The Great Bell Chant (The End of Suffering) με ελληνικούς υπότιτλους.

Στην αγγλική γλώσσα το ling στο ΥοuΤube είναι: 

https://www.youtube.com/watch?v=F1ZwaEzMtJw&t=11s

 Το Φεστιβάλ του Βεσάκ τελείται επί αιώνες στην κοιλάδα των Ιμαλαΐων […] για να:

1. Υποστηρίξει το γεγονός της φυσικής ύπαρξης του Χριστού ανάμεσά μας από τη λεγόμενη αναχώρησή Του.
2. Αποδείξει (στο φυσικό πεδίο) την πραγματική αλληλεγγύη της Ανατολικής και Δυτικής προσέγγισης στο Θεό. Τόσο ο Χριστός όσο και ο Βούδας είναι παρόντες στην τελετή.
3. Ορίσει ένα σημείο εκκίνησης κι έναν τόπο συνάντησης για εκείνους που κάθε χρόνο – με σύνθεση και συμβολικά – συνδέονται κι εκπροσωπούν τον Οίκο του Πατρός, το Βασίλειο του Θεού και την Ανθρωπότητα. [46]
4. Καταδείξει τη φύση του έργου του Χριστού ως του μεγάλου κι εκλεκτού Μεσολαβητή που εκπροσωπεί την Πνευματική Ιεραρχία και είναι ο Αρχηγός του Νέου Ομίλου Υπηρετών του Κόσμου. Στο Πρόσωπό Του εκφράζει το αίτημά τους για αναγνώριση της πραγματικής ύπαρξης της Βασιλείας του Θεού εδώ και τώρα.

Ίσως ένα από τα κύρια μηνύματα σε όσους/ες διαβάζουν αυτά τα λόγια είναι η μεγάλη αλήθεια και το γεγονός της φυσικής Παρουσίας στη Γη αυτή την εποχή του Χριστού, της ομάδας των μαθητών/τριών κι επιτελών Του, των αντιπροσωπευτικών δραστηριοτήτων Τους υπέρ του ανθρώπινου γένους και της στενής Τους σχέσης. Η σχέση αυτή προβάλλει σε ορισμένες μεγάλες πνευματικές γιορτές κατά τις οποίες η εκδηλωνόμενη σχέση δεν περιλαμβάνει μόνο το Βασίλειο του Θεού –ΙΕΡΡΧΙΑ–, αλλά επίσης τον Πατέρα και τον Οίκο του Πατρός –ΣΑΜΠΑΛΛΑ–. Έχουμε το Φεστιβάλ του Πάσχα, το Φεστιβάλ του Βούδα ο Οποίος σε φυσική Παρουσία εκφράζει την πνευματική αλληλεγγύη του πλανήτη μας και το Φεστιβάλ του Ιουνίου, το ιδιάζον Φεστιβάλ του Χριστού, όπου –ως αρχηγός του Νέου Ομίλου Υπηρετών του Κόσμου– χρησιμοποιεί τη νέα Επίκληση υπέρ όλων των ανθρώπων καλής θέλησης σ’ όλες τις χώρες· ταυτόχρονα συλλέγει τις εμβρυώδεις κι ανέκφραστες δεήσεις εκείνων των μαζών που αναζητούν ένα νέο και καλύτερο τρόπο ζωής. Ζητούν αγάπη στην καθημερινή ζωή, ορθές ανθρώπινες σχέσεις και μια κατανόηση του υποκείμενου Σχεδίου.

(Α. Μπέιλη, Η Επανεμφάνιση του Χριστού)

Η «Οδός της Ανάστασης»…

Στη μαγνητική δύναμη της θέλησης αναφερόταν ο Χριστός όταν έλεγε, «καν εγώ υψωθήσομαι, πάντας ελκύσει προς εμαυτόν». Δεν αναφέρεται στη σταύρωση, αλλά στη μαγνητική θέληση του Χριστού να ελκύσει όλους τους ανθρώπους με τη δύναμη της ζωής του ενοικούντος Χριστού σε κάθε καρδιά, έξω από τον κόσμο των υλικών αξιών στον κόσμο των πνευματικών αναγνωρίσεων. Δε σχετίζεται με το θάνατο αλλά με τη ζωή· δεν αναφέρεται στο σταυρό αλλά στην ανάσταση. Ο βασικός τόνος της Χριστιανικής θρησκείας στο παρελθόν υπήρξε ο θάνατος που συμβολίζεται με το θάνατο του Χριστού και διαστρεβλώθηκε πολύ από τον Απ. Παύλο στην προσπάθειά του να σμίξει τη νέα θρησκεία που έφερε ο Χριστός, με την παλιά αιματηρή θρησκεία των Εβραίων. Στον κύκλο που θα εγκαινιάσει ο Χριστός μετά την επανεμφάνισή Του, στόχος της όλης θρησκευτικής διδασκαλίας στον κόσμο θα είναι η ανάσταση του πνεύματος στο ανθρώπινο γένος· η έμφαση θα δοθεί στη ζωντάνια της Χριστικής φύσης σε κάθε ανθρώπινο ον και στη χρήση της θέλησης για να επιτευχθεί αυτή η ζώσα μεταμόρφωση της κατώτερης φύσης. Η απόδειξή της θα είναι ο αναστάς Χριστός. Αυτή η “Οδός της Ανάστασης” είναι η ακτινοβόλος Οδός, η φωτεινή Οδός που οδηγεί από μια μεγάλη έκφραση της θειότητας στον άνθρωπο σε άλλη· είναι η οδός που εκφράζει το φως της νοημοσύνης, την ακτινοβόλο ουσία της αληθινής αγάπης και την άκαμπτη θέληση που δεν επιτρέπει ήττα ή υποχώρηση. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που θα διακηρύξουν τη Βασιλεία του Θεού.

(Η Επανεμφάνιση του Χριστού)

Tα "ενδύματα" του Βούδα

[…] Υπάρχει στην Ανατολή ένας αρχαίος μύθος που έχει σήμερα εφαρμογή και κρατά το κλειδί της σχέσης του Χριστού και του Βούδδα· αφορά κάποια υπηρεσία την οποία, σύμφωνα με το μύθο, θα προσφέρει ο Βούδδας στον Χριστό. Σε συμβολική μορφή ο μύθος λέει ότι όταν ο Βούδδας έφθασε στη φώτιση και η εμπειρία στη Γη δεν είχε πλέον τίποτε να Του διδάξει, προείδε την εποχή όπου ο Αδελφός Του, ο Χριστός, θα εργαζόταν στη Μεγάλη Υπηρεσία, όπως λέγεται. Για να βοηθήσει λοιπόν τον Χριστό, άφησε πίσω Του (για χρήση Του) ό,τι ονομάζεται μυστηριωδώς “τα ενδύματά Του”. [101] Κληροδότησε και άφησε σε κάποιο ασφαλές μέρος το σύνολο της συναισθηματικής-ενορατικής Του φύσης που καλείται από μερικούς αστρικό σώμα και το σύνολο της γνώσης και της σκέψης Του που καλείται νους ή νοητικό Του σώμα. Αυτά, λέει ο μύθος, θα τα αναλάβει ο Ερχόμενος και θ’ αποδειχθούν χρήσιμα γιατί θα συμπληρώσουν το συναισθηματικό και νοητικό εξοπλισμό του Χριστού και θα Του παράσχουν ό,τι χρειάζεται ως Δάσκαλος της Ανατολής και της Δύσης. Θα μπορέσει τότε με δύναμη κι επιτυχία να ενατενίσει το μελλοντικό έργο Του και να επιλέξει τους εργάτες Του. Κάτι από την ίδια αυτή ιδέα λανθάνει στην παραίνεση που δίνεται στην Καινή Διαθήκη, “τούτο γαρ φρονείσθω εν υμίν ό και εν Χριστώ”. (Φιλ. 2.5.)

    Έτσι ο Χριστός με τις συγχωνευμένες ενέργειες της αγάπης και της σοφίας, με τη βοήθεια του Αβατάρ της Σύνθεσης και του Βούδδα και υπό την επιρροή του Πνεύματος της Ειρήνης και της Ισορροπίας θα μπορέσει να χειρισθεί και να διευθύνει τις ενέργειας που θα δημιουργήσουν τον επερχόμενο νέο πολιτισμό. Θα δει να φανερώνεται μπροστά στα μάτια Του η αληθινή ανάσταση – η ανάδυση του ανθρώπινου γένους από τη φυλακή στο σπήλαιο του υλισμού. Έτσι “από του πόνου της ψυχής αυτού, δείξαι αυτώ φως”. (Ησ. 53.9.) [102]

(H επανεμφάνιση του Χριστού)

[…] Οι ερμηνευτές του Ευαγγελίου και πολλοί μαθητές της Χριστιανικής θρησκείας […] έδωσαν έμφαση στο θάνατο της προσωπικότητας, ενώ όταν ο Χριστός βίωσε το “μεγάλο κενό του σκότους” και φώναξε δυνατά το απόκρυφο μάντραμ “Θεέ Μου, Θεέ Μου, ίνα τί με εγκατέλιπες”, ταυτόχρονα αναγνώρισε τη διάκριση ως προς το “χιτώνα της δόξας” Του (που συμβολίζεται με το διαμερισμό των ενδυμάτων Του από τη Ρωμαϊκή φρουρά) και επέστησε επίσης την προσοχή όλων των μελλοντικών μαθητών και μυημένων στην εξαφάνιση της “μεσαίας αρχής”, της ψυχής· πρόβαλε (στον κόσμο της συνείδησης) την αναγνώριση που πρέπει να επέλθει ως προς τον Πατέρα ή την Ενάδα. Η μεγάλη αυτή διάλυση αποκορυφώνεται για μας τη στιγμή της τρίτης μύησης όταν το Φως της Ενάδας εξαλείφει το φως της ψυχής και το υλικό ατομικό φως της τριπλής προσωπικότητας.

(Μαθητεία στη Νέα Εποχή, τ. ΙΙ)

“εστήριξε το πρόσωπον αυτού του πορεύεσθαι εις Ιερουσαλήμ”. (Λουκ. 9.51.)

                   

O Xριστός ο Αναμενόμενος, Αυτός, ο Εκπρόσωπος της αγάπης του Θεού, καλείται να εργασθεί πάλι στον παγκόσμιο στίβο, όπου το προηγούμενο μήνυμά Του επί δύο χιλιάδες χρόνια εξουδετερώθηκε, λησμονήθηκε ή παρερμηνεύθηκε κι όπου το μίσος και η χωριστικότητα διέκρινε τους ανθρώπους παντού. Αυτό θα Τον βυθίσει σε μια ξένη ατμόσφαιρα και σε μια κατάσταση όπου θα χρειαστεί όλα τα θεία εφόδια Του και θα πρέπει να δοκιμασθεί μέχρις εσχάτων. Η γενικά παραδεκτή ιδέα ότι θα επιστρέψει σαν θριαμβευτής πολεμιστής, πανίσχυρος κι ακαταμάχητος, δεν έχει πραγματική βάση. Ότι θα οδηγήσει τελικά το λαό Του, [57] την ανθρωπότητα, στην Ιερουσαλήμ, είναι γεγονός που στηρίζεται σε ασφαλείς βάσεις, αλλά δε θα είναι στην Εβραϊκή πόλη που καλείται Ιερουσαλήμ, αλλά στον “τόπο της ειρήνης” (όπως σημαίνει η λέξη “Ιερουσαλήμ”). 

Μια προσεκτική εξέταση της παγκόσμιας κατάστασης σήμερα και μια αφιερωμένη χρήση της φαντασίας θ’ αποκαλύψει στον ειλικρινή στοχαστή πόσο τεράστιο είναι το έργο που ανέλαβε. 

Όμως πάλι “εστήριξε το πρόσωπον αυτού του πορεύεσθαι εις Ιερουσαλήμ”. (Λουκ. 9.51.) Θα επανεμφανισθεί και θα οδηγήσει το ανθρώπινο γένος σ’ έναν πολιτισμό και μια κατάσταση συνείδησης της οποίας ο οικουμενικός βασικός τόνος θα είναι οι ορθές ανθρώπινες σχέσεις και η παγκόσμια συνεργασία για το καλό όλων. Θα συμπληρώσει –μέσω του Νέου Ομίλου Υπηρετών του Κόσμου και των ανθρώπων καλής θέλησης– τη σύνδεσή Του με τη Θέληση του Θεού (“τα του Πατρός Του”) με τέτοιο τρόπο ώστε η αιώνια θέληση-για-το καλό να μεταφράζεται από την ανθρωπότητα σε καλή θέληση και ορθές σχέσεις. Τότε το έργο Του θα εκπληρωθεί· θα είναι πάλι ελεύθερος να μας αφήσει, αλλά αυτή τη φορά όχι για να επιστρέψει, αλλά για ν’ αφήσει τον κόσμο των ανθρώπων στα χέρια του μεγάλου εκείνου πνευματικού Υπηρέτη που θα είναι ο νέος Αρχηγός της Ιεραρχίας, της Αόρατης Εκκλησίας.

(H επανεμφάνιση του Χριστού)