ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΝΕΑΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΣΤHN ΠΑΡΘΕΝΟ 

ΑΚΡΙΒΗΣ ΩΡΑ 12.57 – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15/9/2023    

Θα αντιληφθείς τι εννοώ, αδελφέ μου,

όταν σου επαναλάβω την αρχαία φόρμουλα:

«Από τον λωτό στο κεφάλι ξεπηδά το άνθος της ευδαιμονίας.

Η πρώτη της μορφή είναι η χαρά.

Από τον λωτό στην καρδιά ξεπηδά το άνθος της αγάπης.

Η πρώτη της ένδειξη είναι η σοφία.

Από τον λωτό στον λαιμό αναδύεται το άνθος των ζωντανών μορφών.

Το πρώτο σημάδι είναι η κατανόηση του Σχεδίου».   

(Μαθητεία στη Νέα Εποχή Ι, σελ. 157-158 αγγλικού)

   Δ Ι Α Λ Ο Γ Ι Σ Μ Ο Σ 

ΕΠΙΚΚΛΗΣΗ ΣΕΙΡΙΟΥ

ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, 
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΝΟΥ, ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ  

Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 2023 στις 20.00

πραγματοποιείται –2 φορές το μήνα– βράδυ Τετάρτης

ΣΕΙΡΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΙΩΣΗΣ (FIXATION)

O Nόμος της Παγίωσης. Είναι ο διέπων νόμος του νοητικού πεδίου κι έχει τη μείζονα αντιστοιχία του στο Nόμο του Kάρμα επί των κοσμικών νοητικών επιπέδων. “Όπως σκέφτεται ο άνθρωπος, έτσι και είναι”· ανάλογες με τις σκέψεις του είναι οι επιθυμίες και οι πράξεις του κι έτσι προκύπτει το μέλλον.

Παγιώνει για λογαριασμό του το προκύπτον κάρμα.

H λέξη “Παγίωση” επελέγη για δύο λόγους: Πρώτο, επειδή η λέξη υπο-νοεί την ικανότητα του στοχαστή να διαμορφώνει το πεπρωμένο του και δεύτερο, επειδή η λέξη συνεπάγεται μια σταθεροποιητική ιδέα, εφόσον καθώς βαίνει η εξέλιξη, το Eγώ ανελίσσει την ικανότητα σχηματισμού σαφώς συγκεκριμένων σκεπτομορφών και –δια των σταθερών αυτών προϊόντων– την ικανότητα της καταστολής των διακυμάνσεων του αστρικού σώματος.

Aυτός ο νόμος του πέμπτου ή νοητικού πεδίου είναι ένας από τους σπουδαιότερους νόμους…

Eίναι ο νόμος υπό τον οποίο η ανελισσόμενη προσωπικότητα δομεί το αιτιώδες σώμα στη διάρκεια πολλών ζωών· παγιώνει την ενυπάρχουσα ύλη σ’ αυτό το σώμα –η οποία τοποθετήθηκε εκεί απ’ τον άνθρωπο με την πάροδο των αιώνων– και την κρυσταλλώνει.

Πριν από την τέταρτη Mύηση η κρυστάλλωση είναι πλήρης και λαμβάνει χώρα η αναπόφευκτη συντριβή που είναι αποτέλεσμα της κρυστάλλωσης όλων των μορφών, απελευθερώνοντας την ενοικούσα ζωή για περαιτέρω πρόοδο.

Όλες οι μορφές δεν είναι παρά εμπόδια και περιορισμοί και πρέπει τελικά ν’ απέλθουν, όμως έχουν την αναγκαία θέση τους στην ανάπτυξη της φυλής.

Στο τέλος διασπάται το αιτιώδες σώμα ολόκληρης της φυλής.

O νόμος αυτός διέπει την κρυστάλλωση κάθε μορφής πριν την τελική της συντριβή στη διαδικασία της εξέλιξης.

Διέπει τον χρόνο επαναγέννησης, όντας ένας από τους επικουρικούς κλάδους του Νόμου του Kάρμα.

Kαθένας από τους επτά επικουρικούς νόμους συνδέεται με έναν απ’ τους κοσμικούς νόμους ή με το Σειριακό Nόμο του Kάρμα.

Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι η συνείδηση του κοσμικού νοητικού πεδίου αποτελεί το λογοϊκό στόχο επίτευξης κι ότι ο Σειριακός Λόγος είναι για τον ηλιακό μας Λόγο ό,τι είναι το ανθρώπινο Eγώ για την προσωπικότητα.

O Nόμος του Kάρμα ή της κοσμικής Παγίωσης αποτελεί νόμο του κοσμικού νοητικού πεδίου κι ελέγχει τον αντίστοιχο νόμο του συστήματός μας.

Στον πέμπτο γύρο ο νόμος αυτός θα δράσει σαν διαχωριστής, κρυσταλλώνοντας και παγιώνοντας πρόσκαιρα σε δύο μεγάλες τάξεις τις ανθρώπινες Eνάδες καθώς εξελίσσονται.

Η μία ομάδα (που θα περιέχει εκείνους που θα επιτύχουν το στόχο) θα διαφύγει τότε βαθμιαία από την κυριαρχία αυτού του νόμου και θα περιέλθει υπό την επιρροή του Nόμου του Mαγνητικού Eλέγχου.

Η άλλη θα παραμείνει σε στατική κατάσταση υπό το νόμο ωσότου προκύψει μια νέα ευκαιρία σε μεταγενέστερη περίοδο· οι παλιές μορφές θα συντριβούν και σε μια άλλη μαχαμανβαντάρα και στην πέμπτη της περίοδο θα έρθει η ευκαιρία την οποία ανέμεναν, οπότε θα μπορέσουν να παρασυρθούν εκ νέου από το ρεύμα της εξέλιξης και τα φυλακισμένα πνεύματα θα δυνηθούν ν’ ανέλθουν πάλι στην πηγή τους.

Κατά μια αποκρυφιστική έννοια ο νόμος αυτός συνιστά εκείνο που μας αφορά αμεσότερα.

Παίζει σημαντικό ρόλο στα χέρια των Kυρίων της Φλόγας και αποτελεί έναν από τους κύριους παράγοντες για τον από μέρους Τους έλεγχο των τριών κόσμων.

Σημειώστε εδώ το ενδιαφέρον γεγονός ότι η Aφροδίτη είναι ο έκτος πλανήτης (ο δεύτερος εσωτερικά) και βρίσκεται στον πέμπτο γύρο της κι επομένως προηγείται από μας σε κάθε γραμμή.

O νόμος αυτός καταδεικνύει τη στατική ποιότητα της αγάπης, πρόσκαιρα αλλά αναγκαστικά στατικής όταν θεωρείται από τη σκοπιά του χρόνου, του μεγάλου παραπλανητή.

Επί της ατραπού της ενέλιξης ο νόμος αυτός εργάζεται επίσης με τα μόνιμα άτομα στους τρεις κόσμους, με την οικοδόμηση του υλικού γύρω απ’ αυτά τα άτομα σε συνάρτηση με τους δομητές ντέβα και τα επανενσαρκούμενα Eγώ.

Oι ντέβα αποτελούν τη μητρική όψη, τους δομητές του σώματος, ενώ οι επανενσαρκούμενοι Τζίβα αποτελούν την υική όψη· αλλά αμφότεροι δεν είναι παρά ένα και το αποτέλεσμα είναι ο θείος ερμαφρόδιτος άνθρωπος.

Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός: 591-592

   «ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου 2023

Oμιλία πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Α.Δ.

Η Προσωπική Σχέση του Ανθρώπου με τον Προσωπικό Θεό

 O Κύριος είπε στον Πόντιο Πιλάτο: «Εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ». Ο Πιλάτος απάντησε σκεπτικός: «Τί ἐστιν ἀλήθεια;» (Ιωαν. ιη΄ 37-38). Και πεπεισμένος πως στο ερώτημα αυτό δεν υπάρχει απάντηση, δεν περίμενε να του δώσει απάντηση ούτε ο Χριστός, αλλά «ἐξῆλθε πρὸς τοὺς ᾿Ιουδαίους».

Ο Πιλάτος είχε δίκαιο. Στο ερώτημα «τί ἐστιν ἀλήθεια;», αν εννοούμε την έσχατη αλήθεια που αποτελεί το θεμέλιο της όλης υπάρξεως του κόσμου, δεν υπάρχει απάντηση.

Αν, όμως, ο Πιλάτος, έχοντας υπόψη την Αρχιαλήθεια ή την Αυτοαλήθεια, έκανε το ερώτημα όπως πρέπει, και ρωτούσε «ΤΙΣ ἐστιν ἡ ἀλήθεια», τότε θα έπαιρνε ως απάντηση εκείνο που λίγο ενωρίτερα στο Μυστικό Δείπνο ο Κύριος προβλέποντας και το ερώτημα του Πιλάτου, έλεγε στους αγαπημένους Του μαθητές και με αυτούς σε όλον τον κόσμο: «᾿Εγὼ εἰμὶ  ἡ ἀλήθεια» (Ιωάν. ιδ΄ 6, ιη΄ 37-38).

Η επιστήμη και η φιλοσοφία θέτουν στον εαυτό τους το ερώτημα: ΤΙ είναι αλήθεια; Αντίθετα η γνήσια χριστιανική συνείδηση πάντοτε στρέφεται προς την αλήθεια ρωτώντας «ΤΙΣ».

Οι εκπρόσωποι της επιστήμης και της φιλοσοφίας συχνά θεωρούν τους χριστιανούς ανεδαφικούς ονειροπόλους, ενώ για τους εαυτούς τους έχουν τη γνώμη ότι πατούν σε στέρεη βάση και γι’ αυτό αυτοονομάζονται «θετικιστές». Κατά παράδοξο τρόπο δεν αντιλαμβάνονται τον αφηρημένο χαρακτήρα του «ΤΙ» τους. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η Αλήθεια, η συγκεκριμένη, η απόλυτη, μπορεί να είναι μόνο «ΤΙΣ» και σε καμιά περίπτωση «ΤΙ». Γιατί η αλήθεια δεν είναι κάποιος θεωρητικός τύπος ή κάποια αφηρημένη ιδέα, αλλά η Αυτοζωή, το ««᾿Εγὼ εἰμὶ » (Ιωάν. η΄ 58· Έξοδ. γ΄ 14).

Πραγματικά, τι μπορεί να είναι πιο αφηρημένο από την αλήθεια ΤΙ; Κι αυτό το μεγάλο παράδοξο το βλέπουμε σε όλη την ιστορική πορεία της ανθρωπότητας μετά την πτώση του Αδάμ. Γοητευμένη από το λογικό της η ανθρωπότητα ζει σε μια νάρκωση. Έτσι, όχι μόνο η «θετική» επιστήμη και η φιλοσοφία θέτουν στον εαυτό τους, όπως και ο Πιλάτο, το ερώτημα «Τί ἐστιν ἀλήθεια», αλλά ακόμη και στη θρησκευτική ζωή της ανθρωπότητας παρατηρείται επίσης η ίδια μεγάλη απάτη. Και διαρκώς οι άνθρωποι ακολουθούν τον ολισθηρό δρόμο της αναζητήσεως της αλήθειας «ΤΙ».

Το λογικό υποθέτει ότι, αν γνωρίσει τη ζητούμενη αλήθεια «ΤΙ», θα κατακτήσει κάποια μαγική δύναμη και θα γίνει ελεύθερος εξουσιαστής του όντος.

Στη θρησκευτική ζωή ο άνθρωπος κατερχόμενος τις ατραπούς των λογικών αναζητήσεων αναπόφευκτα πέφτει σε πανθεϊστική κοσμοθεωρία. Κάθε φορά που ο θεολογών νους αποτολμά να γνωρίσει την αλήθεια για τον Θεό με τη δύναμή του, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, καταλήγει μοιραίως στο ίδιο σφάλμα, στο οποίο είναι βυθισμένες και η επιστήμη με την αιτιοκρατική της αρχή και η φιλοσοφία με τον ορθολογισμό της και ο πανθεϊσμός στην αναζήτηση και στη θεωρία της αλήθειας «ΤΙ».

Η αλήθεια «ΤΙΣ» δεν γνωρίζεται με τη λογική πορεία. Ο προσωπικός Θεός «ΤΙΣ» γνωρίζεται μόνο με την προσωπική κοινωνία, δηλαδή μόνο με την εν Πνεύματι Αγίω αποκάλυψη. Αυτό υπογράμμιζε συνεχώς ο Γέροντας Σιλουανός.

Ο Ίδιος ο Κύριος λέει σχετικά τα εξής:

«Εάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾿ αὐτῷ ποιήσομεν»… «ὁ δὲ παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ὃ πέμψει ὁ πατὴρ ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα» (Ιωάν. ιδ’ 23 και 26).

Στην ορθόδοξη ασκητική πείρα, η οδός των αφηρημένων θεωριών απορρίπτεται ως λανθασμένη. Όποιος σκέφτεται για τον Θεό στο επίπεδο της αφηρημένης θεωρίας του Αγαθού, του Ωραίου, της Αιωνιότητας, της Αγάπης κ.τ.λ. βρίσκεται σε απατηλό δρόμο. Όποιος πάλι απλώς αποβάλλει όλες τις εμπειρικές εικόνες και έννοιες, και αυτός δεν γνώρισε ακόμη την αληθινή οδό.

Η ορθόδοξη ενόραση του Θεού δεν είναι αφηρημένη θεωρία του Αγαθού, της Αγάπης κ.τ.λ. Δεν είναι ούτε και απλή απέκδυση του νου από κάθε εικόνα και έννοια. Η αληθινή θεωρία δίνεται από τον Θεό με τον ερχομό Του στην ψυχή. Τότε η ψυχή ενορά τον Θεό και βλέπει ότι Αυτός την αγαπά, ότι είναι αγαθός, μεγαλόπρεπής, αιώνιος· βλέπει τον υπερκόσμιο και άρρητο χαρακτήρα Του. Με αφηρημένο, όμως, τρόπο τίποτε δεν κατοπτεύεται.

Η αυθεντική πνευματική ζωή δεν έχει σχέση με τη φαντασία, αλλά είναι σε όλα και σε κάθε λεπτομέρεια συγκεκριμένη και θετική. Η αληθινή κοινωνία με τον Θεό δεν αναζητείται από τον άνθρωπο με άλλον τρόπο εκτός από την προσωπικό προσευχή προς τον προσωπικό Θεό. Η γνήσια πνευματική χριστιανική πείρα είναι απολύτως ελεύθερη κοινωνία με τον Θεό και γι’ αυτό δεν εξαρτάται μόνο από τις προσπάθειες ή τη θέληση του ανθρώπου, όπως παρατηρείται στη μη χριστιανική πείρα (πανθεϊσμό).

Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να μεταδώσουμε με λόγια στον αναγνώστη εκείνο που μας εξέπληττε κατά τις συνομιλίες μας με τον Γέροντα. Η ζωντανή επικοινωνία μαζί του είχε εντελώς ιδιαίτερο χαρακτήρα. Παρά την απλότητα και πραότητα της ομιλίας του, ο λόγος του ήταν δυναμικός, ως λόγος που αναδύεται από τη βαθειά πείρα του είναι, ως λόγος γνήσιου φορέα του Πνεύματος της ζωής.

Η εμφάνιση του Χριστού στον Σιλουανό ήταν προσωπική συνάντηση, με την οποία η στροφή του προς τον Θεό απέκτησε βαθιά προσωπικό χαρακτήρα. Στην προσευχή του συνομιλούμε με τον Θεό πρόσωπο προς Πρόσωπο. Η αίσθηση του Προσωπικού Θεού καθαρίζει την προσευχή από τη φαντασία και τους αφηρημένους συλλογισμούς, μεταφέροντας τα πάντα σε κάποιο αόρατο κέντρο ζωντανής εσωτερική κοινωνίας. Η προσευχή συγκεντρωμένη προς τα έσω παύει να είναι «έκκληση προς το διάστημα» και ο νους γίνεται όλος προσοχή και ακοή. Επικαλούμενος το όνομα του Θεού και λέγοντας «Πατέρα», «Κύριε» και τα άλλα, ο Γέροντας βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση, για την οποία «οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 4). Όποιος απέκτησε προσωπικό πείρα της παρουσίας του ζώντος Θεού, εκείνος θα καταλάβει.

Ένας καλός ασκητής της Μονής, ο γέροντας Τρόφιμος, το είχε παρατηρήσει αυτό στον Γέροντα Σιλουανό, και είχε οδηγηθεί σε φόβο και απορία, όπως μας έλεγε ο ίδιος μετά την κοίμηση του Γέροντα.

…  …  …  …  …  …  …  … 

Αφού προσεγγίσαμε κάπως τολμηρά το θέμα της προσευχής «πρόσωπο προς Πρόσωπο», αναγκαζόμαστε να δώσουμε ορισμένες επιπλέον εξηγήσεις σχετικές με αυτήν την πλευρά της εν τω Θεώ ζωής μας.

Το έσχατο στάδιο της Αποκαλύψεως είναι η αποκάλυψη του Προσωπικού, Υποστατικού Θεού. Όταν αυτή δοθεί στον άνθρωπο, όταν ο  άνθρωπος αποκτήσεις γνώση-βίωμα αυτού ακριβώς του Προσωπικού  Θεού, τότε και ο ίδιος εισέρχεται στην ορθή οδό, για να πραγματοποιηθεί μέσα του η προσωπική, υποστατική αρχή και η προσευχή του, που ξεφεύγει από τα όρια του πρόσκαιρου και του υλικού, παίρνει άλλο χαρακτήρα. Στην υποστατική του διάσταση ο άνθρωπος είναι πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα «εικών και ομοίωσις» του Θεού. Σε αυτή την υποστατική αρχή κυρίως ανήκει η αιωνιότητα. Όταν αναδύεται η υπόσταση, τότε ο άνθρωπος, ο οποίος συνήθως γνωρίζει την περιορισμένη ατομικότητά του, αισθάνεται τον εαυτό του να εισάγεται ενεργώς στη Θεία αιωνιότητα και ο Χρόνος-Αιώνας παίρνει γι’ αυτόν τέλος. Οι Απόστολοι με την αποκάλυψη της Θείας Υποστάσεως του Λόγου που τους δόθηκε, παρότι έμεναν ακόμη στη γη, πνευματικά έμεναν και στην αιωνιότητα. Και αυτό ακριβώς προκαλούσε σε αυτούς τα «ξένα ρήματα», τα «ξένα δόγματα», την ιδιόμορφη γλώσσα, τις έννοιες, τα αισθήματα. «μία ἡμέρα παρὰ Κυρίῳ ὡς χίλια ἔτη, καὶ χίλια ἔτη ὡς ἡμέρα μία» (Β΄ Πέτρ. γ΄ 8)· «ἐγράφη δὲ πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων κατήντησεν» (Α΄ Κορ. ι΄ 11)· «ἐλυτρώθητε… τιμίῳ αἵματι ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου Χριστοῦ, προεγνωσμένου μὲν πρὸ καταβολῆς κόσμου, φανερωθέντος δὲ ἐπ' ἐσχάτων τῶν χρόνων δι' ὑμᾶς» (Α΄ Πέτρ. α΄ 18-20)· «εξελέξατο ημάς … προ καταβολής κόσμου» (Εφες. α΄ 4).

Ποια έννοια έχουν οι λέξεις «έσχατοι χρόνοι», «τα τέλη των αιώνων»; Ή τι σημαίνει το λεγόμενο στη Λειτουργία «καί τήν βασιλείαν σου ἐχαρίσω τήν μέλλουσαν» (Αναφορά ιερού Χρυσοστόμου) ή «Είδομεν της αναστάσεως σου τον τύπον ενεπλήσθημεν της ατελευτήτου σου ζωής; (Ευχή του σκευοφυλακίου στη Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου).  

Από το βιβλίο: Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου. 

Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας.

    «ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου 2023

Επανερχόμαστε, μετά την αρχή της Ινδίκτου, 

την αρχή του εκκλησιαστικού έτους για τους ορθόδοξους. 

Καλό μήνα με ευχές συγκομιδής! 

 ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ΣΤΟΝ ΚΡΙΟ

ΑΚΡΙΒΗΣ ΩΡΑ 14.38 - ΔΕΥΤΕΡΑ 3/7/2023

(Εσωτερική Ψυχολογία Ι, σελ. 265-266 αγγλικού)

Εδώ βρίσκεται το μυστικό της ανάστασης, θεωρώντας την με

την πλανητική έννοια – μιας ανάστασης που διαδραματίζεται

επίσης ατομικά από κάθε επιτυχόντα υιό του Θεού. Αυτό είναι

το μεγάλο Τεκτονικό μυστικό και το κεντρικό μυστήριο του υπέ-

ροχου ή τρίτου βαθμού του Τεκτονισμού. Αναφέρεται μερικές

φορές αποκρυφιστικά ως «η σχέση του θανάτου με τις πέντε ζω-

οδότριες ενέργειες που φαίνονται να εργάζονται την τρίτη ημέ-

ρα της αποκάλυψης», ή μιλώντας ακόμη πιο συμβολικά:

«Στην αίθουσα του θανάτου το γαλάζιο φως της ημέρας που χα-

ράζει, αποκαλύπτει την ομάδα των εργατών που ζητούν να εγείρουν

τους νεκρούς. Σε τίποτε δεν ωφελούν οι προσπάθειές τους μέχρι να

σμίξουν τις πέντε μεγάλες δυνάμεις του Κυρίου της Μαγείας. Όταν

εργάζονται έτσι σαν μία, το έργο γίνεται σε πλήρη ενότητα· συγ-

χωνεύουν τη ζωοδότρια δύναμη· οι νεκροί εγείρονται και το έργο

της δόμησης μπορεί να προχωρήσει. Ο ναός μπορεί να δοξαστεί και

η Λέξη να ηχηθεί μέσα σε μια αίθουσα ζωοδότριας δύναμης και

όχι θανάτου. Από τον θάνατο στη ζωή, από τον αγώνα μέσα στο

σκοτάδι, στο κτίσιμο μέσα στο φως! Τέτοιο είναι το Σχέδιο. Έτσι

εισερχόμαστε στη ζωή που είναι θάνατος· προχωρήστε, μέσα από τη

θύρα της οποίας οι δύο κίονες στέκουν εκεί παντοτινά σαν σημάδι

δύναμης και θείας αλήθειας· έτσι μπαίνουμε γοργά μέσα στον τάφο

και πεθαίνουμε. Έτσι εγειρόμαστε πάλι με μια Λέξη θεία, με ένα

πενταπλό σημάδι και – αναπηδώντας – ζούμε».

Κατόπιν σε σχέση με την ανθρωπότητα το Αρχαίο Σχόλιο λέει:

«Οι Κύριοι της πέμπτης μεγάλης ακτίνας του νου μάς έστειλαν

στον δρόμο μας. Οι Κύριοι της έκτης μεγάλης ακτίνας μάς ανά-

γκασαν να υποφέρουμε για τον αγώνα και όμως να τον αγαπάμε

και με τη βαθιά μας αφοσίωση να μάθουμε. Οι Κύριοι της τρίτης

μεγάλης ακτίνας μάς φέρνουν διά του νου πάνω στη νεκρική πυρά,

στο στάδιο στο οποίο πεθαίνουμε και όμως εγειρόμαστε πάλι. Στο

τρίτο δωμάτιο και στην τρίτη σκοτεινή μέρα ο Διδάσκαλος εξα-

φανίζεται. Πεθαίνει· χάνεται από τη θέα. Όμως οι πέντε μεγάλοι

Κύριοι ενώνουν τις δυνάμεις τους. Σε θεσπέσια συντροφικότητα

εργάζονται για να εγείρουν τους νεκρούς. Μόνο έτσι μπορεί να

εκστομιστεί εκείνη η Λέξη που φέρνει τους νεκρούς στη ζωή.

Τέτοιο είναι το έργο του ανθρώπου για τον Θεό, του Θεού για τον άνθρωπο».

   «ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

Κυριακή 25 Ιουνίου 2023

Oμιλία πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Κ.Β.

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ

“Οι υιοί του Θεού, που γνωρίζουν και βλέπουν και ακούν (και γνωρίζοντας, γνωρίζουν ότι γνωρίζουν), υπομένουν τον πόνο του συνειδητού περιορισμού. Βαθιά στα μύχια της συνειδητής ύπαρξης η χαμένη τους κατάσταση ελευθερίας τρώει σαν έλκος. Η οδύνη, η αρρώστια, η φτώχεια και η απώλεια κοιτάζονται σαν τέτοιες και απ’ αυτές εξεγείρεται κάθε υιός του Θεού. Ξέρει ότι μέσα του, όπως ήταν κάποτε πριν εισέλθει αιχμάλωτος στη μορφή, δε γνώριζε τον πόνο. Η αρρώστια κι ο θάνατος, η φθορά και η νόσος, δεν τον άγγιζαν. Τα πλούτη του σύμπαντος ήταν δικά του και τίποτε δε γνώριζε για την απώλεια.

“Οι ζωές που εισέρχονται στη μορφή μαζί με τις αυτοσυνείδητες μορφές, οι ντεβαϊκές ζωές που δομούν τις μορφές στις οποίες ενοικούν όλοι οι υιοί του Θεού, δε γνωρίζουν τον πόνο ή την απώλεια ή τη φτώχεια. Η μορφή παρακμάζει, οι άλλες μορφές αποσύρονται κι αυτό που χρειάζεται για να θρέψει και να διατηρήσει δυνατό το εξωτερικό, λείπει. Αλλά επειδή λείπει επίσης η θέληση και η σχεδιασμένη πρόθεση, δε νιώθουν ενόχληση και δε γνωρίζουν σαφή εξέγερση.”

Μια λέξη για τον πόνο θα είχε τη θέση της εδώ, μολονότι δεν έχω τίποτε να κοινοποιήσω με δυσνόητη φύση σχετικά με την εξέλιξη της ανθρώπινης ιεραρχίας με το μέσον του πόνου. Οι ντέβα δεν υποφέρουν από πόνο όπως το ανθρώπινο γένος. Η συχνότητα του ρυθμού τους είναι σταθερότερη κι όμως σύμφωνη με το Νόμο.

Μαθαίνουν με την εφαρμογή στο έργο της δόμησης και με την ενσωμάτωση στη μορφή εκείνου που δομήθηκε. Αναπτύσσονται με την εκτίμηση και τη χαρά στις μορφές που δομήθηκαν και στο έργο που εκπληρώθηκε. Οι ντέβα δομούν και η ανθρωπότητα σπάζει και με τη συντριβή των μορφών ο άνθρωπος μαθαίνει μέσω της δυσαρέσκειας.

Έτσι επιτυγχάνεται η συναίνεση στο έργο των μεγάλων Δομητών.

Πόνος είναι εκείνος ο ανοδικός αγώνας διαμέσου της ύλης που προσγειώνει τον άνθρωπο στα Πόδια του Λόγου·

Πόνος είναι η ακολούθηση της γραμμής της μέγιστης αντίστασης και ως εκ τούτου η προσέγγιση στην κορυφή του βουνού·

Πόνος είναι ο θρυμματισμός της μορφής και η προσέγγιση του εσώτερου πυρός·

Πόνος είναι το ψύχος της απομόνωσης που οδηγεί στη θέρμη του κεντρικού Ηλίου·

Πόνος είναι το κάψιμο στην κάμινο για να μπορέσουμε τελικά να γνωρίσουμε την ψυχρότητα του ύδατος της ζωής·

Πόνος είναι το ταξίδι στη μακρινή χώρα, που καταλήγει στο καλωσόρισμα στον Οίκο του Πατρός·

Πόνος είναι η πλάνη της αποκήρυξης του Πατρός, που οδηγεί τον άσωτο κατευθείαν στην καρδιά του Πατρός·

Πόνος είναι ο σταυρός της έσχατης απώλειας, που ξαναδίνει τα πλούτη της αιώνιας αφθονίας·

Πόνος είναι το μαστίγιο που οδηγεί τον αγωνιζόμενο οικοδόμο να φέρει σε πλήρη τελειότητα το κτίσιμο του Ναού.

Οι χρήσεις του πόνου είναι πολλές και οδηγούν την ανθρώπινη ψυχή από το σκοτάδι στο φως, από τα δεσμά στην απελευθέρωση, από την αγωνία στην ειρήνη. Αυτή η

ειρήνη, αυτό το φως κι αυτή η απελευθέρωση μαζί με τη διευθετημένη αρμονία του κόσμου είναι για όλους τους υιούς των ανθρώπων.

 

ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΣΧΟΛΙΟ

“Τα καταπραϋντικά ύδατα ψύχουν. Φέρνουν βραδέως ανακούφιση, αφαιρώντας τη μορφή από καθετί που μπορεί ν’ αγγιχθεί. Ο τρομώδης πυρετός της από μακρού καταπιεσμένης επιθυμίας υποχωρεί απ’ το ψυκτικό ρεύμα. Ύδωρ και πόνος εξουδετερώνονται αμοιβαία. Μακρά είναι η διαδικασία του ψυκτικού ρεύματος.

“Το καίον πυρ αποδεσμεύει καθετί που φράζει το δρόμο της ζωής. Η ευδαιμονία έρχεται κι ακολουθεί το πυρ, όπως το πυρ τα ύδατα. Ύδωρ και πυρ σμίγουν και προκαλούν τη μεγάλη Πλάνη.

Παράγουν ομίχλη και καταχνιά και ατμό και θόρυβο, συγκαλύπτοντας το Φως, κρύβοντας την Αλήθεια και αποκλείοντας τον Ήλιο.

“Το πυρ καίει βίαια. Πόνος και ύδατα εξαφανίζονται. Ψύχος, θερμότητα, το φως της μέρας, η ακτινοβολία του ανατέλλοντος ηλίου και η τέλεια γνώση της Αλήθειας προβάλλουν.

“Αυτή είναι η ατραπός για όλους όσους αναζητούν το Φως. Πρώτα η μορφή κι όλος ο πόθος της.

Ύστερα ο πόνος.

Έπειτα τα καταπραϋντικά ύδατα και η εμφάνιση λίγου πυρός. Το πυρ αυξάνει και η θερμότητα γίνεται τότε ενεργός μέσα στη μικροσκοπική σφαίρα κι επιτελεί το πύρινο έργο της.

Επίσης παρατηρείται υγρασία· πυκνή ομίχλη και στον πόνο προστίθεται μια θλιβερή σύγχυση, γιατί όσοι χρησιμοποιούν το πυρ του νου στα αρχικά στάδια χάνονται σ’ ένα φως απατηλό.

“Άγρια γίνεται η θερμότητα· έπειτα έρχεται η απώλεια της δύναμης να υποφέρουμε. Όταν το στάδιο αυτό ξεπεραστεί, έρχεται η λάμψη του ανεμπόδιστου Ηλίου και το καθαρό λαμπρό φως της Αλήθειας. Είναι η ατραπός πίσω στο κρυφό κέντρο.

“Χρησιμοποίησε τον πόνο. Κάλεσε το πυρ, ω Προσκυνητή σε μια παράξενη και ξένη χώρα. Τα ύδατα ξεπλένουν τη λάσπη και το βούρκο της ανάπτυξης της φύσης. Τα πυρά καίνε τις

παρεμποδιστικές μορφές που ζητούν να καθυστερήσουν τον προσκυνητή κι έτσι φέρνουν αποδέσμευση. Τα ζώντα ύδατα σαν ποταμός παρασύρουν τον προσκυνητή στην Καρδιά του Πατρός.

Τα πυρά καταστρέφουν  τον πέπλο που κρύβει την Όψη του Πατρός.”

 

Η ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ

Υπάρχει ένας περίεργος και αρχαίος Ατλάντειος ψαλμός που δε χρησιμοποιείται πια, αλλά στους μακρινούς εκείνους καιρούς ψαλλόταν από το μυημένο που έπαιρνε την τρίτη μύηση – την κορυφαία μύηση εκείνης της περιόδου. Έχει ως εξής.

 Η μετάφραση των συμβόλων με τα οποία ήταν γραμμένος κάνει αναπόφευκτη την απώλεια του ρυθμού και της ισχύος:

“Στέκω μεταξύ Ουρανού και Γης! Βλέπω το Θεό· βλέπω τις μορφές που ο Θεός πήρε. Και τα δύο τα μισώ. Τίποτε δε σημαίνουν για μένα, γιατί το ένα δεν μπορώ να το φτάσω και για το κατώτερο απ’ τα δύο δεν έχω πια καμιά αγάπη.

“Σχίζομαι. Το Χώρο και τη Ζωή του δεν μπορώ να τα γνωρίσω κι έτσι δεν τα θέλω. Το Χρόνο και τις μυριάδες μορφές του τα ξέρω καλά. Κρέμομαι μετέωρος μεταξύ των δύο, χωρίς να επιθυμώ κανέναν.

“Ο Θεός απ’ τα ύψη του Ουρανού μιλά. Μια αλλαγή γίνεται. Ακούω με προσεκτικό αυτί και καθώς αφουγκράζομαι, γυρίζω το κεφάλι. Αυτό που βλέπω, αλλά η όραση δεν μπορεί να φτάσει, είναι πιο κοντά στην καρδιά μου. Οι παλιοί πόθοι επιστρέφουν, όμως πεθαίνουν. Οι παλιές αλυσίδες σπάνε με θόρυβο. Ορμώ μπροστά.

“Μυριάδες φωνές μιλούν και σταματούν τα βήματά μου. Ο θόρυβος των ήχων της γης αποκλείει τη φωνή του Θεού. Γυρνώ απ’ το μονοπάτι που με οδηγεί μπροστά και βλέπω πάλι τις παλιές χαρές της γης και της σάρκας και των δικών μου. Χάνω τη θέα των αιώνιων πραγμάτων. Η φωνή του Θεού σβήνει.

“Σχίζομαι πάλι, αλλά μόνο για λίγο. Μπρος και πίσω κινείται ο μικρός μου εαυτός, σαν πουλί που πετά στον ουρανό και κάθεται πάλι στο δέντρο. Όμως ο Θεός στον υψηλό Του τόπο διαρκεί πιο πολύ απ’ το μικρό πουλί. Έτσι ξέρω ότι ο Θεός θα νικήσει κι έπειτα θα σκλαβώσει εμένα και το νου μου.

“Άκου το χαρμόσυνο παιάνα που ψάλλω· το έργο έγινε. Το αυτί μου είναι κουφό σ’ όλα τα καλέσματα της γης, εκτός από εκείνη τη μικρή φωνή των κρυμμένων ψυχών μέσα στις εξωτερικές μορφές, γιατί αυτές είναι σαν εμένα· μαζί τους είμαι ένα.

“Η φωνή του Θεού αντηχεί καθαρή και στους τόνους και υπερτόνους της οι μικρές φωνές των μικρών μορφών ατονούν και σβήνουν. Κατοικώ σ’ έναν κόσμο ενότητας. Ξέρω πως όλες οι ψυχές είναι ένα.

“Παρασύρομαι απ’ την παγκόσμια Ζωή και καθώς ορμώ στο δρόμο που πάει μπροστά – το δρόμο του Θεού – βλέπω όλες τις μικρότερες ενέργειες να σβήνουν. Είμαι ο Ένας· Εγώ, Θεός. Είμαι η μορφή στην οποία σμίγουν όλες οι μορφές. Είμαι η ψυχή στην οποία συγχωνεύονται όλες οι ψυχές.

Είμαι η Ζωή και στη Ζωή αυτή μένουν όλες οι μικρές ζωές.”

Αυτά τα λόγια που ψάλλονταν στις αρχαίες φόρμουλες και σε ιδιάζοντες κι επιλεγμένους φθόγγους, ήταν πολύ ισχυρά και προκαλούσαν συγκεκριμένα αποτελέσματα σ’ ορισμένες αρχαίες τελετουργίες που από πολύ καιρό έχουν εκλείψει.

(Μαθητεία στη Νέα Εποχή I, σσ. 677/680)

ΑΠΟ ΤΑ 6 ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΘΗΤΕΙΑΣ