«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

18 Οκτωβρίου 2020

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από την αδελφή Α.Δ.:

ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ-ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΜΥΗΣΗΣ

«ΕΙΘΕ ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΩ ΤΗ ΒΟΥΔΔΟΤΗΤΑ 

ΩΣΤΕ ΝΑ ΩΦΕΛΗΘΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΕΝΑ ΟΝΤΑ»

Η ομαδική μύηση δεν είναι εύκολη επίτευξη, ιδιαίτερα γιατί είναι πρακτικά ένα αδοκίμαστο πείραμα κι αποτελεί ουσιαστικά μια πρωτοποριακή προσπάθεια. Πολύ νωρίς έγινε αντιληπτό από την Ιεραρχία ότι μια τέτοια ανάπτυξη ήταν αναπόφευκτη, αν η εξελικτική αύξηση της ανθρωπότητας αποδεικνυόταν κάπως ικανοποιητική. Ωστόσο χρειάσθηκαν χιλιετίες για να φανεί – σαν υποθετική προσπάθεια – κατά κάποιο τρόπο εφικτή και μόνο δοκιμαστικά πειράματα έχουν ως τώρα επιχειρηθεί. Ο πρώτος αντικειμενικός σκοπός αυτών των πειραμάτων (που συνεχίζονται ήσυχα σε διάφορα μέρη του κόσμου) είναι να διαπιστωθεί αν μια ομάδα μαθητών μπορεί να εργασθεί από κοινού κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να ιδωθεί – απ’ τους Διδασκάλους – ότι λαμβάνει χώρα μια εσώτερη συγχώνευση…..(209)

1. Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ιεραρχία επί του προκειμένου είναι η απάλειψη του αισθήματος – της περίεργης αυτής συναισθηματικής αντίδρασης και σχέσης η οποία συνδέει όλα τα μέλη μιας ομάδας με τα δεσμά της συμπάθειας ή της αντιπάθειας. Όπου υπάρχει συμπάθεια, εδραιώνεται τότε μια πολύ ισχυρή σχέση προσωπικότητας όσον αφορά το καλό/τη διατήρηση/τη συντήρηση του εκάστοτε ομίλου ή/και της εκάστοτε ομάδας. Η ομαδική ισορροπία διαταράσσεται…..Μήπως δεν αληθεύει, αδελφοί μου, ότι οι αμοιβαίες σχέσεις σας υπόκεινται συχνά στην κρούση της επιδοκιμασίας ή της αποδοκιμασίας; Όταν υπάρχει αυτή η στάση, τα πρώτα βήματα για την ομαδική συγχώνευση απουσιάζουν. Αυτό εννοούμε ως αίσθημα και η συναισθηματική αυτή αντίδραση πρέπει να εξαφανισθεί σαν προκαταρκτικό στάδιο. Δε μιλώ αυτή τη στιγμή για την απροσωπία. Για μερικούς ανθρώπους η απροσωπία είναι απλώς ένας μηχανισμός διαφυγής από την ευθύνη· για άλλους υποδηλώνει καταπίεση και συνεπάγεται τέτοια σκληρή εργασία, ώστε ολόκληρος ο χρόνος του μαθητή διατίθεται στην επίτευξη απροσωπίας, εξασφαλίζοντας ως εκ τούτου τη μη επιτυχία. Αυτό για το οποίο μοχθείτε έντονα και το οποίο παίρνει αδόκιμη θέση στη σκέψη σας, με τη πάροδο του χρόνου αποβαίνει φυλακή και πρέπει αργότερα να καταστραφεί. Τέτοιος είναι ο απόκρυφος νόμος. Η απροσωπία είναι εφικτή μόνο για το μαθητή που γνωρίζει αληθινά πώς να αγαπά και για εκείνον που βλέπει τη ζωή και τη φαντασμαγορία της (συμπεριλαμβανομένων όλων των συντροφικών προσώπων) στο φως της Πνευματικής Τριάδας….

2. Το δεύτερο σημείο που πρέπει να συλλάβει ο όμιλος που αγωνίζεται έτσι, είναι η αναγκαιότητα για τη χρησιμοποίηση της δύναμης της καταστροφής. Σκοτώστε την επιθυμία. Αυτή πρέπει να είναι η πρώτη καταστρεπτική δραστηριότητα του μαθητή. Αυτό που επιδιώκει ή θέλει ή επιθυμεί δεν πρέπει να ρυθμίζει το μαθητή και να τον οδηγεί σ’ ό,τι μπορούμε να ονομάσουμε “ασραμική συναίνεση”, αλλά μόνο το εξωθητικό κίνητρο της παγκόσμιας ανάγκης. Έτσι ο μαθητής αρχίζει να απαλλάσσεται από την επιθυμία με μια διαδικασία φθοράς. Δεν καταπολεμά θετικά την επιθυμία με πρόθεση την εξάλειψή της· δεν επιδιώκει να τη μετουσιώσει (όπως θα έκανε ο δόκιμος μαθητής), αλλά παύει να της δίνει οποιαδήποτε αναγνώριση· αρνείται να της παρέχει την αναγκαία διέγερση της προσοχής, γιατί όπως πάντα η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη· τον απασχολεί η παγκόσμια ανάγκη και η υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει και – σχεδόν παραμελημένη – η επιθυμία πεθαίνει από φθορά….Η τρίτη ποιότητα η οποία πρέπει ολοσχερώς να εκριζωθεί και να καταστραφεί είναι εκείνη της οποιασδήποτε αντίδρασης στην αναγνώριση, είτε αναγνώριση που παρέχεται από τον κόσμο των ανθρώπων είτε από άλλους μαθητές ή απ’ το Διδάσκαλο. Η ικανότητα να εργαζόμαστε χωρίς καμιά ένδειξη αναγνώρισης, (η ικανότητα) να βλέπουμε άλλους να απαιτούν ανταμοιβή για τη δράση που έγινε κι ακόμη ν’ αγνοούμε ότι τα αποτελέσματα του καλού που εγκαινιάσθηκε από το μαθητή ατομικά ή την ομάδα του, διεκδικούνται από άλλους, είναι το σημάδι του ιεραρχικού εργάτη….

Οι τρεις αυτοί τύποι εργασίας πάνω στις γραμμές της καταστροφής αξίζουν την προσεκτική σας εξέταση και – επειδή είναι πάνω στη γραμμή της καταστροφικής όψης – θα σας είναι φανερό ότι η χρησιμοποιούμενη μέθοδος είναι εκείνη της χρήσης της ομαδικής Θέλησης….

3. Φθάνουμε τώρα στον τρίτο παράγοντα που συνεπάγεται η ομαδική μύηση. Αυτός είναι η ποικιλία στην ενότητα, που αναγνωρίζεται και χρησιμοποιείται συνειδητά. Ένας όμιλος δεν αποτελείται από μαθητές που όλοι ετοιμάζονται για την ίδια μύηση. Αυτή είναι συχνά μια σκληρή ρήση για να τη δεχθούν τα μέλη του ομίλου. Η σημασία της προηγούμενης δήλωσής μου ότι ένας όμιλος αποτελείται από άνδρες και γυναίκες που όλοι βρίσκονται στο ίδιο σημείο εξέλιξης, είναι μια γενίκευση και σημαίνει απλώς ότι όλοι έφθασαν στο σημείο όπου δεσμεύθηκαν και τάχθηκαν αμετακίνητα στο έργο του Άσραμ κάτω από κάποιο Διδάσκαλο.

Το έργο ωστόσο απαιτεί μια ποικιλία ποιότητας και δυναμικότητας για να είναι αποτελεσματικό στην εκδήλωση στο εξωτερικό πεδίο. Χρειάζεται εκείνους που βρίσκονται σε στενή επαφή με το Διδάσκαλο και είναι συνεπώς μυημένοι μιας ορισμένης περιωπής· χρειάζεται επίσης εκείνους που έχουν ευχέρεια στη σχέση με το εσώτερο Άσραμ και είναι συνεπώς πρεσβύτεροι μαθητές, παρότι όχι κατ’ ανάγκη ανώτεροι μυημένοι· χρειάζεται ακόμη εκείνους που δεν είναι τόσο προχωρημένοι στην Ατραπό της Μαθητείας, επειδή έχουν ή μπορούν να εδραιώσουν μια στενή συνάφεια με τη συνήθη ανθρωπότητα στην καθημερινή ζωή. Ένας όμιλος μαθητών σαν αυτόν αποτελεί κατά συνέπεια μια μικρογραφία ιεραρχίας και μια ιεραρχία υφίσταται στους ποικίλους βαθμούς της για να επιτρέπει ένα ευρύ πεδίο αποτελεσματικών σχέσεων…..

4. Ένας άλλος σπουδαίος παράγοντας για την ομαδική προετοιμασία για μύηση είναι η καλλιέργεια της σιωπής. Συχνά διερωτώμαστε όταν συζητείται η λειτουργία του Άσραμ, πώς μπορούμε να εκγυμνάσουμε τους μαθητές μας να αντιληφθούν ότι ουσιαστικά η σιωπή δεν είναι αποφυγή της ομιλίας. Πολλοί μαθητές φαίνεται να νομίζουν ότι είναι κι ότι πρέπει να μάθουν να μη μιλούν αν ελπίζουν να λάβουν μύηση. Μερικοί θα έκαναν πολύ καλύτερα αν μιλούσαν περισσότερο απ’ ό,τι μιλούν – πάνω σε ορθές γραμμές. Η επιβαλλόμενη σιωπή σ’ ένα Άσραμ είναι η αποφυγή ορισμένων γραμμών σκέψης, η εξάλειψη της ονειροπόλησης και η επιβλαβής χρήση της δημιουργικής φαντασίας. Η ομιλία κατά συνέπεια ελέγχεται στην πηγή της, γιατί η ομιλία είναι αποτέλεσμα ορισμένων εσώτερων πηγών ιδεών, σκέψεων και φαντασίας· είναι η καταστάλαξη (σ’ ένα ορισμένο σημείο κορεσμού, αν μπορώ να το εκφράσω έτσι) εσώτερων αποθεμάτων που υπερχειλίζουν στο φυσικό πεδίο. Η συγκράτηση της ομιλίας και η καταστολή των λόγων, αν είναι αποτέλεσμα αντίληψης ότι αυτό που πρόκειται να ειπωθεί είναι λανθασμένο ή ανεπιθύμητο ή ασύνετο ή σπατάλη ενέργειας, θα αυξήσει απλά την εσώτερη αποταμίευση και θα οδηγήσει τελικά αργότερα σε μια βιαιότερη έκφραση λόγων· μπορεί επίσης να επιφέρει σοβαρές και καταστροφικές συνθήκες στο αστρικό σώμα του μαθητή. Η σιωπή της σκέψης πρέπει να καλλιεργηθεί και δεν εννοώ, αδελφοί μου, σιωπηλή σκέψη. Εννοώ ότι πρέπει να αρνούμαστε είσοδο σε ορισμένες γραμμές σκέψης· ορισμένες συνήθειες σκέψης εκριζώνονται και ορισμένες προσεγγίσεις σε ιδέες δεν αναπτύσσονται. Αυτό γίνεται με μια διαδικασία υποκατάστασης κι όχι με μια βίαιη διαδικασία καταστολής. Ο μυημένος μαθαίνει να διατηρεί το όργανο της σκέψης του σε ορισμένη αποτελεσματική κατάσταση. Οι σκέψεις του δεν αναμιγνύονται η μια με την άλλη, αλλά περιέχονται (αν μπορώ να το εκφράσω παραστατικά) σε ξεχωριστά διαμερίσματα, ή αρχειοθετούνται προσεκτικά για αναφορά και μεταγενέστερη χρήση. (214)

 

 

Η ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

(Agni Yoga)

169. Όπως το Πυρ είναι μια πανπεριεκτική αρχή έτσι και ο Άγκνι Γιόγκα εμποτίζει το σύνολο της ζωής. Βαθμιαία η συνείδηση εκλεπτύνεται, αναδύονται οι αληθινές αξίες του περιβάλλοντος του γιόγκι, η κατανόηση της αναπότρεπτης συνεργασίας των κόσμων αυξάνεται. Έτσι η ζωή γεμίζει με τα σημάδια της ανώτερης κατανόησης. Η αλήθεια εισέρχεται ως πραγματικότητα στην καθημερινή ζωή. Όχι μόνο ο κίνδυνος ανάφλεξης των κέντρων, αλλά και μια οδυνηρή ευαισθησία έναντι κάθε αδικίας αντιμετωπίζουν οι γενναίοι αναζητητές του Άγκνι Γιόγκα. Τι είναι όμως αυτοί οι κίνδυνοι μπροστά στην πραγμάτωση της αληθινής ατραπού της απελευθέρωσης! Ο Αγκνί Γιόγκα είναι σαν τον Αστέρα τον Πρωϊνό που αναγγέλλει την έλευση του Φωτός.

 Τα Ζώδια του Κύριου/Θεμελιώδη Σταυρού

Η βασική ποιότητα των ζωδίων του Θεμελιώδη Σταυρού αφορά στη δύναμη να εισάγουν (initiate= εισάγω, εκκινώ, μυώ) ή να θέτουν τα πράγματα σε κίνηση. Τέσσερα είναι αυτά τα ζώδια στον ζωδιακό: Κριός, Καρκίνος, Ζυγός και Αιγόκερως. (Δημιουργία-Κριός, Εκδήλωση-Καρκίνος, Νομοθεσία-Ζυγός, Μύηση-Αιγόκερως). Αυτά τα τέσσερα ζώδια του ζωδιακού έτους σηματοδοτούν τα σημεία εκκίνησης των εποχών, τις δύο ισημερίες και τα δύο ηλιοστάσια.

Όπως καταδεικνύεται από αυτό, δηλαδή την εναλλαγή των εποχών, τα θεμελιώδη ζώδια παρέχουν την ώθηση για αλλαγή ή νέα κατάσταση ύπαρξης. Ξεκινούν τα πράγματα και κάνουν «τον κόσμο να κυλά». Είναι ζώδια που υποδηλώνουν την ικανότητα δημιουργίας ιδεών και δράσεων, και την υπερίσχυση των οιοδήποτε αντίξοων συνθηκών με την ανάληψη νέων πρωτοβουλιών. Για τον λόγο αυτό, σχετίζονται με την ηγεσία στην ανθρώπινη κοινότητα.

Η προδιάθεση του Ζυγού για αναβλητικότητα, αναποφασιστικότητα, «στάση στο παγκάκι» , ανάπαυση κ.λπ. – απεικονίζεται στην παράλυση του Arjuna στο πεδίο της μάχης, καθώς οι δύο τεράστιοι στρατοί επρόκειτο να συγκρούσουν. Ο Arjuna πιάστηκε στα δίκτυα του «Αφέντη της Γης του κανενός», καθώς ο Ζυγός είναι «αφέντης» - του διαστήματος «ανάμεσα στις δύο μεγάλες γραμμές δύναμης», δηλαδή του κανενός (ανάμεσα). Ο Ζυγός προΐσταται όλων των διαλειμμάτων –θυμηθείτε το ανώτερο και κατώτερο διάλλειμα στα τυπικά διαλογισμού Πανσελήνων– όλων των κύκλων. (ΜΝΕ, Ι:20)

Παραδειγματικές αρνητικές όψεις των θεμελιωδών ζωδίων στη σύγχρονη πραγματικότητα τόσο στην πολιτική, όσο και στην οικονομία, στην διακυβέρνηση και τον τύπο μπορούν να εντοπιστούν π.χ. στην πολιτική ηγεσία, όπου πολλοί πολιτικοί ηγέτες φαίνεται να απολαμβάνουν τη δύναμη που βρίσκεται στα χέρια τους. Ταυτόχρονα, ένα ισχυρό νέο κύμα ηγεσίας σκέψης έχει προκύψει από τις τάξεις των πολιτών με τη μορφή πλατφορμών ελεύθερης ομιλίας, αλλά συχνά η έμφαση στον ατομικισμό κρύβεται πίσω από λόγια «ειλικρινή και» (Κριός) που προπαγανδίζουν την «αυτονομία» (Αιγόκερως) ή και την πρωτοβουλία (Ζυγός). Πολλά τέτοια άτομα σε θέσεις ηγεσίας στον σύγχρονο κόσμο της επικοινωνίας και της σκέψης είναι άπληστα, αλλά παριστάνουν τα γενναία, τα ειλικρινή παρουσιάζοντας πρωτοβουλίες, οι οποίες προωθούν ακόμη περισσότερο τον ατομικισμό, την παραγωγή ψευδών ειδήσεων, την επιχειρηματικότητα προς όφελος «ιδίων» με παράλληλη καταπάτηση της αλληλεγγύης, αλλά και με σύγχυση της αλήθειας και των ιδεωδών για την ευημερία της ανθρωπότητας.

Συγχρόνως χαρακτηριστικό των θεμελιωδών ζωδίων είναι η δύναμη ή η ικανότητα να σημειώνεται σημαντική πρόοδος στο πνευματικό μονοπάτι. Συνδεδεμένο σταθερά στην εσωτερική αστρολογία της Αλίκης Μπέιλι με το ζήτημα των πνευματικών μυήσεων, τα θεμελιώδη ζώδια υποδηλώνουν την ώθηση και την αφοβία που απαιτείται για να «κοιτάξει» κανείς κατά πρόσωπο τις αποτυχίες του και να τις αντιμετωπίσει, να βάλει υψηλότερα τον πήχη και να καταβάλει όση προσπάθεια απαιτείται για να κατακτήσει νέους κόσμους υποκειμενικής αντίληψης και αντικειμενικής επίδειξης χρησιμότητας στο Θείο Σχέδιο. Ο Κριός και ο Αιγόκερως εμπλέκονται ιδιαίτερα σε αυτήν την εξέλιξη, με το πύρινο σημείο της φωτιάς (Κριός) να αποτελεί τη συμβολή των ηλεκτρικών πυρών που προέρχονται από τον πλανήτη Ουρανό ή τη Μονάδα, και το σημείο της γης (Αιγόκερως), το σύμβολο του τραχύ Όρου της Μύησης, πάνω από τα εμπόδια και τους κινδύνους, των οποίων ο επιτυχημένος αναζητητής θα πρέπει να βγει νικητής. Τόσο ο Κριός όσο και ο Αιγόκερως είναι ζώδια που αντλούν από την ανθρώπινη ψυχή τις ύψιστες δυνατότητές της. Κανένα από αυτά τα ζώδια δεν είναι ικανοποιημένο με την «επιχείρηση» της ανάπαυσης μέσα σε μια ζώνη άνεσης. Και οι δύο προχωρούν σε όλο και μεγαλύτερες προκλήσεις, ανεξάρτητα από τις ταλαιπωρίες και τις αντιξοότητες. Το γεγονός αυτό είναι το κλειδί για πολλά από όσα που συμβαίνουν σήμερα, γιατί οι δυνάμεις της εξέλιξης προωθούν αδιάκοπα και ακατάπαυστα τις μονάδες μέσα στο Ανθρώπινο Βασίλειο που είναι ικανές να αποδεχτούν την πρόκληση.

Και τα τέσσερα αυτά ζώδια του θεμελιώδη ή κύριου αστρολογικού Σταυρού βρίσκονται με διαφοροποιήσεις υπό την επίδραση των ακτινικών ενεργειών της 1^ης και της 7^ης ακτίνας, οι οποίες σχετίζονται με την λήψη και την έκφραση της ενέργειας της δύναμης.

Ως εκ τούτου, καθώς σήμερα αυτές οι δύο ακτίνες εκφράζονται μέσω του Κριού και του Αιγόκερω, αναγνωρίζουμε γύρω μας την επιβολή και συχνά την αδίστακτη διαχείριση των εθνών και των λαών. Οι ακτίνες 1η και 7η δεν είναι γνωστές για την ευαίσθητη μεταχείριση των άλλων. Δεν ασχολούνται με τέτοια ζητήματα, και οι δύο είναι πολύ απρόσωπες στις πράξεις τους. Επιδιώκουν ευθυγράμμιση με τον μεγαλύτερο σκοπό και την προσεκτικά συντονισμένη δράση προς αυτόν τον στόχο. Αλλά ακόμη και αυτό μπορεί να παρερμηνευθεί και να χρησιμοποιηθεί από μια εσκεμμένη εγωιστική πρόθεση. Αυτές τις ακτίνες καταγράφουν/λαμβάνουν και χρησιμοποιούν εύκολα –και αλόγιστα– όλοι οι τυραννίσκοι και οι μεγάλες, παγκόσμιες εταιρικές οντότητες –ακόμη κι αν δεν στοχεύουν στην επιχειρηματικότητα– στην τρέχουσα παγκόσμια κατάσταση.

Πηγές:

Α. Μπέιλη, Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Εσωτέρα Αστρολογία

Μ. Ρίτσμοντ, Φως στην Εσωτερική Αστρολογία

ΑΒΛΑΒΕΙΑ - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

11 Οκτωβρίου 2020

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από τον αδελφό Δ.Μ.:

ΕΞΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΒΛΑΒΕΙΑ 

(ΑΠΟ ΤΑ ΜΠΛΕ ΒΙΒΛΙΑ )

[…]

Βλαβερές μαγνητικές συνθήκες σαν αποτέλεσμα του εσφαλμένου χειρισμού της δύναμης από μέρους του ανθρώπου είναι οι αιτίες του κακού στον κόσμο γύρω μας, συμπεριλαμβανομένων των τριών υπανθρώπινων βασιλείων. Πώς μπορούμε άραγε σαν άτομα να το αλλάξουμε αυτό; Με την ανάπτυξη μέσα μας της Αβλάβειας. Επομένως μελετήστε τον εαυτό σας απ’ αυτή τη σκοπιά. Μελετήστε την καθημερινή σας συμπεριφορά, τα λόγια και τις σκέψεις, για να τις καταστήσετε τελείως αβλαβείς. Προσπαθήστε να κάνετε σκέψεις για σας και τους άλλους, που θα είναι εποικοδομητικές και θετικές και συνεπώς αβλαβείς στα αποτελέσματά τους. Μελετήστε το συναισθηματικό σας αποτέλεσμα στους άλλους, έτσι ώστε με καμιά διάθεση, καμιά κατάθλιψη και καμιά συναισθηματική αντίδραση να μην μπορείτε να βλάψετε το συνάνθρωπό σας. Να θυμάστε σε σχέση μ’ αυτό ότι η βίαιη πνευματική έφεση κι ο ενθουσιασμός, που εφαρμόζονται και κατευθύνονται εσφαλμένα, μπορούν ευκολότατα να βλάψουν ένα συνάνθρωπό μας, γιαυτό μην προσέχετε μόνο τις λανθασμένες τάσεις σας αλλά και τη χρήση των αρετών σας.

Αν η αβλάβεια είναι ο βασικός τόνος της ζωής σας, θα κάνετε περισσότερα για να προκαλέσετε ορθές αρμονικές συνθήκες στην προσωπικότητά σας παρά με οποιοδήποτε βαθμό πειθαρχίας σ’ άλλες γραμμές. Η δραστική κάθαρση που επιφέρει η προσπάθεια να είμαστε αβλαβείς, θα συντείνει πολύ στην εξάλειψη των λανθασμένων καταστάσεων συνείδησης. Φροντίστε λοιπόν να εισάγετε την ιδέα αυτή στη βραδινή σας ανασκόπηση.

Θα ήθελα να παροτρύνω τον καθένα που διαβάζει αυτές τις σελίδες να κάνει μια καινούργια αρχή στην πνευματική ζωή. Θα του έλεγα, ξέχασε όλες τις περασμένες επιτεύξεις, ανάπτυξε ζήλο και συγκεντρώσου στο Σχέδιο.

Μέχρι στιγμής έγινε ασφαλώς κάποια πρόοδος στην ομαδική αντίληψη κι εκδηλώνεται λιγότερο ενδιαφέρον για το χωριστό εαυτό. Αναμφίβολα οραματιζόμαστε με περισσότερη πίστη τον Αγαθό Νόμο που οδηγεί όλη τη δημιουργία στην πλήρη τελείωση και μ’ αυτό τον οραματισμό αποκτήθηκε η ικανότητα απόσπασης του βλέμματος απ’ τις υποθέσεις της ατομικής εμπειρίας και προσήλωσής του στην πραγμάτωση του σκοπού για το σύνολο. Αυτός είναι ο αντικειμενικός σκοπός και στόχος. Εύρος οράματος, περιεκτικότητα κατανόησης και πλατύς ορίζοντας είναι τα προκαταρκτικά ουσιώδη κάθε έργου υπό την καθοδήγηση της ιεραρχίας των μυστών· η σταθεροποίηση της συνείδησης στη μία ζωή και η αναγνώριση της βασικής ενότητας όλης της δημιουργίας πρέπει κάπως ν’ αναπτυχθεί πριν εμπιστευθούν σε κάποιον ορισμένες γνώσεις και Λέξεις Δύναμης και το χειρισμό εκείνων των δυνάμεων που φέρνουν την υποκειμενική πραγματικότητα σε εξωτερική εκδήλωση.

Σας λέω λοιπόν τη στιγμή αυτή, εγώ – ένας πρεσβύτερος και ίσως πιο έμπειρος μαθητής και εργάτης στο μεγάλο αμπελώνα του Κυρίου – ασκώ την αβλάβεια με ζέση και κατανόηση, γιατί είναι (όταν εφαρμόζεται αληθινά) ο καταστροφέας κάθε περιορισμού. Η βλαβερότητα βασίζεται στην ιδιοτέλεια και σε μια εγωκεντρική στάση. Είναι η εκδήλωση δυνάμεων συγκεντρωμένων για αυτοπροβολή, αυτοεπέκταση και αυτοϊκανοποίηση. Η αβλάβεια είναι η έκφραση της ζωής του ανθρώπου που αντιλαμβάνεται πως είναι παντού, που ζει συνειδητά σαν ψυχή, του οποίου η φύση είναι αγάπη, του οποίου η μέθοδος είναι η περιεκτικότητα και για τον οποίο όλες οι μορφές είναι όμοιες κατά το ότι συγκαλύπτουν και κρύβουν το φως και δεν είναι παρά εξωτερικεύσεις του ενός Άπειρου Όντος. Η αντίληψη αυτή, ας το υπενθυμίσω, εκδηλώνεται σαν αληθινή κατανόηση της ανάγκης του αδελφού, διαζευγμένη από συναίσθημα και σκοπιμότητα. Οδηγεί σ’ εκείνη τη σιωπή της γλώσσας που προκύπτει απ’ τη μη αναφορά στο χωριστό εαυτό. Επιφέρει την ακαριαία εκείνη ανταπόκριση στην αληθινή ανάγκη, που χαρακτηρίζει τα Μεγάλα Όντα τα οποία (εισχωρώντας κάτω απ’ την εξωτερική εμφάνιση) βλέπουν την εσώτερη αιτία που παράγει τις συνθήκες που σημειώνονται στην εξωτερική ζωή κι έτσι απ’ αυτό το σημείο της σοφίας μπορεί να δοθεί αληθινή βοήθεια και καθοδήγηση. Η αβλάβεια επιφέρει στη ζωή επιφυλακτικότητα κρίσης, συγκράτηση της ομιλίας, ικανότητα αποφυγής της παρορμητικής δράσης και την εκδήλωση ενός μη επικριτικού πνεύματος. Έτσι μπορεί να δοθεί ελεύθερη δίοδος στις δυνάμεις της αληθινής αγάπης και στις πνευματικές εκείνες ενέργειες που φαίνεται να ζωογονούν την προσωπικότητα, οδηγώντας συνεπώς σε ορθή δράση.

Ας είναι λοιπόν η αβλάβεια ο βασικός τόνος της ζωής σας. Η βραδινή ανασκόπηση πρέπει να διεξάγεται ολοκληρωτικά πάνω σ’ αυτή τη γραμμή· διαιρέστε την εργασία ανασκόπησης σε τρία μέρη κι εξετάστε:

1. Την αβλάβεια στη σκέψη. Αυτή θα καταλήξει πρώτιστα στον έλεγχο της ομιλίας.

2. Την αβλάβεια στη συναισθηματική αντίδραση. Αυτή θα οδηγήσει να γίνετε αγωγός της αγαπητικής όψης της ψυχής.

3. Την αβλάβεια στη δράση. Αυτή θα επιφέρει ευστάθεια, επιδεξιότητα στη δράση και την αποδέσμευση της δημιουργικής θέλησης.

[…]

Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας, Σελ. 101-104

[…]

Σας λέω ότι η επίτευξη της αβλάβειας με θετική έννοια (όχι αρνητική) σημαίνει την πραγματοποίηση εκείνου του βήματος που οδηγεί σαφώς στην Πύλη της Μύησης. Όταν αναφέρεται αρχικά, φαίνεται να έχει μικρή σημασία και κάνει το όλο θέμα της μύησης να εκτιμάται τόσο λίγο, ώστε να καταντά ασήμαντο. Αλλά εκείνος που σκέφτεται έτσι ας εξασκήσει αυτή τη θετική αβλάβεια η οποία πραγματώνεται σε ορθή σκέψη (επειδή βασίζεται στη νοήμονα αγάπη), σε ορθή ομιλία (επειδή διέπεται από αυτοέλεγχο) και σε ορθή δράση (επειδή βασίζεται στην κατανόηση του Νόμου) και θα βρει ότι η προσπάθεια θα απαιτήσει όλα τα εφόδια της ύπαρξής του και θα χρειαστεί πολύ χρόνο για να επιτευχθεί. Δεν είναι η αβλάβεια που προέρχεται από αδυναμία και συναισθηματική διάθεση αγάπης, που αντιπαθεί τη φασαρία επειδή αναστατώνει την τακτοποιημένη αρμονία της ζωής και οδηγεί σε επακόλουθη ενόχληση. Δεν είναι η αβλάβεια του ανεξέλικτου αρνητικού και αδύναμου άνδρα ή γυναίκας που δεν έχει τη δύναμη να βλάψει επειδή διαθέτει πολύ μικρό εξοπλισμό για να προκαλέσει βλάβη.

Είναι η αβλάβεια που πηγάζει από την αληθινή κατανόηση και τον έλεγχο της προσωπικότητας από την ψυχή, που οδηγεί αναπόφευκτα σε πνευματική έκφραση στην καθημερινή ζωή. Εκπορεύεται από την ικανότητα να εισερχόμαστε στη συνείδηση και να διεισδύουμε στην αντίληψη του αδελφού μας κι όταν αυτή επιτευχθεί – όλα συγχωρούνται κι όλα χάνονται απ’ τη θέα μπροστά στην επιθυμία να βοηθήσουμε και να συνδράμουμε.

[…]

Η εφαρμογή της αβλάβειας είναι ο καλύτερος και ευκολότερος τρόπος για να εργασθεί ο ζηλωτής. Δεν υπάρχει τότε τίποτε μέσα του που να είναι εχθρικό σε κάθε ζωή σε κάθε μορφή και συνεπώς προσελκύει στον εαυτό του μόνο εκείνο που είναι ευεργετικό. Χρησιμοποιεί τις ευεργετικές δυνάμεις που έτσι προσέλκυσε για τη βοήθεια άλλων όντων. Αυτό πρέπει να είναι το πρώτο βήμα και η πειθαρχία που συνεπάγεται και η διαρκής επιτήρηση όλων των δραστηριοτήτων στα τρία πεδία της ανθρώπινης εξέλιξης κι όλων των αντιδράσεων φέρνουν το συναισθηματικό σώμα υπό την κυριαρχία του φωτισμένου νου. Επιφέρουν επίσης την από μέρους μας κατανόηση των συνανθρώπων μας.

[…]

Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας, Επιλογή κειμένων από τις σελ. 318-319

[…]

H ανάγκη για μια αυξανόμενη λεπτότητα διάκρισης είναι διαρκής κι όλοι οι αφιερωμένοι σπουδαστές παροτρύνονται ν’ αναμετρήσουν τον εαυτό τους αυτή την εποχή. Αντιμετωπίζουν ένα νέο κύκλο υπηρεσίας και πρέπει να επωφεληθούν από μια νέα ημέρα ευκαιρίας. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη να σταθούμε σε πνευματική ύπαρξη· όπου υπάρχει αυτή η σταθερή θέση, δε θα χρειαστεί να μας παροτρύνουν άλλοι στην υπηρεσία. Ας διοχετευθούν οι “Δυνάμεις του Φωτός” και οι τάξεις των παγκόσμιων υπηρετών θα γεμίσουν σύντομα. Ας χρησιμοποιήσει το “Πνεύμα της Ειρήνης” την κατώτερη φύση σαν όργανο και θα υπάρξει ειρήνη κι αρμονία μέσα στο προσωπικό πεδίο υπηρεσίας. Aς κυριαρχήσει το “Πνεύμα της Καλής Θέλησης” στο νου μας και δε θα υπάρχει χώρος για το πνεύμα της επίκρισης και την εξάπλωση των ολέθριων συζητήσεων. Γι’ αυτό το λόγο και για ν’ αναπτυχθεί ένας όμιλος υπηρετών που θα μπορούν να εργασθούν σε αληθινές και πνευματικές γραμμές, πρέπει να δοθεί αυξανόμενη έμφαση στην ανάγκη για Aβλάβεια. H αβλάβεια προετοιμάζει το δρόμο για την εισροή της ζωής· η αβλάβεια διασκορπίζει τα εμπόδια για την ελεύθερη έκχυση της αγάπης· η αβλάβεια είναι το κλειδί για την αποδέσμευση της κατώτερης φύσης από το άδραγμα της παγκόσμιας πλάνης και απ’ τη δύναμη της φαινομενικής ύπαρξης.

[…]

Εσωτέρα Ψυχολογία ΙΙ, Σελ. 129-130

[…]

Τόσο εμφατικά σας τόνισα την ανάγκη της αβλάβειας, γιατί είναι η κατεξοχήν και από εσωτερικής άποψης επιστημονική μέθοδος καθαρισμού […] και εξάγνισης των κέντρων. Η εφαρμογή της καθαρίζει τους φραγμένους αγωγούς και επιτρέπει την είσοδο ανώτερων ενεργειών.

[…]

Δε μου είναι εύκολο να σας δείξω ή ν’ αποδείξω την αποτελεσματικότητα της ανώτερης όψης, σπείρας ή φάσης της αβλάβειας όπως χρησιμοποιείται απ’ την Ιεραρχία υπό τη διεύθυνση του Τέλειου Όντος, του Χριστού. Η αβλάβεια με την οποία ασχολήθηκα προηγουμένως σχετίζεται με τις ατέλειες με τις οποίες παλεύει η ανθρωπότητα και σας είναι δύσκολο να την εφαρμόσετε σ’ όλες τις περιστάσεις, όπως καλά γνωρίζετε. Η αβλάβεια στην οποία αναφέρομαι σε σχέση με σας δεν είναι μια αρνητική ή γλυκιά ή ευγενική δραστηριότητα, όπως πολλοί πιστεύουν· είναι μια κατάσταση του νου και η οποία με κανέναν τρόπο δεν αποκλείει τη σταθερή ή ακόμη τη δραστική δράση· αφορά το κίνητρο και συνεπάγεται την απόφαση όπως το κίνητρο πίσω από κάθε δραστηριότητα να είναι η καλή θέληση. Αυτό το κίνητρο μπορεί να οδηγήσει σε θετική και συχνά δυσάρεστη δράση ή ομιλία, αλλά εφόσον η αβλάβεια και η καλή θέληση ρυθμίζουν τη νοητική προσέγγιση, μόνο καλό μπορεί να προκύψει.

Σε μια υψηλότερη στροφή του σπειροειδούς η Ιεραρχία χρησιμοποιεί επίσης την αβλάβεια, αλλά αυτή συνδέεται με τη θέληση-για-το-καλό και συνεπάγεται τη χρήση της δυναμικής ηλεκτρικής ενέργειας υπό τη διεύθυνση της ενόρασης· αυτός ο τύπος ενέργειας δεν έρχεται ποτέ σε δράση απ’ τον άνθρωπο· είναι μια ενέργεια που δεν μπορεί ακόμη να χειρισθεί. Αυτός ο τύπος αβλάβειας βασίζεται σε πλήρη αυτοθυσία κατά την οποία η θέληση-για-θυσία, η θέληση-για-το-καλό και η θέληση-για-δύναμη (οι τρεις φάσεις της όψης θέληση, όπως εκφράζονται δια της Πνευματικής Τριάδας) συγχωνεύονται όλες σε μια δυναμική ενέργεια με βαθιά πνευματική φύση. Η ενέργεια αυτή είναι η επιτομή της πλήρους ή τέλειας αβλάβειας όσον αφορά την ανθρωπότητα και τα δευτερεύοντα βασίλεια της φύσης, αλλά είναι εξωθητική στο αποτέλεσμά της και δυναμική στην εκμηδενιστική κρούση της όσον αφορά τις Δυνάμεις του Κακού.

[…]

Εσωτέρα Θεραπευτική, Επιλογή κειμένων από τις σελ. 40, 670-671

«ΗΧΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,

ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»

ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

- ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.00 - 

με σκοπό την επίκληση της Ψυχής της Ελλάδας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εφέλκυσης της Ψυχής των εθνών και της Μιας Ανθρωπότητας, έργο για το οποίο είναι επιφορτισμένος ο ΝΟΕΚ.

4 Οκτωβρίου 2020

Εκφώνηση κειμένου πριν από τον διαλογισμό από τον αδελφό Λ.Μ.:

Προσέγγιση στην Εξωτερίκευση μέσα στη Συνείδηση του Μαθητή

Βρίσκω αναγκαίο να διευκρινίσω εδώ ένα σημείο. Oι μαθητές που έχουν σταλεί από τα διάφορα άσραμ δε φτάνουν στη γη έχοντας συνείδηση μιας υψηλής αποστολής, ή γνωρίζοντας καλά τη φύση του εγχειρήματος που τους έχει ανατεθεί υποκειμενικά. Στην περίπτωση ορισμένων μαθητών που θα έχουν ειδική παγκόσμια σπουδαιότητα και είναι της τάξης των μυημένων, μπορεί να φτάσουν σε μια πεποίθηση της αποστολής (αν μπορώ να την ονομάσω έτσι) από πολύ νεαρή ηλικία κι έτσι να προσανατολισθούν στο έργο της ζωής τους από πολύ νωρίς· η πεποίθηση αυτή θα αυξάνει και θα βαθαίνει και θα διευκρινίζεται με την πάροδο του χρόνου. Αλλά πρέπει να θυμάστε ότι η πλειονότητα των μαθητών δεν αντιδρά έτσι. Θα έρθουν σε ενσάρκωση με ορισμένα χαρίσματα κι έμφυτα ταλέντα και με ορισμένες σταθερά ριζωμένες ιδέες, προικισμένοι με αμετάβλητα ιδεώδη κι έναν εγκέφαλο που ανταποκρίνεται σ’ έναν καλά αναπτυγμένο νου. Θα βρουν το δρόμο τους κανονικά και μέσα από φυσικές τάσεις και προτιμήσεις σ’ εκείνο το πεδίο της ανθρώπινης δραστηριότητας στο οποίο σκοπεύουν να εργασθούν και στο οποίο πρόκειται να επιφέρουν ορισμένες βασικές αλλαγές σε ευθυγράμμιση με την ιεραρχική πρόθεση. Αυτή η ιεραρχική πρόθεση τους είναι συνήθως άγνωστη (αν και μπορεί να μη συμβαίνει αυτό πάντα), αλλά το έργο που πρέπει να γίνει θα τους φαίνεται παρωθητικό και αναγκαίο και κάτι που πρέπει να κάνουν με κάθε τίμημα. Θα βρουν το δρόμο τους στην πολιτική, στα εκπαιδευτικά κινήματα και στην επιστήμη· θα εργασθούν σαν ανθρωπιστές, σαν κοινωνικοί εργάτες και στο πεδίο των οικονομικών, αλλά θα ακολουθήσουν αυτές τις γραμμές δραστηριότητας μέσα από φυσική κλίση κι όχι λόγω κάποιας “υπακοής” στις οδηγίες κάποιου Διδασκάλου. Θα επιτύχουν στην προσπάθειά τους επειδή από πίσω τους θα βρίσκεται η δυναμικότητα της Ιεραρχίας και είναι πολλά που μπορεί να κάνει το εσώτερο Άσραμ για τους εξωτερικά εργαζόμενους μαθητές του, ανοίγοντας πόρτες, εκπληρώνοντας προσπάθειες και κανονίζοντας επαφές κι άλλες διευκολύνσεις· όμως όλα αυτά γίνονται χωρίς καμιά ένδειξη εσώτερης ώθησης. Η αναγνώριση της εσώτερης προσπάθειας εξαρτάται απ’ τη θέση του μαθητή στο Άσραμ. Όταν ο μαθητής είναι πολύ προχωρημένος μπορεί να έχει επίγνωση της υψηλής αποστολής του και να ξέρει ότι δεν είναι μια φανατική κι αυτόβουλη πρόθεση, αλλά ένα συγκεκριμένο έργο που αναλαμβάνεται σε ανταπόκριση στον ιεραρχικό σχεδιασμό. Τέτοιες περιπτώσεις θα είναι συνήθως η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας και ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια. Τέτοιοι ιεραρχικοί εργάτες θα συγκεντρώσουν γύρω τους μικρότερους μαθητές που θα εργασθούν στις ίδιες γραμμές δια της κοινότητας των ενδιαφερόντων κι όχι της αναγνώρισης παρόμοιων οδηγιών – κάτι πολύ διαφορετικό. Στη μια περίπτωση η συνείδηση της αποστολής αναπτύσσεται σε περιόδους συγκεκριμένου σχεδιασμού με το Άσραμ και σε συνδιαλλαγή με το Διδάσκαλο ή τους ανώτερους εργάτες Του. Στη συνηθέστερη περίπτωση ο μαθητής αντιδρά κι εργάζεται ανταποκρινόμενος στην εντύπωση, έχοντας σ’ αυτό το στάδιο πλήρη άγνοια της προέλευσής της· τη θεωρεί σαν δραστηριότητα του νου του που δρα σαν κατευθυντήριος πράκτορας σ’ όλες τις σχεδιασμένες δραστηριότητες, το θέμα της ζωής και το σκοπό, τα οποία είναι η δυναμική της υπηρεσίας του.

Όμως ένα κύριο χαρακτηριστικό είναι παρόν σε όλους αυτούς τους εργαζόμενους μαθητές και ζηλωτές· αυτό είναι ένας πλατύς ανθρωπισμός και μια αποφασιστικότητα να βοηθήσουν την ανθρώπινη ευημερία. Αργότερα θα προβάλει μια ενδιαφέρουσα διάκριση που θα ρυθμίσει τη νέα εποχή σε αντιδιαστολή με τις μεθόδους του παρελθόντος και του παρόντος. Oι μαθητές και οι ζηλωτές δε θα είναι τόσο αφιερωμένοι σε έργο καθαρά ανθρωπιστικό κι ευημερίας. Αυτό θα είναι κίνητρο κι όχι αντικειμενικός σκοπός του έργου. Δε θα αφιερώνουν το χρόνο και τις προσπάθειές τους αποκλειστικά στην ανακούφιση της ανθρώπινης ανάγκης. Όλες οι φάσεις της ανθρώπινης ζωής – πολιτική, οικονομία κι επιστήμη καθώς και η θρησκεία – θ’ αναγνωρίζονται ότι αποτελούν το άμεσο και θεαματικό έργο τους, όμως στο μέλλον το κίνητρο δεν θα είναι κυρίως η επιχειρηματική επιτυχία ή η φιλοδοξία της προσωπικότητας, αλλά η ώθηση να τις υποτάξουν στη γενική προσπάθεια και να βοηθήσουν την ανθρωπότητα σαν σύνολο με ένα μακρόπνοο όραμα.

Το αυξανόμενο πνεύμα του ανθρωπισμού είναι αυτό που βρίσκεται πίσω από κάθε κίνημα παγκόσμιας σοσιαλιστικοποίησης στα διάφορα έθνη. Αυτό το κίνημα είναι συμπτωματικό μιας αλλαγής στον προσανατολισμό της σκέψης του ανθρώπου κι εκεί βρίσκεται η κύρια αξία του. Στην πραγματικότητα δεν υποδεικνύει μια νέα τεχνική διακυβέρνησης και η ιδιαίτερη αυτή φάση του είναι εφήμερη· ταυτόχρονα είναι θεμελιώδες για τη νέα παγκόσμια τάξη που θα προβάλλει απ’ όλους αυτούς τους πειραματισμούς τους οποίους ανελίσσει αυτή τη στιγμή η ανθρώπινη σκέψη.

Αυτά είναι τα πράγματα που θα βρίσκονται στη συνείδηση των μαθητών οι οποίοι εξουσιοδοτούνται από την Ιεραρχία να επιφέρουν τις αναγκαίες αλλαγές και το νέο προσανατολισμό κι όχι κάποια αναγνώριση των Διδασκάλων και των διαταγών Τους ή κάποιο ιεραρχικό και ασραμικό υπόβαθρο.

Ενόσω βρίσκονται σε ενσάρκωση τέτοιοι μαθητές, είναι ελεύθεροι να υπηρετήσουν προσηλωμένα κι ολόψυχα εκείνο το τμήμα ή τη φάση της ανθρώπινης προσπάθειας στην οποία φαίνεται να τους έριξε ο κλήρος και η τάση της ζωής. Μπορεί να μην έχουν συνείδηση οποιουδήποτε πνευματικού στόχου (όπως λέγεται σήμερα), εκτός από την αναγνώριση ότι αγαπούν τους συνανθρώπους τους· αυτή η αγάπη θα ρυθμίζει όλα όσα κάνουν και θα υποκινεί κάθε προσπάθειά τους.

Από τη σκοπιά του Διδασκάλου μπορούν να προσεγγισθούν, να εντυπωθούν και να κατευθυνθούν και σχεδόν πάντα έτσι προσεγγίζονται· από τη δική τους σκοπιά είναι απλώς πολυάσχολα, δραστήρια άτομα, προικισμένα με καλό νου, βαθύ ενδιαφέρον για το επιλεγμένο έργο της ζωής τους κι αποδεικνύοντας ότι είναι ικανοί για αποτελεσματικό έργο πάνω σε κάποια ιδιαίτερη γραμμή, ικανοί να επηρεάσουν και να κατευθύνουν άλλους σε παρόμοια δραστηριότητα και να επιφέρουν οριστικές αλλαγές στον κλάδο της ανθρώπινης προσπάθειας με τον οποίο σχετίζονται, ανυψώνοντας έτσι τις υποκείμενες αρχές σε ανώτερα επίπεδα. Αυτό είναι ένα γνήσιο ιεραρχικό έργο. Επηρεάζει σε γενικές γραμμές τη συνείδηση της ανθρωπότητας.

Οι μαθητές αυτοί μπορεί να έχουν συνείδηση ότι η προσπάθειά τους και η σκέψη τους αποτελούν τμήμα μιας προωθημένης εξελικτικής προσπάθειας· σ’ αυτό το μέτρο έχουν συνείδηση μιας αποστολής, αλλά η αξία αυτής της στάσης είναι ότι τους συσχετίζει στη συνείδηση με πολλούς άλλους που υποκινούνται παρόμοια και έχουν συνείδηση ενός παρόμοιου οράματος. Είναι βέβαια συνετό να θυμάστε ότι όλοι αυτοί οι μαθητές είναι έκδηλοι ακτινικοί τύποι και είναι ολοκληρωμένες προσωπικότητες με την ανώτατη έννοια της λέξης. Θα εργασθούν στη γη σαν προσωπικότητες υψηλού βαθμού, κάτω από την κρούση ισχυρών κινήτρων που εκπορεύονται από την ψυχή καθώς ανταποκρίνεται στην εντύπωση απ’ το Άσραμ, όμως γι’ αυτό δεν γνωρίζουν τίποτε στο φυσικό τους εγκέφαλο κι ενδιαφέρονται ελάχιστα. Μέρος της αποτελεσματικότητας της υπηρεσίας τους οφείλεται στο γεγονός ότι δεν ασχολούνται με την ψυχική επαφή και με την ιδέα της ακαδημαϊκής υπηρεσίας. Τα μάτια τους είναι στραμμένα στο έργο που πρέπει να γίνει, η καρδιά τους είναι με τους συνανθρώπους τους και τα χέρια τους είναι απασχολημένα με τις μεθόδους, τις τεχνικές και τις πρακτικές που θα ανυψώσουν ολόκληρο το επίπεδο της προσπάθειας στο επιλεγμένο πεδίο τους. Απ’ όπου και η αναπόφευκτη επιτυχία τους.

Aπό τους μαθητές που ενδιαφέρονται έντονα για την προσωπική τους ανταπόκριση στην ψυχή, που εργάζονται φιλότιμα με το πρόβλημα της ψυχικής επαφής, που είναι απασχολημένοι με την τέχνη της συνειδητής υπηρεσίας και καθιστούν την υπηρεσία στόχο, που είναι έντονα εναργείς στο γεγονός του Άσραμ και του Διδασκάλου, δεν θα ζητηθεί να κάνουν αυτό το έργο της προετοιμασίας για την εξωτερίκευση της Ιεραρχίας. Τους προχωρημένους μαθητές που έχουν σταθεροποιηθεί στο άσραμ και είναι τόσο συνηθισμένοι με το Διδάσκαλο ώστε δεν προσλαμβάνει πια καμιά ακατάλληλη σπουδαιότητα στη συνείδησή τους, μπορούν να τους εμπιστευθούν να εργασθούν πάνω σε ορθές γραμμές στον κόσμο και να κάνουν το έργο της προετοιμασίας. Δεν μπορούν να παρεκκλίνουν ή ν’ αποτραπούν από την προσηλωμένη τους προσοχή στο άμεσο έργο από οποιοδήποτε ψυχικό κάλεσμα ή ώθηση· απ’ όπου και η ελευθερία τους να κάνουν το αποσκοπούμενο έργο.

Συνεπώς η κατάσταση σε σχέση με τη συνείδηση των μαθητών στην έντονα δύσκολη, αν κι ενδιαφέρουσα περίοδο με την οποία είναι αντιμέτωπη η ανθρωπότητα, θα μπορούσε να συνοψισθεί στις παρακάτω δηλώσεις:

1. O μαθητής δεν υποκινείται από οποιαδήποτε επιθυμία να εξωτερικεύσει την Ιεραρχία ή να δει το Άσραμ με το οποίο συνδέεται, να λειτουργεί φυσικά στο εξωτερικό πεδίο. Μπορεί να μην έχει καμιά επίγνωση της ιεραρχικής αυτής πρόθεσης. Αν έχει επίγνωση του υποκείμενου αυτού σκοπού, είναι εντελώς δευτερεύουσα στη συνείδησή του. Το καλό της ανθρωπότητας κι ένα σταθεροποιημένο πνευματικό μέλλον για το ανθρώπινο γένος είναι τα κύρια κίνητρα της ζωής του.

2. O μαθητής έχει μια αυστηρά ανθρωπιστική αντίληψη. Εργάζεται για τη Μία Ανθρωπότητα κι αν έχει επίγνωση της πιθανότητας να συνδέεται με την Ιεραρχία, η αφοσίωσή του, η υπηρεσία του και η πρόθεση της ζωής του κατευθύνονται ολοκληρωτικά στην υπόθεση της ανθρώπινης βελτίωσης. Σ’ αυτή τη στάση μοιάζει με τους Διδασκάλους στους Oποίους η κατευθυντήρια γραμμή της ζωής δεν είναι οι ιεραρχικές δυνατότητες, αλλά η προσκόλληση στους σκοπούς της Σαμπάλλα, στη δράση, στις σχέσεις και στο Σχέδιο για όλες τις ζωντανές μονάδες στους τρεις κόσμους.

3. Η ενόραση του μαθητή είναι άγρυπνη και δραστήρια· οι νέες ιδέες και οι ζωτικές νέες έννοιες βρίσκονται στο προσκήνιο του νου του. Σχεδόν αυτόματα αποκηρύσσει την αντιδραστική και συντηρητική σκέψη του παρελθόντος και –χωρίς φανατισμό κι ακατάλληλη έμφαση– ζει, μιλά και καθοδηγεί πάνω στις νέες γραμμές των ορθών ανθρώπινων σχέσεων.

4. O μαθητής που απασχολείται με τα ιεραρχικά σχέδια του μέλλοντος, έχει έναν πλήρως ανοιχτό νου όσον αφορά την ανάπτυξη των αληθινών ψυχικών δυνάμεων. Αποδοκιμάζει κι αναχαιτίζει κάθε αρνητική συνθήκη και μορφή σκέψης καθώς έρχεται σε επαφή μαζί τους στο περιβάλλον του, αλλά ενθαρρύνει την ανάπτυξη όλων των μορφών της ανώτερης αισθητήριας αντίληψης που διευρύνει την ανθρώπινη συνείδηση κι εμπλουτίζει το περιεχόμενό της.

5. Ανάλογα με την ιεραρχική του θέση θα γίνει αυξανόμενα ένας αγωγός δύναμης στον κόσμο. Η ασραμική του ζωή θα βαθαίνει καθώς θα αναπτύσσεται η παγκόσμια υπηρεσία του. Η δήλωση της Βίβλου (ή καλύτερα η προτροπή) “το υπολειφθέν ρίζαν κάτω και ποιήσει καρπόν άνω” έχει γι’ αυτόν μια βαθιά αποκρυφιστική σημασία.

Δε θίγω εδώ την ανάπτυξη του μαθητή ως μαθητή, ή την ατομική του πρόοδο στην Ατραπό· εξετάζω τον τύπο της συνείδησης με τον οποίο αντιμετωπίζει το έργο που βρίσκεται μπροστά του. Μέχρι να εκπληρώσει μέσα του τα προαπαιτούμενα που περιγράφηκαν σ’ αυτό το τμήμα της μελέτης μας, δεν θα είναι ένας απ’ τους εργάτες σ’ αυτό το διάλειμμα ανάμεσα στην παλιά εποχή και τη νέα.

 (Αλίκη Μπέιλη, Η Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας, σσ. 583-587)

 «ΕΚΛΕΓΩ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΜΕΤΑΞΥ 

ΤΩΝ ΔΥΟ ΓΡΑΜΜΩΝ ΔΥΝΑΜΗΣ»

Η 3η Όψη της Θεότητας,

το 3ο Πρόσωπο της Τριάδας-Το Άγιο Πνεύμα- ο Δημιουργός/Θεός

με τις 3 όψεις της 3ης Θείας Εκδήλωσης:

Νόμος (3.1.), Σεξ (3.2.), Χρήμα (3.3.)

 «Μια γραμμή πυράς μεταξύ δυο αστραποβόλων σημείων. Ένα ρυάκι ύδατος κυανού – πάλι μια γραμμή – που πηγάζει από τη γη και καταλήγει στον ωκεανό. Ένα δέντρο με τις ρίζες πάνω και τα άνθη κάτω».

«Έξω από το πυρ και πάντα στο μεσαίο σημείο εμφανίζεται ο οφθαλμός του Θεού (Σίβα). Πάνω στο ρυάκι, ανάμεσα στα δύο άκρα πλέει ο οφθαλμός της όρασης – ένα νήμα φωτός ενώνει τους δύο».

«Βαθιά στο δέντρο, ανάμεσα στις ρίζες και τα άνθη, ο οφθαλμός φαίνεται πάλι. Ο οφθαλμός που γνωρίζει, ο οφθαλμός που βλέπει, ο κατευθυντήριος οφθαλμός – ένας φτιαγμένος από πυρ, ένας ρευστός σα θάλασσα και δυο που κοιτάζουν από δω προς τα εκεί. Πυρ, ύδωρ και γη – όλα χρειάζονται το ζωτικό αέρα. Ο αέρας είναι ζωή. Ο αέρας είναι Θεός».(MNE,II:251)

Τελικά, με κάποιο μυστηριώδη τρόπο, θα υπάρχουν πάλι μόνο δέκα σημεία του ζωδιακού· ο Κριός και οι Ιχθείς θα σχηματίσουν ένα ζώδιο, γιατί “το τέλος είναι ίδιο με την αρχή”. Αυτό το διπλό και συγχωνευμένο ζώδιο καλείται σε μερικά αρχαία βιβλία “το ζώδιο του Ιχθύος με το κεφάλι του Κριού”. Τότε θα έχουμε:

 1. Κριός-Ιχθείς        6. ΠΑΡΘΕΝΟΣ-ΖΥΓΟΣ

2. Ταύρος                 7. Σκορπιός

3. Δίδυμοι                8. Τοξότης

4. Καρκίνος             9. Aιγόκερως

5. Λέων                 10. Υδροχόος

Τότε το πυρ και το ύδωρ θα σμίξουν, συγκαλύπτοντας το παρελθόν που πέρασε αντί το μέλλον όπως συμβαίνει τώρα. ΤΟΤΕ Η ΓΗ ΚΑΙ Ο ΑΕΡΑΣ ΘΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΘΟΥΝ και μ’ αυτό τον τρόπο θα αποδειχθεί ακριβής η παλιά προφητεία που επαναλαμβάνεται στη Βίβλο ότι “ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΤΙ”. Τότε ο αέρας (ουρανός) θα “κατέλθει στη Γη” και θα εδραιωθεί η συγχώνευση. (ΕΑ: 232)