των μαζών».

Ποτέ δεν υπήρξε περίοδος της πλανητικής μας ιστορίας, στην οποία να διαγράφηκε τόσο μεγάλη ευκαιρία, ή στην οποία τόσο πολύ πνευματικό φως και δύναμη μπορούσαν να προσεγγισθούν και να χρησιμοποιηθούν από την ανθρωπότητα.

Η πρώτη ένδειξη αυτής της μαζικής και διαθέσιμης ενέργειας προκάλεσε το συντονισμό του Νέου Oμίλου Υπηρετών του Κόσμου πάνω στο φυσικό πεδίο. [163]

Η δεύτερη ένδειξη δημιούργησε ένα έντονο χάσμα μεταξύ των δυνάμεων του κακού και των Δυνάμεων του Φωτός· το χάσμα αυτό κατέληξε στον παγκόσμιο πόλεμο (1914-1945) και εγκαινίασε την κοχλάζουσα, συναισθηματική και ψυχιστική αναταραχή στην οποία βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα.

Η τρίτη ένδειξη ήταν η αποδέσμευση της ατομικής ενέργειας και η ανακάλυψη της μετουσίωσης της ενέργειας σε ύλη και της ύλης σε ενέργεια.

 Oι πνευματικές ενέργειες λοιπόν διείσδυσαν, απρόσωπα και με “ζωντανή εντολή αγνής πρόθεσης”, απ’ το ανώτατο σημείο του πνευματικού σκοπού στην κατώτατη όψη της ύλης, το άτομο· απέδειξαν έτσι την αλήθεια της δήλωσης ότι η ύλη είναι πνεύμα στο κατώτατο σημείο του και το πνεύμα είναι ύλη στο ανώτατο σημείο της και ότι η φαινομενική αυτή δυαδικότητα δεν αποτελεί παρά ουσιαστική ενότητα.

Η συγκέντρωση των πνευματικών δυνάμεων εντός και διαμέσου του Νέου Oμίλου Υπηρετών του Κόσμου, η πρόκληση της παγκόσμιας διαμάχης με το διασπαστικό και ταυτόχρονα ενοποιητικό της αποτέλεσμα και η αποδέσμευση ορισμένων εντυπωτικών ενεργειών της καθαυτής ύλης προς όφελος όλων των δημιουργημένων πραγμάτων στη Γη – αυτά είναι τα άμεσα αποτελέσματα της πίεσης των επισκιαζουσών πνευματικών πηγών.

Oι δυνάμεις αυτές επηρέασαν τα πνευματικά και ανθρωπιστικά άτομα του πλανήτη, σμίγοντάς τα σε έναν όμιλο στα εσωτερικά πεδία (ακόμη κι αν αυτό παραμένει ακόμη εξωτερικά μη αντιληπτό) κι έδωσαν έτσι ένα θανατηφόρο χτύπημα στη μεγάλη αίρεση της χωριστικότητας. Αυτό θα γίνει αργότερα αδιαμφισβήτητα εμφανές. Έφεραν στην επιφάνεια καθαρό κακό με τέτοιο τρόπο ώστε τα ζητήματα του καλού και του κακού έγιναν εμφανή σ’ ένα διαυγέστερο φως και οι αιτίες της ανθρώπινης δυστυχίας έλαβαν μια νέα και οξύτερη αναγνώριση· η γνώση και η ευθύνη του ανθρώπινου γένους παντού δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί. Κατέστησαν επίσης εφικτή τη χρήση της ενέργειας που ήταν φυλακισμένη στην καθαυτή ουσία· αυτή, αν χρησιμοποιηθεί σωστά, μπορεί και θα τροποποιήσει και θα μεταβάλει ολοκληρωτικά τη στάση του ανθρώπου έναντι της ζωής, την αίσθησή του για τις αξίες και την από μέρους του χρήση του χρόνου.

Όλα αυτά προκλήθηκαν απ’ ό,τι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε με ακρίβεια πρώτη καταστάλαξη. Τα αποτελέσματά της ήταν μαζικά αποτελέσματα σε πολύ μεγάλη έκταση. [164] Επηρέασαν τους πνευματικούς εργάτες και τους ανθρώπους καλής θέλησης, παράγοντας τα εξαγνιστικά πυρά του πόνου και της αγωνίας διαμέσου του πολέμου και καθιστώντας επίσης διαθέσιμη την ουσία του υλικού κόσμου. Προσπάθησα να εκφράσω το μεγαλείο των πρόσφατων γεγονότων με διάφορους τρόπους προκειμένου να εντυπώσω πάνω σ’ όλους σας την εκπληκτική φύση εκείνου που συνέβη.

Η δεύτερη καταστάλαξη πρέπει να προκληθεί πιο συνειδητά από την ίδια την ανθρωπότητα και προκειμένου να διευκολυνθεί, δόθηκε η νέα Επίκληση και για το λόγο αυτό πρέπει να διαδοθεί πλατιά.

Η καταστάλαξη πρόκειται να επέλθει με τη βαθμιαία γέννηση της θείας ιδέας στην ανθρώπινη συνείδηση. Πάνω από καθετί άλλο που χρειάζεται αυτή την εποχή είναι η αναγνώριση του κόσμου της έννοιας, η αναγνώριση Εκείνων που πραγματοποιούν τις παγκόσμιες υποθέσεις και μεθοδεύουν εκείνα τα βήματα που θα οδηγήσουν το ανθρώπινο γένος προς τον προκαθορισμένο του στόχο μαζί με τη σταθερά αυξανόμενη αναγνώριση του Σχεδίου εκ μέρους των μαζών. Oι τρεις αυτές αναγνωρίσεις πρέπει να καταδειχθούν απ’ την ανθρωπότητα και να επηρεάσουν την ανθρώπινη σκέψη και δράση, αν πρόκειται ν’ αποτραπεί η ολική καταστροφή του ανθρώπινου γένους. Πρέπει να αποτελέσουν το θέμα όλου του προπαγανδιστικού έργου που πρέπει να γίνει στη διάρκεια των επόμενων λίγων δεκαετιών – μέχρι το έτος 2025 – ένα πραγματικά σύντομο χρονικό διάστημα για την πρόκληση θεμελιακών αλλαγών στην ανθρώπινη σκέψη, επίγνωση και κατεύθυνση, αλλά – ταυτόχρονα – μια τελείως δυνατή επίτευξη υπό την προϋπόθεση ότι ο Νέος Όμιλος Υπηρετών του Κόσμου και οι άνδρες και οι γυναίκες καλής θέλησης θα εκτελέσουν ένα ευσυνείδητο έργο.

(Αλίκη Μπέιλη, Μαθητεία στην Νέα Εποχή, ΙΙ)

ΕΟΡΤΗ ΝΟΕΚ

ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019

10.00πμ - 15.00μμ

ΣΤΟΑ ΒΙΒΛΙΟΥ - (Πεσματζόγλου 5)

ΝΕΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΥΠΗΡΕΤΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Αυτός ο όμιλος δίνει στη λέξη “πνευματικός” μια πλατιά σημασία· πιστεύει ότι σημαίνει μια περιεκτική προσπάθεια για ανθρώπινη καλυτέρευση, ανύψωση και κατανόηση· της δίνει το νόημα της ανεκτικότητας, της διεθνούς συνθετικής επικοινωνίας, της θρησκευτικής περιεκτικότητας, και όλων των τάσεων της σκέψης που αφορούν την εσωτερική ανάπτυξη του ανθρώπινου όντος.

Είναι συνεπώς ένας όμιλος χωρίς ορολογία ή Βίβλο οποιουδήποτε είδους· δεν έχει πιστεύω ούτε δογματικές διατυπώσεις της αλήθειας. Η παρόρμηση που παρακινεί τον καθένα και όλους είναι η αγάπη του Θεού όπως πραγματώνεται στην αγάπη των συνανθρώπων τους. Ξέρουν την αληθινή έννοια της αδελφοσύνης, χωρίς διάκριση φυλής. Οι ζωές τους είναι ζωές εκούσιας υπηρεσίας που παρέχεται με ολοκληρωτική αφιλαυτία και χωρίς επιφυλάξεις.

(Aλίκη Μπέιλη, Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας)

«Είμαι η αιώνια αιτία κάθε σχέσης. Είμαι και υπάρχω». Ο δυαδισμός της δεύτερης ακτίνας γίνεται αντιληπτός πρώτη φορά στον πέμπτο οίκο απ’ τον άνθρωπο, την ενσωματωμένη πέμπτη αρχή.

Ο ΠΛΟΥΤΩΝ που διαβιβάζει την πρώτη ακτινική ενέργεια, κυβερνά το Σκορπιό, το ζώδιο της μαθητείας, του ανθρώπου που είναι έτοιμος για τη συγχώνευση η οποία επέρχεται δια της επιρροής των ιερών πλανητών και κυβερνά τον οίκο των μεγάλων χωρισμών και του θανάτου. “Το βέλος του Θεού διαπερνά την καρδιά κι έρχεται ο θάνατος.” Αλλά σ’ αυτή τη σχέση πρέπει να θυμάστε ότι ο θάνατος επέρχεται σαφώς από την ψυχή. Είναι η ψυχή που εκτοξεύει το βέλος του θανάτου. (Το υψωμένο βέλος είναι το αστρολογικό σύμβολο του Πλούτωνα.)

Είναι δύσκολο ακόμη και για έναν προχωρημένο μαθητή να κατανοήσει αυτή την εποχή τη φύση του ανθρώπου όταν θα έχει απορρίψει κάθε φυσική διαμάχη απ’ τη συνειδητή εμπειρία της ζωής του και όταν η παρόρμηση για σύγκρουση (στο φυσικό πεδίο) θα έχει σβήσει ολοκληρωτικά από την ανθρώπινη συνείδηση. Το πεδίο μάχης θα μετατοπισθεί τότε σε άλλες περιοχές επίγνωσης και το αποτέλεσμά του – στην ανθρωπότητα σαν σύνολο – αποτελεί την αιτία της επιλογής του ειδικού αυτού ομίλου μέσω του οποίου θα μπορέσουν να επιλυθούν και να αντιμετωπισθούν τα προβλήματα που θα προκύψουν από τις μεταβληθείσες συνθήκες. Oι άνθρωποι θα πρέπει να εκπαιδευθούν για μια κατάσταση μαθητείας ακόμη πιο νέα και διαφορετική απ’ τον τύπο που παρουσίασα αυτή την εποχή και ο οποίος διαφέρει ριζικά απ’ ό,τι δόθηκε προηγουμένως.

O ασραμικός αυτός μερισμός είναι μια απ’ τις μεγάλες αποζημιώσεις της μαθητείας. Μέσα απ’ αυτόν μπορεί πρόσθετο φως να γίνει “αποκρυφιστικά ανεκτό”. Θα ήθελα να συλλογισθείτε αυτή τη φράση. Μεγάλη ενωμένη ισχύς μπορεί να εφαρμοσθεί στην υπηρεσία του Σχεδίου και η αποκρυφιστική σημασία των λόγων: “Η ισχύς μου είναι ίση με την ισχύ δέκα, γιατί η καρδιά μου είναι αγνή” μπορεί να κατανοηθεί. Η τελειοποιημένη ισχύς του Άσραμ (που συμβολίζεται με τον αριθμό 10) γίνεται διαθέσιμη στο μαθητή του οποίου η αγνότητα της καρδιάς του επέτρεψε να διεισδύσει στο Άσραμ· η γνώση του μετουσιώνεται ταχύτερα σε σοφία καθώς ο νους του υπόκειται στην επίδραση της ανώτερης κατανόησης Εκείνων με τους Oποίους συνδέεται· βαθμιαία αρχίζει να συνεισφέρει το δικό του μερίδιο φωτός και κατανόησης σ’ εκείνους που τώρα εισέρχονται και σ’ εκείνους που είναι ίσοι του.

ΝΟΕΚ & ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ

Ποια είναι η πηγή της κύριας καθοδήγησης μου αυτή τη στιγμή;
Ποιον τύπο προσωπικότητας θέλω να δημιουργήσω;
Ποια είναι η φύση της ‘κατοικίας’ που θέλω να δημιουργήσω;
Τι θέλω να δω όταν κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη;
Ποιες είναι οι ευθύνες μου απέναντι στον πλανήτη;
Ποια πατρίδα έχω δημιουργήσει;
Τί λένε τα ιστορικά βιβλία σε όσους/όσες έρθουν μετά από μένα γι` αυτή την περίοδο της Ανθρωπότητας;
Ποιο μέρος της θειότητας ή ποια μεγάλη ιδεολογία εκφράζω εγώ σήμερα; (Η.Ζ.)

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ
ΜΕΡOΣ ΧΙ

Στην τελευταία μας σειρά οδηγιών συνόψισα ή συγκέντρωσα όλους τους διαλογισμούς (επτά σε αριθμό) που έδωσα στον όμιλο. Προσπάθησα να σας δείξω την ακολουθία των κρίσιμων σημείων στη ζωή του ανθρώπου που εκπαιδεύεται για μύηση. O τελευταίος απ’ τους διαλογισμούς αυτούς ονομαζόταν O Σταυρός σαν Έκφραση της Κατακόρυφης και της Oριζόντιας Ζωής. Αυτή απεικονίσθηκε με τους δύο σταυρούς:
Στα δύο αυτά σύμβολα της ζωής του μαθητή επιδιώκω πλέον να προσθέσω ακόμη ένα, που είναι σύμβολο της στάσης που θα έπρεπε να έχετε στη διάρκεια του κύκλου που εισέρχεσθε τώρα.
Θα δείτε ότι συνδύασα τους δύο σταυρούς της κατακόρυφης και οριζόντιας ζωής με το σταυρό της Ανθρωπότητας και πρόσθεσα επίσης έναν κύκλο στην κορυφή και των τριών. Τι άραγε σημαίνει αυτό, αδελφέ μου; Υποδηλώνει τα παρακάτω:

1. Ότι η κατακόρυφη ζωή της πνευματικής επαφής με το Άσραμ διατηρείται συνεχώς με διαλογισμό, προσευχή και συγκέντρωση.
2. Ότι η οριζόντια ζωή της υπηρεσίας διατηρείται με ίση φροντίδα κι ότι υπάρχει ένα σταθερό ρεύμα σχεδιασμένης ενέργειας που κατευθύνεται σε όλους εκείνους που χρειάζονται βοήθεια.
3. Το μακρύ σκέλος του τριπλού σταυρού συμβολίζει το μαθητή που πρέπει να κατέλθει στα μεγάλα βάθη της ανθρώπινης ζωής με σκοπό να προετοιμάσει τις μάζες για την επανεμφάνιση του Χριστού και την εξωτερίκευση της Ιεραρχίας.
4. Η σφαίρα στην κορυφή του σταυρού απεικονίζει τη “θέση της συνείδησης του μαθητή”. Η ζωή του της περισυλλογής, της συνεχούς επίγνωσης και της σταθερής εστίασης της προσοχής του είναι ανώτερη από την κατακόρυφη ζωή του ζηλωτή, από την οριζόντια ζωή του της υπηρεσίας και υποδεικνύει το μέτρο της συνειδητής του δραστηριότητας στο Άσραμ. Μην ξεχνάτε ότι ένα Άσραμ της Ιεραρχίας βρίσκεται σε υψηλότερο πεδίο από εκείνο της ψυχής.
Κατά συνέπεια είναι ζωντανός και ενεργός σε τρία επίπεδα δραστηριότητας ταυτόχρονα και βρίσκεται στη διαδικασία εκδήλωσης – στο μέτρο που εξαρτάται απ’ αυτόν και το επιτρέπει ο βαθμός της μαθητείας του – των τριών θείων όψεων: της όψης Θέληση, που διέπει το έργο του μέσα στην Ιεραρχία σε σχέση με το επερχόμενο μεγάλο κίνημα· της όψης Αγάπη, που διέπει την κατακόρυφη ζωή του και παράγει πνευματική σταθερότητα στη μορφή· της όψης Νοημοσύνη, που διέπει την οριζόντια ζωή του και τον καθιστά συνετό υπηρέτη των συνανθρώπων του. Τέλος η μακριά γραμμή απ’ το σημείο της ακτινοβόλου πνευματικής εστίασης συμβολίζει την Ατραπό από το ύψιστο σημείο επίτευξης του μαθητή μέχρι το κατώτατο σημείο της υπηρεσίας.
Θα προσέξετε επίσης στο σύμβολο αυτό ότι το δευτερεύον σημείο εστίασης εμφανίζεται εκεί που συναντώνται όλες οι γραμμές και διασταυρώνονται μεταξύ τους. Το σημείο αυτό αντιπροσωπεύει την προσωπικότητα του μαθητή μέσα στην οποία πρέπει να διαχυθεί η ανώτερη ακτινοβολία κι απ’ την οποία η πνευματική ενέργεια εκτείνεται σε όλες τις πλευρές. Ακόμη, αν μελετήσετε και σκεφθείτε για λίγο, θα σας γίνει φανερό ότι ο σταυρός αυτός προσεγγίζεται ορθά μόνο από (ή συμβολίζει) τον άνθρωπο που δόμησε (ή βρίσκεται στη διαδικασία δόμησης) την ανταχκάρανα. Εφόσον η γέφυρα αυτή δεν έχει δημιουργηθεί, η συνείδηση του ζηλωτή δεν μπορεί να εστιασθεί στο Άσραμ ή στα ενορατικά επίπεδα συνείδησης.

Μπορείτε λοιπόν να δείτε γιατί έδωσα τη διδασκαλία για την Ανταχκάρανα. Έγινε με σκοπό να πραγματοποιηθεί από σας, συστηματικά κι επιστημονικά, η ολοκλήρωση της ανταχκάρανα. Δεν πρόκειται συνεπώς να επαναλάβω εδώ τις οδηγίες· τις έχετε και πρέπει να τις ακολουθήσετε προσεκτικά, έχοντας υπόψη ότι τουλάχιστον γεφυρώσατε σε κάποιο βαθμό το χάσμα ανάμεσα στην προσωπικότητα και την Πνευματική Τριάδα κι ότι είναι αναγκαίο για σας να ολοκληρώσετε και να ενισχύσετε τη Γέφυρα του Oυράνιου Τόξου κι έπειτα να τη χρησιμοποιείτε με ευκολία.
O συμβολισμός της ανταχκάρανα τείνει να περιπλέξει άσχημα τη σύλληψη της πραγματικής της φύσης. Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι όπως ακριβώς η ψυχή δεν είναι ένας δωδεκαπέταλος λωτός που επιπλέει σε νοητική ύλη, αλλά είναι στην πραγματικότητα ένας στρόβιλος δύναμης ή δώδεκα ενεργειών που συγκρατούνται από τη θέληση της πνευματικής οντότητας (της Ενάδας στο δικό της πεδίο), έτσι και η ανταχκάρανα δεν είναι μια σειρά από ενεργειακά νήματα που υφαίνονται αργά από την ψυχικά εμποτισμένη προσωπικότητα και συναντώνται με τα αντίστοιχα νήματα που προβάλλονται από την Πνευματική Τριάδα, αλλά είναι στην πραγματικότητα μια κατάσταση επίγνωσης. Τα σύμβολα αυτά είναι αληθείς και ζώσες μορφές που δημιουργήθηκαν απ’ το μαθητή με τη δύναμη της σκέψης, αλλά – σε χρόνο και χώρο – δεν έχουν αληθινή ύπαρξη. Η μόνη αληθινή ύπαρξη είναι η Ενάδα στο δικό της πεδίο, ενεργός, εκφραστική Θέληση σε ανάδυση και μετά ενεργός Αγάπη στην εδραίωση σχέσεων κι εξίσου ενεργός Νοημοσύνη στη χρήση των δύο ανώτερων ενεργειών. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι η ενέργεια της νοημοσύνης που εστιάζεται στο νου, είναι όργανο ή πράκτορας εφαρμογής των δύο άλλων εναδικών ενεργειών.

Όταν ο ήλιος προχωρήσει στον οίκο του υπηρετούντος ανθρώπου, η οδός της ζωής παίρνει τη θέση της οδού του έργου. Τότε το δένδρο της ζωής μεγαλώνει ώσπου τα κλαδιά του να στεγάσουν όλους τους υιούς των ανθρώπων. Η οικοδόμηση του Ναού και η μεταφορά των λίθων σταματά. Τα αναπτυγμένα δένδρα φαίνονται· τα οικοδομήματα εξαφανίζονται. Ας προχωρήσει ο ήλιος στον προκαθορισμένο του τόπο και σ’ αυτή τη μέρα και γενεά μεριμνήστε για τις ρίζες της ανάπτυξης».

Μικρές ομάδες θ’ αναπηδήσουν εδώ και εκεί, τα μέλη των οποίων θ’ ανταποκρίνονται στο νέο φθόγγο και η ανάπτυξή τους στον παγκόσμιο όμιλο θα επιτηρείται από έναν ή περισσότερους εργαζόμενους μαθητές. Αλλά οι τελευταίοι δε θα οργανώνουν τις ομάδες· θα μεγαλώνουν όπως ένας άνθρωπος σ’ ένα μέρος και ένας άλλος σ’ ένα άλλο μέρος ξυπνά μπροστά στο νέο όραμα ή έρχεται σ’ ενσάρκωση για να πάρει τη θέση του στο έργο και να φέρει τη νέα εποχή. Οι ομάδες αυτές δε θα δείξουν καμία αίσθηση χωριστικότητας· δε θα έχουν επίγνωση προσωπικής ή ομαδικής φιλοδοξίας· θ’ αναγνωρίζουν την ενότητά τους με όλα όσα υπάρχουν και θα στέκουν μπροστά στον κόσμο σαν παραδείγματα αγνής ζωής, εποικοδομητικού έργου, δημιουργικής δραστηριότητας, υποτασσόμενες στο γενικό σκοπό, ομορφιά και περιεκτικότητα. Ίσως στα πρώτα στάδια της ολοκλήρωσης να τις περιγράφουν καλύτερα οι λέξεις φιλικότητα και συνεργατικότητα. Δε θα ενδιαφέρονται για δόγματα ή δοξασίες και δε θα έχουν συνθήματα. Το εξέχον χαρακτηριστικό τους θα είναι η ατομική και ομαδική απαλλαγή από το επικριτικό πνεύμα. Αυτή η μη-επίκριση δε θα προκύπτει από ανικανότητα να βλέπουν τα λάθη, ή από αποτυχία να ανταποκριθούν σε μια ιδέα· το ψεύδος, η ακαθαρσία και η αδυναμία θα αναγνωρίζονται για ό,τι είναι, αλλά όταν σημειώνονται θα χρησιμεύουν μόνο για να εφελκύουν ένα πνεύμα βοήθειας με αγάπη.

Λίγο-λίγο οι ομάδες αυτές θα φτάσουν να γνωρίσουν η μια την άλλη και να συναντώνται σε καθορισμένες ώρες και τόπους. Θα προσέρχονται στις αμοιβαίες αυτές συνόδους χωρίς επιθυμία να εντυπωσιάσουν η μια την άλλη και χωρίς τη σκέψη της σχετικής αριθμητικής ισχύος· [427] δε θα δείχνουν φιλοδοξία ν’ αυξήσουν τις τάξεις τους. Πώς θα μπορούσαν να το κάνουν όταν ξέρουν ότι όλες είναι μέλη ενός παγκόσμιου Ομίλου; Δε θα έχουν να μεταδώσουν διδασκαλία δογματικής φύσης και δε θα επιδιώκουν να δείξουν γνώση. Θα συναντώνται αποκλειστικά για να συζητήσουν τρόπους παγκόσμιας αρωγής, τη δημιουργία μιας βάσης τόσο οικουμενικής και απαρτιζόμενης από τέτοιες βασικές αλήθειες ώστε να μπορεί να παρουσιάζεται με ποικίλες μεθόδους και να χρησιμοποιεί πολλές ορολογίες. Θα προσπαθούν να χρησιμοποιούν η μια τους όρους της άλλης, και να εξοικειωθούν η μια με την προσέγγιση της άλλης στην πραγματικότητα και στο συμβολισμό.

(Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας)