Tι άραγε πρέπει να επιτευχθεί κάθε βαρυσήμαντη πανσέληνο του Mαΐου; Θα αναφέρω τους αντικειμενικούς σκοπούς διαδοχικά και κατά σειρά σπουδαιότητας και με όση διαύγεια και συντομία επιτρέπει το δυσνόητο αυτό ζήτημα:

1. Aποδέσμευση ορισμένων ενεργειών που μπορούν να επηρεάσουν δυναμικά την ανθρωπότητα κι αν αποδεσμευθούν, θα διεγείρουν το πνεύμα της αγάπης, της αδελφοσύνης και της καλής θέλησης στη γη. Oι ενέργειες αυτές είναι το ίδιο συγκεκριμένες και πραγματικές όσο εκείνες οι ενέργειες με τις οποίες ασχολείται η επιστήμη και τις ονομάζει “κοσμικές ακτίνες”. Mιλώ για πραγματικές ενέργειες κι όχι για συναισθηματικά επιθυμητές αφαιρέσεις.
2. Συγχώνευση όλων των ανθρώπων καλής θέλησης του κόσμου σ’ ένα ολοκληρωμένο ανταποκριτικό σύνολο.
3. Eπίκληση και ανταπόκριση ορισμένων μεγάλων Όντων των Οποίων το έργο μπορεί και θα γίνει εφικτό αν ο πρώτος αντικειμενικός σκοπός επιτευχθεί με την εκπλήρωση του δεύτερου αντικειμενικού σκοπού. Συλλογισθείτε αυτή τη σύνθεση των τριών αντικειμενικών σκοπών. Tι όνομα δίνουμε σ’ αυτές τις Zωντανές Δυνάμεις δεν έχει καμιά σημασία. Mπορούν να θεωρηθούν σαν αντιβασιλείς του Θεού, οι Oποίοι μπορούν και θα συνεργασθούν με το Πνεύμα της Zωής και της Aγάπης πάνω στον πλανήτη μας, τον Έναν στον Oποίο ζούμε και κινούμεθα και υπάρχουμε. Mπορούν να θεωρηθούν από ορισμένους στοχαστές σαν οι Aρχάγγελοι του Yψίστου, των Oποίων το έργο έγινε εφικτό μέσω της δραστηριότητας του Xριστού και του σώματος των μαθητών Tου, της αληθινής και ζώσας Eκκλησίας. Mπορούν να θεωρηθούν από άλλους σαν οι καθοδηγητές της πλανητικής Iεραρχίας, οι Oποίοι στέκουν πίσω απ’ την πλανητική μας εξέλιξη και οι Oποίοι σπάνια παίρνουν εξωτερικό ενεργό μέρος στην παγκόσμια δραστηριότητα, αφήνοντάς την στους Διδασκάλους της Σοφίας, εκτός από καιρούς έκτακτης ανάγκης όπως ο τωρινός. Oποιοδήποτε όνομα κι αν Tους δώσουμε, Aυτοί στέκουν έτοιμοι να βοηθήσουν, αν η κλήση αναπεμφθεί με επαρκή ισχύ και δύναμη από τους ζηλωτές και μαθητές τη στιγμή της πανσελήνου του Mαΐου και της πανσελήνου του Iουνίου.
4. Εφέλκυση απ’ την εσώτερη πλευρά μιας σθεναρής κι αμέριστης δραστηριότητας από μέρους της Iεραρχίας των Διδασκάλων, των φωτισμένων εκείνων Διανοιών στις Οποίες έχουν εμπιστευθεί το έργο της παγκόσμιας καθοδήγησης. Eίναι επιθυμητή η ανταποκριτικότητα και μπορεί να επιτευχθεί ανάμεσα στις ακόλουθες τρεις ομάδες:

α. Tην αναμένουσα και (την εποχή αυτή) ανυπόμονη Iεραρχία – ανυπόμονοι γιατί ακόμη κι Aυτοί δεν μπορούν να πουν πώς θα αντιδράσει η ανθρωπότητα και κατά πόσο οι άνθρωποι θα είναι αρκετά συνετοί ώστε να επωφεληθούν από την προσφερόμενη ευκαιρία. Στέκουν οργανωμένοι υπό τη διεύθυνση του Xριστού, του Διδασκάλου όλων των Διδασκάλων κι επίσης Δασκάλου αγγέλων κι ανθρώπων. Αποτελεί τον άμεσο μεσολαβητή μεταξύ της γης και του Bούδδα ο Oποίος με τη σειρά Tου είναι ο καθαγιασμένος μεσολαβητής ανάμεσα σε ολόκληρη την αναμένουσα Iεραρχία και τις άγρυπνες Δυνάμεις.

β. Tο Nέο Όμιλο Yπηρετών του Κόσμου, που απαρτίζεται αυτή την εποχή από όλους εκείνους τους ευαίσθητους και καθαγιασμένους υπηρέτες της φυλής, των οποίων αντικειμενικός σκοπός είναι η παγκόσμια ειρήνη, οι οποίοι επιδιώκουν την εδραίωση της καλής θέλησης στη γη σαν βάση της μελλοντικής ζωής και της παγκόσμιας διεύρυνσης. Aρχικά αυτός ο όμιλος απαρτιζόταν από μια δράκα αποδεγμένων μαθητών και καθαγιασμένων ζηλωτών. Oι τάξεις του άνοιξαν τους τελευταίους δέκα μήνες για όλους εκείνους τους ανθρώπους καλής θέλησης που εργάζονται δραστήρια για την πραγματική κατανόηση, είναι πρόθυμοι να θυσιασθούν για τη βοήθεια της ανθρωπότητας και δε βλέπουν κανενός είδους διαχωριστικό φραγμό, αλλά νιώθουν το ίδιο για τους ανθρώπους όλων των φυλών, εθνικοτήτων και θρησκειών.

γ. Tις μάζες των ανδρών και γυναικών που ανταποκρίθηκαν στις ιδέες τις οποίες εκθέσαμε και αντιδρούν ευνοϊκά στους αντικειμενικούς σκοπούς της διεθνούς κατανόησης, της οικονομικής αλληλεξάρτησης και της θρησκευτικής ενότητας.

Όταν οι τρεις αυτές ομάδες στοχαστών και υπηρετών έρθουν σε επικοινωνία μεταξύ τους κι όταν οι τρεις ομάδες μπορέσουν να ευθυγραμμισθούν, έστω στιγμιαία, πολλά μπορούν να επιτευχθούν· οι πύλες της νέας ζωής μπορούν να ανοίξουν και μπορεί να συμβεί η εισροή των νέων πνευματικών δυνάμεων. Αυτός είναι ο Oμαδικός αντικειμενικός σκοπός και ιδέα.

(Α. Μπέιλη, Εσωτερική Ψυχολογία ΙΙ)

The Great Bell Chant (The End of Suffering) με ελληνικούς υπότιτλους.

Στην αγγλική γλώσσα το ling στο ΥοuΤube είναι: 

https://www.youtube.com/watch?v=F1ZwaEzMtJw&t=11s

 Το Φεστιβάλ του Βεσάκ τελείται επί αιώνες στην κοιλάδα των Ιμαλαΐων […] για να:

1. Υποστηρίξει το γεγονός της φυσικής ύπαρξης του Χριστού ανάμεσά μας από τη λεγόμενη αναχώρησή Του.
2. Αποδείξει (στο φυσικό πεδίο) την πραγματική αλληλεγγύη της Ανατολικής και Δυτικής προσέγγισης στο Θεό. Τόσο ο Χριστός όσο και ο Βούδας είναι παρόντες στην τελετή.
3. Ορίσει ένα σημείο εκκίνησης κι έναν τόπο συνάντησης για εκείνους που κάθε χρόνο – με σύνθεση και συμβολικά – συνδέονται κι εκπροσωπούν τον Οίκο του Πατρός, το Βασίλειο του Θεού και την Ανθρωπότητα. [46]
4. Καταδείξει τη φύση του έργου του Χριστού ως του μεγάλου κι εκλεκτού Μεσολαβητή που εκπροσωπεί την Πνευματική Ιεραρχία και είναι ο Αρχηγός του Νέου Ομίλου Υπηρετών του Κόσμου. Στο Πρόσωπό Του εκφράζει το αίτημά τους για αναγνώριση της πραγματικής ύπαρξης της Βασιλείας του Θεού εδώ και τώρα.

Ίσως ένα από τα κύρια μηνύματα σε όσους/ες διαβάζουν αυτά τα λόγια είναι η μεγάλη αλήθεια και το γεγονός της φυσικής Παρουσίας στη Γη αυτή την εποχή του Χριστού, της ομάδας των μαθητών/τριών κι επιτελών Του, των αντιπροσωπευτικών δραστηριοτήτων Τους υπέρ του ανθρώπινου γένους και της στενής Τους σχέσης. Η σχέση αυτή προβάλλει σε ορισμένες μεγάλες πνευματικές γιορτές κατά τις οποίες η εκδηλωνόμενη σχέση δεν περιλαμβάνει μόνο το Βασίλειο του Θεού –ΙΕΡΡΧΙΑ–, αλλά επίσης τον Πατέρα και τον Οίκο του Πατρός –ΣΑΜΠΑΛΛΑ–. Έχουμε το Φεστιβάλ του Πάσχα, το Φεστιβάλ του Βούδα ο Οποίος σε φυσική Παρουσία εκφράζει την πνευματική αλληλεγγύη του πλανήτη μας και το Φεστιβάλ του Ιουνίου, το ιδιάζον Φεστιβάλ του Χριστού, όπου –ως αρχηγός του Νέου Ομίλου Υπηρετών του Κόσμου– χρησιμοποιεί τη νέα Επίκληση υπέρ όλων των ανθρώπων καλής θέλησης σ’ όλες τις χώρες· ταυτόχρονα συλλέγει τις εμβρυώδεις κι ανέκφραστες δεήσεις εκείνων των μαζών που αναζητούν ένα νέο και καλύτερο τρόπο ζωής. Ζητούν αγάπη στην καθημερινή ζωή, ορθές ανθρώπινες σχέσεις και μια κατανόηση του υποκείμενου Σχεδίου.

(Α. Μπέιλη, Η Επανεμφάνιση του Χριστού)

Η «Οδός της Ανάστασης»…

Στη μαγνητική δύναμη της θέλησης αναφερόταν ο Χριστός όταν έλεγε, «καν εγώ υψωθήσομαι, πάντας ελκύσει προς εμαυτόν». Δεν αναφέρεται στη σταύρωση, αλλά στη μαγνητική θέληση του Χριστού να ελκύσει όλους τους ανθρώπους με τη δύναμη της ζωής του ενοικούντος Χριστού σε κάθε καρδιά, έξω από τον κόσμο των υλικών αξιών στον κόσμο των πνευματικών αναγνωρίσεων. Δε σχετίζεται με το θάνατο αλλά με τη ζωή· δεν αναφέρεται στο σταυρό αλλά στην ανάσταση. Ο βασικός τόνος της Χριστιανικής θρησκείας στο παρελθόν υπήρξε ο θάνατος που συμβολίζεται με το θάνατο του Χριστού και διαστρεβλώθηκε πολύ από τον Απ. Παύλο στην προσπάθειά του να σμίξει τη νέα θρησκεία που έφερε ο Χριστός, με την παλιά αιματηρή θρησκεία των Εβραίων. Στον κύκλο που θα εγκαινιάσει ο Χριστός μετά την επανεμφάνισή Του, στόχος της όλης θρησκευτικής διδασκαλίας στον κόσμο θα είναι η ανάσταση του πνεύματος στο ανθρώπινο γένος· η έμφαση θα δοθεί στη ζωντάνια της Χριστικής φύσης σε κάθε ανθρώπινο ον και στη χρήση της θέλησης για να επιτευχθεί αυτή η ζώσα μεταμόρφωση της κατώτερης φύσης. Η απόδειξή της θα είναι ο αναστάς Χριστός. Αυτή η “Οδός της Ανάστασης” είναι η ακτινοβόλος Οδός, η φωτεινή Οδός που οδηγεί από μια μεγάλη έκφραση της θειότητας στον άνθρωπο σε άλλη· είναι η οδός που εκφράζει το φως της νοημοσύνης, την ακτινοβόλο ουσία της αληθινής αγάπης και την άκαμπτη θέληση που δεν επιτρέπει ήττα ή υποχώρηση. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που θα διακηρύξουν τη Βασιλεία του Θεού.

(Η Επανεμφάνιση του Χριστού)

Tα "ενδύματα" του Βούδα

[…] Υπάρχει στην Ανατολή ένας αρχαίος μύθος που έχει σήμερα εφαρμογή και κρατά το κλειδί της σχέσης του Χριστού και του Βούδδα· αφορά κάποια υπηρεσία την οποία, σύμφωνα με το μύθο, θα προσφέρει ο Βούδδας στον Χριστό. Σε συμβολική μορφή ο μύθος λέει ότι όταν ο Βούδδας έφθασε στη φώτιση και η εμπειρία στη Γη δεν είχε πλέον τίποτε να Του διδάξει, προείδε την εποχή όπου ο Αδελφός Του, ο Χριστός, θα εργαζόταν στη Μεγάλη Υπηρεσία, όπως λέγεται. Για να βοηθήσει λοιπόν τον Χριστό, άφησε πίσω Του (για χρήση Του) ό,τι ονομάζεται μυστηριωδώς “τα ενδύματά Του”. [101] Κληροδότησε και άφησε σε κάποιο ασφαλές μέρος το σύνολο της συναισθηματικής-ενορατικής Του φύσης που καλείται από μερικούς αστρικό σώμα και το σύνολο της γνώσης και της σκέψης Του που καλείται νους ή νοητικό Του σώμα. Αυτά, λέει ο μύθος, θα τα αναλάβει ο Ερχόμενος και θ’ αποδειχθούν χρήσιμα γιατί θα συμπληρώσουν το συναισθηματικό και νοητικό εξοπλισμό του Χριστού και θα Του παράσχουν ό,τι χρειάζεται ως Δάσκαλος της Ανατολής και της Δύσης. Θα μπορέσει τότε με δύναμη κι επιτυχία να ενατενίσει το μελλοντικό έργο Του και να επιλέξει τους εργάτες Του. Κάτι από την ίδια αυτή ιδέα λανθάνει στην παραίνεση που δίνεται στην Καινή Διαθήκη, “τούτο γαρ φρονείσθω εν υμίν ό και εν Χριστώ”. (Φιλ. 2.5.)

    Έτσι ο Χριστός με τις συγχωνευμένες ενέργειες της αγάπης και της σοφίας, με τη βοήθεια του Αβατάρ της Σύνθεσης και του Βούδδα και υπό την επιρροή του Πνεύματος της Ειρήνης και της Ισορροπίας θα μπορέσει να χειρισθεί και να διευθύνει τις ενέργειας που θα δημιουργήσουν τον επερχόμενο νέο πολιτισμό. Θα δει να φανερώνεται μπροστά στα μάτια Του η αληθινή ανάσταση – η ανάδυση του ανθρώπινου γένους από τη φυλακή στο σπήλαιο του υλισμού. Έτσι “από του πόνου της ψυχής αυτού, δείξαι αυτώ φως”. (Ησ. 53.9.) [102]

(H επανεμφάνιση του Χριστού)

[…] Οι ερμηνευτές του Ευαγγελίου και πολλοί μαθητές της Χριστιανικής θρησκείας […] έδωσαν έμφαση στο θάνατο της προσωπικότητας, ενώ όταν ο Χριστός βίωσε το “μεγάλο κενό του σκότους” και φώναξε δυνατά το απόκρυφο μάντραμ “Θεέ Μου, Θεέ Μου, ίνα τί με εγκατέλιπες”, ταυτόχρονα αναγνώρισε τη διάκριση ως προς το “χιτώνα της δόξας” Του (που συμβολίζεται με το διαμερισμό των ενδυμάτων Του από τη Ρωμαϊκή φρουρά) και επέστησε επίσης την προσοχή όλων των μελλοντικών μαθητών και μυημένων στην εξαφάνιση της “μεσαίας αρχής”, της ψυχής· πρόβαλε (στον κόσμο της συνείδησης) την αναγνώριση που πρέπει να επέλθει ως προς τον Πατέρα ή την Ενάδα. Η μεγάλη αυτή διάλυση αποκορυφώνεται για μας τη στιγμή της τρίτης μύησης όταν το Φως της Ενάδας εξαλείφει το φως της ψυχής και το υλικό ατομικό φως της τριπλής προσωπικότητας.

(Μαθητεία στη Νέα Εποχή, τ. ΙΙ)